Elżunia

Kim jest Elżunia, mała dziewczynka, której dzieciństwo przypadało na lata pięćdziesiąte i początek lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, w odbudowujacej się po wojnie Warszawie? Czy środowisko i czasy, w których wyrosła, miały coś wspólnego z historią jej późniejszego życia — emigracją i obsesyjnym poszukiwaniem odpowiedzi na pytanie, jakie jest jej miejsce w dzisiejszym, radykalnie przeobrażonym świecie? Wychowana w kraju zamkniętym za żelazną kurtyną, żyjąca obecnie w społeczeństwie gloryfikującym globalizm, ma trudności w dogadaniu się z następnym pokoleniem, będącym w trakcie budowania tego „nowego, wspaniałego świata”. Zagadnienie życia i śmierci, jakkolwiek pompatycznie by to nie zabrzmiało, jest innym tematem, który ją interesuje. Snuje swoje rozważania w oparciu o dziesiątki przeczytanych popularnonaukowych publikacji z zakresu fizyki kwantowej, historii ewolucji, religii i nauk społecznych. Książka jest nacechowaną emocjonalnie hybrydą gatunkową, próbujacą zespolić beletrystykę z esejem — autorka kreśli portrety psychologiczne rodziców Elżuni, opisuje historię dziecięcej przyjaźni, wątek pierwszej miłości; są tam zarówno humorystyczne anegdoty, poważna autorefleksja, jak i zapiski współcześnie dziejących się zdarzeń.