O książce
To poetka powietrza! Jest wiatr, jest mgła, jest smog — jakby świat kneblował podmiot… Stąd wrażenie, że autorka niejako wciska się między słowa, próbując nazwać to, co jest nie do nazwania, to, co wisi w relacjach między nią a wszechobecnym tu „ty” w tym katastrofizmie chęci lub konieczności znikania. Mamy tu do czynienia z paraliżem jednostki pomiędzy kulturą (miastem) a naturą. Oto współczesna apokalipsa.
Ryszard Grzywacz
