Ten bal, w którym biorę udział

Na środku sali, wśród wirujących i pomiędzy mikroskopijnymi stolikami, na obrzeżach, wśród lichych lampek i smug dymu, z ukrytym wejściem od bocznej — i ślepej ulicy, przez kuchnię… lepką i gorącą. „Ten bal…” to życie, a z niego sypią się wiersze, jak cekiny ze spranego nieba. Na nasze stopy, na nasze ciała (niektóre jeszcze przez chwilę migocą, zagadkowo, przyglądają się…), na kartki… Ten bal, to maskarada — podczas której demony błyszczą, a pod maskami gasną (…)delikatne twarze.