Ta antologia to mapa dusz osób, które ją tworzyły. Jest zapisem poruszeń wrażliwości wobec cierpienia związanego ze śmiercią bliskiej osoby, a także próbą zrozumienia i cofnięcia czasu, tak by ocalić od zapomnienia coś, co na to zasługuje: już to przedmiot, jak stara szafa, już to zapamiętana sytuacja: pocałunek mamy, czy sen. Zbiór kończą wiersze, będące wyznaniem wiary, jako odpowiedź duszy na ból i zachwyt nad pięknem przyrody, które prawie zawsze prowadzą ku Stwórcy.