Bezpłatny fragment - Jak zrobić porzadek w glowie

Wprowadzenie

Czasami wydaje się, że w głowie jest za dużo wszystkiego. Siadasz do jednego zadania, przypominasz sobie o drugim, a po chwili wracasz myślami do wczorajszej rozmowy. Bywa też, że spraw wcale nie ma tak wiele, tylko nie wiadomo, za którą zabrać się najpierw. Zanim zdecydujesz, od czego zacząć, myśli znów przeskakują z jednej rzeczy na drugą. Pod koniec dnia trudno sobie przypomnieć, co pochłonęło tyle uwagi.

Zanim zabierzesz się za porządki, proponuję na chwilę się zatrzymać i zauważyć, co dzieje się teraz w Twojej głowie. To będzie Twój punkt wyjścia. Po wykonaniu ćwiczeń możesz do niego wrócić i sprawdzić, czy coś się zmieniło. Wybierz jeden z dwóch sposobów.

Spójrz na ilustrację. Który z czterech opisów najlepiej oddaje Twój obecny stan? Być może wciąż wracasz do tej samej myśli i trudno Ci się od niej oderwać. A może na ogół wiesz, co robić, ale od czasu do czasu tracisz jasność. Zaznacz odpowiedni poziom. Jeśli chcesz, dopisz jedno zdanie własnymi słowami. Na przykład: „Mam dużo spraw i wciąż je w myślach przeglądam, bo nie mogę zdecydować, od której zacząć”.

Możesz też wyobrazić sobie swój stan jako obraz. Zadaj sobie pytanie: „Co bym zobaczyła, gdybym mogła zajrzeć do własnej głowy?”. Może pojawi się splątany kłębek nici, półka z pomieszanymi książkami albo mrowisko, w którym wszystko porusza się naraz. Kiedyś wyobraziłam sobie pokój z otwartymi szafkami. Wszystko było na widoku i każda rzecz miała swoje miejsce. Zapisz obraz, który przyszedł Ci do głowy, i dodaj, co w nim przypomina Twój obecny stan. Na przykład: „W głowie mam jak na biurku zasypanym papierami. Ledwie sięgnę po jeden, zauważam drugi i zapominam, po co sięgnęłam po pierwszy”.

Wystarczy jedna odpowiedź albo kilka zdań. Zostaw ten zapis w notesie. Gdy skończymy pracę, sprawdzisz, czy łatwiej Ci rozróżniać własne myśli i wybierać, za co się zabrać.

Rozdział 1. Jestem tym, o czym myślę

Jak nasze myśli kształtują postrzeganie siebie, otaczającego świata i własnego życia

Kim jestem?

Na to pytanie można odpowiedzieć na różne sposoby. Jestem kobietą lub mężczyzną. Jestem matką, ojcem, współmałżonkiem lub osobą wykonującą określony zawód. Mam swój charakter, doświadczenia, nawyki i przekonania.

Ale jest inny sposób patrzenia na siebie.

Jestem tym, o czym myślę.

Pomyśl o tym zdaniu przez chwilę.

Co bowiem zostanie, gdy odejmiemy od życia wszystko, co zewnętrzne: zawód, pozycję społeczną, osiągnięcia materialne, a nawet role, do których przywykliśmy?

To będzie nasz wewnętrzny świat. To, co wiemy, pamiętamy, czujemy, wierzymy, marzymy i zastanawiamy się nad tym. Sposób w jaki postrzegamy siebie i innych ludzi. Znaczenie, które dajemy na to, co dzieje się w Hughs.

Duża część tego wewnętrznego świata istnieje w postaci myśli.

My zwykliśmy mawiać: Ja jestem tym, co jem. I w pewnym sensie to prawda: nasze ciała są zbudowane z substancji, które otrzymujemy z żywności.

Ale dlaczego tak rzadko myślimy o tym, co karmi naszą własną świadomość?

Każdego dnia konsumujemy dużo informacji. Słuchamy rozmów, czytamy wiadomości, oglądamy filmy, przeglądamy portale społecznościowe, pamiętamy przeszłość, wyobrażamy sobie przyszłość.

Wszystko to staje się materiałem na nasze myślenie.

I stopniowo to, o czym myślimy, zaczyna wpływać na to, jak postrzegamy nasze własne życie.

Żyjemy nie tylko w świecie wydarzeń, ale także w świecie ich znaczeń.

Wyobraź sobie dwie kobiety, które rano wyjrzały przez okno.

Na zewnątrz pada deszcz.

Pierwszy z nich myśli: " Jak cudownie! Dzisiaj można wziąć swój czas, zrobić herbatę, przeczytać książkę. Kocham tę pogodę.

Drugi patrzy na ten sam deszcz i myśli, ponownie, ta straszna pogoda! Wszystko jest szare, mój nastrój jest zrujnowany. Mam dość życia tutaj.

Uwaga: Zdarzenie jest takie samo.

Pada deszcz.

Ale emocjonalne doświadczenia są zupełnie inne.

Dlaczego?

Ponieważ pierwsza kobieta widzi w deszczu przytulność i możliwość relaksu, a druga — kłopoty i kolejne potwierdzenie, że życie nie jest tak, jak by chciała.

Sam deszcz nie jest ani radością, ani rozczarowaniem, lecz naturalnym zjawiskiem, ale znaczenie, jakie mu dajemy, wynika z naszego postrzegania.

Oczywiście, okoliczności też się liczą. Jeśli ktoś idzie na ważne wydarzenie na świeżym powietrzu, deszcz może naprawdę zakłócić ich plany. Nie możemy powiedzieć, że emocje zależą wyłącznie od myśli.

Jednak nawet w tych samych okolicznościach ludzie mogą doświadczać różnych uczuć właśnie dlatego, że interpretują to, co dzieje się inaczej.

I to nie tylko filozoficzne rozumowanie, ale również wzór, który leży u podstaw kilku dobrze znanych teorii psychologicznych.

Co na to psychologia?

Jednym z badaczy, którzy wykazali znaczenie myślenia dla emocjonalnego stanu człowieka był amerykański psychiatra Aaron Beck.

W latach 60., podczas pracy z pacjentami z depresją, Beck zwrócił uwagę na naturę ich myśli.

Zauważył, że wielu pacjentów ma tendencję do interpretacji tego, co się dzieje poprzez negatywne postrzeganie siebie samych, otaczającego ich świata i przyszłości.

Na przykład, osoba popełnia mały błąd w pracy.

Jedna osoba myśli o tym jak o normalnym utrapieniu: popełniłem błąd. Muszę to naprawić.

Inna z kolei wyciąga znacznie szersze wnioski: nie jestem do niczego zdolny. Nigdy mi się nie udaje.

W drugim przypadku błąd przestaje być oddzielnym zdarzeniem. Staje się dowodem własnej niewypłacalności.

Beck opisał te schematy myślenia i pokazał, w jaki sposób mogą one przyczynić się do powstania i utrzymania doświadczeń depresyjnych.

W jego modelu poznawczym, tzw. triada poznawcza ma szczególne znaczenie — negatywne postrzeganie siebie, świata i przyszłości.

Jeśli ktoś jest przekonany, że jest bezradny, świat jest wrogi, a przyszłość nie przyniesie nic dobrego, wiele codziennych wydarzeń będzie postrzegane przez pryzmat tych wierzeń.

Ale jest tu niezwykle ważny punkt.

Myśl nie musi być faktem.

To, że ktoś myśli o sobie jak o porażce, nie znaczy, że jest naprawdę porażką.

Tylko dlatego, że spodziewa się kłopotów, nie znaczy, że to się koniecznie stanie.

Jednak jego myśli mogą powodować całkiem realne reakcje emocjonalne.

Dlatego treść myślenia jest tak ważna.

Beck nie twierdził, że człowiek składa się całkowicie z myśli. Ale jego badania i rozwój terapii poznawczej pokazały, jak ściśle powiązane są interpretacje zdarzeń i doświadczeń emocjonalnych.

Pozwala nam to na postrzeganie wyrażenia „cenię” jako ważnej metafory psychologicznej.

Nie jest to dosłowna definicja osoby, ale wskazanie roli, jaką odgrywa myślenie w kształtowaniu swojego subiektywnego świata.

Nie wydarzenie, ale podejście do wydarzenia

Podobny pomysł opracował amerykański psycholog Albert Ellis.

W połowie XX wieku zaproponował model ABC.

Podstawowa idea jest taka, że istnieje pośredni związek pomiędzy wydarzeniem a reakcją emocjonalną: naszymi przekonaniami i interpretacjami.

A

Zdarzenie.

Co się stało?

B

Perswazja

Jak mam to wyjaśnić?

C

Konsekwencje

Co czuję i co robię? — Albert Ellis Assistant ABC System uproszczony

Niech to będzie przykład.

Wysłałeś wiadomość do kogoś bliskiego, a minęło wiele godzin, ale nie ma odpowiedzi.

Wydarzenie samo w sobie jest tylko tym, że osoba nie odpowiedziała jeszcze.

Jednakże mogą pojawić się zupełnie inne myśli.

„Pewnie jest zajęty, później odpowie”.

Albo:

„On mnie ignoruje. Pewnie już mnie nie potrzebuje”.

W pierwszym przypadku, prawdopodobnie będziesz nadal robić swoje własne interesy.

W drugim, możesz zacząć martwić się, obrażać, sprawdzić telefon, przypomnieć sobie poprzednie rozmowy i szukać potwierdzenia, że twój związek pogarsza się.

Nie pojawiły się jednak żadne nowe obiektywne informacje.

Zmieniło się tylko wyjaśnienie tego, co się dzieje.

Model Ellis Village pomaga zrozumieć, dlaczego reakcje emocjonalne nie mogą być postrzegane jako bezpośrednie następstwo zdarzeń zewnętrznych.

Pomiędzy tym, co się stało, a tym, co czuliśmy, często istnieje nasza własna interpretacja sytuacji.

A jeśli ta interpretacja się zmieni, reakcja emocjonalna też może się zmienić.

Nie oznacza to jednak, że jakiekolwiek emocje można wyeliminować poprzez prostą zmianę w myśleniu. Ludzka psychika jest o wiele bardziej złożona, a nasze reakcje są nie tylko zależne od świadomych przekonań.

Model ten daje nam jednak ważny powód do zastanowienia się: jak myślimy o rzeczach jest zasadniczą częścią naszego emocjonalnego doświadczenia.

Dlaczego nasze myśli wydają się być rzeczywistością?

Jest jedna interesująca cecha ludzkiego myślenia.

Kiedy myślimy o czymś, często wydaje nam się, że po prostu obserwujemy rzeczywistość.

Na przykład, osoba mówi:

„Mój szef mnie nie szanuje”.

Może być tego pewien.

Ale jeśli zapytasz, dlaczego to zakończył, okazuje się, że szef raz nie powiedział cześć, kilka razy mówił w suchym tonie i nie pochwalić go za wykonaną pracę.

Wszystkie te wydarzenia mogły się naprawdę wydarzyć.

Ale wniosek, że mnie nie szanuje, jest interpretacją.

Może szef jest naprawdę lekceważący wobec pracownika, albo może był zajęty, zmęczony, albo może nie miał z tego żadnego sensu.

Problem polega na tym, że nie zawsze dostrzegamy granicę pomiędzy zaobserwowanym faktem a naszym własnym wyjaśnieniem.

Nasze myśli postrzegamy jako bezpośrednie odbicie rzeczywistości.

Wynika to częściowo z faktu, że nasze postrzeganie nie jest biernym nagraniem informacji.

Mózg nieustannie używa wcześniejszych doświadczeń, oczekiwań i wiedzy do interpretacji sygnałów przychodzących.

Jednym z obszarów współczesnej nauki poznawczej, który bada ten proces, jest związana z teoriami przewidywania przetwarzania.

W tych podejściach percepcja postrzegana jest jako proces, w którym mózg nie tylko przetwarza informacje przychodzące, ale także tworzy założenia dotyczące tego, co dzieje się wokół niego.

Nie oznacza to, że osoba arbitralnie tworzy zewnętrzną rzeczywistość, ale oznacza, że postrzeganie zawsze polega na przetwarzaniu i interpretacji informacji.

Dlatego dwie osoby mogą szczerze wierzyć, że widzą tę samą sytuację na zupełnie inny sposób.

Każdy widzi to poprzez własne doświadczenia i oczekiwania.

I każdy może być przekonany, że jego pogląd jest obiektywny.

Myśli mogą nawet wpłynąć na nasze ciało.

Związek pomiędzy stanem myślenia a stanem emocjonalnym staje się szczególnie widoczny, gdy zwraca się uwagę na reakcje fizjologiczne.

Wyobraź sobie, że jutro masz wielką rozmowę przed dużą publicznością.

Jesteś w domu. W pokoju panuje spokój. W tej chwili nic Ci nie zagraża.

Ale zaczynasz sobie wyobrażać, że idziesz na scenę, zapominasz słowa, słyszysz, jak słuchacze śmieją się i czują się upokorzeni.

Co się dzieje?

Może zwiększyć bicie serca, jest napięcie mięśni, zmiana oddechu.

Chociaż przedstawienie nie miało jeszcze miejsca.

Twoje ciało reaguje na mentalnie przedstawione zagrożenie.

Podobne zjawiska są badane w badaniach lęku, wyobraźni i regulacji emocjonalnej.

Na przykład, psycholog James Gross zbadał sposoby, w jaki ludzie regulują swoje reakcje emocjonalne.

W jego modelu proceduralnym regulacji emocjonalnej ważne miejsce zajmuje ponowna ocena poznawcza — zmiana interpretacji sytuacji, która może mieć wpływ na doświadczenie emocjonalne.

Niech ludzie powiedzą przed rozmową, osoba myśli:

„Wszyscy mnie ocenią. Jeśli się mylę, to będzie katastrofa”.

Ale on może patrzeć na rzeczy inaczej:

„Ludzie przyszli, żeby usłyszeć, co mam do powiedzenia. Nie muszę wypaść idealnie. Nawet jeśli się zatnę, mogę mówić dalej”.

Sytuacja się nie zmieniła.

Jednak jego znaczenie dla człowieka stało się inne.

Badania doświadczalne dotyczące ponownej oceny poznawczej pokazują, że zmiana interpretacji informacji o znaczeniu emocjonalnym może rzeczywiście zmienić subiektywną intensywność doświadczeń i związanej z nimi aktywności mózgu.

W badaniu Kevina Oxnera i kolegów opublikowanym w 2002 roku uczestnicy wykorzystali przeszacowanie poznawcze podczas oglądania emocjonalnie nieprzyjemnych obrazów. Wyniki wykazały związek między przeszacowaniem a zmianami w ocenach emocjonalnych a aktywnością regionów mózgu zaangażowanych w regulację emocji.

Tak więc wpływ myślenia na doświadczenia jest potwierdzony nie tylko obserwacjami psychoterapeutów, ale także badaniami eksperymentalnymi.

Ważne jest jednak, aby nie wyciągać z tego zbyt szerokich wniosków.

Nie możemy powiedzieć, że wszystkie choroby są spowodowane przez negatywne myśli lub że wystarczy myśleć pozytywnie, aby ciało stało się zdrowe.

Byłoby to naukowo nieuzasadnione uproszczenie.

Ale możemy argumentować, że myśli i interpretacje są w stanie uczestniczyć w osobie obciążającej emocjonalne i fizjologiczne reakcje.

Zatem treść naszego myślenia zasługuje na poważną uwagę.

Czym codziennie się wypełniamy?

Pozwól im wrócić do porównania myśli z jedzeniem.

Wyobraź sobie osobę, która zaczyna każdego ranka czytając niepokojące wiadomości.

Uczy się o konfliktach, katastrofach, przestępstwach, problemach gospodarczych i konfrontacjach politycznych.

Następnie omawia to, co czyta z kolegami, a w ciągu dnia wraca do tych tematów, patrzy na nowe wiadomości, myśli o możliwych konsekwencjach.

Stopniowo, większość jego uwagi jest zajęta niebezpieczeństwami, zagrożeniami i niepewnością.

Nawet jeśli nic złego nie stanie się w jego bezpośrednim życiu, stan wewnętrzny może stać się coraz bardziej napięty.

Druga osoba zaczyna dzień czytając książkę, myśląc o swoich własnych planach lub słuchając muzyki.

Jego uwaga skierowana jest na inne obiekty.

Oczywiście nie można stwierdzić, że pierwsza osoba musi być nieszczęśliwa, a druga szczęśliwa. Wieści mogą być ważne, a myślenie o prawdziwych zagrożeniach jest czasem konieczne.

Ale możemy zadać pytanie: czy informacje, które spożywamy regularnie wpływają na nasz stan emocjonalny?

Badania pokazują, że w pewnych okolicznościach ma to wpływ na ludzi.

Na przykład dokument Roxanne Cohen Silver z 2013 r. i jej koledzy zbadali związek między narażeniem na działanie mediów na masową przemoc a ostrymi reakcjami stresowymi. Naukowcy stwierdzili, że bardziej intensywne narażenie na podobne treści medialne było związane z cięższymi objawami stresu.

Badania te nie dowodzą, że oglądanie wiadomości samo w sobie powoduje u wszystkich psychologiczne cierpienie. Pokazuje jednak, że środowisko informacyjne może być powiązane z naszym psychicznym dobrem — byciem.

Dlatego pytanie o to, jak wypełniamy naszą świadomość ma nie tylko filozoficzne, ale także praktyczne znaczenie.

Zależy nam na jakości jedzenia, które jemy.

Ale ile uwagi poświęcamy informacjom, które codziennie przechodzimy przez siebie?

Po przeczytaniu niepokojących wiadomości, możemy zamknąć stronę, ale nadal o tym myśleć przez kilka godzin.

Po nieprzyjemnej rozmowie, możemy fizycznie odejść od rozmówcy, ale psychicznie wrócić do jego słów raz za razem.

Po obejrzeniu filmu, możemy nadal wyobrażać sobie siebie w miejscu postaci, przeżywać ich uczucia i zastanawiać się nad ich działaniami.

Informacje przestają pochodzić z zewnątrz, ale nadal istnieją w nas.

Dlatego ważne jest nie tylko to, co widzimy i słyszymy, ale także to, co myśli pozostaną z nami po tym.

Powtarzające się myśli tworzą zwyczajny sposób patrzenia na życie

Istnieje różnica między myślą, która przychodzi raz, a myślą, do której ciągle powraca.

Pozwól, że ci powiem, że kiedyś pomyślałeś:

„Nie uda mi się”.

Ta myśl sama w sobie nie definiuje twojej osobowości.

Każdy czasem wątpi w swoje zdolności.

Ale jeśli ta myśl pojawia się regularnie, towarzyszy nowym początkom i staje się znanym wyjaśnieniem wszelkich trudności, może zacząć wpływać na zachowanie.

Osoba odmawia możliwości, ponieważ spodziewa się porażki z góry.

Nie próbuje czegoś nowego, bo jest pewien, że może.

Nie dostrzega swojego sukcesu, bo uważa, że to wypadek.

Stopniowo wiara zaczyna być potwierdzana przez zachowanie.

„I może przekonać się, że zmienia się w ideał I wygrałem nawet spróbować”.

A jeśli ktoś nie spróbuje, prawdopodobieństwo osiągnięcia celu naprawdę maleje.

To przypomina to, co w psychologii społecznej jest znane jako samo @-@ spełniająca się przepowiednia.

Termin ten został stworzony przez socjologa Roberta Mertona w 1948 roku. Opisał sytuacje, w których początkowy pogląd na stan rzeczy wpływa na ludzi w sposób, który przyczynia się do osiągnięcia oczekiwanego rezultatu.

W psychologii zasada ta pomaga wyjaśnić niektóre przypadki, w których osoba kwestionuje oczekiwania wpływają na ich działania, a tym samym na późniejsze wydarzenia.

Na przykład, ktoś jest przekonany, że inni są wrogo nastawieni.

Z tego powodu unika komunikacji, odpowiada na pytania, zachowuje czujność.

Inni ludzie mogą postrzegać jego zachowanie jako niechęć do komunikacji i faktycznie zaczynają się dystansować.

W rezultacie osoba dostaje to, czego oczekiwała: zimne nastawienie.

I mówi do siebie:

„Wiedziałem, że można ufać ludziom”.

Ale początkowe oczekiwanie mogło być jednym z czynników wpływających na rozwój sytuacji.

Oczywiście nie wszystkie oczekiwania się spełniają i nie każda myśl zmienia zachowanie. Mechanizm ten pokazuje jednak, dlaczego uporczywe postrzeganie siebie i innych może mieć rzeczywiste konsekwencje.

Nasze myśli po prostu nie towarzyszą życiu.

Czasami wpływają na decyzje, które podejmujemy, działania, które podejmujemy i relacje, które tworzymy.

I przez te działania i okoliczności naszego życia.

Czy to znaczy, że jesteśmy naszymi myślami?

W tym miejscu należy dokonać ważnego wyjaśnienia.

Wyrażenie „cenię” jest tym, co uważam za słuszne.

Osoba jest czymś więcej niż treścią swojej świadomości w danym momencie.

Mamy ciało, emocje, pamięć, związki, doświadczenia życiowe, wartości, zdolności i wiele procesów umysłowych, które nie są ograniczone do świadomego myślenia.

Ponadto, myśli mogą powstawać mimowolnie.

Czasami dziwne, nieprzyjemne lub całkowicie sprzeczne z naszymi przekonaniami pomysły pojawiają się w głowie.

Sam fakt pojawienia się takiej myśli nie mówi nic o cechach moralnych osoby i nie oznacza, że chce ona uosabiać ją w rzeczywistości.

Źle byłoby powiedzieć, że każda nasza myśl decyduje o tym, kim jesteśmy.

Ale jeśli spojrzymy na wyrażenie szerzej, nabierze ono głębokiego znaczenia.

To, o czym myślimy przede wszystkim, wpływa na to, czym staje się nasza subiektywna rzeczywistość.

Osoba, która ciągle myśli o swoich własnych niedociągnięciach, może postrzegać siebie przede wszystkim przez nie.

Osoba, która ciągle wraca do przeszłości, może nadal żyć emocjonalnie w zdarzeniach długo pozostawionych w tyle.

Osoba, która skupia się na możliwościach, planach i ciekawych zadaniach, bardziej prawdopodobne jest, że będzie skupiać się na znalezieniu rozwiązań.

To nie czyni jednej osoby lepszą od drugiej.

Ale to pokazuje, jak różna może być wewnętrzna zawartość życia.

Możemy być w tym samym pomieszczeniu, patrzeć na ten sam krajobraz, rozmawiać z tymi samymi ludźmi, ale żyć w zupełnie innych światach psychologicznych.

Ponieważ każdy z nas nie tylko postrzega to, co się dzieje, ale również stale to dostrzega.

Kiedy mówię, że jestem tym, co myślę, proponuję spojrzeć na człowieka poprzez treść jego wewnętrznego świata.

Nie poprzez role społeczne, nie poprzez osiągnięcia, nawet przez zewnętrzne okoliczności.

To jest coś, co nieustannie zajmuje jego świadomość.

O czym myślę, gdy jestem sam?

Jakie myśli towarzyszą mi w drodze do pracy?

Do czego mam wrócić, zanim pójdę spać?

Co przyciąga moją uwagę przez większość dnia?

Co jest bardziej w moim myśleniu, wspomnienia z przeszłości, obawy o teraźniejszość czy pomysły na przyszłość?

Pytania te nie wymagają natychmiastowej odpowiedzi; wzywają nas do zauważenia rzeczy, które są zwykle pomijane.

Jesteśmy tak przyzwyczajeni do myślenia, że rzadko zwracamy uwagę na proces myślenia.

Zauważamy wydarzenia, ludzi, okoliczności, ale nie zawsze zauważamy, jak je postrzegamy.

Tymczasem badania psychologiczne pokazują, że nasze interpretacje są związane z emocjami, mogą wpływać na zachowanie i uczestniczyć w kształtowaniu zwykłego postrzegania rzeczywistości.

W tym sensie możemy powiedzieć:

Jestem tym, co myślę, ponieważ moje myśli stają się częścią wewnętrznego świata, w którym żyję.

I być może jednym z najważniejszych pytań, które należy sobie zadać, jest: " Co się dzieje w moim życiu?”

„O czym myślę, kiedy żyję?”

Rozdział 2. Ile tematów mieści się naraz w naszej głowie?

Dlaczego nasza uwaga jest ograniczona i jak to odkrycie pomaga nam spojrzeć na nasze własne myślenie w nowy sposób

Wyobraź sobie, że poprosiłem cię, żebyś pomyślał o pięciu zupełnie różnych rzeczach w tym samym czasie.

Na przykład, pamiętajcie wczorajszą rozmowę, rozwiązywanie problemu matematycznego, tworzenie listy zakupów, wyobraźcie sobie nadchodzące wakacje i pomyślcie o trudnej sytuacji w pracy.

Spróbuj.

Pewnie zauważysz, że twoja uwaga zaczyna przechodzić z jednego obiektu do drugiego. Kiedy myślisz o pracy, matematyczny problem zanika w tle. Kiedy wracasz do obliczeń, myśl o wakacjach nie jest już w centrum.

Możemy szybko przejść od jednej myśli do drugiej, ale trudno nam utrzymać wiele niezależnych procesów myślowych świadomie i równie głęboko w tym samym czasie.

Dlaczego to się dzieje?

Ponieważ ludzka uwaga i pamięć robocza mają ograniczone możliwości.

To właśnie ta osobliwość myślenia doprowadziła mnie do hipotezy, która stała się jednym z punktów wyjścia mojej metody:

Mamy w głowie ograniczoną liczbę istotnych tematów w tym samym czasie.

To jest moja hipoteza oparta na badaniach nad pamięcią i uwagą. Dowody naukowe potwierdzają ograniczenia zasobów poznawczych, ale nie określają dokładnej liczby tematów życia, które dana osoba jest w stanie utrzymać w świadomości.

Jednak samo istnienie takich ograniczeń ma dla nas wielkie praktyczne znaczenie.

Bo jeśli nasza uwaga nie jest nieskończona, być może liczba pytań, które nieustannie zajmują nasze myśli, nie jest tak wielka, jak się wydaje.

Dlaczego uważamy, że jest nieskończenie wiele myśli?

Pomyśl o sytuacji, w której jest wiele zmartwień w twojej głowie w tym samym czasie.

Musisz skończyć pracę, zadzwonić do rodziców, zająć się finansami, umówić się z lekarzem, rozwiązać rodzinny konflikt, przygotować się na podróż. Jednocześnie przywołuje się nieprzyjemne rozmowy, pojawiają się wątpliwości co do przyszłości, pojawiają się nowe pomysły i plany.

Wydaje się, że jest zbyt wiele myśli, które można uporządkować.

Ale zwróć uwagę na jedną cechę.

Kiedy mówimy, że mam tysiąc myśli w głowie, to zazwyczaj mamy na myśli tysiąc całkowicie niezależnych tematów życia.

Najczęściej wracamy do tych samych kwestii wiele razy, patrząc na nie z różnych stron.

Na przykład, człowiek martwi się o pracę.

Rano myśli o rozmowie ze swoim szefem. Po południu, możliwe zmniejszenie. Wieczorem musisz znaleźć inną pracę. Przed pójściem do łóżka mówił o tym, jak zapewniłby rodzinę, gdyby stracił pracę.

Myśli są liczne, ale wiele z nich odnosi się do jednego obszaru życia.

To właśnie ta obserwacja sprawiła, że pomyślałem: co jeśli liczba tematów, które nieustannie zajmują naszą uwagę jest znacznie mniejsza niż liczba pojedynczych myśli?

Aby zrozumieć to założenie, przejdźmy do badania ludzkiej pamięci.

George Miller: Magiczny numer siedem

W 1956 roku amerykański psycholog George Miller opublikował słynny artykuł The Magical Number Seven, Plus or Minus Two („Magiczna liczba siedem plus minus dwa”).

W tym artykule Miller przyjrzał się badaniom osoby, która dostrzega bodźce i regeneruje sekwencje informacji.

Jednym z obserwacji było to, że ludzie byli w stanie bezpośrednio odtworzyć tylko ograniczoną liczbę pierwiastków, takich jak liczby lub litery.

W problemach klasycznych objętość bezpośredniego rozmnażania często wynosiła około siedmiu elementów, chociaż wynik zależał od materiału i warunków eksperymentu.

Szczególnie interesująca była jednak zdolność osoby do łączenia poszczególnych elementów w grupy semantyczne.

Na przykład, spróbuj zapamiętać sekwencję:

1 9 4 5 2 0 2 6

Osiem oddzielnych cyfr

Teraz spójrz na to inaczej:

1945 — 2026

Dwie grupy semantyczne

Jeśli liczby te mają dla was jakiekolwiek znaczenie, zapamiętanie ich jako dwóch grup może być łatwiejsze niż zapamiętanie ich jako ośmiu oddzielnych cyfr.

Zasada ta nazywana jest chunking concluding informacji do większych jednostek semantycznych.

Jest interesująca zbieżność z naszym myśleniem.

Przez cały dzień możemy wielokrotnie zastanawiać się nad różnymi wydarzeniami związanymi z pracą, związkami lub zdrowiem. Ale jeśli połączymy te idee w znaczeniu, zamiast mieć wiele pojedynczych elementów, otrzymamy kilka dużych tematów.

Oczywiście Miller nie badał liczby ważnych tematów, które zajmują ludzki umysł. Jego praca nie sugeruje, że koniecznie jest siedem czy dziewięć takich tematów.

Wykazuje jednak ważną zasadę: liczba poszczególnych elementów informacji i liczba jednostek semantycznych, z którymi pracujemy, nie są takie same.

Być może dlatego nasze liczne myśli można traktować nie tylko indywidualnie, ale także jako część większych formacji tematycznych.

Nelson Cowan: Może cztery, nie siedem

Później wyjaśniono pojęcie ilości krótkoterminowego zatrzymywania informacji.

W 2001 roku, psycholog Nelson Cowan opublikował Magiczny Numer 4 w Krótkoterminowym Pamięci: Rekonesans umysłowej pojemności magazynowej.

Zauważył, że wyniki eksperymentów klasycznych zależą od wielu dodatkowych czynników.

Na przykład osoba może psychicznie powtarzać informacje, grupować elementy w grupy lub korzystać z istniejącej wiedzy.

Jeśli próbujesz ograniczyć wpływ takich strategii, ilość informacji bezpośrednio przechowywanych jest często bliżej trzech lub czterech jednostek semantycznych.

To nie znaczy, że w naszych głowach są tylko cztery myśli.

Jest to kwestia liczby poszczególnych jednostek informacji, które dana osoba jest w stanie przechowywać w określonych warunkach doświadczalnych.

Ale coś innego jest ważne dla naszego tematu.

Nawet przy dość prostych zadaniach zdolność do świadomego zatrzymywania informacji jest ograniczona.

Jeśli chodzi o złożone problemy życiowe, z których każda wiąże się z pamięcią, emocjami, oczekiwaniami i wieloma szczegółami, staje się jasne, dlaczego trudno jest nam myśleć o wszystkim naraz.

Wyobraźcie sobie, że musicie pamiętać o kilku złożonych rozmowach, z których każda wymaga dokładnej analizy.

Nieuchronnie zamienisz się między nimi.

Im więcej informacji trzeba aktywnie przetwarzać, tym trudniej jest zachować jasność.

To tutaj powstaje fundamentalna różnica między dwoma rzeczami: liczbą tematów, które istnieją w naszej pamięci, a liczbą tematów, o których możemy aktywnie myśleć jednocześnie.

To nie to samo.

Baddeley i Hitch: Jak działa nasza pamięć robocza

Kolejnym ważnym wkładem w zrozumienie ograniczeń myślenia byli psycholodzy Alan Baddeley i Graham Hitch.

W 1974 r. zaproponowano wielokomponentowy model pamięci roboczej.

Pamięć robocza jest systemem, który pozwala nam tymczasowo przechowywać informacje i jednocześnie wykorzystywać je do wykonywania bieżących zadań.

Na przykład, próbując obliczyć koszt kilku zakupów bez kalkulatora, musisz pamiętać o wynikach pośrednich i kontynuować obliczanie.

Kiedy słuchasz długiego zdania, musisz trzymać początek, aby zrozumieć znaczenie zakończenia.

Planując trasę, należy rozważyć kolejność działań, czas i ewentualne przeszkody.

W oryginalnym modelu Baddeley i Hitch wyróżniono centralny element wykonawczy, pętlę fonologiczną oraz wizualny — przestrzenny notebook. Później Baddeley uzupełnił model buforem epizodycznym.

Centralny element wykonawczy

Zarządzanie uwagami i koordynacja przetwarzania informacji

Pętla fonologiczna

Informacje o przemówieniu i dźwięku

Wizualny — przestrzenny notebook

Obrazy i informacje przestrzenne

Bufor epidemiologiczny

Łączenie informacji pochodzących z różnych źródeł Uproszczona reprezentacja wieloskładnikowego modelu pamięci roboczej Baddeley

Model ten pomaga wyjaśnić, dlaczego możemy robić pewne rzeczy równolegle, ale kiedy wykonujemy pewne kombinacje zadań, zaczynamy mieć trudności.

Na przykład, człowiek może chodzić po znajomej drodze i mówić w tym samym czasie.

Ale jeśli musi rozwiązać złożony problem matematyczny, ściśle podążać nieznaną drogą i prowadzić sensowną rozmowę, obciążenie zasobów poznawczych znacznie wzrasta.

Jednocześnie ograniczenia zależą nie tylko od liczby zadań, ale również od tego, jakie procesy są przez nie podejmowane.

Jest to szczególnie ważne dla hipotezy naszego autora.

Nawet jeśli stosunkowo proste informacje wymagają ograniczonych zasobów pamięci roboczej, złożone tematy życia nie mogą być w centrum świadomej uwagi.

Możemy przechowywać ogromną ilość wspomnień i wiedzy, ale aktywnie pracować tylko z częścią tej treści w danym momencie.

W związku z tym badania Baddeley i Hitch stanowią naukową podstawę do stwierdzenia, że zasoby przetwarzania informacji są ograniczone.

Ale nie określają dokładnej liczby tematów, które istnieją w naszym świecie wewnętrznym.

Dlaczego przestawiamy się między tematami i nie myślimy o wszystkim naraz?

Wyobraź sobie, że gotujesz obiad.

Podczas gdy ty kroisz warzywa, ty myślisz o jutrzejszym spotkaniu. Więc pamiętaj, że musisz zapłacić rachunek. Po kilku minutach, twoje myśli wracają do nieprzyjemnej rozmowy z przyjacielem.

Wygląda na to, że wszystkie te tematy istnieją jednocześnie.

Ale jeśli uważnie obserwować proces, można zobaczyć, że w danym momencie jeden z nich jest w centrum uwagi, a reszta zanikają w tle.

Po jakimś czasie mogą wrócić.

W psychologii poznawczej, zmiana uwagi między zadaniami jest badana w ramach badania zmiany zadania.

W 2001 roku Joshua Rubinstein, David Meyer i Jeffrey Evans opublikowali badanie nad kontrolą wykonawczą podczas przechodzenia między zadaniami.

Pokazały one, że przesunięcie się z jednego zadania do drugiego może towarzyszyć dodatkowy czas — czasochłonny, zwłaszcza w pewnych warunkach złożoności.

Efekt ten jest znany jako koszt zmiany.

Nasze mózgi mogą szybko zmienić kierunek przetwarzania informacji, ale takie przejścia nie zawsze występują bez dodatkowego wysiłku.

I tutaj możemy narysować ostrożną analogię do codziennego myślenia.

Kiedy osoba nieustannie powraca do jednego problemu, a następnie do drugiego, może subiektywnie czuć, że wszystkie problemy są w jego głowie w tym samym czasie.

Jednak uczucie jednolitości nie oznacza, że wszystkie są przetwarzane przez świadomość równolegle i z taką samą głębokością.

Często szybko się między nimi przechodzimy.

To rozróżnienie jest ważne dla zrozumienia, dlaczego świat wewnętrzny może wydawać się zatłoczony, nawet jeśli liczba głównych tematów jest stosunkowo mała.

Od badań naukowych do hipotezy autora

Niech teraz spróbują połączyć te obserwacje.

Badania Millera Guilsa pokazują ograniczenia bezpośredniego powielania informacji oraz znaczenie ugrupowania semantycznego.

Praca Cowana wyjaśnia granice pamięci roboczej.

Model Baddeley i Hitch wyjaśnia, w jaki sposób organizowane jest tymczasowe zatrzymywanie i wykorzystywanie informacji.

Badania dotyczące przełączania zadań pokazują, że świadome przetwarzanie wielu zadań wymaga przydziału ograniczonych zasobów.

Wszystkie te trendy naukowe zgadzają się w jednej kwestii: możliwości ludzkiej uwagi i pamięci roboczej nie są nieograniczone.

Na tej podstawie proponuję własną hipotezę.

W każdym okresie życia może być ograniczony zestaw tematów, które regularnie powracamy do umysłu.

Nazywam je tematami aktualnymi.

Istnieją dwa poziomy do wyróżnienia.

Pierwszy z nich jest naukowo ustalony: osoba ma ograniczone zasoby uwagi i pamięci roboczej.

Druga to moja sugestia, że ograniczenia te mogą być użyteczną podstawą do rozważenia powtarzających się refleksji na temat życia jako stosunkowo niewielkiego zestawu aktualnych tematów.

To nie jest bezpośredni wynik eksperymentów Millera, Cowana czy Baddeley ' a. Żaden z tych naukowców nie udowodnił, że dana osoba jest zdolna do posiadania tylko pewnej liczby aktualnych tematów w życiu.

Ale ich praca pozwala nam sformułować pytanie, które jest interesujące dla praktycznej psychologii.

Jeśli nasza świadomość jest ograniczona, czy możemy zamówić nasze codzienne myślenie, podkreślając główne tematy, które zajmują go regularnie?

To jest punkt wyjścia mojej hipotezy.

Ile rzeczy możemy mieć w głowie?

Kiedy zacząłem o tym myśleć, chciałem zdefiniować konkretną liczbę.

Na początku myślałem, że może być około pięciu głównych tematów.

Dlaczego pięć?

Ponieważ w naszym codziennym życiu często zauważamy, że nasza uwaga skupia się wokół kilku ważnych obszarów.

Na przykład osoba może ciągle myśleć o pracy, rodzinie, zdrowiu, sytuacji finansowej i osobistych planach.

Ale to jest tylko przykład.

Druga osoba przychodzi do przodu zupełnie różne pytania.

Również, temat życia nie musi koniecznie odpowiadać większej powierzchni, jak praca lub rodzina. Czasami pojedyncze wydarzenie zajmuje tak znaczące miejsce w świadomości, że staje się niezależnym obiektem ciągłego odbicia.

W związku z tym, aby ustalić ścisłą liczbę tematów byłoby błędne.

W procesie opracowywania metodologii, doszedłem do wniosku, że osoba może mieć około pięciu lub siedem z najbardziej znanych tematów aktualnych, a po bliższej analizie ich liczba może czasami zbliżyć się do dwudziestu.

Podkreślam jednak, że nie jest to naukowo ustalona norma i nie jest ona wynikiem doświadczalnego pomiaru.

Są to orientacyjne liczby, których używam we własnym modelu, aby pokazać, że liczba głównych powtarzających się tematów może okazać się możliwa do przewidzenia.

Jedna osoba będzie miała trzy. Drugi ma siedem. Trzeci ma więcej.

Ilość może się różnić w zależności od okoliczności życiowych, stanu emocjonalnego i tego, jak bardzo podzielamy treść myśli.

Więc to nie jest numer, który się dla mnie liczy.

Ważniejsza jest zasada ograniczenia.

Jeśli przestaniemy postrzegać nasze własne myślenie jako niekończący się strumień zupełnie różnych problemów i zaczniemy dostrzegać powtarzające się motywy, to będzie można zobaczyć pewną strukturę.

Dlaczego zrozumienie ograniczeń jest tak ważne?

Wyobraź sobie, że ktoś prosi o wykonanie zadania, którego ilość jest nieznana.

Nie wiesz, ile zadań przed nami, jak długo to potrwa, lub jeśli nie jest nawet punkt, w którym praca zostanie zakończona.

Taka niepewność może powodować napięcie.

Ale jeśli okaże się, że masz dziesięć konkretnych zadań, sytuacja jest postrzegana inaczej.

Nawet jeśli są skomplikowane, mają granice.

Możesz oszacować ilość pracy, określić sekwencję i przedstawić wynik końcowy.

Coś podobnego dzieje się, gdy zaczynamy myśleć o naszym myśleniu jako o zbiorze konkretnych tematów.

Tak długo jak osoba myśli, że w jego głowie jest nieskończona liczba myśli, sama idea ich zrozumienia może wydawać się prawie niemożliwa.

Ale jeśli założymy, że większość powtarzających się refleksji dotyczy kilku podstawowych tematów, problem staje się bardziej określony.

Nie próbujemy już łapać całej zawartości świadomości.

Zakładamy, że są w nim oddzielne obszary semantyczne, które można rozróżnić.

Nie oznacza to, że każdy temat będzie prosty lub że jakiekolwiek napięcie wewnętrzne może być szybko wyeliminowane.

Jeden temat może zawierać wiele złożonych doświadczeń i sprzeczności. Druga może być związana z okolicznościami, których nie można zmienić. Trzecia to wydarzenia wymagające poważnej pracy psychologicznej.

Ale ograniczona liczba tematów pozwala na ocenę skali zadania w inny sposób.

Zamiast mglistych wątpliwości mam zbyt wiele w głowie, zakładam, że może mam kilka podstawowych pytań, do których ciągle wracam.

To zupełnie inny pogląd na twoje myślenie.

Ograniczenie uwagi nie jest niekorzystne

Często widzimy ograniczenia jako negatywne.

Chcielibyśmy pamiętać więcej, myśleć szybciej, wykonywać wiele zadań w tym samym czasie i nigdy nie zmęczyć się intelektualnym obciążeniem.

Ale uwaga to nie tylko przeszkoda.

Odzwierciedlają one również potrzebę wyboru informacji.

W otaczającym świecie, ciągle dzieje się wiele wydarzeń. Widzimy wiele obiektów, słyszymy różne dźwięki, odbieramy sygnały z naszego własnego ciała, pamiętamy przeszłość i podejmujemy założenia dotyczące przyszłości.

Gdyby wszystkie te informacje wymagały równie głębokiego, świadomego przetwarzania w tym samym czasie, nasza zdolność do skupienia się na konkretnym zadaniu byłaby poważnie osłabiona.

Selektywna uwaga pozwala na podkreślenie tego, co ma teraz znaczenie.

To dlatego możemy czytać książkę, prowadzić rozmowy, rozwiązywać problemy lub wykonywać złożone prace bez przetwarzania każdego sygnału dostępnego z taką samą intensywnością.

Ograniczenie uwagi nie jest pomyłką ludzkiej psychiki, ale jedną z cech jej organizacji.

A jeśli nauczysz się brać pod uwagę tę funkcję, możesz przestać żądać od siebie niemożliwego.

Nie musimy myśleć o całym naszym życiu w tym samym czasie.

Nie mamy środków fizycznych, by to zrobić.

Ale jesteśmy w stanie konsekwentnie koncentrować się na poszczególnych kwestiach.

To właśnie ta możliwość sprawia, że świadoma praca z jednym z nich jest realistyczna.

Kiedy mówimy, że w naszej głowie znajduje się ograniczona liczba tematów jednocześnie, musimy zrozumieć znaczenie tego oświadczenia.

Badania naukowe pokazują, że pamięć i uwaga robocza są ograniczone.

Jednakże liczba tematów, o których osoba regularnie myśli, nie zależy bezpośrednio od ilości pamięci roboczej.

Zakładam, że powtarzalne refleksje można połączyć w stosunkowo niewielką liczbę tematów semantycznych.

Pozwala nam to spojrzeć na nasze własne myślenie nie jako niekończący się chaos, ale jako przestrzeń wewnętrzna o określonej strukturze.

Może jest wiele myśli.

Ale ile z nich to zupełnie inne tematy?

Ile razy w ciągu dnia wracamy do tego samego pytania, tylko nieznacznie zmieniając jego brzmienie?

Ile doświadczeń wiąże się z jedną sytuacją życiową?

A ile z głównych tematów naprawdę zwraca naszą uwagę w tym czasie?

To właśnie te pytania doprowadziły mnie do pomysłu, że wewnętrzny świat człowieka, ze względu na jego złożoność, może być uważany za system ograniczonej liczby aktualnych tematów.

Jeśli liczba tematów, które regularnie zajmują naszą uwagę jest ograniczona, to możemy spróbować je zobaczyć, odróżnić i rozważyć je konsekwentnie.

Nie jest to jeszcze dowód skuteczności jakiejkolwiek myśli — metody pracy, ale jest ważnym teoretycznym punktem wyjścia dla jej budowy.

Tu zaczyna się moje podejście do zrozumienia wewnętrznego porządku.

Rozdział 3. Dwa poziomy świata wewnętrznego. Podstawowa historia o sobie i aktualne tematy

Dlaczego niektóre myśli towarzyszą nam przez lata, podczas gdy inne zmieniają się w naszych okolicznościach?

Wyobraź sobie, że możemy zajrzeć do ludzkiego umysłu i zobaczyć wszystko.

Odkryjemy wiele myśli, wspomnień, doświadczeń, oczekiwań i percepcji. Niektóre pojawiają się na krótki czas i znikają. Inni ciągle wracają. Inni są tak dobrze zaznajomieni, że nawet osoba nie zauważa swojej obecności.

Ale jeśli przyjrzycie się bliżej, znajdziecie ciekawy wzór.

Nie wszystko, co istnieje w naszym wewnętrznym świecie, ma taką samą stabilność.

Dziś możemy się martwić o pracę, jutro możemy martwić się o związki, w przyszłym miesiącu możemy martwić się o przeprowadzkę lub problemy finansowe. Okoliczności się zmieniają, a wraz z nimi zmienia się treść naszych myśli.

Ale jest w nas coś względnie stałego.

Na przykład, jedna osoba w różnych sytuacjach ma tendencję do postrzegania siebie jako niewystarczająco dobrego. Drugi zwykle oczekuje, że inni go wesprą. Trzeci jest przekonany, że możesz liczyć tylko na siebie.

Zdarzenia są różne, a wewnętrzny sposób ich postrzegania pozostaje podobny.

To właśnie ta obserwacja pozwala mi zaproponować, abyśmy postrzegali nasz wewnętrzny świat jako system dwóch wzajemnie powiązanych poziomów:

Podstawowa historia o mnie jest stosunkowo stabilną ideą tego, kim jestem i jak działa świat.

aktualne tematy zajmują moje myśli w tym okresie mojego życia.

Ten podział jest podstawą mojego autorskiego modelu. Nie oznacza to, że mózg jest dosłownie podzielony na dwie takie struktury. Jest to sposób na opisanie i usystematyzowanie treści myślenia, w oparciu o znane wzorce psychologiczne.

Aby zrozumieć, dlaczego ten podział ma sens, pozwól, aby pomija każdy poziom oddzielnie.

Podstawowa historia o nas samych: niewidzialna księga naszego życia

Wyobraź sobie, że w każdej osobie jest książka.

To nie jest na półce. Nie otwieramy go każdego ranka, nie czytamy ponownie — przed pójściem do łóżka, a w rzeczywistości często nie zdajemy sobie sprawy, że istnieje.

Ale treść tej książki wpływa na to, jak postrzegamy siebie, innych ludzi i wydarzenia.

Jest tak, jak mówi:

„Jestem silnym człowiekiem”.

„Nie mogę się mylić”.

„Ludzie mogą być zaufani”.

„Żeby być kochanym, muszę być pomocny”.

„Nic w życiu nie jest darowane za nic”.

„Jeśli spróbuję, odniosę sukces”.

Oczywiście te stwierdzenia niekoniecznie istnieją w umyśle w postaci konkretnych zwrotów, ale częściej okazują się jako zwyczajowe nastawienie do siebie samych i otaczającego nas świata.

Człowiek może nigdy nie powiedzieć: " Nie jestem wystarczająco dobry, ale stale porównywać się do innych, reagować boleśnie na krytykę i poczuć potrzebę udowodnienia ich wartości.

Druga osoba może nie wyrażać wiary, że świat jest bezpieczny, ale stosunkowo spokojny o nowych znajomych, ufając ludziom, i nie spodziewając się kłopotów bez dobrego powodu.

Takie postrzeganie kształtuje się stopniowo.

Są one pod wpływem relacji z rodzicami, wychowania, kultury, ważnych wydarzeń, doświadczeń sukcesu i porażki, komunikacji z innymi ludźmi.

Z czasem niektóre pomysły stają się tak znajome, że przestajemy dostrzegać ich wpływ.

Po prostu widzimy siebie w pewnym sensie.

To jest stosunkowo stabilny wewnętrzny system reprezentacji, który nazywam podstawową historią o sobie.

Dlaczego historia?

Ponieważ człowiek postrzega siebie nie jako zbiór indywidualnych cech, ale jako bohatera swojego życia.

Ten bohater ma przeszłość, pewne cechy, zwyczajowe sposoby zachowania, lęki, oczekiwania i pomysły na przyszłość.

Może nie opowiadamy tej historii na głos, ale nadal żyjemy w tym temacie.

Co nauka mówi: Teoria programów kognitywnych

Idea stabilnych reprezentacji wewnętrznych pasuje do pojęcia obwodów poznawczych.

Jednym z badaczy, którzy użyli koncepcji obwodów, aby wyjaśnić jak działa pamięć, był brytyjski psycholog Frederick Bartlett.

W swojej książce Remembering (1932) pokazał, że pamięć ludzka nie działa jako dokładne nagranie wideo.

Kiedy pamiętamy o wydarzeniach, nie możemy po prostu odtwarzać przechowywanych informacji; rekonstruujemy je przy użyciu istniejącej wiedzy, oczekiwań i znanych sposobów rozumienia świata.

W jednym słynnym eksperymencie Bartlett poprosił uczestników o przeczytanie niezwykłej historii, a następnie odtworzenie jej z pamięci.

W kolejnych rekonstrukcjach uczestnicy często zmieniali szczegóły, uprościli nietypowe elementy i uczynili historię bardziej odpowiednią dla ich własnego doświadczenia kulturalnego.

Badanie to wykazało, że wcześniejsze postrzeganie wpływa na sposób zapamiętywania i odtwarzania informacji.

Później koncepcja obwodów poznawczych zyskała ważne miejsce w psychologii poznawczej i psychoterapii.

W szczególności Aaron Beck użył koncepcji schematów do wyjaśnienia stabilnych wzorców myślenia.

W modelu poznawczym Becka głębokie — siedzące wierzenia i wzorce wpływają na interpretację zdarzeń i pojawienie się myśli automatycznych.

Na przykład, jeżeli osoba ma silne przekonanie, że jestem niekompetentny, to może być przez niego postrzegana nie tylko jako praca zwrotna, ale jako potwierdzenie własnej niewypłacalności.

Inna osoba, która nie ma takiego przekonania, może czuć się o wiele bardziej komfortowo z tą samą uwagą.

Tak więc idea podstawowego” ja " — historia ma teoretyczną podstawę w badaniu obwodów poznawczych i głębokich przekonań.

Ważne jest, aby rozróżnić pojęcia: podstawową historią o sobie jest określenie mojego autorskiego modelu, a obiegi poznawcze są koncepcją naukową stosowaną w psychologii.

Są blisko w znaczeniu, ale nie całkowicie identyczne.

Dlaczego podstawowa historia często pozostaje niezauważona?

Pomyśl, jak nauczyłeś się chodzić.

Kiedyś był to niezwykle złożony proces, w którym trzeba było nauczyć się jak równoważyć, koordynować ruchy, nosić ciężar ciała i podejmować kroki.

Ale dzisiaj, jeśli nie masz zaburzeń ruchowych, zazwyczaj nie myślisz o każdym kroku.

Po prostu wyjeżdżasz.

Pomyśl o tym, jak nauczyłeś się prowadzić samochód.

Na początku konieczne było świadome kontrolowanie wielu działań: obserwować drogę, kontrolować kierownicę, zmieniać biegów, używać pedałów, zauważać znaki drogowe.

Z czasem wiele działań stało się zwyczajem.

Nie mówisz już o każdej sekwencji ruchów.

Psyche i system nerwowy mają zdolność do automatyzacji uczonych działań.

Oczywiście, wierzenia o sobie nie są umiejętnościami motorycznymi. Są to różne procesy psychologiczne. Ale analogia pomaga zrozumieć ważną cechę: to, co się powtarza i staje się zwyczajne nie zawsze wymaga stałej kontroli świadomości.

Coś podobnego może się zdarzyć ze stabilnymi pomysłami o sobie.

Osoba, która uważa, że powinna robić wszystko doskonale, niekoniecznie myśli o tej wierze każdego dnia.

Po prostu automatycznie zauważa własne błędy, stara się sprostać wysokim wymaganiom i czuje się niekomfortowo, gdy wynik nie jest wystarczająco dobry.

Może nawet nie przychodzi mu do głowy, że są inne sposoby postrzegania siebie.

To dla niego naturalne.

To pogarsza twoją wewnętrzną historię.

Dlatego też podstawowa historia może pozostać poza bezpośrednią uwagą przez długi czas, chociaż jej wpływ przejawia się w różnych sytuacjach życiowych.

Topics: To, co dziś żyjemy

Teraz wyobraź sobie inną część naszego wewnętrznego świata.

Rano budzisz się i pamiętaj, że dzisiaj musisz rozwiązać problem z pracą.

W drodze do pracy, pomyśl o nadchodzącej rozmowie.

W czasie lunchu, dostajesz wiadomość od ukochanej osoby i twoja uwaga przenosi się na związek.

Wieczorem zaczynasz myśleć o zbliżających się wakacjach.

Wszystkie te myśli odnoszą się do wydarzeń i okoliczności, które mają teraz znaczenie.

Za kilka miesięcy ich treść może się całkowicie zmienić.

Pytanie o pracę zostanie rozwiązane. Rozmowa będzie miała miejsce. Urlop się skończy. Pojawią się nowe plany, nowe doświadczenia i nowe wyzwania.

Te względnie niestabilne obiekty naszej uwagi nazywam tematami aktualnymi.

Temat lokalny jest czymś, do czego nasze myśli regularnie powracają w pewnym okresie życia.

Może być związany z konkretną osobą, wydarzeniem, problemem, pragnieniem, planem lub pamięcią.

Temat niekoniecznie musi być duży — skala.

Czasami ludzie myślą o przeprowadzce do innego kraju, a czasami przez kilka dni nie mogą przestać pamiętać losowego zdania, które powiedziano komuś, kogo znali.

Treść jest inna, ale w obu przypadkach dany temat jest regularnie zajmowany.

aktualne tematy mogą być przyjemne, neutralne lub emocjonalnie ciężkie.

Osoba może być szczęśliwa myśląc o przyszłości podróży, może planować naprawy, lub może być stale zaniepokojony konfliktem.

To właśnie te tematy stanowią istotną część naszego obecnego świadomego myślenia.

W przeciwieństwie do podstawowej historii, są one o wiele bardziej widoczne.

Zazwyczaj możemy powiedzieć, na czym nam dziś zależy.

Często zastanawiamy się, dlaczego postrzegamy rzeczy w ten sposób.

I tutaj dochodzimy do najważniejszej rzeczy: związku pomiędzy dwoma poziomami.

W jaki sposób podstawowa historia wpływa na aktualne tematy?

Wyobraźcie sobie dwóch pracowników, którym organ nadzorczy informuje:

„Jutro chciałbym porozmawiać o twojej pracy”.

Pierwszy oficer myśli:

„My prawdopodobnie będziemy rozmawiać o wynikach. Ja będę gotowy do rozmowy”.

Drugi zaczyna się martwić:

„Co zrobiłem nie tak? Pewnie są ze mnie niezadowoleni. A jeśli mnie zwolnią?”

To jest to samo wydarzenie.

Obecny temat jest również ten sam temat nadchodząca rozmowa z głową.

Myśli i reakcje emocjonalne są inne.

Dlaczego?

Być może pierwsza osoba ma dość stabilne pojęcie o swoich własnych kompetencjach. Przyznaje, że w pracy mogą być trudności, ale nie widzi każdej rozmowy jako zagrożenia.

Drugi może mieć głębokie — siedzącą wiarę, że nie jest wystarczająco dobry lub że wszelkie błędy mogą prowadzić do poważnych konsekwencji.

Wtedy nawet neutralna sytuacja zaczyna być postrzegana przez pryzmat ewentualnej porażki.

Okazuje się, że ten sam aktualny temat może nabyć zupełnie inne znaczenie emocjonalne w zależności od podstawowych idei osoby.

Podstawowa historia o sobie

Trwałe postrzeganie i wierzenia

Wpływa na interpretację

Bieżący temat

Nadchodząca rozmowa z przywódcą

„Dam sobie radę”.

„Przygotuj się do rozmowy”.

Uspokojenie, koncentracja.

„Nie jestem wystarczająco dobry”.

„Pewnie wyleją mnie z pracy”.

Lęk, napięcie Warunkowa ilustracja wpływu podstawowych przekonań na percepcję aktualnego wydarzenia

To nie znaczy, że podstawowa historia całkowicie definiuje każdą reakcję emocjonalną.

Na percepcję wpływa również prawdziwa sytuacja, wcześniejsze doświadczenie, stan fizyczny, relacje z innymi i wiele innych czynników.

Jednak silne przekonania mogą rzeczywiście prowadzić do interpretacji.

Jest to wzór, który sprawia, że podział na podstawową historię i tematy aktualne psychologicznie znaczące.

Wyjaśnienie naukowe: Geofrey Young Guils Schematic Theory

Szczególnie szczegółowy jest wpływ uporczywych przekonań na codzienne reakcje w terapii schematów opracowany przez psychologa Jeffrey Young.

Young zaproponował koncepcję wczesnych układów nieprzystosowawczych, które blokują trwałe wzorce obejmujące wspomnienia, emocje, przekonania i odczucia cielesne.

Zgodnie z jego modelem, takie programy mogą być tworzone w procesie rozwoju człowieka, zwłaszcza gdy ważne potrzeby emocjonalne nie są zaspokojone.

Na przykład osoba, która doświadczyła powtarzających się doświadczeń odrzucenia może tworzyć stałe oczekiwania, że bliscy prędzej czy później odejdą.

W dorosłości oczekiwania te mogą być aktywowane w różnych sytuacjach.

Partner spóźnił się do pracy.

Nie odpowiedział na tekst.

Chciałem spędzić wieczór sam.

Każde z tych zdarzeń samo w sobie może mieć bardzo powszechne wyjaśnienie.

Ale osoba z wyraźnym wzorem porzucenia może postrzegać je jako oznaki zbliżającego się załamania.

Zauważ, że wydarzenia się zmieniają, ale natura doświadczeń pozostaje podobna.

Jeśli chodzi o mój model, aktualne tematy się zmieniają, ale ich percepcja zależy od stosunkowo stabilnej historii bazowej.

Oczywiście, system Młodych i podstawowe samo — historia nie są identyczne pojęcia. Schema terapii ma własną strukturę teoretyczną i system koncepcji klinicznej.

Stanowi ona jednak ważną teoretyczną podstawę do zrozumienia, dlaczego stabilne przedstawicielstwa wewnętrzne mogą przejawiać się w różnych okolicznościach życia.

Podstawowa historia nie ulega zmianie.

To rodzi uzasadnione pytanie.

Jeśli podstawowa historia jest tak stabilna, czy to znaczy, że osoba jest skazana na to, by widzieć siebie w ten sam sposób przez całe swoje życie?

Nie.

Zrównoważony rozwój nie równa się niezmienności.

Nasza jaźń — obrazy mogą się zmieniać pod wpływem nowych doświadczeń, znaczących związków, świadomych decyzji i pracy psychoterapeutycznej.

Osoba, która od dawna uważa się za niezdolną do radzenia sobie z trudnościami, może stopniowo zdobywać doświadczenie w udanym pokonywaniu trudnych sytuacji.

Ktoś, kto jest przyzwyczajony do czekania na odrzucenie może nauczyć się budować bezpieczniejszy i bardziej ufny związek.

A osoba, która widzi każdy błąd jako katastrofę, jest w stanie stopniowo rozwijać bardziej elastyczne podejście do własnych niedoskonałości.

Takie zmiany nie zawsze dzieją się szybko.

Głębokie — zakorzenione wierzenia mogą trwać przez lata, szczególnie jeśli wiążą się z bolesnymi doświadczeniami życiowymi.

Jednak stabilność psychologiczna tych percepcji nie oznacza, że są one stałe.

W terapii poznawczej, zmiana podstawowych przekonań jest jednym z obszarów pracy.

Terapia schematowa stosuje również metody mające na celu zmianę trwałych wzorców nieadaptacji.

W związku z tym podstawowa historia może być stosunkowo stabilna, ale nadal dostępna do przeglądu.

To przesądza o ważnym wyjaśnieniu.

Nie jesteśmy wiecznie zakładnikami historii, którą kiedyś stworzyliśmy o sobie.

Dlaczego ważne jest rozróżnienie między tymi dwoma poziomami?

Wyobraź sobie osobę, która ciągle doświadcza niepokoju w różnych sytuacjach życiowych.

Martwi się o swoją pracę.

Jutro będzie o związku.

W ciągu tygodnia, to zasmuca finanse.

Jeśli spojrzymy na każdą sytuację oddzielnie, może się wydawać, że mamy do czynienia z wieloma całkowicie niezależnymi problemami.

Ale jeśli podstawowym przekonaniem jest, że nie mogę tego zrobić, staje się jasne, dlaczego niepokój pojawia się w różnych okolicznościach.

Zdarzenia się zmieniają, ale zwykle sposób ich interpretowania jest zachowany.

Jednak nie każde nieprzyjemne doświadczenie wiąże się z głębokimi przekonaniami.

Czasami osoba martwi się o konkretne wydarzenie tylko dlatego, że jest to naprawdę ważne, niepewne lub wymaga rozwiązania.

Na przykład, jutro musisz zdać ważny egzamin.

Osoba jest zaniepokojona tym, czy przygotowała się wystarczająco dobrze, czy udało mu się powtórzyć wszystko i jak przydzielić czas.

Napięcie to niekoniecznie wskazuje na obecność urazów psychologicznych lub uporczywej negatywnej wiary w siebie.

Może to być naturalna reakcja na znaczącą sytuację.

Dlatego proponuję w moim modelu rozróżnienie pomiędzy dwoma poziomami treści wewnętrznych.

Jeden z nich jest związany z osobą, która ma stosunkowo stabilne poglądy na temat siebie i świata.

Drugi jest z tym, co dzieje się teraz w jego życiu.

Rozróżnienie to pozwala nie mylić głębokich cech jaźni — postrzegania ze zwykłymi codziennymi odbiciami.

To z kolei pomaga zrozumieć charakter stresu wewnętrznego.

Metafora książki i historii indywidualnych

Wróćmy do obrazu, z którego rozpoczął się ten rozdział.

W centrum jest otwarta książka.

Wokół niego jest kilka różnych okręgów.

Ilustracja ta odzwierciedla główną ideę mojego modelu.

Książka przedstawia podstawową historię o sobie.

Jest to stosunkowo stałe, a także o tym, jak ludzie myślą o swojej tożsamości, ludziach wokół nich i o swoim życiu.

Kręgi symbolizują aktualne tematy.

Mogą się pojawiać, zmieniać, tracić znaczenie i ustępować innym.

Dziś, jeden z kręgów jest o pracy, a za kilka miesięcy, może zostać zastąpiony przez zupełnie inny temat.

Ale książka pozostaje.

I jego treść nadal wpływa na to, jak osoba postrzega nowe okoliczności.

Jednakże wpływ nie musi być negatywny.

Jeśli osoba ma silne poczucie własnej wartości i zdolności radzenia sobie z trudnościami, takie postrzeganie może je wspierać w trudnych sytuacjach.

Jeśli jego podstawowa historia jest zdominowana przez wierzenia o własnej bezsilności, niegodności lub niebezpieczeństwie otaczającego go świata, wiele zdarzeń można postrzegać znacznie bardziej boleśnie.

Tak więc podstawowa historia może być zarówno źródłem odporności wewnętrznej, jak i czynnikiem wrażliwości psychicznej.

Dlatego właśnie zasługuje na szczególną uwagę.

Nasz wewnętrzny świat nie jest jednorodnym strumieniem myśli.

Może być warunkowo podzielony na dwa poziomy.

Pierwsza to względnie stabilna historia o sobie, która obejmuje znajome postrzeganie, przekonania i oczekiwania.

Drugim z nich są aktualne tematy, które pojawiają się w związku z obecnymi okolicznościami życia.

Te poziomy interakcji.

Dostrzegamy nowe wydarzenia nie od podstaw, ale poprzez pryzmat już zgromadzonych doświadczeń i uformowanych idei.

Jednak nie każdy temat jest koniecznie związany z głębokim problemem psychologicznym.

Czasami martwimy się o obecne okoliczności, a czasem nasze reakcje są wzmacniane przez trwałe przekonania.

Podstawowa historia jest tym, przez co patrzymy na życie. aktualne tematy są tym, co widzimy dzisiaj.

I jeśli chcemy lepiej zrozumieć nasze myślenie, ważne jest, aby nauczyć się rozróżniać między tymi dwoma.

Ponieważ wydarzenia naszego życia ciągle się zmieniają, ale sposób w jaki je postrzegamy może pozostać niezwykle odporny.

Rozdział 4. Dwa poziomy psychoterapii. Praca z podstawową historią o sobie i aktualnymi tematami

Dlaczego zmiana podstawowych przekonań zwykle wymaga dłuższej pracy, a rozwiązywanie konkretnych problemów życiowych jest często dużo szybsze

Wyobraź sobie osobę, która idzie do psychologa i mówi:

„Martwię się cały czas. Uważam, że trudno jest podejmować decyzje, często wątpię w siebie, martwię się o związki, boję się popełniać błędy. Myślę, że jest zbyt wiele problemów w moim życiu”.

Od czego zacząć?

Możesz spróbować zrozumieć, dlaczego ta osoba postrzega siebie i świat. Zbadaj jego dzieciństwo, relacje z rodzicami, znaczące wydarzenia z przeszłości, uformowane wierzenia i zwyczajowe reakcje emocjonalne.

Możemy zacząć od innego pytania:

„Co dokładnie cię trapi?”

Na przykład, okazuje się, że osoba jest zaniepokojona nadchodzącą rozmową z głową, nie może podjąć decyzji, aby przenieść lub stale powraca do konfliktu z ukochaną.

W pierwszym przypadku praca ta jest ukierunkowana na głębokie mechanizmy psychologiczne, które mogły powstać od wielu lat.

W drugiej sprawie, w konkretnych sprawach, które zajmują świadomość osoby w tej chwili.

Oba te elementy mogą być przydatne, ale różnią się pod względem głębokości, złożoności, zadań i oczekiwanego czasu trwania.

Dlatego proponuję rozważyć dwa poziomy pomocy psychologicznej w moim modelu:

Pierwszy poziom to praca z podstawową historią o sobie.

Drugi poziom to praca nad istotnymi tematami.

Moje podejście opiera się na założeniu, że nie każda wewnętrzna trudność wymaga głębokiej rewizji osobowości i jej historii życia.

Czasami człowiek naprawdę potrzebuje długoterminowej psychoterapii. Ale czasami jego napięcie wiąże się z konkretnymi kwestiami, które można wyjaśnić w znacznie krótszym czasie.

Zrozumienie tej różnicy jest niezwykle ważne.

Dlaczego praca nad podstawową historią jest trudniejsza?

W poprzednim rozdziale omawialiśmy koncepcję podstawowej historii o nas samych.

Jest to stosunkowo stabilny system ludzkich idei o jednej osobowości, otaczającej ludzi i życie.

Tworzy się stopniowo, pod wpływem doświadczenia, wychowania, relacji i znaczących wydarzeń.

Wyobraź sobie kobietę, która jako dziecko wierzyła, że miłość powinna być zasłużona.

Być może chwalono ją przede wszystkim za jej osiągnięcia, dobre stopnie, posłuszeństwo i pomoc innym.

Z czasem mogła rozwinąć przekonanie:

„Aby być kochanym, muszę być dobry i użyteczny”.

W dorosłym życiu wiara ta może objawiać się w zupełnie innych okolicznościach.

W pracy boi się odmawiać kolegom.

W związku próbuje zadowolić swojego partnera.

Rodzina bierze na siebie zbyt wiele obowiązków.

Kiedy ktoś jest nieszczęśliwy z nią, czuje silne poczucie winy.

Na pierwszy rzut oka, istnieje wiele oddzielnych problemów.

Ale być może wszystkie z nich są powiązane z jednym, spójnym spojrzeniem na siebie — wartym.

A jeśli psychoterapia ma na celu zmianę tego poglądu, praca może być bardzo wymagająca.

Nie wystarczy powiedzieć komuś:

„Jesteś godny miłości, niezależnie od swoich osiągnięć”.

Prawdopodobnie jest w stanie zrozumieć ten pomysł intelektualnie.

Ale jedną rzeczą jest akceptowanie tego z rozsądkiem, a całkiem inną, aby zacząć naprawdę postrzegać siebie w ten sposób.

Głębokie przekonania mogą być ściśle powiązane z doświadczeniami emocjonalnymi, reakcjami nawykowymi, zachowaniami i związkami.

Dlatego ich zmiana często wymaga nie tylko świadomości, ale także wielokrotnego zdobywania nowych doświadczeń.

Osoba musi stopniowo nauczyć się działać inaczej, wytrzymać nietypowe uczucia, zmienić swoje oczekiwania i przetestować nowe pomysły w rzeczywistych warunkach życia.

Dlatego też praca nad podstawową historią często trwa dłużej niż rozwiązanie konkretnej kwestii.

Dlaczego świadomość nie wystarczy?

Wyobraź sobie osobę, która boi się publicznego mówienia.

Dobrze wie, że przedstawienie nie stanowi prawdziwego zagrożenia dla jego życia.

Publiczność nie musi być krytyczna.

Zdał sobie sprawę, że nawet jeśli popełnia błąd, nic katastrofalnego się nie stanie.

Ale jak tylko wyjdzie przed ludzi, jego serce zaczyna bić szybko, jego ręce drżą, a jego myśli stają się zdezorientowane.

Dlaczego racjonalne zrozumienie nie wystarczy?

Ponieważ nasze emocjonalne reakcje nie zmieniają się zawsze w tym samym czasie co nasze świadome wierzenia.

W psychologii istnieją różne mechanizmy uczenia się, pamięci i reakcji emocjonalnej.

Na przykład, badania nad strachem i jego wyginięciem pokazują, że tworzenie się nowego bezpiecznego doświadczenia nie musi koniecznie całkowicie wymazać wcześniej nabytej odpowiedzi.

W pracach psychologa Michela Kraske ' a i jej współpracowników rozważana jest rola nowego uczenia się w terapii ekspozycji.

Osoba stopniowo uczy się współdziałania z sytuacją, którą postrzega jako niebezpieczną i uczy się tworzyć nowe oczekiwania.

Proces ten jednak nie zawsze odbywa się natychmiast.

Nawet po udanej pracy, poprzednia reakcja może czasami powrócić w pewnych okolicznościach.

Pomaga to zrozumieć, dlaczego zmiana uporczywych wzorców emocjonalnych i behawioralnych może zająć czas.

Jeśli osoba od lat postrzega siebie jako bezradną, niewystarczająco dobrą lub niegodną miłości, jedna rozmowa może nie wystarczyć, aby zmienić to postrzeganie.

Nowy sposób postrzegania siebie musi być stopniowo konsolidowany.

Dlatego też głęboka praca psychoterapeutyczna często wiąże się ze spójnym procesem zmian.

Co nauka mówi o długotrwałej psychoterapii?

W psychoterapii istnieją podejścia specjalnie ukierunkowane na trwałe trudności osobiste i emocjonalne.

Jednym z nich jest terapia schematyczna opracowana przez Jeffreya Younga.

Podejście to zwraca uwagę na wczesne wzorce nieadaptacji, które mogą tworzyć się w trakcie rozwoju ludzkiego.

Schema terapii jest stosowany, w szczególności do złożonych i przewlekłych problemów psychologicznych, w tym niektórych zaburzeń osobowości.

W badaniu opublikowanym w 2022 r. przez Arnuda Arntza i jego kolegów zbadano skuteczność terapii schematów zaburzeń osobowości. Leczenie w badanych formatach zakładało długą pracę, a wyniki były oceniane przez długi czas.

Jest to przykład tego, w jaki sposób zmiana uporczywych wzorców psychologicznych może wymagać znacznego czasu — zużycia zasobów.

Innym przykładem jest psychodynamiczna psychoterapia, która bada powtarzające się sposoby doświadczania relacji, konfliktów wewnętrznych i mechanizmów psychologicznych, które powstały przez całe życie.

Niektóre z jej form obejmują również pracę długoterminową.

Należy jednak dokonać ważnego wyjaśnienia.

Nie wszystkie prace z głębokimi przekonaniami muszą trwać latami.

Obecne metody psychoterapii różnią się czasem trwania, a nawet trwałe przekonania mogą być z powodzeniem zmienione z czasem — ograniczone leczenie.

Czas trwania zależy od charakteru trudności, osoby stan, wybrane podejście, cele terapii i wiele innych czynników.

Więc źle byłoby powiedzieć, że podstawowa historia zawsze wymaga lat terapii.

Ale całkiem rozsądne jest założenie, że jego złożone zmiany są często trudniejsze niż wyjaśnienie jednego konkretnego pytania o życie.

To jest różnica, która leży u podstaw mojego modelu.

aktualne tematy: kolejny poziom pracy psychologicznej

Niech teraz Adres spojrzy na zupełnie inną sytuację.

Ta kobieta zmieni pracę.

Dostała interesującą ofertę, ale nie może podjąć decyzji.

Przez kilka dni z rzędu mówi:

„Co jeśli będzie gorzej w nowym miejscu?”

„Czy warto ryzykować?”

„Co jeśli mi przykro?”

„Może lepiej zostawić to tak jak jest?”

Myśli powracają raz za razem.

Omawia sytuację z przyjaciółmi, porównuje opcje, przedstawia różne scenariusze na przyszłość.

Jednakże, jej problemy psychologiczne nie mogą być spowodowane głębokim traumatycznym lub uporczywym negatywnym przekonaniem o sobie.

Może po prostu ma trudny wybór.

Nie określiła ona, które kryteria są dla niej najważniejsze, nie zebrała niezbędnych informacji i nie podjęła decyzji, jaką niepewnością jest skłonna zaakceptować.

W takim przypadku prace mogą być skierowane bezpośrednio do danego tematu.

Na przykład możliwe jest wyjaśnienie rzeczywistych zalet i wad każdej opcji, określenie osobistych priorytetów, oddzielenie faktów od założeń oraz sformułowanie kolejnego kroku.

Czasami po takiej pracy napięcie znacznie się zmniejsza.

Nie dlatego, że ktoś całkowicie zmienił swoją osobowość.

Wynika to z faktu, że konkretne pytanie stało się jaśniejsze.

To właśnie tutaj przejawia się zasadnicza różnica w pracy z tematami aktualnymi.

Nie zawsze jest konieczne, aby zmienić całą podstawową historię osoby, aby rozwiązać dany problem.

Czasami wystarczy zrozumieć samą sytuację.

Dlaczego praca na tematy aktualne może być szybsza?

Wyobraź sobie, że masz problem z oświetleniem w domu.

Lampa przestała pracować w jednym pokoju.

Można zacząć badać cały system elektryczny domu, sprawdzić okablowanie, rozdzielnice i historię poprzednich napraw.

Czasami to naprawdę konieczne.

Ale czasami powód jest znacznie prostszy: żarówka wypaliła się.

W tym przypadku nie ma sensu rozpoczynać poważnej naprawy przewodów elektrycznych.

Oczywiście, ludzka psychika jest znacznie bardziej złożona niż system elektryczny, a trudności psychologiczne nie mogą być ograniczone do uszkodzeń mechanicznych.

Jednakże analogia ta pomaga zrozumieć ważną zasadę.

Skala interwencji musi odpowiadać charakterowi problemu.

Jeżeli napięcie jest związane z konkretną nierozwiązaną kwestią, zajęcie się nim bezpośrednio może być wystarczające.

Na przykład, człowiek martwi się, ponieważ nie wie, jak prowadzić trudne rozmowy.

Kiedy ustalają, co chcą powiedzieć, jakie pytania chcą zadać i na jakie reakcje są gotowi odpowiedzieć, niepewność spada.

Druga osoba martwi się o niedokończone sprawy.

Po opracowaniu realistycznego planu, zaczyna czuć się spokojniej.

Trzecia ciągle wraca do kwestii finansowej.

Kiedy pojawiają się konkretne obliczenia i zrozumienie dostępnych opcji, sytuacja staje się bardziej możliwa do opanowania.

We wszystkich tych przypadkach, poprawa może wystąpić bez głębokiego przetwarzania pomysłów o sobie.

Dlatego uważam, że praca nad aktualnymi tematami jest potencjalnie szybsza i łatwiejsza w opiece psychologicznej.

Ale nie oznacza to, że każdy temat musi być rozwiązany szybko.