Cztery pory Duszy: Wiosna

To poezja o zieleni, która nie obiecuje wieczności. O wzroście, który zaczyna się w milczeniu. O człowieku stojącym między potokiem a blokiem, między górską ciszą a śląskim podwórkiem. Wiosna w tym tomie nie jest dekoracją ani metaforą łatwego odrodzenia. Jest procesem — biologicznym, cielesnym, niekiedy ironicznym. Autor pokazuje, że prawdziwa siła nie tkwi w żądaniu wieczności, lecz w przyjęciu chwili. „Bo wiosna nie jest wiecznością. Jest krótką, zieloną jasnością.”