— 01 —
Chcę utopić się w naturze.
Odciąć natłok informacji
biegnąc po rzepaku górze
zwiać od obelg mojej nacji.
Zniknąć kłótnie, wrzaski, burze
na światłowodzie dokonawszy sabotażu.
Spokojną głową się zanurzę w Nadmorąskim pejzażu,
zaś gdy przyjdzie społeczeństwo mnie upomnieć
w swej zgniliźnie — powiem krótko i najprościej,
że po stokroć na nich gwiżdżę.
Wolę mieć spokojne życie,
niemajętne, wśród natury,
z kajecikiem nad strumykiem
wspinać się ku poezji góry.
— 02 —
Wiosenne Myślice me serce ceni,
kącik mych ust sam się weseli,
boso pobiegam w trawiastej scenerii,
me usta rzeką nad rzeką: ileż zieleni!
— 03 —
“Chciałbym uciec gdzieś daleko,
gdzie nie sięgnie przeszłości ślad”
Czy tylko w mieście jest piękny świat?
Może rzucę wszystko, pojadę na wieś?
Ominę miejską kompetytywną gawiedź.
Zasadzę cebulkę i może kabaczki.
W miejscowej rzece odnowię zawód praczki.
Choć że ja młody, to może mi pora
z perfekcyjnych mieszczan uciec wora.
Siądę na polu spożywając jeżynę,
oglądać dnia ostatnią jasną godzinę.
Może chcę po lesie boso pobiegać jeszcze
i z nogi wyciągnąć dwa małe kleszcze?
Wszystko rzucić i wiejskich malin zostać sprzedawcą.
Może nie chcę być kolejnym bez uczuć “wielkomiejskim znawcą”.
— 04 —
Mewy drą mordę,
wsadzę je w torbę.
Wywiozę na Kościeleczki,
morskie będą opowiadać bajeczki.
A gdy wyrośnie przede mną rydz,
mewa zeżre go i będzie łapy myć.
Nie do rymu, nie do taktu,
wsadź jej dzioba do kontaktu.
Drą te mordy jakby grały na puzonie,
kiedy będzie ten wiersz w lektur szkolnych kanonie —
— “Co autor miał na myśli” — będą dumać.
Zaś interpretację pozostawiam wam,
ram-pam-pam razy dwa.
— 05 —
Chciałbym mieć własną uliczkę w Sopocie
pełną zieleni, radosnych ludzi.
Kawiarenka "bicchieri” na rogu i sikorka co rano budzi.
Podziwiać uliczkę będą i architekturą napawać,
ktoś zobaczy pliszkę która koncert majowy będzie im dawać.
Uliczkę w Sopocie mieć choć małą,
gdzie jazzu dźwięki będą do trattorii zapraszać,
zaś wstęgi przecięcie będzie pomniczek nowy Szymborskiej ogłaszać.
Gdzie drzewka maleńkie cieniu użyczą,
mewka przelatująca symfonię daje —
niech ludzie nadmorskie baśnie usłyszą!
W lesie czy pod plażą niech na mojej uliczce rybki ludziom smażą.
Ulica Janickiego Stanisława brzmi to doprawdy dumnie,
a pomarzyć o niej cudnie — och doprawdy cudnie.
— 06 —
Przechodzę przy kamienicy numer sześć,
wmurowany tam kamień a na nim mój wiersz.
Uliczkę mam w Sopocie, mogę zanurzyć się w spokojnym szeleście wierzb.
Pod dom zajeżdżam Hyundaiem Insterem,
rozsiadam się na tarasie z pysznym likierem,
piszę w pełnej krasie i ścigam się z Molierem.
Pani Teresa z kawiarni na ciasto zaprasza,
świeżej szarlotki mi na bok odłożyła,
daję jej napiwek, chociaż nie prosiła.
Wracam uliczką pięknie oświetloną,
słyszę trattorię jazzową za scenerią znajomą.
Słyszę cykady, ciepła noc zachęca,
w domu roszady, dziewczyna się zaręcza.