- Przedmowa tłumacza
- KSIĘGA PIERWSZA Napomnienia przydatne do życia duchowego
- I. O naśladowaniu Chrystusa i wzgardzie świata oraz wszystkich jego marności
- II. O pokornym poznawaniu samego siebie
- III. O nauce prawdy
- IV. O roztropności w czynach
- V. O lekturze Pisma świętego
- VI. O nieuporządkowanych namiętnościach
- VII. O unikaniu daremnej nadziei i wyniosłości
- VIII. O wystrzeganiu się zbytniej poufałości
- IX. O posłuszeństwie i podległości
- X. O wystrzeganiu się wielomówstwa
- XI. O dążeniu do pokoju i wzroście w gorliwości
- XII. O pożytku z przeciwności
- XIII. O przeciwstawianiu się pokusom
- XIV. O unikaniu nierozważnego sądzenia
- XV. O czynach spełnianych z miłości
- XVI. O tolerowaniu cudzych wad
- XVII. O życiu monastycznym
- XVIII. O przykładach Świętych Ojców
- XIX. O ćwiczeniach dobrego zakonnika
- XX. O zamiłowaniu do samotności i ciszy
- XXI. O skrusze serca
- XXII. O rozważaniu ludzkiej natury
- XXIII. O medytowaniu śmierci
- XXIV. O sądzie i karach za grzechy
- XXV. O gorliwej poprawie całego naszego życia
- KSIĘGA DRUGA Zachęta do życia wewnętrznego
- I. O zwróceniu się ku swojemu wnętrzu
- II. O pokornym podporządkowaniu siebie samego
- III. O dobrym i spokojnym człowieku
- IV. O czystym umyśle i szczerej intencji
- V. O rozważaniu nad samym sobą
- VI. O radości z dobrego sumienia
- VII. O miłości Jezusa ponad wszystko
- VIII. O poufałej przyjaźni z Jezusem
- IX. O braku wszelkiego pocieszenia
- X. O wdzięczności za łaskę bożą
- XI. O małej liczbie miłośników krzyża
- XII. O królewskiej drodze świętego Krzyża
- KSIĘGA TRZECIA O pocieszeniu wewnętrznym
- I. O wewnętrznym pocieszeniu
- II. O tym, że prawda mówi wewnątrz, bez hałasu i wielomówstwa
- III. O tym, że słowa Boże należy słuchać w pokorze
- IV. O tym, że powinno się obrać sposób życia w pokorze i prawdzie przed Bogiem
- V. O cudownym skutku miłości bożej
- VI. O poddawaniu próbom prawdziwego miłośnika
- VII. O ukrywaniu łaski pod ochroną pokory
- VIII. O niskim mniemaniu o sobie wobec Boga
- IX. O tym, że wszystko należy odnosić do Boga jako do celu ostatecznego
- X. O tym, że dopiero po wzgardzeniu światem miło jest służyć Bogu
- XI. O tym, że pragnienia serca należy badać i zachowywać w nich umiar
- XII. O kształtowaniu w sobie cierpliwości, i walce przeciwko pożądliwości
- XIII. O posłuszeństwie pokornego podwładnego na wzór Jezusa Chrystusa, i o rozważaniu wyroków boskich
- XIV. O tajemnych sądach Bożych rozważanych w tym celu abyśmy nie byli dumni w czasie pomyślnym
- XV. W jaki sposób człowiek powinien odnosić się względem każdej pożądanej rzeczy, tak aby było to zgodne z wolą bożą?
- XVI. O tym, że prawdziwego pocieszenia należy szukać jedynie w Bogu
- XVII. O tym że wszelka troska powinna być powierzona Bogu
- XVIII. O tym, że doczesne niedole za przykładem Chrystusa powinny być znoszone cierpliwie
- XIX. O znoszeniu niesprawiedliwości, i o kim mówi się, że jest naprawdę cierpliwym
- XX. O przyznawaniu się do własnej słabości i nędzach tego żywota, i o tym, że ponad wszelkie dobra należy znajdować zaspokojenie w Bogu
- XXI. O tym, że należy znaleźć zaspokojenie w Bogu, ponad wszystkie dobra i dary
- XXII. O rozpamiętywaniu licznych dobrodziejstw Boga
- XXIII. O czterech warunkach osiągnięcia wielkiego spokoju
- XXIV. O unikaniu zainteresowania postępowaniem innych
- XXV. Od czego zależy trwały pokój serca, i prawdziwy rozwój duchowy
- XXVI. O wzniosłej wolności umysłu, na którą bardziej zasługuje się pokorną modlitwą niż lekturą
- XXVII. O tym, że miłość własna najbardziej odwodzi nas od najwyższego dobra
- XXVIII. O niezważaniu na mniemania i pomówienia przewrotnych ludzi
- XXIX. W jaki sposób, przy nastaniu przeciwności należy wzywać Boga, i żywić nadzieję odzyskania łaski
- XXX. O usilnym wzywaniu boskiej pomocy, i ufności w odzyskanie łaski
- XXXI. O zaniedbaniu wszelkiego stworzenia, aby Stwórca mógł być odnaleziony
- XXXII. O zaparciu się samego siebie i wyrzeczeniu się wszelkiej pożądliwości
- XXXIII. O niestałości serca i zamiarze ostatecznie pokładanym w Bogu
- XXXIV. O tym, że miłującemu Bóg daje się pojąć ponad wszystko i we wszystkim, i że w nim samym jest prawdziwy pokój
- XXXV. O tym, że nie ma bezpieczeństwa od pokus w tym życiu
- XXXVI. Przeciw marnym ludzkim sądom
- XXXVII. O czystej i zupełnej rezygnacji z własnej woli w celu osiągnięcia wolności serca
- XXXVIII. O dobrym zarządzaniu w rzeczach zewnętrznych, i zwracaniu się do Boga w niebezpieczeństwach, oraz o tym, że nie należy czynić niczego nieprzemyślanego
- XXXIX. O tym że człowiek nie powinien być gwałtowny w swoich przedsięwzięciach
- XL. O tym, że człowiek niczego dobrego nie posiada sam z siebie, i z niczego nie może być dumny
- XLI. O wzgardzie wszelkiej doczesnej ludzkiej czci i pociechy
- XLII. O tym, że spokoju nie należy opierać na ludziach
- XLIII. Przeciwko próżnej i świeckiej wiedzy
- XLIV. O nieskłanianiu się ku rzeczom zewnętrznym
- XLV. O tym, że nie należy wszystkim wierzyć i o łatwości uchybienia w słowach
- XLVI. O ufności pokładanej w Bogu, kiedy miotane są pociski słów
- XLVII. O tym, że wszystkie przeciwności należy cierpliwie znosić dla życia wiecznego
- XLVIII. O dniu wieczności, i niedostatkach tego żywota
- XLIX. O pragnieniu żywota wiecznego, i o tym jak wielka byłaby nagroda obiecana dla uczestniczących w zawodach
- L. W jaki sposób człowiek przygnębiony powinien powierzyć się w ręce Boga
- LI. O tym, że człowiek powinien oddawać się pokorniejszym dziełom gdy już ustaje w najwznioślejszych, i o sobie samym mniemać, że nie jest godnym pocieszenia lecz nagany
- LII. O tym, że człowiek nie powinien uznawać się za godnego pocieszenia, a bardziej za wartego nagany
- LIII. O tym, że łaska Boga nie jest udzielana świeckim uczonym
- LIV. O odmiennych motywach natury i łaski
- LV. O zepsuciu natury, i skuteczności łaski boskiej
- LVI. O tym, że powinniśmy wyrzekać się samych siebie i naśladować Chrystusa przez krzyż
- LVII. O tym, że człowiek nie powinien się zbytnio czuć poniżonym, kiedy popada w jakąś winę wynikającą z zaniedbania
- LVIII. O tym, że nie powinno się badać rzeczy przewyższających poznanie i ukrytych sądów Boga
- LIX. O tym, że wszelka nadzieja i ufność powinna być pokładana jedynie w Bogu
- KSIĘGA CZWARTA O pobożnej zachęcie do komunii ze świętym Ciałem Chrystusa
- I. Z jak wielką czcią powinien być przyjmowany Chrystus
- II. O tym, że w sakramencie ukazuje się człowiekowi wielka miłość i dobroć Boga
- III. O tym, że pożytecznie jest często przystępować do komunii świętej
- IV. O tym, że pobożnie przyjmującym komunię świętą udzielane są liczne dobrodziejstwa
- V. O godności Sakramentu, i stanie kapłańskim
- VI. O rachunku sumienia i przygotowaniu się przed przyjmowaniem komunii świętej
- VII. O roztrząsaniu własnego sumienia i powzięciu postanowienia poprawy
- VIII. O ofierze Chrystusa na krzyżu i rezygnacji z własnej woli
- IX. O tym, że my sami i wszystko nasze powinniśmy ofiarować Bogu, i za wszystkich się modlić
- X. O tym, że komunia święta nie powinna być opuszczana z błahych powodów
- XI. O tym, że dla wiernej duszy najbardziej potrzebne są ciało Chrystusa, i Pismo święte
- XII. O tym, z jak wielką pilnością powinno się przygotowywać do przystąpienia do komunii z Chrystusem
- XIII. O tym, że dusza pobożna powinna z całego serca żywić pragnienie zjednoczenia z Chrystusem w sakramencie
- XIV. O gorliwym pragnieniu ciała Chrystusa u niektórych osób pobożnych
- XV. O tym, że łaska pobożności nabywana jest przez pokorę i wyrzeczenie się samego siebie
- XVI. O tym, że powinniśmy nasze potrzeby przedstawiać Chrystusowi i domagać się jego łaski
- XVII. O rozpalonej miłości, i namiętnym pragnieniu przyjęcia Chrystusa
- XVIII. O tym, że człowiek nie powinien być ciekawym badaczem sakramentu, ale pokornym naśladowcą Chrystusa, poddając swoje rozumienie świętej wierze
E-book
za 5.99
drukowana A5
za 62.04