Melancholia końca świata

Książka przepełniona melancholią dotyka końca świata, w sensie geograficznym jak i duchowym. Zbiorek otwiera sekwencja wierszy podróżniczych. Jego bohater kolekcjonuje wrażenia z różnych zakątków świata.. Skraj atlantyckiego wybrzeża Portugalii, w powietrzu unosi się rzewność, wieczorami rozbrzmiewa tęskne fado I w miejscowej pamięci trwa jeszcze historia o migdałowcach, których biel miała przypominać księżniczce z północy o ośnieżonych szczytach. Bohater wyprawia się również w Himalaje, a także w okolice jeziora Atitlan. Tęskni za niczym nie ograniczoną wolnością. Ucieka od rzeczywistości trapiony podszeptami złośliwego demona, albo zmaga się z koszmarem ukojonym dopiero nad ranem. Drwi on poniekąd z rzeczywistości, z ludzi i ich fascynacji egzotycznymi obrządkami, wykonywanymi niemal na zamówienie. Sam podmiot czuje się zły i złem trochę zafascynowany. Przez książkę przewija się cała gromadka upadłych moralnie postaci. Upodobał sobie poeta to co pospolite, wulgarne, brudne, coś co tkwi w każdym z nas, a do czego wstydzimy się przyznać..