E-book
1.37
drukowana A5
25.42
drukowana A5
Kolorowa
53.74
Słowa ciszy — zen w więzieniu TOM 3

Bezpłatny fragment - Słowa ciszy — zen w więzieniu TOM 3

Zbiór listów oraz wypowiedzi więźniów i wolontariuszy w ramach pracy Stowarzyszenia "Przebudzeni"

Objętość:
177 str.
ISBN:
978-83-8221-776-6
E-book
za 1.37
drukowana A5
za 25.42
drukowana A5
Kolorowa
za 53.74
Ku Pamięci Piotra Rybickiego.

Zbiór listów oraz wypowiedzi więźniów i wolontariuszy w ramach pracy stowarzyszenia „Przebudzeni” (zen w więzieniu). Część imion oraz miejsc użytych w książce została zmieniona w celu zachowania anonimowości nadawców. Specjalne podziękowania chcielibyśmy przekazać darczyńcom, którzy przekazali środki na wydanie pierwszego nakładu: Marcie Kownackiej, Ewie Szeptyckiej, Beacie Łazarz, Arturowi Głogowskiemu, Beacie Teresiak, Annie Wiśniewski, Dariuszowi Piotrowi, Paulinie Pudło, Małgorzacie, Maciejowi Miliszkiewicz, Adamowi Wojtkiewicz, Lorenie Montenegro Bakalarz oraz innym anonimowym osobom; bez waszej pomocy ta książka nigdy nie mogłaby zaistnieć. Dziękujemy!

To wydanie książki zostało opublikowane w możliwie najniższej cenie, która pokrywa druk oraz koszt związany z dystrybucją. Autorzy książki nie otrzymują żadnego zysku z tej publikacji. Będziemy wdzięczni za dowolną darowiznę.

Stowarzyszenie „Przebudzeni” ul. Jelenia 38/29, 54—242 Wrocław tel. +48 886655229 Nr konta: 44 2490 0005 0000 4530 6011 8823 Tytuł: Darowizna na cele statutowe http://przebudzeni.org

O Stowarzyszeniu „Przebudzeni”

Jesteśmy organizacją pożytku publicznego, która poprzez medytację zen wspiera osoby poszukujące równowagi wewnętrznej. Stosujemy medytację jako narzędzie resocjalizacji i samorozwoju. Działamy na rzecz osób przebywających w zakładach karnych oraz wszystkich, którzy dążą do wewnętrznej harmonii, wyciszenia i podniesienia efektywności swojego umysłu.

Pracujemy z ludźmi z różnych środowisk społecznych i zawodowych. W miarę możliwości angażujemy się w wymierne formy pomocy służące lepszemu funkcjonowaniu i zrozumieniu społeczeństwa (“Wsparcie na starcie”).

Podstawą naszych działań jest silny przekaz etyczny i wartości wywodzące się z buddyzmu, które w swej uniwersalności są bliskie każdemu, bez względu na pochodzenie, wiarę, płeć i przekonania.

Podstawową działalnością, która dała początek Stowarzyszeniu Przebudzeni, jest niesienie pomocy i wsparcia osobom osadzonym w zakładach karnych. Nasi podopieczni odbywają karę za złamanie prawa, jednak czas spędzony w więzieniu jest dla nich ogromną szansą na dokonanie transformacji, zmianę postawy życiowej i wartości, którymi się dotychczas kierowali. Wielu osadzonych pragnie takiej zmiany, lecz potrzebuje mądrego przewodnictwa. Naszym celem jest pomóc im wykorzystać ten czas jak najlepiej, aby przebudzili się i po wyjściu na wolność mogli zacząć nowe, lepsze życie.

Nasze cele:

— Kształtowanie prospołecznych postaw wśród skazanych;

— Inicjowanie i wspieranie kontaktu z dorobkiem kultury w zakładach karnych, wspieranie działalności twórczej skazanych;

— Wspieranie edukacji publicznej skazanych i zapewnienie im podręczników oraz innych materiałów edukacyjnych;

— Organizowanie edukacji prawnej;

— Zapobieganie powrotowi do środowiska przestępczego skazanych.

Medytacja w więzieniach

Współpracujemy z zakładami karnymi na Dolnym Śląsku, gdzie prowadzimy spotkania medytacyjne dla osób odbywających karę. Spotkania mają charakter grupowy oraz indywidualny, prowadzone są przez członków Stowarzyszenia. W każdej jednostce, w której działamy, znajduje się kilkoro osadzonych praktykują medytację zen. Efekty spotkań oraz osobistej praktyki więźniów doceniane są przez zakłady karne, których pracownicy dostrzegają zmiany zachodzące w postawie osób praktykujących — spadek agresji, zwiększenie samokontroli oraz wyciszenie się.

Kontakt listowny

Wielu naszych podopiecznych to osoby, które nie mają rodziny lub z różnych przyczyn nie utrzymują kontaktu z bliskimi. Dla tych osób bardzo ważnym aspektem utrzymania kontaktu ze światem „zza muru” jest możliwość korespondencji, którą im oferujemy. Dzięki temu osoby osadzone mogą zbudować relację z kimś z zewnątrz i uczą się ją pielęgnować. Listowna wymiana myśli ma bardzo pozytywny wpływ na proces resocjalizacji, pomaga w budowaniu umiejętności wyrażania swoich myśli i poglądów, dzielenia się ważnymi sprawami oraz wpływa dodatnio na rozwój osobisty, zarówno intelektualnie jak i emocjonalnie.

Dary, które rozwijają

Za równie ważny element wsparcia dla osób odbywających karę, uważamy literaturę. Zbieramy książki o tematyce ogólnej i buddyjskiej, magazyny i prasę oraz płyty z muzyką i filmami. Materiały te przesyłamy naszym podopiecznym, by pobudzić ich w kreatywnym i rozwijającym spędzaniu czasu, którego mają nadto. Dbamy by merytoryczna jakość oraz wartości przekazywane w udostępnianych przez nas materiałach wspierały proces resocjalizacji i samorozwoju osób osadzonych.

Wsparcie w organizacji życia na wolności

Po odbyciu kary większość osób odzyskujących wolność musi zmierzyć się z koniecznością zbudowania swojego życia od nowa. W wymiarze emocjonalnym są to najczęściej: potrzeba wyjścia z kręgu wykluczenia społecznego, odzyskania zaufania najbliższych, poczucia własnej wartości oraz utrzymania wiary we własne siły i kręgosłup moralny. W wymiarze materialnym osoby te mierzą się z realiami życia codziennego — zapewnienia sobie mieszkania oraz pracy i środków do życia, co często po wielu latach spędzonych w więzieniu jest bardzo trudne.

Pragniemy aby osoby, które odbyły karę, mogły stanąć na własne nogi. W miarę możliwości pomagamy w znalezieniu mieszkania i pracy oraz zapewniamy drobne wsparcie materialne w postaci darów. Kontynuujemy również spotkania medytacyjne, które odbywają się już na wolności i dajemy przewodnictwo w osobistej praktyce każdemu z naszych podopiecznych.

Czego potrzebują więźniowie?

Mając na uwadze powyższe potrzeby osób osadzonych oraz wychodzących na wolność, zbieramy dla nich artykuły i produkty, do których należą m.in.:

— Artykuły piśmiennicze: notesy, długopisy, znaczki pocztowe, koperty;

— Literatura i prasa o tematyce ogólnej, samorozwoju lub buddyjskiej oraz słowniki i literatura szkolna;

— Płyty CD i DVD z muzyką lub filmami;

— Karty telefoniczne;

— Odzież;

— Artykuły higieniczne;

— Produkty spożywcze.

Chcesz nam pomóc? Zostań wolontariuszem!

Wolontariuszem może zostać każdy, kto podziela misję i wartości Stowarzyszenia Przebudzeni. Jako wolontariusz możesz działać na kilka sposobów:

— Prowadząc korespondencję listowną z więźniami w duchu uniwersalnych wartości, które buddyści nazywają Dharmą;

— Pomagając osobom, które po dobyciu kary opuszczają zakład karny w organizacji nowego życia;

— Pomagając w zbieraniu i dostarczaniu do zakładów karnych paczek z artykułami przeznaczonymi dla więźniów.

Masz inny pomysł? Przedstaw go nam, a być może wspólnie zrobimy coś dobrego dla innych!

Grzegorz Grejdus, „Po trzęsieniu ziemi w Nepalu”

Wsparcie — Dana Paramita

Działalność pożytku publicznego jaką prowadzimy opiera na pracy charytatywnej i darowiznach. Tylko dzięki wam to może trwać dalej. Jeśli popierasz działania Stowarzyszenia „Przebudzeni” i chciałbyś nas wesprzeć możesz przekazać darowiznę na poniższe konto.

Datki proszę wpłacać na konto:

Stowarzyszenie „Przebudzeni”

ul. Jelenia 38/29, 54—242 Wrocław

tel. +48 886 655 229

KRS 0000332605

Nr konta: 44 2490 0005 0000 4530 6011 8823

Tytuł: Darowizna na cele statutowe

Regon: 021023105 NIP: 8942978342

http://przebudzeni.org

Słowo od praktykujących — listy więźniów

Od 2004 roku w buddyjskie spotkania zaangażowało się kilkadziesiąt osób. Jednakże praca w warunkach zakładu zamkniętego niesie ze sobą pewne utrudnienia: wśród uczestników panuje duża rotacja, głównie dlatego, że wielu z nich wychodzi na wolność, a niektórzy są przenoszeni do innych więzień. Więźniowie muszą też odnajdywać dla siebie „nową przestrzeń” pomiędzy murami w celu dalszego praktykowania, co częstokroć nie jest dla nich łatwe, zważywszy na ich dotychczasowe doświadczenia…

Część z więźniów, mimo tych różnych utrudnień, wynikających z ich obecnej sytuacji, postanowiła jednak nie przerywać praktyki. Poprosiliśmy ich o kilka refleksji na temat swojego obecnego życia

Dzięki umieszczeniu tych wypowiedzi na naszej stronie, stwarzamy możliwość zobaczenia siebie samych poprzez swoje własne reakcje na listy więźniów, poprzez oceny i sądy, których tu użyją, jak również poprzez swoje własne wyobrażenia „jak rzeczy powinny wyglądać”. Być może okaże się, że zapoznanie się z wypowiedziami więźniów będzie dla wielu osób ważnym doświadczeniem.

Ten rozdział stanowi kontynuację rozdziału z tomu 2 o tym samym tytule. Przedstawiamy tutaj listy z lat kolejnych.

Listy z 2017 r.

Próba opisu pustki

Witam Panią, Pani Magdo!

Zacznę może od tego, co zrozumiałem podczas jednej ze swych medytacji, gdy zbliżyłem się do źródła, które wyglądało jak słońce

Może jest to sprzeczne z tym, że podczas medytacji wszystko co się pojawia, nie jest istotne, a sensem jest osiągnięcie stanu pustki, to jednak nie mogłem przejść obok tego obojętnie, bo było to zbyt silne i pozytywne doznanie. Po nim to pojawiła się właśnie pustka wobec tego słońca, do którego dotarłem przez kilka poziomów nie wiem czego, przywitało mnie z ogromną wdzięcznością, że byłem tak wytrwały, aby doń dotrzeć, nie oglądając się na nic innego po drodze. Moja wdzięczność za to przyjęcie została również przeze mnie słońcu wyrażona. Po tym przywitaniu (spotkaniu) poczułem ulgę i spokój, a światło tegoż słońca wypełniło mnie całkowicie tak, jakbym stał się jednym z tym słońcem. Niczego mi nie brakowało i niczego nie było mi trzeba. Mój umysł (moje widzenie) przeskoczyło na inny pułap, jak gdybym wiedział wszystko i był w stanie pojąć to, co jest do pojęcia. Nie czułem lęku i czułem się, jak gdyby wszechobecnie wypełniając przestrzeń z prędkością światła. Towarzyszyło mi uczucie godności. W pewnej chwili utknąłem, zawisłem nad słońcem i otaczając go przestrzenią. Doznałem wówczas swego rodzaju dwoistości, a przestrzeń zaczęła odciągać mnie od słońca, jak gdyby nakazując mi wracać skąd przybyłem. Wówczas zrozumiałem, że od słońca odciąga mnie to, co przyziemne i w czym wyrosłem i z czego się wywodzę. To też było bardzo silne i negatywne oraz puste. Wolałem być przy słońcu, ale przestrzeń zholowała mnie z powrotem, bo z racji tego, że byłem jej tworem, musiałem spełniać jej potrzeby, które były puste i nijakie, co też uzmysłowiło mi, że muszę się uwolnić od przestrzeni, od tego, czego ona ode mnie wymaga, wpędzając mnie w nieustanne uwikłanie, co też powoduje uzależnienie i cierpienie. Słońce zaś było inne, było pełne, jasne, dobre i zrozumiałe, a ja byłem jego częścią. Słońce dawało mi radość, spokój, poczucie mądrości i godności i obdarzało mnie nieograniczoną energią, którą wykorzystywałem na eksplorację przestrzeni

Słońce było mi wdzięczne, a ja byłem wdzięczny słońcu, co rodziło pełnię. Świat, w którym obecnie żyję, jest wobec słońca pusty. Świat ten nie chce obdarzyć mnie tym, co słońce, a nawet wręcz przeciwnie, zabiera mi to, co mam od słońca i karmi mnie pustką przestrzeni. Nie czuję się częścią tego świata. To iluzoryczne, nietrwałe i ograniczone miejsce. To tylko moje fizyczne ciało warunkuje i trzyma mój byt w tym świecie, zaś moja energia uwięziona w fizycznym ciele, chciałaby powrócić do swego źródła, od którego została kiedyś odłączona

To doświadczenie zdaje się oddzielać mnie od mojego dotychczasowego, a przecież od życia nie ucieknę, póki się nie skończy naturalnie. Mógłbym wybrać koncepcję Wokulskiego, ale nie byłoby to naturalne. Wszak życie nie jest tylko cierpieniem, a są w nim również chwile, które przynoszą szczęście i radość. Dlaczego więc życie i w takich chwilach ma być złudne, ulotne i puste. Z powodu nietrwałości życia, deficytu wywołanego ciągłym pragnieniem wiecznego dobrostanu. Tak może być, ale to i tak nie może przekreślać życia, bo w takim razie straciłoby sens, byłoby puste i bezwartościowe i z chwilą narodzin najlepiej byłoby po prostu umrzeć.

Trzeba raczej brać życie takim, jakie jest, korzystać z niego „carpe diem” i wypełnić je „non omnis moriar” — czerpać z życia pozytywną energię i dawać życiu pozytywną energię, co będzie rodzić pełnię tak jak w przypadku słońca, bo życie to słońce a tylko forma życia jest pustką, przejawem (środkiem), którym zmierza się do — no właśnie do czego, do jakiego celu?


Ps. Dziękuję bardzo za kalendarze. Jeden dałem swemu ojcu.

Darek

Przesyłam pozdrowienia i życzenia z okazji „Dnia Kobiet” dla Pani i wszystkich Kobiet

Witam Pani Magdo.

Przesyłam pozdrowienia i życzenia z okazji „Dnia Kobiet” dla Pani i wszystkich Kobiet, które gdzieś tam w zasięgu zainteresowań, czy Pani osoby się znajdują. Życzę więc chyba tylko tego, co powinno się życzyć kobietom na tym świecie, aby zawsze były doceniane, zauważane, kochane, jeśli nawet nie w pełni rozumiane, to chociaż akceptowane. Żeby każda z Pań zawsze mogła liczyć, zwłaszcza w tym dniu, na kogoś, kto zechce się uśmiechnąć się, przytulić i podziękować za samo to, że jesteście, bo jakby nie patrzeć to dzięki kobietom ten świat jest piękniejszy i milszy. Życzę miłości, dobra, aby każda z Pań nie tylko umiała, ale po prostu chciała, czy była piękna taką, jaką jest. Bez porównań, zestawień, odnajdując swoje indywidualne piękno — siebie, bez obawy, czy kompleksów, bo dla prawdziwych, dojrzałych facetów, jakieś niedoskonałości u kobiety mogą być tylko tym, co dodaje im uroku, charakteru, czegoś wyjątkowego. A choć gusta są różne, to każda kobieta jest piękna, jeśli nawet w to wątpi, bo zawsze będzie ktoś, kto to dostrzeże.

A tak to jeszcze zgodnie z obietnicą przesyłam kolejne wiersze. Nie wiem, co kto będzie umiał z tego zyskać dla siebie. Czasami trzeba po prostu pozwolić sobie na chwilę „dziwnych zjawisk”, aby uruchomić jakieś uśpione części umysłu, a tym samym może, ku własnemu zdumieniu, spojrzeć na jakiś własny problem w innym stylu. Czy może nawet, dzięki uruchomionej energii w mózgu, wręcz wpaść na jakiś pomysł, czy sposób na poprawę swego życia, czy inny genialny plan, projekt. Dziękuję za zaangażowanie się Pani w te (jak to ująć?) — propagowanie tych moich tworów emocjonalnych. Nawet jeśli to nic szczególnego dziś, to może kiedyś, ktoś doceni i będzie mógł na tym coś zyskać. Dla mnie to sporo — móc pisać, zwłaszcza, gdy wiem, że ktoś zechce to czytać. Czasami to pokazuje nas samych, pozwala dostrzec i zmusić do refleksji, bo są te chwile, gdy świat wydaje nam się zwariowany albo my jesteśmy, jak wariaci dla świata. Tym wierszem zakończę ten list — dziękuję.

Jak już wiecie zwariowałem, a może wariatem byłem i to nowość żadna.

Ta myśl nieskładna, na to nie ma rady. Brak szuflady czy piątej klepki.

W każdym bądź razie, tak mam. Inność rozumienia, teatr osobliwości, alternatywna sztuka, karykatura zjawisk. W prostocie serca tak odległej temu zawiłemu światu, pełnego mędrców a może wariatów.

W każdym razie, tak mam. Czuję się osobliwie na tym świecie — jak statysta w kinie absurdu.

Tutaj słusznie (chyba?), gdy dodam jeszcze fragment z wiersza Czesława Miłosza „Ars Poetica?”

(…)


Trudno pojąć skąd bierze się ta duma poetów, jeżeli wstyd im nieraz, że widać ich słabości.


(…)


Był czas, kiedy czytano tylko mądre książki pomagające znosić ból oraz nieszczęście. To jednak nie to samo, co zaglądać w tysiąc dzieł pochodzących z psychiatrycznej kliniki.


(…)


Bo dom nasz jest otwarty, we drzwiach nie ma klucza, a niewidzialni goście wchodzą i wychodzą.


(…)


I tylko z nadzieją, że dobre, nie złe duchy, mają w nas instrument.

Kłaniam się i do usłyszenia.

Krystian

Żeby praktykować buddyzm trzeba mieć dobrego nauczyciela

Dzień Dobry Pani Magdo.

Żeby praktykować buddyzm trzeba mieć dobrego nauczyciela. Chcę tutaj przytoczyć pewien przykład uważności, Pani uważności. Moją uwagę przykuła pewna sytuacja, jak byłem w Wołowie i mieliśmy spotkanie na III c w starej świetlicy, było to w 2011 roku, a pamiętam jakby było to wczoraj. Przed naszym przyjściem na świetlicę ktoś przyniósł kilka doniczek kwiatów, były one w połowie uschłe. Pani od razu opieliła te kwiaty (usunęła suche łodygi) i je podlała. Trwało to kilka chwil, ja obserwowałem tę całą sytuację i dało mi to do myślenia, dlaczego tego nikt wcześniej nie zauważył? Kto tak zaniedbał te kwiaty?

Od Pani nauczyłem się uważności i udzielania pomocy roślinom czy też bezradnym zwierzętom, które nie umieją mówić i prosić o pomoc.

Gassho.

Grzesiek

autor: Grzegorz Grejdus

List od p. Marka

Witam serdecznie Państwa!

Na wstępie mego listu gorąco pozdrawiam. Dziękuję Panie Łukaszu za list.

Panie Łukaszu oczywiście, że akceptuję karę, którą otrzymałem za popełnione błędy w swoim życiu i za które teraz bardzo żałuję.

Popełniając swoje złe uczynki nie przemyślałem tego, że drobnostkami, które ukradłem, krzywdzę osoby, które tak ciężko musiały pracować — być może listy do osób pokrzywdzonych, które wysłałem z przeprosinami to zbyt mało i na pewno mało, gdyż widząc, jak wiele się traci, a ja naprawdę straciłem wiele, bo nie tylko wolność, ale również Rodzinę, największy skarb jaki można stracić i musiałem z tym się pogodzić. Ale za własne błędy trzeba ponosić konsekwencje i choć jest mi źle z tym, ale akceptuję to w pełni i nie mogę mieć o to do nikogo pretensji jak tylko do siebie, bo jak bym przemyślał swoje zachowanie i nie popełnił tych złych czynów, być może nie spotkało mnie aż tyle przykrych i smutnych sytuacji jak utrata bliskich mi osób. Ale no cóż może po ukończeniu kary pozwolą mi te osoby, naprawić ten długi czas rozstania, lecz nie wiem, jak to będzie tak naprawdę, bo chyba nikt tego nie wie.

Separacja od Rodziny jest największym bólem, jaki mnie spotkał i nie winię ich za to, winię tylko siebie i w obecnej chwili muszę z tym żyć. Bo to najlepsza oraz najważniejsza teraz dla mnie motywacja, by poprawić swoje postępowanie w dalszym życiu, aby po opuszczeniu Zakładu Karnego skupić się na Rodzinie i naprawić to, co się utraciło jak i również nie popełnić już więcej złych uczynków i skupić się na dobrym dawaniu przykładu swym Pociechom — bo one są najważniejsze.

Panie Łukaszu, jeżeli podlegam pod „DUKHA”, to czy jako istota podlegająca „DUKHA” do Końca życia będę cierpiał, czy nawet dla osoby cierpiącej przyjdzie odpuszczenie przez „DUKHĘ”, cierpienie, które posiadam. Jak to jest? Panie Łukaszu, jeśli mogę prosić, jeśli to nie problem o przesłanie mi zeszytu w kratkę, znaczków oraz kartek dla Dzieci, byłbym bardzo WDZIĘCZNY.

Z góry bardzo Dziękuję.

Marek

Komentarz


Bardzo trudno jest przyjąć cierpienie w znaczeniu buddyjskim (dukha), gdy Ci, których kochamy, odchodzą, jako stan przyrodzony człowiekowi, jako ciągły dyskomfort, brak satysfakcji. Zawsze będziemy posługiwać się utrwalonymi przekonaniami, że to nam zostało dane za karę

O zaufaniu

[…] chodzi też o zaufanie, które i tak jest nie za silne u mnie, a każde nadwyrężenie tego szybko mnie po prostu całkiem zniszczy. Zwłaszcza gdy jest coś ważnego i budowanego na dobrych uczuciach — trzeba uważać, by robić to na serio i starać się być w tym jak najuczciwszym. Nie każdy ma tego świadomość, że niszcząc zaufanie w drugich osobach (na których nam zależy, ale nie tylko), rujnujemy też własne zaufanie do otoczenia, ale też nie całkiem świadomie — zabijamy zaufanie innych do nas. Nawet tych, których zaufania nie chcielibyśmy nadwyrężać. Taki czynnik zwrotny — może karma, ale też trochę to działa w stylu: „Jak nas widzą, tak nas piszą”. A widzimy kogoś też w relacjach z innymi osobami; wtedy wiemy, czego możemy się spodziewać oraz jak ktoś może mnie w tej czy innej sytuacji potraktować.

Często pojęcie tego może wyzwolić w nas samych wolę pracy nas sobą i lepsze traktowanie różnych osób. To jak nas widzą (to jest jeszcze poza rozumowaniem) polega na podświadomym rejestrowaniu pewnych zachowań, a te sięgają dużo dalej. Chociaż można zrozumieć ten mechanizm, jeśli nie ma się uprzedzeń. […]

[…] Przyszła mi taka ciekawostka do głowy, że żyjąc na świecie pełnym wzgardy, krytyki, spychologii, marginalizacji, narażeni jesteśmy na ciągłe takie ataki — impulsy negatywnych emocji, słów, opinii.. Budując w kimś jego pewność siebie poprzez komplementy, przyjazne słowa, miłość, szacunek uodparniamy właśnie na takie czynniki negatywne z zewnątrz czy też właśnie jakieś słabości, wątpliwości.

Chyba im większa miłość, tym prawdziwsze i silniejsze zapewnianie o czyjejś wartości, a to z kolei tworzy lepszą tarczę obronną, jaką tworzymy dla tej osoby. Czasami same dobre myśli o kimś są też trochę jak parasol przed pociskami różnych niegodziwości. […] […] ta mroczna siła (złość) atakująca mnie, atakować też mogła osoby postronne, chociaż do mnie samego całkowicie jakby nie miała dostępu — do tej głębi jestestwa. Mogłem to czuć w psychice, ciele, ale nie, gdzieś cząstka mnie była jakby bezpieczna. Dlatego zaczynając medytację buddyjską uderzało to też w innych, którzy chcieli mi w tym pomóc. […] Dla jednych to nic wielkiego, dla innych nic wspólnego, ale dla mnie te pole walki widoczne, chociaż sam już tylko się starałem z tego (złości) wycofać… Medytacje dały mi inny rodzaj broni, zrozumienia, ale też niosły za sobą inny rodzaj „problemów”, a raczej wyzwań. Zmagania przenosiły się często na rzeczywistość, jak w medytacji — skupienie na ciele, psychice, rzeczywistości — zrozumieniu siebie i dopiero dalej. […]

Krystian

Przemijanie

Przemijanie


Gdy byłem dzieckiem, zachowywałem się jak dziecko. Gdy byłem nastolatkiem, wydawało mi się, że coś wiem. Gdy miałem 18 lat, wiedziałem, że coś wiem. Mając 22 lata, wydawało mi się, że już wiem. W wieku 32 lat wiedziałem, że wiem. Obecnie mając lat 47, wiem, że niewiele wiem.


Przez większość swojego życia zastanawiałem się, czy posiadanie inteligencji to kara, czy nagroda. Po obserwacji stwierdziłem, że człowiek nieposiadający inteligencji, jest o wiele bardziej szczęśliwy. Ograniczenie jego spostrzegania i instynktowego zachowania, czynią go wolnym. Jak to ktoś powiedział, gdyby głupota miała skrzydła, to latalibyśmy, jak gołębie, czyż to nie jest piękne. Męczę się przez 47 lat i wszystko wskazuje, że tak już pozostanie do końca mojego życia. Nie wierzę w nic, więc cuda odpadają. Ale na przekór mojemu nieszczęśliwemu życiu niczego nie żałuję i jestem gotowy na kolejne lata poświęceń w imię wyższej mądrości.

Przemysław

Komentarz


Polecamy również tekst o podobnej tematyce, który znajduje się w rozdziale „Słowa”.

No i widzi Pani, właśnie w tej chwili wróciła do mnie rozmowa

Sierpień 2017


Dzień dobry Pani Madziu!

No i widzi Pani, właśnie w tej chwili wróciła do mnie rozmowa, którą przeprowadziliśmy wczoraj. Mówiła Pani, że ma chwilowo pesymistyczną wizję świata, tego dokąd ludzkość zmierza i w jakiej kondycji się aktualnie znajduje. Czyli krótko mówiąc — gdzie stoimy i dokąd idziemy? Z naszej krótkiej rozmowy wywnioskowałem, że żywi Pani poważną obawę o to, że wszystko zmierza ku gorszemu i raczej zapowiada się kolejny upadek cywilizacji, a nie jej rozwój. Muszę przyznać, że oglądając wiadomości, czytając gazety, obserwując wydarzenia rozgrywające się na świecie, optymizm serca nie rozsadza.

Interesy jednostek ważniejsze od dobra ogółu. Człowiek zapatrzony w siebie. Hejt — wszechogarniający. Dopalacze. Wojny. Wojny religijne. Rasizm. Ludzie zabijają ludzi. Rozłam UE.

Mógłbym tak wymieniać bez końca. Ale wie Pani co? Nie ma co się nakręcać. Wszystko będzie ok. Bo po drugiej stronie stoi cała armia ludzi takich jak Pani. I to właśnie tacy ludzie nie pozwolą temu światu umrzeć. To tacy ludzie zmieniają innych ludzi (np. mnie) i tacy ludzie zarażają dobrą energią. Pozytywne załatwienie sprawy z moimi okularami, dla mnie jest czymś więcej, jak tylko zaspokojeniem jednej z wielu potrzeb. To przede wszystkim spotkanie się z czyimś otwartym umysłem, spotkanie z bezinteresownością drugiego człowieka. Takie doświadczenia wpisują się w strukturę DNA i człowiek nie może być już taki sam.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 1.37
drukowana A5
za 25.42
drukowana A5
Kolorowa
za 53.74