Ridero
978-83-8126-322-1

Prawdziwe życie Lilianny

Drukowana Elektroniczna

Stefania Jagielnicka-Kamieniecka

Autor książki

O książce

— Kim jesteś? — spytałam zaskoczona.– Tobą. — Mną? Jesteś moim alter ego? To dlaczego mówisz po francusku?! — krzyknęłam zdumiona. — Nie denerwuj się. Dowiesz się w odpowiednim czasie. Przekonasz się, że miałaś fałszywe wyobrażenie o sobie i o innych. Nieraz ukazywała ci się prawda, przeżywałaś nawet wizje swojej przyszłej postaci, ale natychmiast je zapominałaś. Teraz ją właśnie widzisz.

O autorze

Stefania Jagielnicka-Kamieniecka

Stefania Jagielnicka-Kamieniecka jest dziennikarką, poetką i powieściopisarką, absolwentką Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W 1983 roku uzyskała honorowe dożywotnie członkostwo Arizona Press Club w Phoenix (USA), dokąd wyemigrowała po internowaniu. Obecnie mieszka w Wiedniu. Na polskim rynku wydawniczym ukazało się dotąd jej przeszło dwadzieścia powieści.

0 odpowiedzi

Blog

RECENZJA Co się dzieje z nami po śmierci? Czy przechodzimy z bytu w niebyt, podążając do innej, lepszej krainy? Czy po prostu stajemy się gnijącą stertą kości wraz z niezralizowanymi ambicjami, marzeniami? A gdybyście dostali szansę jeszcze raz przeżyć swoje życie — przyjrzeć się krytycznie swojemu zachowaniu, rozważyć podjęte wcześniej decyzje, byłaby to niezła „życiowa lekcja”, prawda? Taki swoisty czyściec przeżywa Lilianna, czyściec, który „ma wymazać z jej sumienia nieuzasadnione wyrzuty dręczące ją przez całe doczesne życie”, bowiem po śmierci spotyka kogoś w postaci swojego alter ego. To piękne „drugie ja” staje się przewodnikiem dla Lilianny w retrospekcyjnej wędrówce życia. Bohaterka jeszcze raz przeżywa swoje dzieciństwo, burzliwą młodość prowadzona prawie że za rękę przez swoje drugie ja. Mamy tu obraz zadymionego, górniczego Śląska, w którym przyszło żyć ludziom wypędzonym z Kresów ("…Wypędzeni po wojnie ze wschodnich terenów Polski, z Wołynia i Podola stanowili większą część mieszkańców Bytomia. Wielu z nich należało do elity tego miasta. Zajęli miejsce przesiedlonych Niemców. Różnili się pozytywnie od Ślązaków — na ogół prymitywnych górników.”). Jak widać, mamy tu starcie dwóch kultur, starcie dwóch światopoglądów. Lila, wychowana w rodzinie rzemieślniczej (ojciec był szewcem), ma aspiracje, by zostać kimś więcej — najpierw podejmuje studia aktorskie (których jednak nie ukańcza), później w międzyczasie pracując, studiuje prawo. W świecie, w którym przyszło jej żyć, wciąż musi wybierać — podejmować decyzje pomiędzy tym, co dyktuje jej freudowskie „id”, a tym co nakazuje jej „super ego”, pomiędzy tym, co chce „Partia”, a tym co dyktuje jej sumienie. Język powieści jest dość przystępny. Na początku ma się wrażenie, że będzie to lekka, miłosna lektura, w której wszystko jest albo czarne, albo białe. Nieprawda! Jakże można się pomylić. Autorka porusza wiele ważnych tematów, zarówno tych społeczno-politycznych, jak i tych z pogranicza psychologii. Umiejętnie przechodzi ze sfery profanum (wątki miłosne) do sfery sacrum (radość z obcowania z Panem Bogiem). Postać samej Lilianny jest dość nieszablonowa. Nie da się jej upchnąć w jeden uproszczony schemat. Ma ona w sobie wiele sprzeczności. Czasami, gdy czytałam powieść, chciało mi się krzyczeć: „Lilka, co ty do cholery robisz?!” Zżyłam się z główną bohaterką, do tego stopnia, że gdy pod koniec książki ona płakała, ja płakałam razem z nią. Myślę, że więcej już nic nie będę zdradzać i tak wystarczająco dużo powiedziałam. Krótko mówiąc — naprawdę zachęcam do lektury, bo czytanie „Prawdziwego życia Lilianny” dostarcza wielu niezwykłych wrażeń. autor: Ania Ana

FRAGMENT WYJAśNIAJąCY TYTUŁ POWIEśCI Pewnej nocy nie mogłam usnąć. Wstałam, przeszłam do kuchni, żeby się czegoś napić, zapaliłam światło i osłupiałam. Na krześle przy stole siedziała… mama! W pierwszej chwili ledwo ją rozpoznałam. Była młoda i piękna. Jej twarz promieniała szczęściem. Wyglądała tak samo, jak na pożółkłym ze starości zdjęciu z Klubu „Strzelców”. Miała na sobie tę samą elegancką białą suknię. — Przecież ty nie żyjesz! — wykrzyknęłam zszokowana. — Cha, cha, cha — roześmiał się duch. — To ty nie żyjesz! Wprawdzie ugięły się pode mną nogi, jednak nie zlękłam się tej zjawy, która zresztą natychmiast znikła, wręcz przeciwnie ogarnęła mnie radość, że przynajmniej po śmierci moja matka jest szczęśliwa. Usiadłam na krześle, na którym ona przed chwilą siedziała i zaczęłam zastanawiać się nad znaczeniem jej absurdalnego stwierdzenia. Serce biło mi w piersi mocno, w żyłach nieprzerwanie krążyła krew, zachłystywałam się pełnią życia. A ona powiedziała, że nie żyję! Dopiero teraz, czekając na śmierć, zrozumiałam, że matka chciała mi zza grobu przekazać, iż prawdziwe życie zaczyna się dopiero po śmierci.

OPIS POWIEśCI Jest to nie tylko powieść fantasy, lecz również obyczajowa ze wzruszającym wątkiem romansowym. Po wyzionięciu ducha Lilianna unosi się przez chwilę w świetlistej jasności kosmicznego piękna i widzi z góry nieskończenie wiele swoich sobowtórów, w przeróżnych znanych i nieznanych miejscach na Ziemi. Roją się przed jej oczami, powodując zawrót głowy. Zamyka oczy, ogarnia ją ciemność, rozpływa się w niebycie. Kiedy odzyskuje świadomość, siedzi na stole owinięta we frotowy ręcznik i macha rączką. Jej babcia Karolcia tyłem wycofuje się z kuchni, wykonując ten sam gest: „Pa, pa, Lilusiu” — powtarza. Lilianna jest przerażona, że będzie musiała jeszcze raz przejść przez to samo nieszczęśliwe życie, zanim znajdzie się w innym wymiarze. Przeklina, protestując przeciw takiemu dictum. Wówczas ukazuje się przed nią wytworna, młoda dama, łudząco do niej podobna, która zwraca się do niej po francusku, twierdząc, że stanowi jej alter ego. Wyjaśnia, że teraz nastąpi czyściec i ona przypomni sobie znaczące epizody tudzież wizje z innego wymiaru rzeczywistości, o których w życiu doczesnym natychmiast zapominała, a które spełniają poważną rolę w przejściu do życia pośmiertnego. Kobieta w końcu niechętnie godzi się na to, dzięki czemu czytelnik śledzi dramatyczne dzieje jej rozwiązłego życia wraz z owymi wizjami, by dojść do zaskakującego zakończenia, w którym Lilianna zamienia się w swoje atrakcyjne alter ego, by wieść drugie moralne życie.

Poleć znajomym

Twoi znajomi mogą rozpowszechnić informację o Twojej książce,
bo jest to łatwe a Tobie sprawi przyjemność