Bezpłatny fragment - Ignacy Antiocheński Listy

Wydawca

Listy Ignacego wydrukowane były w 1885 roku, to dziesięciotomowy zestaw o nazwie Ante-Nicene Fathers zostały opublikowane prace wczesnych pisarzy chrześcijańskich. Ante-Nicene Fathers wydał pisma wczesnych Ojców Kościoła sprzed czwartego wieku.

Przekład Alexander Roberts i William Rambaut. Z „Ojców przednicejskich”, tom 1. Redakcja: Alexander Roberts, James Donaldson i A. Cleveland Coxe. ( Buffalo, NY: Christian Literature Publishing Co.,1885). Wydanie należy do domeny publicznej.

Tłumaczenie na język Polski:

Czesław Czyż

Tczew — Lipiec -2026

List do Magnezjan

Wstęp

Ignacy, zwany także Teoforem, błogosławionemu w łasce Boga Ojca, w Jezusie Chrystusie naszym Zbawicielu, w którym pozdrawiam Kościół, który jest w Magnezji, przy Meandrze, i życzę mu obfitej szczęśliwości w Bogu Ojcu i Jezusie Chrystusie.

Rozdział 1

Dowiedziawszy się o waszej boskiej miłości, tak wspaniale zorganizowanej, wielce się uradowałem i postanowiłem nawiązać z wami więź w wierze w Jezusa Chrystusa. Jako ktoś, kogo uznano za godnego najczcigodniejszego ze wszystkich imion, w więzach, które noszę, polecam Kościoły, w których modlę się o zjednoczenie ciała i ducha Jezusa Chrystusa, stałego źródła naszego życia, a także wiary i miłości, od której nic nie jest ważniejsze, ale szczególnie Jezusa i Ojca, w którym, jeśli przetrwamy wszystkie ataki księcia tego świata i unikniemy ich, będziemy się radować Bogiem (1)

.

Przypisy

(1) Tekst rozszerzony rozdziału 1 jest taki sam, zmiana następuje na końcu rozdziału. „bo „wierny jest Bóg, który nie dopuści, abyście byli kuszeni ponad to, co możecie znieść” Rozdział 2 teksty są te same.

Rozdział 2

Od tego czasu miałem przywilej widzieć was, za pośrednictwem waszego najgodniejszego biskupa Damasa, a także waszych czcigodnych prezbiterów Bassusa i Apolloniusza oraz mojego współsługi diakona Sotia, którego przyjaźnią niech się zawsze cieszę, jako że jest on poddany biskupowi co do łaski Bożej, a prezbiterom co do prawa Jezusa Chrystusa.

Rozdział 3

Teraz wypada wam również nie traktować waszego biskupa zbyt poufale z powodu jego młodego wieku, lecz okazywać mu wszelką cześć, mając szacunek dla mocy Boga Ojca, jak wiem, że czynią nawet święci prezbiterzy, nie osądzając pochopnie, na podstawie jawnego młodzieńczego wyglądu [swojego biskupa], lecz jako sami roztropni w Bogu, poddając się Jemu, a raczej nie jemu, ale Ojcu Jezusa Chrystusa, biskupowi nas wszystkich. Wypada zatem, abyście, bez hipokryzji, byli posłuszni [waszemu biskupowi], ku czci Tego, który nas [tak] zechciał, ponieważ ten, kto tak nie postępuje, nie zwodzi [takim postępowaniem] biskupa, który jest widzialny, lecz stara się wyśmiewać Tego, który jest niewidzialny. A wszelkie takie postępowanie odnosi się nie do człowieka, lecz do Boga, który zna wszystkie tajemnice. (2)

Przypisy

(2) Tekst tego rozdziału jest krótki, w wersji rozszerzonej pisarz odleciał od rzeczywistości, tekst jest kilka razy dłuższy, i niemal całkiem zmieniony. Więcej o tym w przypisach dla roz. 3 wersji rozszerzonej.

Rozdział 4

Wypada zatem nie tylko nazywać się chrześcijanami, ale być nimi w rzeczywistości: niektórzy wprawdzie nadają komuś tytuł biskupa, ale wszystko czynią bez niego. Wydaje mi się, że tacy ludzie nie mają czystego sumienia, skoro nie są ściśle zgromadzeni zgodnie z przykazaniem. (4)

Przypisy

(4) Tekst w wersji rozszerzonej na końcu został dołożony „Ten, który jest prawdziwym i pierwszym Biskupem, a z natury jedynym Arcykapłanem, powie: „Dlaczego nazywacie Mnie Panem, a nie czynicie tego, co mówię?”. Wydaje mi się bowiem, że tacy ludzie nie mają czystego sumienia, lecz są po prostu oszustami i hipokrytami”.

Rozdział 5

Skoro zatem wszystko ma swój koniec, te dwie rzeczy są nam jednocześnie przedstawione — śmierć i życie; i każdy pójdzie na swoje miejsce. Bo jak istnieją dwa rodzaje monet, jedna Boża, druga światowa, i każda z nich ma wytłoczone na niej swoje szczególne znamię, tak jest i tutaj. Niewierzący są z tego świata; ale wierzący w miłości mają znamię Boga Ojca przez Jezusa Chrystusa, przez którego, jeśli nie jesteśmy gotowi umrzeć w Jego męce, Jego życie nie jest w nas.

Rozdział 6

Skoro zatem, w wyżej wymienionych osobach, ujrzałem całą waszą rzeszę w wierze i miłości, napominam was, abyście starali się czynić wszystko w boskiej harmonii, podczas gdy wasz biskup przewodniczy w miejsce Boga, a wasi prezbiterzy w miejsce zgromadzenia apostołów, wraz z waszymi diakonami, którzy są mi najdrożsi i którym powierzono posługę Jezusa Chrystusa, który był u Ojca przed początkiem czasu, a na końcu został objawiony. Wszyscy więc, naśladując to samo boskie postępowanie, okazujcie sobie nawzajem szacunek i niech nikt nie patrzy na bliźniego według ciała, ale nieustannie miłujcie się wzajemnie w Jezusie Chrystusie. Niech nic nie będzie między wami, co mogłoby was podzielić; lecz bądźcie zjednoczeni z waszym biskupem i tymi, którzy wam przewodzą, jako typ i dowód waszej nieśmiertelności. (5)

Przypisy

(5) W tekście rozszerzonym dołożone bóstwo Jezusa, co wskazuje na walkę z arianizmem. „On, zrodzony przez Ojca przed początkiem czasu, był Bogiem Słowem”.

Rozdział 7

Jak więc Pan niczego nie uczynił bez Ojca, będąc z Nim zjednoczonym, ani sam przez siebie, ani przez apostołów, tak i wy nic nie czyńcie bez biskupa i kapłanów. Nie starajcie się, aby cokolwiek wydawało się wam rozsądne i właściwe osobno; ale zgromadzeni w tym samym miejscu, niech będzie jedna modlitwa, jedno błaganie, jeden umysł, jedna nadzieja, w miłości i nieskalanej radości. Jest jeden Jezus Chrystus, od którego nie ma nic wspanialszego. Zbiegajcie się więc wszyscy razem jak do jednej świątyni Bożej, jak do jednego ołtarza, jak do jednego Jezusa Chrystusa, który wyszedł od jednego Ojca, jest z Nim i do Niego odszedł. (6)

Przypisy

(6) Tekst rozszerzony zmieniony, ostatnie zdanie: „Zbiegajcie się wszyscy jak jeden człowiek do świątyni Bożej, jak do jednego ołtarza, do jednego Jezusa Chrystusa, Arcykapłana niezrodzonego Boga”.

Rozdział 8

Nie dajcie się zwodzić obcymi naukami ani przestarzałymi baśniami, które są bez pożytku. Jeśli bowiem aż do teraz żyjemy według Prawa, to przyznajemy, że nie otrzymaliśmy łaski. Najbardziej nawet święci prorocy żyli według Chrystusa Jezusa. Dlatego też byli prześladowani, ponieważ zostali natchnieni Jego łaską, aby niewierzących przekonać, że jest jeden Bóg, który objawił siebie przez Jezusa Chrystusa, swojego Syna. On jest Jego Słowem, które wyszło z milczenia, i we wszystkim podobał się Temu, który Go posłał. (7)

Przypisy

(7) Prorocy nie żyli według Jezusa Chrystusa, nawet nie słyszeli że tak będzie się nazywał obowiązywało ich prawo Mojżeszowe, więc autor sobie zaprzeczył. Ostatnie zdanie w wersji rozszerzonej dokłada „Nie jest On bowiem głosem wypowiedzianej wypowiedzi, ale substancją zrodzoną z Boskiej mocy” to pogląd nawiązujący do sporu o bóstwo i pochodzenie Jezusa.

Rozdział 9

Jeśli zatem ci, którzy wychowali się w dawnym porządku rzeczy, posiedli nową nadzieję, nie przestrzegając już szabatu, lecz żyjąc w przestrzeganiu Dnia Pańskiego, w którym również nasze życie zmartwychwstało przez Niego i przez Jego śmierć — którego niektórzy zaprzeczają, przez którą to tajemnicę uzyskaliśmy wiarę, i dlatego trwamy, abyśmy mogli być uznani za uczniów Jezusa Chrystusa, naszego jedynego Mistrza — jakże moglibyśmy żyć bez Niego, którego uczniowie, sami prorocy w Duchu, czekali na Niego jako na swojego Nauczyciela? I dlatego Ten, na którego słusznie czekali, przyszedłszy, wskrzesił ich z martwych. (8)

Przypisy

(8) Po raz pierwszy w historii mamy informację o dniu Pańskim, w miejsce szabatu, jest jeszcze w Didache, ale trudno powiedzieć, które pismo było pierwsze i umiejscawiał bym je na późniejszy okres. Żydowski sposób wyrażania się nie musi być dowodem wczesnego powstania.

Rozdział 10

Nie bądźmy zatem obojętni na Jego dobroć. Gdyby bowiem wynagrodził nas według naszych uczynków, przestalibyśmy istnieć. Dlatego, staliśmy się Jego uczniami, uczmy się żyć według zasad chrześcijaństwa. Bo ktokolwiek jest nazywany innym imieniem oprócz tego, nie jest z Boga. Odrzućcie więc zły, stary, kwaśny zakwas i przemieńcie się w nowy zakwas, którym jest Jezus Chrystus. Bądźcie w Nim posoleni, aby nikt z was nie uległ zepsuciu, bo przez wasz smak zostaniecie osądzeni. Absurdem jest wyznawać Chrystusa Jezusa i judaizować. Chrześcijaństwo bowiem nie narodziło judaizmu, lecz judaizm chrześcijaństwo, aby każdy język, który uwierzy, mógł się zgromadzić do Boga. (11)

Przypisy

(11) Judaizowanie uważa za absurd, czyli nie powinniśmy wprowadzać zwyczajów Żydowskich do chrześcijaństwa, i uzasadnieniem tego jest, że chrześcijaństwo nie stworzyło judaizmu ale z niego wyszło

Rozdział 11

Zwracam się do was, umiłowani, nie dlatego, że znam kogoś z was w takim stanie, ale dlatego, że w mniejszym stopniu niż ktokolwiek z was, pragnę was wcześniej uchronić, abyście nie wpadli w sidła próżnej nauki, lecz abyście nie stali się przedmiotem klątwy. Osiągacie pełną pewność co do narodzenia, męki i zmartwychwstania, które miały miejsce za czasów rządów Poncjusza Piłata, a które zostały prawdziwie i pewnie dokonane przez Jezusa Chrystusa, który jest naszą nadzieją, od której niech nikt z was nigdy nie zostanie zwiedziony.

Rozdział 12

Niechaj będę się wami radował pod każdym względem, jeśli tylko będę tego godny! Bo choć jestem związany, nie jestem godzien porównywać się z żadnym z was, którzy jesteście wolni. Wiem, że nie jesteście nadęci, bo macie w sobie Jezusa Chrystusa. A tym bardziej, gdy was chwalę, wiem, że cenicie skromność ducha, jak napisano: „Sprawiedliwy jest swoim własnym oskarżycielem”

Rozdział 13

Starajcie się zatem, abyście byli utwierdzeni w naukach Pana i apostołów, aby wszystko, cokolwiek czynicie, szło dobrze w ciele i duchu; w wierze i miłości; w Synu, w Ojcu i w Duchu; na początku i na końcu; z waszym najwspanialszym biskupem i dobrze uformowaną duchową koroną waszego prezbiteratu oraz diakonami, którzy są według Boga. Bądźcie poddani biskupowi i sobie nawzajem, jak Jezus Chrystus Ojcu według ciała, a apostołowie Chrystusowi, Ojcu i Duchowi, aby w ten sposób nastała jedność cielesna i duchowa.

Rozdział 14

Wiedząc, że jesteście pełni Boga, krótko was napomniałem. Pamiętajcie o mnie w swoich modlitwach, abym mógł powrócić do Boga, i o Kościele, który jest w Syrii, skąd nie jestem godzien, by nosić moje imię. Potrzebuję bowiem waszej wspólnej modlitwy w Bogu i waszej miłości, aby Kościół, który jest w Syrii, został uznany za godnego pokrzepienia przez wasz Kościół.

Rozdział 15

Efezjanie ze Smyrny (skąd również do was piszę), którzy są tu dla chwały Bożej, tak jak i wy, którzy mnie we wszystkim pokrzepili, pozdrawiają was wraz z Polikarpem, biskupem Smyrneńczyków. Pozdrawiają was również pozostałe Kościoły, ku czci Jezusa Chrystusa. Żegnajcie w zgodzie z Bogiem, wy, którzy otrzymaliście nierozerwalnego Ducha, którym jest Jezus Chrystus.

Wersja rozszerzona

Rozdział 1

Dowiedziawszy się o waszej boskiej miłości, tak wspaniale zorganizowanej, wielce się uradowałem i postanowiłem nawiązać z wami więź w wierze w Jezusa Chrystusa. Jako ktoś, kogo uznano za godnego boskiego i pożądanego imienia, w więzach, które noszę, polecam Kościoły, w których modlę się o zjednoczenie ciała i ducha Jezusa Chrystusa, „który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, a zwłaszcza tych, którzy wierzą”; którego krwią zostaliście odkupieni; przez którego poznaliście Boga, a raczej zostaliście przez Niego poznani; w którym wytrwając, unikniecie wszystkich ataków tego świata, bo „wierny jest Bóg, który nie dopuści, abyście byli kuszeni ponad to, co możecie znieść”

Przypisy

Dlaczego wersja rozszerzona, ma tyle dodatkowego tekstu? Tekstem szczególnym były ewangelie i list apostołów. które uważano za natchnione, więc po Bogu nie dało się poprawić, aby nie popaść w potepienie. Ignacy i jego listy, to tekst nie natchnione, więc dopisanie mu swoich teorii nie ponosi skutków ubocznych. Co więcej tekst mógł posłużyć jako szkic kazań, w którym omawia się dana sytuację. I z tych czyichś notatek nastepni kopiści doszli do wniosku, że to tłumaczenie dzieła Ignacego. Po latach nikt nie pamięta, kto pisał, i do kogo pisał opracowanie.

Rozdział 2

Od tego czasu miałem przywilej widzieć was przez Damasa, waszego najgodniejszego biskupa, i przez waszych godnych prezbiterów Bassusa i Apolloniusza, i przez mojego współsługę diakona Sotia, którego przyjaźnią niech się zawsze cieszę, ponieważ on, z łaski Bożej, jest poddany biskupowi i prezbiterom w prawie Jezusa Chrystusa.

Rozdział 3

Teraz i wam wypada nie lekceważyć wieku waszego biskupa, lecz oddawać mu wszelką cześć zgodnie z wolą Boga Ojca, jak to czynią nawet święci prezbiterzy, nie zważając na widoczną młodość [swojego biskupa], ale na jego wiedzę o Bogu, ponieważ „niekoniecznie starzy są mądrzy, ani starcy nie rozumieją roztropności, ale jest duch w ludziach”. Mędrzec Daniel, mając dwanaście lat, został owładnięty przez Ducha Świętego i oskarżył starszych, którzy na próżno nosili siwe włosy, o to, że byli fałszywymi oskarżycielami i pożądali piękności żony innego mężczyzny.(3) Także Samuel, będąc jeszcze małym dzieckiem, upomniał Heliego, mającego dziewięćdziesiąt lat, za to, że oddawał cześć swoim synom zamiast Bogu. Podobnie Jeremiasz również otrzymał tę wiadomość od Boga: „Nie mów, że jestem dzieckiem”. Salomon również i Jozjasz [byli przykładem tej samej rzeczy]. Pierwszy, obwołany królem w wieku dwunastu lat, wydał ten straszny i trudny wyrok w sprawie dwóch kobiet dotyczących ich dzieci. Drugi, wstępując na tron w wieku ośmiu lat, zburzył ołtarze i świątynie [bożków] i spalił gaje, ponieważ były poświęcone demonom, a nie Bogu. I zabił fałszywych kapłanów, jako tych, którzy psują i oszukują ludzi, a nie czcicieli Bóstwa. Dlatego młodość nie powinna być lekceważona, gdy jest poświęcona Bogu. Lecz ten powinien być lekceważony, który jest złego umysłu, choćby był stary i pełen złych dni. Tymoteusz, nosiciel Chrystusa, był młody, ale posłuchaj, co pisze do niego jego nauczyciel: „Niech nikt nie lekceważy twego młodego wieku, ale bądź wzorem dla wierzących w słowie i postępowaniu”. Wypada więc, abyście i wy byli posłuszni waszemu biskupowi i w niczym mu się nie sprzeciwiali; bo to straszna rzecz sprzeciwiać się komuś takiemu. Nikt bowiem nie zwodzi [takim postępowaniem] tego, co widzialne, lecz [w rzeczywistości] próbuje wyśmiewać Tego, który jest niewidzialny, który jednak nie może być przez nikogo wyśmiany. A każdy taki czyn odnosi się nie do człowieka, lecz do Boga. Bo Bóg mówi do Samuela: „Nie z ciebie szydzili, ale ze Mnie”. A Mojżesz oświadcza: „Bo ich szemranie nie jest przeciwko nam, ale przeciwko Panu Bogu”. Nikt z tych, [w rzeczywistości] nie pozostał bezkarny, którzy powstali przeciwko swoim przełożonym. Albowiem Datan i Abiram nie mówili przeciwko Prawu, ale przeciwko Mojżeszowi, i zostali żywcem strąceni do Hadesu. Również Korach, i dwustu pięćdziesięciu, którzy spiskowali z nim przeciwko Aaronowi, zostali zniszczeni ogniem. Absalom, który zabił swego brata, został zawieszony na drzewie, a jego serce, z zamiarem popełnienia zła, zostało przebite strzałami. W podobny sposób Abeddadan został ścięty z tego samego powodu. Uzzjasz, gdy ośmielił się sprzeciwić kapłanom i kapłaństwu, został dotknięty trądem. Saul również został znieważony, ponieważ nie czekał na Samuela, arcykapłana. Wy zatem również powinniście szanować swoich przełożonych.

Przypisy

(3) Biblia nie podaje wieku Daniela i że został prorokiem w wieku 12 lat. Pisarz podaje całą listę przykładów biblijnych, których nie podał Ignacy.

Rozdział 4

Wypada zatem nie tylko nazywać się chrześcijanami, ale być nimi w rzeczywistości. Bowiem nie samo nazywanie się, ale rzeczywiste bycie nim czyni człowieka błogosławionym. Tym, którzy wprawdzie mówią o biskupie, ale wszystko czynią bez niego, Ten, który jest prawdziwym i pierwszym Biskupem, a z natury jedynym Arcykapłanem, powie: „Dlaczego nazywacie Mnie Panem, a nie czynicie tego, co mówię?”. Wydaje mi się bowiem, że tacy ludzie nie mają czystego sumienia, lecz są po prostu oszustami i hipokrytami.

Rozdział 5

Skoro więc wszystko ma swój kres, a życie jest nam dane dzięki przestrzeganiu [Bożych nakazów], ale śmierć jako wynik nieposłuszeństwa, i każdy, według swego wyboru, pójdzie na swoje miejsce, uciekajmy od śmierci i wybierajmy życie. Zauważam bowiem, że wśród ludzi występują dwie różne cechy — jedna prawdziwa moneta, druga fałszywa. Prawdziwie pobożny człowiek jest właściwą monetą, wybitą przez samego Boga. Człowiek bezbożny natomiast jest fałszywą monetą, nielegalną, fałszywą, podrobioną, stworzoną nie przez Boga, lecz przez diabła. Nie chcę przez to powiedzieć, że istnieją dwie różne natury ludzkie, ale że istnieje jedno człowieczeństwo, czasami należące do Boga, a czasami do diabła. Jeśli ktoś jest prawdziwie religijny, jest człowiekiem Bożym; ale jeśli jest niereligijny, jest człowiekiem diabła, uczynionym takim nie z natury, lecz z własnego wyboru. Niewierzący noszą w sobie obraz księcia niegodziwości. Wierzący posiadają obraz swojego Księcia, Boga Ojca i Jezusa Chrystusa, przez którego, jeśli nie jesteśmy gotowi umrzeć za prawdę w Jego męce, Jego życie nie jest w nas.

Rozdział 6

Ponieważ zatem w wyżej wymienionych osobach widziałem całą waszą rzeszę w wierze i miłości, napominam was, abyście starali się wszystko czynić w Bożej harmonii, podczas gdy wasz biskup przewodniczy w miejscu Boga, a wasi prezbiterzy w miejscu zgromadzenia apostołów, wraz z waszymi diakonami, którzy są mi bardzo drodzy i którym powierzono posługę Jezusa Chrystusa. On, zrodzony przez Ojca przed początkiem czasu, był Bogiem Słowem, jednorodzonym Synem i pozostaje ten sam na wieki; bo „Jego królestwu nie będzie końca” — mówi prorok Daniel. Miłujmy się więc wszyscy w zgodzie i niech nikt nie patrzy na bliźniego według ciała, ale w Chrystusie Jezusie. Niech nic nie będzie między wami, co by was dzieliło; lecz bądźcie zjednoczeni z waszym biskupem, będąc przez niego poddani Bogu w Chrystusie. (5)

Przypisy

(5) W tekście rozszerzonym dołożono Bóstwo Jezusa „On, zrodzony przez Ojca przed początkiem czasu, był Bogiem Słowem”, Co świadczy o 4 wieku i walce z arianizmem.

Rozdział 7

Jak więc Pan nic nie czyni bez Ojca, bo mówi: „Ja sam z siebie nic nie mogę uczynić”, tak i wy, ani prezbiter, ani diakon, ani świecki, nie czyńcie nic bez biskupa. Niech też nic nie wydaje się wam godne pochwały, co jest pozbawione jego aprobaty. Bo wszystko takie jest grzeszne i sprzeciwia się [woli] Bożej. Zbierzcie się wszyscy na tym samym miejscu na modlitwę. Niech będzie jedna wspólna modlitwa, jedno serce, jedna nadzieja, z nienaganną wiarą w Chrystusa Jezusa, ponad którą nie ma nic wspanialszego. Zbiegajcie się wszyscy jak jeden człowiek do świątyni Bożej, jak do jednego ołtarza, do jednego Jezusa Chrystusa, Arcykapłana niezrodzonego Boga.

Rozdział 8

Nie dajcie się zwieść obcym doktrynom, „ani nie słuchajcie baśni i niekończących się genealogii”, ani rzeczy, którymi chlubią się Żydzi. „Stare rzeczy przeminęły, oto wszystko stało się nowe”. Bo jeśli nadal żyjemy według Prawa żydowskiego i obrzezania ciała, zaprzeczamy, że otrzymaliśmy łaskę. Bo boscy prorocy żyli według Jezusa Chrystusa. Z tego też powodu byli prześladowani, natchnieni łaską, aby w pełni przekonać niewierzących, że istnieje jeden Bóg, Wszechmogący, który objawił się przez Jezusa Chrystusa, swojego Syna, który jest Jego Słowem, nie wypowiedzianym, lecz istotnym. Nie jest On bowiem głosem wypowiedzianej wypowiedzi, ale substancją zrodzoną z Boskiej mocy, który we wszystkim spodobał się Temu, który Go posłał

Rozdział 9

Jeśli zatem ci, którzy znali starożytne Pisma, nabrali nowej nadziei, oczekując przyjścia Chrystusa, jak naucza nas Pan, mówiąc: „Gdybyście uwierzyli Mojżeszowi, uwierzylibyście i Mnie, bo on pisał o Mnie”; i znowu: „Abraham, ojciec wasz, radował się, że ujrzał dzień Mój, i ujrzał go, i uradował się, bo zanim Abraham stał się, Ja jestem”; jakże moglibyśmy żyć bez Niego? Prorocy byli Jego sługami i przewidzieli Go przez Ducha, i czekali na Niego jako na swojego Nauczyciela, i oczekiwali Go jako swojego Pana i Zbawiciela, mówiąc: „On przyjdzie i nas zbawi”. Nie zachowujmy więc już dłużej szabatu według zwyczaju żydowskiego i radujmy się w dniach próżnowania; bo „kto nie pracuje, niech też nie je”. Bo mówią [święte] wyrocznie: „W pocie oblicza twego będziesz jadł chleb swój”. (9) Niech każdy z was przestrzega szabatu w sposób duchowny, radując się rozmyślaniem nad Prawem, a nie odpoczywając, podziwiając dzieło Boże, nie jedząc potraw przygotowanych poprzedniego dnia, nie pijąc letnich napojów, nie chodząc po wyznaczonych miejscach ani nie rozkoszując się tańcami i oklaskami, które nie mają w sobie sensu. A po przestrzeganiu szabatu, niech każdy przyjaciel Chrystusa obchodzi Dzień Pański jako święto, dzień zmartwychwstania, królową i naczelną wszystkich dni [tygodnia]. Z myślą o tym prorok oznajmił: „Do końca, do ósmego dnia”, w którym nasze życie odrodziło się na nowo, a zwycięstwo nad śmiercią zostało osiągnięte w Chrystusie, którego dzieci zatracenia, wrogowie Zbawiciela, wypierają się, „których bogiem jest ich brzuch, którzy myślą o rzeczach ziemskich”, którzy są „miłujący rozkosze, a nie miłujący Boga, mający pozór pobożności, ale wyrzekający się jej mocy”. Tacy handlują Chrystusem, psując Jego słowo i wydając Jezusa na sprzedaż: są deprawatorami kobiet i chciwi cudzych dóbr, pochłaniając bogactwo nienasycenie; od których bądźcie wybawieni przez miłosierdzie Boże przez naszego Pana Jezusa Chrystusa! (10)

Przypisy

(9) Tu jest inny sposób przestrzegania szabatu, nie według zwyczajów Żydowskich, na początku wydaje się że autor mówi, aby nie święcić szabatu, ale wyjaśnia, że chodzi o unikanie rozrywek i skupienie się na Panu, a po szabacie obchodzić dzień Pański, czyli niedzielę, więc nie ma wątpliwości że chodzi o sobotę i po niej niedzielę, trochę to niezrozumiałe, bo w tym czasie w IV wieku nie była obchodzona.

(10) W Skróconej wersji jest o nieprzestrzeganiu szabatu a niedzieli. Ma to sens w czasach Ignacego, gdzie większość w kościele miała jeszcze pochodzenie Żydowskie, a Izrael oficjalnie świecił szabaty, jako święta państwowe. Historycy liturgii (m.in. Samuele Bacchiocchi, Fritz Guy) wskazują, że wersja Pseudo-Ignacego doskonale odzwierciedla zwyczaje liturgiczne panujące w IV wieku w Syrii i wschodniej części Cesarstwa Rzymskiego.

— W tym okresie na Wschodzie nie odrzucano całkowicie soboty. Zamiast tego sobota i niedziela były traktowane jako dwa komplementarne dni liturgiczne.

— Pseudo-Ignacy chciał uzasadnić tę praktykę, twierdząc, że chrześcijanie powinni zachowywać sobote duchowo, a niedzielę jako główne święto zmartwychwstania.

Rozdział 10

Nie bądźmy zatem obojętni na Jego dobroć. Gdyby bowiem miał nam wynagrodzić według naszych uczynków, przestalibyśmy istnieć. Bo „Jeśli Ty, Panie, będziesz zważał na winy, Panie, któż się ostoi?” Okażmy się zatem godni tego imienia, które otrzymaliśmy. Bo ktokolwiek jest nazywany innym imieniem oprócz tego, nie jest od Boga; nie otrzymał bowiem proroctwa, które tak mówi o nas: „Lud będzie nazwany nowym imieniem, którym Pan go nazwie, i stanie się ludem świętym”. Spełniło się to po raz pierwszy w Syrii; „uczniowie zostali nazwani chrześcijanami w Antiochii”, gdy Paweł i Piotr kładli fundamenty Kościoła. Odrzućcie więc zły, stary, zepsuty zakwas, a przemieńcie się w nowy zakwas łaski. Trwajcie w Chrystusie, aby obcy nie panował nad wami. Absurdem jest mówić o Jezusie Chrystusie językiem i pielęgnować w umyśle judaizm, który już się skończył. Bo tam, gdzie jest chrześcijaństwo, nie może być judaizmu. Bo Chrystus jest jeden, w którego każdy naród, który wierzy, i każdy język, który wyznaje, jest zgromadzony ku Bogu. A ci, którzy mieli kamienne serce, stali się dziećmi Abrahama, przyjaciela Boga; a w jego potomstwie wszyscy ci zostali pobłogosławieni, którzy zostali przeznaczeni do życia wiecznego w Chrystusie. (12)

Przypisy

(12) „Absurdem jest mówić o Jezusie Chrystusie językiem i pielęgnować w umyśle judaizm, który już się skończył” Autor zapomniał że wszyscy apostołowie byli judaistami i przestrzegali prawa Mojżeszowego i zwyczajowego o tym mówią Piotr powiedział Dz. Ap. 21 „Zobacz ile to tysięcy uwierzyło i wszyscy trzymają się prawa”, i kazał Pawłowi złożyć ofiarę w świątyni, co dla Juliana z Antiochii byłoby obrazą.

Rozdział 11

Zwracam się do was, umiłowani, nie jakobym znał kogoś z was, kto znajduje się w takim stanie; ale jako mniej niż ktokolwiek z was pragnę was najpierw uchronić, abyście nie wpadli w sidła próżnej nauki, lecz abyście raczej doszli do pełnego zaufania w Chrystusie, który został zrodzony przez Ojca przed wszystkimi wiekami, a potem narodził się z Dziewicy Maryi bez żadnego współżycia z mężczyzną. On także prowadził świątobliwe życie i uzdrawiał wszelkie choroby i słabości wśród ludu, a także czynił znaki i cuda na pożytek ludzi. Tym zaś, którzy popadli w błąd politeizmu, dał poznać jedynego prawdziwego Boga, swego Ojca, i poddał się męce, i wycierpiał krzyż z rąk Żydów, którzy zabili Chrystusa, pod rządami namiestnika Poncjusza Piłata i króla Heroda. On także umarł i zmartwychwstał, i wstąpił do nieba do Tego, który Go posłał, i zasiadł po Jego prawicy, i przyjdzie na końcu świata w chwale Ojca, aby sądzić żywych i umarłych, i oddać każdemu według jego uczynków. Ten, kto wie o tych rzeczach z całą pewnością i wierzy w nie, jest szczęśliwy; tak jak wy teraz miłujecie Boga i Chrystusa, w całkowitej pewności naszej nadziei, od której nikt z nas nie może się nigdy odwieść!

Rozdział 12