O książce
Opinie
Ciekawa lektura. Kiedyśna facebooku publikował pan fragmenty takiego dramatu scenicznego, który się dział w przyszłości na wyspie-kolonii, były tam eksperymenty genetyczne itd. Obecnie chyba tego nigdzie nie ma. Kiedy pan to gdzieś opublikuje?
Wiem o czym pan/pani pisze. Sztuka została utracona wraz z laptopem :((. Oczywiście fabuła została w głowie i pewnie po skończeniu Sagi Prapolskiej postaram się odtworzyć sztukę.
„Wieszcz” Angelusa Voxworda to książka, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie – nie tylko jako powieść fantasy, ale przede wszystkim jako głęboka metafora realiów PRL-u. Autor, posługując się językiem symboli i mitologii, przedstawia rzeczywistość społeczną i duchową tamtego okresu. Bohvit to dla mnie wyrazisty obraz młodego człowieka w państwie socjalistycznym – zagubionego, ale szukającego sensu i porządku. Jego wyprawa po Alatyr to nie tylko podróż po magiczny artefakt, ale też alegoria dążenia do prawdy w systemie pełnym sprzeczności. Baba Jędza uosabia aparat władzy – surowy, ale potrzebny, bo jednak wychowuje bohatera i chroni go przed chaosem. Ryś Strom, który doradza Bohvitowi, jest jak głos rozsądku – być może sumienie klasowe, lub coś w rodzaju duchowego nadzoru. Nawet postać Żmija można odczytać jako metaforę zachodniego imperializmu, który zagraża porządkowi społeczno-duchowemu Lechii. Voxword stworzył dzieło wielowymiarowe, głęboko zakorzenione w naszej historii.
Czytając tą powieść ma się wrażenie iż zatacza się krąg. Książka to trochę przewodnik krajoznawczy z elementami baśni i magii. Brak ilustracji ale opisy pozwalają zobaczyć to co autor chciał pokazać. Klasyczną opowieść o walce dobra ze złem. Bezpieczna dla starszych dzieci. Na jej podstawie można tworzyć piękne bajki dla najmłodszych. Książkę poleciła mi bratowa, bo wie że lubię takie klimaty. Pozdrawiam i zapraszam nad nasze jeziora.
Książka lekka, prosto napisana, taka dla dzieci 13+, walka dobra ze złem, trochę przewodnik po dawnych grodach, legendarnych potworach i bohaterach. Pozdrawiam z Szymusiem.
„Wieszcz” to najlepsza książka jaką czytałem, chociaż nie czytam książek bo mnie głowa boli od liter. Ale tu się wciągłem. Jest taki chłop Bohvit co ma kij i gada z rysiem (prawdziwy kot, ale mądry). Są też bogi, magia i jakaś Lechia co chyba była przed wojną. Autor ma łeb, bo to wszystko wymyślił bez pomocy. Szacun.
