E-book
1.37
drukowana A5
29.45
drukowana A5
Kolorowa
57.7
Piotr zapytał

Bezpłatny fragment - Piotr zapytał

1997 - 2012


Objętość:
200 str.
ISBN:
978-83-8126-780-9
E-book
za 1.37
drukowana A5
za 29.45
drukowana A5
Kolorowa
za 57.7

Kotwice na wichry epoki

Mdlący zapach kotwic wydobytych z mułu stulecia,

na dnie pozostały czaszki bohaterów,

po tamtej stronie epoki ich losy.

Morze wyrzuciło kolor nieba,

niepotrzebny wrak statku

z napisem „MS Zemsta” na burcie

i posągiem pogańskiej bogini wojny na pokładzie

oraz zardzewiałego kapitana z wąsem sumiastym.

Te kotwice historii na wichry epoki,

całe w glonach i omułkach,

stały się symbolem walki o suwerenność

każdego człowieka morza wolności.


Marnie się czułem

Towarzyszyłeś mi w ciemnej kaplicy

pod betonowym baldachimem

postmodernistycznej śmierci.

W ciemności przed Twoim Boskim Sercem

wpatrywałem się modlitwą w siebie,

we własną marność — cóż za pokuta —

marnie, marnie się czułem.

Pokrzepiony prywatnym rozrzewnieniem,

podbudowany stabilnym głazem miłosierdzia

wydobytym z sumienia i wiary,

wziąłem na siebie ten przeciążony grzechami kościół

i całą jego historię.

Cały czas czułem na sobie Twój wzrok,

tak jak kiedyś znów trzymałeś mnie za rękę

przez czterdzieści lat na Górze Tabor

w tym właśnie kościele.

Z tyłu na chórze rozległy się kroki,

ktoś otworzył drzwi, zapalił światło,

zszedł po schodach na dół.

Nagle święty Paweł przeszedł obok mnie,

skinął ręką na mnie.

Powiedziałem: — Marnie się czuję…

Ale powstałem z klęczek,

poszedłem za nim do Afuli.

O modlitwę Jana Kowalskiego

Modlitwą i pracą

wizje się tłumaczą

na język Padołu,

między Indianami na język Manitou,

między jałowcami i kolumnami Edypa

na przesiadywanie w beczkach.

Modlitwą pospołu

jak mnogie zastępy bogatą

w aniołów,

w ludzi,

w zadumanego młodego człowieka,

który musi umrzeć

zaraz.

Pożądania się tłumaczą

w społeczeństwie nastawionym

jak tokarka albo dziennikarz.

Modlitwa dzierżyć może prym

w środkach przekazu nakazów,

w wewnętrznej potrzebie Jana

nie musi zwyciężać Kowalski

pędzący autostradami najszybszym samochodem

na polowanie na dziewczyny.

Gdy modlić się zacznie nie tylko ustami,

spuścić racz, Panie, odrobinę łez

na Padół, ten Padół w czasie deszczu —

niekoniecznie powodzi,

niekoniecznie wichru —

zwykłego dżdżu.

Odrobinę łez

z powodu sąsiedzkiego krzywopatrzenia,

z powodu pomyłki kosmetyczki.

Odrodzi się prawdziwa modlitwa wówczas

w każdym Janie Kowalskim —

ja akurat jestem w to

wierzący.


Wino na Poniatowskim

Czemu tego nie powiesz… jemu?

Jego pies tak łasi się do ławy,

lewy tytoń z Bałkanów dał ci

na drogę dzisiaj,

a ty kryjesz przed nim konieczność

wycięcia suchych drzew,

które zasadził w młodości.

Skuteczne korespondencje lotnicze

są pierwowzorem demokracji,

kulawa czereśnia spadła z dinozaura,

ale na szczęście to nie był

jego dinozaur.

Jaki chleb, jaki schab, jaki joker?

Przeplatane psy, przeplatane powroty,

przeplatane wszystko.

No, czemu, czemu, no, czemu?

Szmaty, butelki i tektura — temu!

Polak buduje sobie dom,

a niech te żółwie Madagaskaru

wreszcie dojdą do imperium.

Ural — jaki Ural?

Zimno — jakie zimno?

Następna rewolucja Pana Miszki zwali

już wszystkie cokoły

i wreszcie skończy nieopłacalną

produkcję suszu i korków z czereśni.

Zgrzebne banki w paski niebiesko-zielone,

kłusownicy eksportujący zasady moralne

i wnyki do puszcz pełnych sitowia.

Kierbedź na winie,

wino na Poniatowskim,

luksusowy temat na wieczór w Bydgoszczy.

Zapal już tego papierosa

i idź na spotkanie,

jego otwarcie kiszek nie jest oczekiwane

przez skrzydlatego.

Szatan pytał dziś o duszę słabego,

nie otrzymał jednoznacznej odpowiedzi

ze strony środowiska trucicieli.

Czemu tego wszystkiego nie powiesz… jemu?

Moja dzikość ucieka

Pocałuj tego pająka,

w sieci go odnajdź.

To zaczarowany pająk —

obdarzy cię złotą rybką,

korytem i legitymacją,

gdy zmieni się w wodza z wąsami.

Liny, trakcje, przewody —

muska je jaskółka wiatru,

uciekając od opola do opola,

pospiesznie moja dzikość

nurkuje w lata dziecięce

przerażająco.

Ty nadchodzisz z gór cienia,

chcesz do światła,

nie widzisz sieci,

to i nie boisz się pająka

i jego pułapki.

Tak i nie

Maryja znad brzegu Galilei —

czyż mogła Bogu samemu powiedzieć „nie”?

Chrystus znad brzegu pustyni Judzkiej —

czyż mógł szatanowi powiedzieć „tak”?

Czy ja mogę powiedzieć „tak” lub „nie”

proboszczowi w czarnym jaguarze

pozującemu do zdjęć przy molo w Sopocie?

Gdy stanę na klifie jerozolimskiej świątyni,

przy Jezusie i Maryi,

pomacham mu ręką,

przelatującemu obok nas na skrzydle spadochronu,

by zniknąć za Jordanem

z wykupionym karnetem na sporty ekstremalne.

Na falach

Czuję, że duch kołysze się we mnie

jak mewa na falach.

Wewnętrzne skłonności

zagłębiają się w moje ja

jak grotołaz w jaskinię polską,

duch niespokojny polatuje

i siada na falach,

nurkuje w odmętach,

nawiedza kopalnie podwodne,

bryłę węgla lub soli

albo rybę wydobywa.

Mój duch karmi się

dwutysiącletnią rybą,

żyje prawdziwie to boskie stworzenie

lotne i drapieżne,

udając gołąbka pokoju,

pozwala mi cieszyć się

wodnym światem błyszczącym w słońcu,

za przyczyną samego Boga

rozkołysanym jak ludzkie „jestem”.


Czy zauważę, że jestem w Niebie?

Wybacz, Panie, moją nieufność.

Ty zawsze ulegasz mi,

a ja nie zawsze to zauważam.

Ty zawsze wysłuchujesz moich próśb,

a ja nie zawsze to zauważam.

Wczoraj kotka powiła młode

na moim strychu —

jeszcze ich nie widziałem.

Wczoraj zakwitła jabłoń na mojej działce —

jeszcze w to nie uwierzyłem.

Zmieniły się pory roku,

zmieniły wieki,

nawet tysiąclecia —

wpatrzony cały czas w kalendarz,

nawet tego nie zauważyłem.

Moim marzeniem jest tulić miłość

jak młode kocięta,

wdychać zapach wonnego kwiecia

obcowania z Tobą —

ale czy zauważę to, że jestem

już w Niebie?!

Opuszczone groby

Panie, Twój Grób w Jerozolimie

ponad moim grobem,

ponad grobem ludzkości.

Przenosimy, my, ludzie, swoje groby

w nowe miejsca bitew,

zapełniamy je w nieskończoność

ciałami nieprzyjaciół i ludzi, których kochamy.

Twój Grób, Panie, wciąż ten sam,

jedyny, u stóp Golgoty,

na Miejscu Czaszki Adama.

Twój Grób pusty jak grób Adama,

cała Jerozolima jest cmentarzem

królów, narodów, państw i mitów,

pod jej murami spoczywają

wszyscy herosi od czasów Ewy,

w jej Dolinie Jozafata czekają oni na sąd,

na Twój sąd, Panie, który jesteś stąd.

Którą wykarmiła Kolebka Jezreel

walczącą o trony ludzkość, zrównują groby,

zabijających w imię religii jednoczy ziemia,

która przyjmuje ich prochy jak zbędne kadzidło.

Kiedy nastanie pokój pod tym

wciąż czynnym wulkanem cywilizacji,

wtedy nastąpi pokój na Ziemi.

Ty, schodząc znów z Góry Oliwnej,

wejdziesz przez Złotą Bramę do miasta pokoju,

mijając w szpalerach salutujące groby

i nas, synów człowieczych,

błagających o miłosierdzie,

błagających wreszcie o jedność w Tobie,

rzucających liście palmowe, ścielących płaszcze,

składających dary i kadzących jak zawsze —

mijając w milczeniu.

Czerwony sztandar

Wyrwany z koszmaru tuż przed świtem,

porwałem się na komunę,

po jakiejś pile wchodziłem,

by zerwać czerwony sztandar.

Poraniłem kolana, poraniłem ręce,

sztandar splamiła moja krew

i jak śnieg wybielał,

ale nadal łopotał dla ludzi

bez nadziei.

Słowa wyrwane z kontekstu

Słowa wyrwane z kontekstu

lecą ponad łąką historii,

jak ptaki szybują ponad miastem,

osnuwają jak mgła więzienia, pałace i sądy,

osadzają szronem na chłodnych marmurach pomników.

Słowa wyrwane z kontekstu

wylatują przez okna szpitali,

strzelają jak race z trybun stadionów,

startują jak rakiety z grobowej ciszy cmentarzy.

Słowa wyrwane z kontekstu —

Ratunku! Pomocy!

Kocham sąsiada

Porozumiewam się z moim sąsiadem

wyłącznie za pomocą ulotek wyborczych Krzaklewskiego.

Ja wieszam je na klatce schodowej,

on zdziera i targa to w strzępy,

ja je wieszam codziennie, on je codziennie zrywa.

Wybrałem się wczoraj na wieczorny różaniec,

przed wyjściem zawiesiłem zdjęcie Mariana.

W kościele spotkałem sąsiada,

obok mnie klęczał i modlił się w skupieniu,

gdy wracał po nabożeństwie, znów potargał

ten spłachetek kolorowego kartonu

i rzucił pod moje drzwi.

Domyśliłem się, że bardziej niż diabła

nienawidzi Solidarności i Mariana,

a ja znów rano zawieszę nową ulotkę,

bo kocham sąsiada-katolika, bo chcę go uratować

z lewiatana Kwaśniewskiego paszczy okropnej!


Hieroglify nienawiści

Zachód słońca nad koronami drzew

przypomina mi czerwień wzgórz Galilei,

lecz tam w oddali nie widać jeziora za lasem,

tylko światła Krakowa.

Nad lasem, który oglądam z balkonu,

nie szybują lotniarze jak nad Górą Tabor,

co najwyżej ledwo dostrzegalne

dusze rozstrzelanych przez Niemców —

to one kreślą smugi na niebie jak odrzutowce,

białe krechy układają się w krzyże.

Galilea podzielona dziś pomiędzy Żydów i Arabów,

a moją ziemię najechali przed tygodniem —

tym razem Hunowie z koszalińskiego.

Zadomowili się tu szybko i wrośli w glebę,

spłodzili potomstwo ze Słowinkami,

które wolą żyć niż zostać rozstrzelanymi przez biedę,

które wolą poniżenie niż skazanie na poniewierkę w Saksonii,

przepustkę na sąd ostateczny Słowińców.

Już rośnie następne pokolenie,

które będzie profanować świątynie wolności

i stawiać gontyny przemocy,

a na niebie zobaczymy —

hieroglify społecznej nieufności.

Ameba nad Zachętą

Cień ameby nad Zachętą,

animatorka mieni się jak witraż antykościelny.

Przed ołtarzem całopaleń autorytetów,

ołtarzem na cześć Lenina,

nikczemny cień ameby

wyliniałej, choć podmalowanej,

z kredką na wargach,

z leśnej głuszy,

z Bitwy pod Grunwaldem.

W Muzeum Narodowym Kordian

wymachuje halabardą nad głową afiliantki,

halabarda frunie do wyspy magnetycznej

wyrwana z ręki,

ścina po drodze przypadkowo głowę Lenina,

a wolny kat Jaruzelski przemawia w telewizji

znów w symbolicznym dniu 13 grudnia 2000 roku.

Polska Akademia Nauk zastanawia się

nad wnioskami o tytuły naukowe dla byłych esbeków,

kobiety odmawiają różaniec

pod kinem „Wanda” w Krakowie

przed premierą filmu o wypaczeniach Chrystusa.

Po Jaruzelskim występuje w telewizji wściekła krowa

z loży Propaganda 2 i oskarża Wielki Wschód o skażenie paszy.

Teatralna kłótnia w gronie animatorów,

ameba niepolska stoi w Sukiennicach

na dwóch nogach i na jednej ręce,

wymachuje pawim piórem jak czapką,

śmieje się i rzuca oskarżenia wprost w Kordiana —

oskarżenia przyklejają się do jego twarzy,

on stara się je zdzierać i odrzucać na bok,

jednak bardzo kaleczy tym twarz.

Niespodziewanie Leszczyński klęka

obok Kościuszki na Rynku,

coś szepce mu do ucha.

Animatorka rzuca macewę i meteoryt,

który leci przez historię

i upada do stóp Karola Wojtyły,

nie czyniąc mu krzywdy.

W Kalwarii Zebrzydowskiej

Szatan kusi papieża —

daremnie.

Szatan kusi naród —

nie nada.

Naród kusi młodych artystów —

Bankructwo

Jasne miecze jak rozchlapywana lawa

lecą na miasto,

jak spadające gwiazdy nadlatują grzechy

tego stulecia.

W strzechy i drewniane dachy blokowisk

wbijają się płomienne sople,

deszcz nieczystości i śmierci niewinnych dzieci

uderza w domy i stajenki urzędów,

miasteczka pasterzy pogórskich

dosięgają wyroki spóźnione.

Dzieci widzą koniec świata

swoich rodziców,

dzieci przeżywają sprawiedliwość Opatrzności,

uświęcają się, płonąc w Pompejach Republiki.

Wioskę w skansenie spopiela kara.

Dziś to nie Swarno Chmielnicki ani Ugedej Teleboga,

dziś to nie strzały Amora ani miecz Michała —

dziś to lecące z nieba jak deszcz

pozostałości sowieckich sputników

i stacji kosmicznych,

bankructwo sowietyzmu w sercach

wywołuje ten kataklizm.


Człowiek godzien Matriksa

Znamię rewolucjonisty na czole,

w oczach błysk pioruna,

aura wokół niesamowitości —

oto wielki człowiek Stalin.

Jego imię zna cały świat,

o nim dzieci śpiewają pieśni,

on zna serce człowieka jak nikt —

oto wielki człowiek Stalin.

Wiele uczynił dla ludzkości,

wyzwolił ją z odwiecznych okowów,

pozwolił śmiało popatrzeć w przyszłość,

małym dzieciom darował radość.

I choć działalność dla ludzkości prowadził pod pseudonimem,

możemy odważnie głosić na dachach, że Stalin

„To nasz Wielki Odwieczny Brat!”

godzien Nagrody Nobla,

godzien statuetki Oskara,

godzien statuetki Feliksa,

godzien statuetki Matriksa,

godzien statuetki Urbana,

godzien diamentowej spinki,

godzien czerwonej gwiazdy z szarfą,

godzien szarfy i fartuszka,

godzien młota i sierpa,

godzien młotka i kielni,

godzien ekierki i cyrkla,

godzien Orderu Uśmiechu,

godzien Medalu Drogi Mlecznej,

godzien wszystkich brzęczących medali,

godzien nagrody polityka roku w Europie i Azji,

godzien nagrody Gospodarza Roku,

godzien nagrody Gościa Wyczekiwanego,

godzien nagrody Przedsiębiorcy Miasta i Wsi,

godzien nagrody sołtysa roku,

godzien nagrody kapłana roku,

godzien nagrody strażaka roku gaszącego o zmroku,

godzien nagrody samorządowca tysiąclecia,

godzien nagrody prezydenta tysiąclecia,

godzien nagrody stratega milenium,

godzien nagrody największego przywódcy ludzkości,

godzien nagrody filozofa wszech czasów w całym świecie,

godzien nagrody pisarza wszech czasów Pen Club,

godzien miana największego społecznika,

godzien miana Kosmonauty Uciskanych Zwierząt,

godzien Wielkiej Nagrody Leninowskiej,

godzien Nagrody Rewolucji i Postępu,

godzien Nagrody Kochających Wszelako,

godzien Nagrody Niosącego Światło

i wreszcie

godzien Wielkiej Nagrody Stalina,

i w końcu

godzien Wielkiej Nagrody Węgrzyna.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 1.37
drukowana A5
za 29.45
drukowana A5
Kolorowa
za 57.7