Tomik Wioli Bogatek to poezja, która od razu zdradza wysoką świadomość języka i warsztatu.
Wiersze są dopracowane formalnie, a jednocześnie nie tracą nic ze swojej emocjonalnej żywotności.
Podczas lektury pojawia się poczucie obcowania z tekstami, które nie są jedynie zapisem myśli, ale próbą uchwycenia czegoś trudnego do nazwania: stanów, napięć i subtelnych drgań świadomości.
Ta poezja nie zostaje we mnie jako pojedyncze obrazy, lecz jako pewien ślad emocjonalno intelektualny, który powraca po zamknięciu książki.
To tomik, który można czytać powoli, wracając do poszczególnych wierszy, bo każdy z nich otwiera osobną przestrzeń znaczeń.
Widać tu poezję świadomą, dojrzałą, o wyraźnie ukształtowanym głosie.
Autorka to niezwykle utalentowana poetka.
Z niecierpliwością czekam na kolejny tomik Jej wierszy.
