Pejzaże Bezczasu

Źródłem tomiku poezji,, Pejzaże Bezczasu"Lilliany Mrózek jest egzystencjalne doświadczenie i konieczność twórcza. Słyszymy przejmującą tęsknotę za sensem istnienia, lepszym światem, jednak próbom odnalezienia szczęścia towarzyszą ból niespełnionych pragnień, zwątpienie i poczucie osamotnienia. To poruszający liryczny monolog skierowany do siebie, świata i samego Stwórcy-stanowi więc klucz do zrozumienia swego losu, kondycji człowieka i jego miejsca w świecie. Nie słychać krzyku buntu, lecz cichą skargę na los, świat pełen niepokoju i zagrożenia. Pojawia się też nieśmiała prośba o pocieszenie skierowana do Stwórcy. Duchowy świat autorki harmonizuje z naturą, która uwydatnia melancholię, lecz rzadziej jej urok rozświetla mroki duszy. ,, widzę dwa światy tamten z kryształu światła rosy i ten z mgły i mroku w poświacie dusznej Spopielałej... " Cierpienie wpływa jednak na perspektywę odczuwania piękna. ,, Lecz gdy Piękno przesączyć przez filtr cierpienia gasną barwy widzeń pragnień tęsknot Piękno jest iluzją..." Szczere poetyckie wyznanie o niezwykłej emocjonalnej mocy, utkane z bogatej i sugestywnej metaforyki, porusza serce oraz umysł czytelnika. Czytelniczka

Droga Pani Liliano!Przeczytałam fragment Pani poezji z tomiku"Pejzaże Bezczasu".Chociaż opisuje ona wyzwania tego świata,smutne doświadczenia,przemijanie i ból egzystencjalne człowieka,to ja nie odczuwałam przygnębienia. Myślę, że dlaczego, że zachwyciłam się słowem,pięknymi metaforami,plastycznym opisem przyrody.Bardzo mi się spodobały Pani "definicje"bezczasu,rożwazania o śmiertelności,czy opis jesieni.Gdy poczuję się zaniepokojona jutrem,to "odwrócę się do niego tyłem".To będzie taka moja terapia.