E-book
27.3
drukowana A5
43.01
#Żyjcoś

Bezpłatny fragment - #Żyjcoś


Objętość:
214 str.
ISBN:
978-83-8189-708-2
E-book
za 27.3
drukowana A5
za 43.01

#ByłSobieChłopak

Chłopak z małego miasta.


Nie wiedział on, że drzemią w nim pokłady niesamowitej energii, dobra i chęci pomocy.

Nie poddał się, choć doskonale wiedział, że hołubione przez niego wartości, nie mają już takiego znaczenia, jakie mieć powinny i że może być jedynie gorzej. A w tym wszystkim przyświecało mu przekonanie, że dobro zwycięża.

Mógłbym cię zachęcić, mój drogi czytelniku, byś do końca przeczytał tę książkę i zapewnić, że naprawdę warto to zrobić, ale mam nadzieje, że jeśli dotrzesz do ostatniej jej strony, sam przekonasz się, że miałem racje.


Chcę cię jednak ostrzec, nie zawsze będą to miłe i ciepłe słowa, czasem przeczytasz coś szokującego. Wtedy zapytasz siebie, czy nie mogłem tego napisać inaczej, ale chciałem w tę książkę włożyć jak najwięcej siebie. Dlatego takie, a nie inne słowa użyłem. Bo takie, a nie inne było moje życie. Drogę jaką przeszedłem, aby osiągnąć swój sukces oraz wymarzoną niezależność finansową. Chciałbym, aby moja rodzina, czytając ją zrozumiała, dlaczego w pewnych etapach mojego życia zachowywałem się tak, a nie inaczej, chciałbym, aby moje dzieci, wnuki, prawnuki mogły poznać mnie takiego jakim byłem.


Gdy ja wypytywałem moją rodzinę o pradziadków jacy byli prawie nikt nic nie pamiętał, dlatego nie chcę odchodzić z tego świata nie pozostawiając nic dla potomków oraz ciebie czytelniku.


Życzę Ci również, abyś dzięki słowom zawartym w tej książce, mój drogi czytelniku poczuł, co to dla mnie prawdziwa wolność i niezależność. A jeśli nie jesteś jeszcze gotowy na tak wielkie zmiany, to postaram się chociaż, pokazać ci i przekonać, że nie jest to wcale trudne.


Choć może na początku to trochę tak brzmi, ta książka nie ma być moją biografią. Nie może być jednak inaczej napisana, bo chciałem przedstawić ci prawdziwe zdarzenia z mojego życia, które pozwolą ci bardziej zrozumieć przez co przeszedłem i co doprowadziło mnie do tego, co mam obecnie. Mam nadzieję, że zbiór wybranych przeze mnie moich doświadczeń, pozwoli ci realnie zrozumieć o co w tym wszystkim chodzi i jak odnalazłem swoje prawdziwe życie.


Wskażę ci drogę, jak w łatwy sposób przejść najtrudniejsze pierwsze jedenaście miesięcy i odnaleźć prawdziwego siebie, gdyż sądzę, że w każdej osobie drzemie niezmierzony potencjał i moc, którą tylko trzeba umieć wydobyć.


Tego ci życzę, abyś dzięki tej książce odnalazł prawdziwego siebie.


Starałem się napisać tę książkę w taki sposób, aby była czytelna i pochłaniało się ją bardzo szybko i łatwo. Bardzo lubię czytać i fascynują mnie książki, które z kartki na kartkę napędzają, dają mi energie, dzięki której chce się jeszcze i jeszcze.


Nie zleciłem napisania jej ghostwriterowi, by pójść na łatwiznę, chciałem by najbliższe osoby, mogły odnaleźć w niej prawdziwego mnie.

Mam nadzieje, że podołam i moja książka też taka będzie, i że dzięki niej dam ci energie i moc do działania.


W owocu mojej pracy, który właśnie trzymasz w rękach, starałem się również przedstawić mój punkt widzenia na pewne sprawy.

Nim zaczniesz mnie oceniać, chciałbym, żebyś poznał mnie takiego jakim byłem i jaki jestem teraz.

Istnieją tylko dwa dni w roku, w których nic nie może być zrobione Jeden nazywa się wczoraj. A drugi jutro, DZISIAJ jest właściwy dzień, aby kochać, wierzyć i żyć w pełni — Tenzin Gjaco

#TrocheOMnie

Jak już wiesz, albo dowiesz się właśnie teraz, to co masz przed oczami to moja pierwsza książka i jak każdy początkujący autor mam obawy czy dobrze zrobiłem składając moje prywatne życie i doświadczenia na ręce publiki.


Oddając się lekturze największych klasyków, można poddać wątpliwości wydanie tej książki oraz to, że moje nazwisko może znaleźć się w czyimś domu na półce, obok Żeromskiego czy Mickiewicza. Sam mam świadomość, tego, że gdzie mi tam do nich.


Jednakże czasy się zmieniły, czytelnik pragnie nie tylko lektury wielkich, a coraz częściej z ciekawości, sięga po tych którzy dopiero chcą się wpisać w historię, lub chociaż szczęśliwym trafem znaleźć się na półce w najpopularniejszych księgarniach w Polsce czy na Świecie.

I właśnie coś takiego spowodowało, że czytasz teraz moją książkę.


Nie zdając sobie sprawy, że przyczyniłeś się tym, że czuje teraz radość, że ją czytasz. Z każdą chwilą coraz większą, gdyż wiem, że w tych czasach coraz mniej ludzi czyta i że z roku na rok niestety statystyki spadają.


Urodziłem się w niespełna dwudziestotysięcznym miasteczku, zwanym Jędrzejowem w województwie Świętokrzyskim. Byś mógł wczuć się bardziej w moją rolę, chciałbym choć trochę przybliżyć ci charakter tego miasta.


Jędrzejów jeszcze za komuny, w latach dziewięćdziesiątych i później, niestety było zarządzane przez nieodpowiednie osoby, nie miało więc możliwości rozwoju. Nie było w nim za dużo fabryk, miejsc pracy i możliwości. Jeśli chciałeś dobrze zarabiać i lepiej żyć, trzeba było wyprowadzić się do pobliskich Kielc lub Krakowa. Nie są to standardowe słowa, prawda? Zazwyczaj zachwala się swoje miasto rodzinne. Powinna być tu jakaś wstawka o malowniczej krainie. Wiem, że nie powinienem tak pisać o moim mieście, ale tak niestety było.


Jeśli jesteś młodą osobą zapewne mnie nie rozumiesz. Mogę ci zaproponować niezawodną pomoc wujka Google. Proszę nie obraź się teraz, nie chodzi mi o to, że nie chce ci o tym opowiedzieć, ale zależy mi na tym byś sam dotarł do tych informacji. Sprawdź o co mi chodzi, co to komuna i początkowe lata dziewięćdziesiąte.


Jeśli jesteś starszy rozumiesz mnie w pełni, o co mi chodzi, jak żyło się w tamtych czasach i jak było ciężko, ale sądzę, że w tamtych latach było podobnie w większości polskich miast nie tylko w Jędrzejowie.


Oby te czasy nigdy nie wróciły. Wszystko stało się lepsze i niech tak pozostanie.


Małe miasto to nie koniec świata!


Pamiętam jak dziś, gdy kilka lat temu burmistrzem Jędrzejowa została osoba z mojego pokolenia, Marcin Piszczek. Osobiście uważam, że w końcu pojawiła się osoba z odpowiednimi kompetencjami, na odpowiednim miejscu. Ma to coś, aby dobrze zarządzać miastem, która wreszcie posiada wizje zmiany na lepsze. Szare i ubogie tereny miasta obecnie przeplatane są pięknymi nowoczesnymi parkami i infrastrukturą.


Jeśli nigdy nie byłeś w Jędrzejowie, a tylko przejeżdżasz obwodnicami, zjedź proszę chodź raz i poświęć chwile, by zobaczyć jakie to piękne miasto. Polecam szczególnie nocą, gdyż posiada jedno z najpiękniejszych oświetleni w kraju, wśród małych miast.


Jeśli mogę być ci przewodnikiem, proponuje byś swoją wycieczkę zaczął od Muzeum Zegarów Słonecznych im. Przypkowskich, które mieści się na rynku, który jest swoistym sercem miasta. A że serce jest organem, które czasem potrzebuje pomocy, z dumą muszę powiedzieć, że nasze serce również otrzyma pomoc, nie długo będzie odnawiany i gdy renowacja dobiegnie już końca rynek będzie piękniejszy niż dotychczas. Natomiast w muzeum, które już ci zachwalałem mieści się trzecia co do wielkości kolekcja zegarów słonecznych na Świecie. W jej zbiorach znajduje się ponad sześćset eksponatów, a w nich perełki z XV w. W muzealnym budynku znajduje się również biblioteka starodruków, zespół wnętrz zabytkowych, mieszkanie Przypkowskich z początku XX w. i apartament z XVIII w. a w piwnicach zbiory dawnej gastronomii i farmacji. Przejdź się również główną ul 11-Listopada, która w nocy nadaje piękno miastu, dzięki wyżej wspomnianemu oświetleniu. Ulicą tą dojdziesz do Archiopactwa Ojców Cystersów ufundowane w 1140 roku, do którego każdy powinien się udać chodź raz w życiu.


Mógłbym jeszcze wiele opowiadać o swoim rodzinnym mieście, ale myślę, że to nie czas i miejsce na to. A jeśli kiedyś już zawitasz do Jędrzejowa, to zapewniam cię, że sam znajdziesz najciekawsze miejsca dla siebie, chcę ci pozostawić nutkę tajemnicy, byś mógł czerpać przyjemność ze zwiedzania i odkrywania.

#OpuśćStrefęKomfortu

Znalazłem się w końcu w takim miejscu w moim życiu, w którym wiedziałem, że jeśli nie podejmę w odpowiednim momencie decyzji, zapewne zostanę tam, gdzie wszyscy, nie wiedząc o innych możliwościach, godząc się na to co daje mi życie. Bo idąc z tłumem nigdy nie zajdziemy dalej niż on. Zdaję sobie sprawę, że jeśli czytasz tę książkę masz prawo zapytać siebie jakie wartości edukacyjne niesie ona ze sobą lub co wartościowego może Ci przekazać mężczyzna taki jak ja. Chłopak z małego miasta.


I tu możesz się mylić dlatego, że jeśli jesteś z dużego miasta nie widzisz kontrastu.


Początkowo możesz zapytać siebie: O czym ten gość pisze?


Jednak, gdy skończysz czytać, przekonasz się, że zatraciłeś się, gdzieś po drodze trochę pogubiłeś, przestałeś być głodny życia, zrezygnowałeś z walki o siebie samego, a ilość otaczających cię bodźców i bliskość wszystkiego, co w dzisiejszych czasach modne: zaczynając od Instagrama, a na Galeriach Handlowych kończąc, tak naprawdę jest tylko twoją słabością.


Twoje życie zaczyna trochę przypominać zaprogramowany komputer? A to co robisz każdego dnia, staje się rutyną?


Jeśli tak jest to z każdym kolejnym dniem może być ci trudniej wyjść ze swojej strefy komfortu, gdyż gdy już postanowisz to zrobić, zacznie brakować ci dotychczasowych przyzwyczajeń.


Nie miałem wszystkiego. A że byłem głodny życia, o wszystko musiałem walczyć. Dla ludzi, którzy mieszkają w miastach, których ludność przekraczająca pięćset tysięcy, to o czym piszę może być tylko niezrozumiałym, niczym niepodpartym użalaniem się. Zlepkiem liter. Bo przecież wystarczy chcieć i działać. Przecież jest wiele możliwości.


Ludzie tacy jak ja, pochodzący z miasteczek czy wsi, moje słowa mogą okazać się, ich myślami spisanymi na papierze. Bo oni wiedzą i zmagają się z tym, że czasem chęci jest wiele, a opcji brak.


Nie znaczy to jednak, że jeśli jesteś z wielkiego miasta, to nie powinieneś kontynuować tej książki. Nie odkładaj jej na półkę, nie skazuj jej na role łapacza kurzu. Zrób coś zupełnie odwrotnego. Karm się nią, póki nie będziesz syty.


Pisząc tę książkę, miałem chwile zwątpienia i zawahania, odkładałem jej wydanie z miesiąc na miesiąc, aż minął grubo pond rok. Aż do momentu, gdy otrzymałem wydrukowaną okładkę i pierwszym egzemplarz mojej książki.


Na początku nie wiedziałem, czy sobie poradzę z poprawnym przekazaniem moich myśli, gdyż tematy, w których będę się zagłębiać nie należą do łatwo rozumianych.

Nie chcę zabierać mojego bagażu doświadczenia do grobu, chcę się nimi podzielić, chce je pokazać i oddać w ręce młodych. By żyło się łatwiej. Byście chociaż wy mieli łatwiejszy start.


Ty zrobisz z tym, co zechcesz. Przyswoisz te rady i dzięki nimi pójdziesz naprzód albo nie zmienisz nic w swoim życiu i nadal będziesz żył tak jak do tej pory.


W tej książki dowiesz się jaką drogę przeszedłem, co było bodźcem do działania, przedstawię ci moje porażki, abyś ty nigdy nie musiał takich popełniać, doradzę jak w działać efektywnie w social mediach, które w dzisiejszych czasach, prawie że niezbędne i które stały się nieodłącznym kluczem do sukcesu.


Zdjąłem klapki z oczu, a motorem napędowym do tego było pierwsze jedenaście miesięcy.

#XImiesiecy

Dlaczego XI miesięcy? ponieważ takiego czasu będziesz potrzebował do tego, aby twoja rodzina i środowisko, w którym żyjesz zaakceptowało to, że ty nie jesteś już tą samą osobą, którą znali do tej pory.


Teraz jeszcze poprowadzę cię. Wyobraź sobie, że idziesz obok mnie droga, którą zaraz opiszę. Wpuszczę cię w swoje życie, pozwolę ci poznać moje prywatne życie i historie jakie mnie spotkały i które obudziły we mnie pragnienie i głód.


Pokaże ci również co może czekać cię dobrego, jak i ostrzegę przed złem, podając ci swój realny, może trochy przykry przykład. Opowiem ci również o mojej młodości, żebyś wiedział, że lekko nie miałem i mam nadzieje, że te fragmenty mojego życia pozwolą ci bardziej uwierzyć w swoje możliwości.


Dowiesz się również o tajnikach jakie można stosować w dzisiejszych czasach, w social mediach, które dobrze wykorzystane pozwolą ci przedstawić się światu z najlepszej strony, w łatwiejszy sposób. Zdradzę ci jak dobierać przyjaznych ludzi wokół siebie którzy, gdy nadejdą chwile zwątpienia lub porażki będę cię wspierać i dodawać powera do działania oraz nauczę cię jak zwalczać toksycznych ludzi. Przeczytasz również fragmenty z książek moich mentorów, które bardzo mnie zainspirowały i mam nadzieje, że ciebie też zainspirują.


Moją ceną jest jedynie prośba byś podążył za moimi radami.

#GirlPower

Mimo że tę książkę pisze mężczyzna, to możesz mi wierzyć, że najwięcej na początku pomogłem właśnie kobietom.


To one pozwoliły mi zrozumieć i zaakceptować, że tak naprawdę, są silniejsze w wielu aspektach życia, od nas mężczyzn. Jak mawiała Marilyn Monroe:

Daj kobiecie odpowiednie buty, a podbije świat.

Przede wszystkim, kobiety są wytrwalsze i jeśli chcą osiągnąć cel, to po prostu to robią jak za pomocą czarodziejskiej różdżki.


W pierwszy etapie mojego rozwoju myślałem głównie by pomóc moim kolegom.


Chciałem, zmienić o nas mężczyznach postrzeganie. By stereotyp o nas nie był powielany w Europie Zachodniej, a polski mężczyzna nie był postrzegany jako ten z wąsami, ogromnym brzuchem i czarną reklamówką w ręce. Sam miałem kiedyś taki balast, ale dzięki ciężkiej pracy udało mi się go zostawić gdzieś po drodze.


Nie będzie to jednak miejsce, gdzie przeczytasz, że to rodzina i przyjaciele mnie do tego zmotywowali, bo było wręcz przeciwnie. Moje pierwsze spotkanie z nimi, tymi którzy może wąsów nie mieli, ale szczycili się hodowlą mięśnia piwnego spowodowały, że mój zapał szybko się wypalił.


Mimo tego, że mówiłem im, że otyłość obciąża ich stawy i zwiększa się możliwość urazów jakich mogą doświadczyć, a zła dieta podwyższa ryzyko chorób. Na nic im były moje słowa. Niestety nic w ich życiu nie chcieli zmieniać, a nawet, część z nich nadal udaje sprawnych i w pełni aktywnych sportowo mężczyzn. Jednak, gdy przychodzi co do czego, po kilku minutach wspólnej aktywności sportowej, mają zadyszkę i to mimo młodego wieku.


Zamiast pomagać moim kolegą, którzy odrzucili moje zapały i od których częściej słyszałem śmiech, niż słowa wsparcia. Otworzyłem oczy i spojrzałem w innym kierunku. I wtedy dostrzegłem moje koleżanki, które jak każdy, miewały swoje problemy. Niektóre z nich zmagały się z chorobami tarczycy, wirusowym zapaleniem wątroby czy nadwagą tuż po ciąży.

#InternetMiPomógł

Tak stanąłem na początku drogi do pomagania innym poprzez social media. Moja walka z nadwagą, zaowocowała w utracie dziewiętnastu kilogramów, w krótkim czasie i o dziwo w dość łatwy dla mnie sposób. Gdy efekty były już widoczne, zaczęły się telefony z pytaniami. Jak to zrobiłem, że tyle schudłem? Były one początkiem moich internetowych spotkań z nieznanymi ludźmi, którzy, zamiast iść do dietetyczki chcieli mojej pomocy.


Zapytasz zapewne, czemu akurat do mnie?


Już pędzę z odpowiedzią.


Ponieważ osiągnąłem coś, co realnie było widać. Moja przemiana szokowała, widząc udostępniane przeze mnie zdjęcia na portalach społecznościowych, tego jak wyglądałem przed i po przemianie.


Nawet dla mnie jest to nie wyobrażalne, jak wyglądałem wcześniej i jaki progres przeszedłem. Gdy patrzę na swoje dawne zdjęcia nie dowierzam w to, jak wyglądałem, że miałem taką nadwagę i tego nie czułem.


W pasie grubo ponad setka, w lustrze patrzę na siebie i widzę dwie szyje. Ale nie przeszkadza mi to. Wmawiałem sobie, że to lustro czy kamera pogrubia itd.


Też tak sobie mówisz?


Boję się, że możesz tak sobie powtarzać aż do śmierci, jeśli nie będzie cię stać na ten pierwszy krok.


Zmianę jaką sobie zafundowałem, bardzo wpłynęła na mój rozwój osobisty. Bardziej uwierzyłem w siebie, w swoje możliwości i postawiłem się ostremu Hejtowi skierowanego w moją osobę.


Większość z was zapewne tak ma, że patrząc na swoje odbicie w lustrze szuka w swoim ciele jakiś mankamentów. Szczerze mówiąc, ja ich nie wdziałem i pewnie część z was też ich nie widzi, bo myśli, że skoro ktoś wygląda od nas gorzej, to my jesteśmy okay. Po co się zmieniać, skoro mogło być gorzej.


To właśnie taka nasza dziwna polska mentalność.


Chciałbym abyś ty też zrobił kolejny krok w walce o lepsze życie. I myślę, że uda ci się to zrobić dzięki moim prostym radą. Postaram się sprawić, że będziesz cieszył się lepszym życiem, tak jak ja cieszę się moim.


Możesz mi wierzyć lub nie. Ale kiedyś byłem chyba największym pesymistą i smutasem w mieście.


Na kolejnych stronach postaram ci się przybliżyć tajniki i zdradzić sekrety, jak osiągnąłem to wszystko, co sprawiło, że moje życie jest lepsze i w końcu czerpie z niego radość. Dam ci również taką porcję motywacji jakiej ja potrzebowałem, aby wystartować i trwać do dzisiaj. Bo na starcie jest ona niezwykle potrzebna! Zresztą co kilka kartek widzisz cytaty, które motywowały mnie do działania, dzielę się najlepszymi dla mnie z tobą. Nawet zaryzykuje stwierdzeniem, że najważniejsza jest właśnie motywacja.


Jeśli masz wsparcie, to już masz połowę sukcesu. Ciesz się z tego i doceniaj takie osoby. Bo są największym skarbem jaki posiadasz.


Przyznam, że nie doświadczyłem takiego luksusu. Nie miałem przy sobie osób, które by mnie motywowały. Ale nie mogłem za to narzekać na ilość hejtu jaki mnie otaczał i który zwalał mnie z nóg.


Kiedyś nie zdawałem sobie z tego sprawy i dlatego ponosiłem porażkę za porażką, tracąc przy tym również bardzo dużo pieniędzy. Kasy brak, efektów brak. A gdy już jakieś się pojawiały były chwilowe i znowu musiałem zaczynać od nowa. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że im więcej porażek, tym lepiej!


Czujesz to? Im więcej porażek, tym lepiej!


Co to ma być?!


W łatwy sposób ci to wytłumaczę.


Lubisz biegać, prawda? Ale zazwyczaj biegasz ze znajomymi, którzy są słabsi od ciebie. Dobierasz ich sumiennie z tym nie z tym tak, no bo po co biegać z kimś lepszym. Czy sądzisz, że będziesz lepszy każdego dnia? Zdecydowanie nie! Aby być lepszym musisz biegać z lepszymi od siebie, tylko w taki sposób osiągniesz progres. Jakież to proste. No nie?


Ćwicząc ze słabszymi twój instynkt i chęć zwycięstwa słabną. Osiadasz na laurach, mając pewność, że i tak zawsze wygrasz, więc nie ma po co się starać. Aż któregoś dnia, obecnie słabsza od ciebie osoba, zapragnie od siebie i swojego życia więcej i bez problemu cię przegoni.


Ćwicząc z mistrzami, może nie osiągniesz ich poziomu zbyt szybko, ale możesz mi wierzyć, z tygodnia na tydzień będziesz się przybliżał do szczytu. Będziesz biegał dalej i szybciej, będziesz czerpał z tego większą przyjemność, pomimo że będziesz z nimi przegrywał. Bo nawet ta ciągła przegrana, będzie twoim własnym zwycięstwem.


Uwierz mi, że tylko w taki sposób możesz szybciej się odpalić i stać się lepszy. Wiem, że to dziwnie brzmi, ale możesz mi wierzyć, że tak się stanie.

Przekonaj się sam. Oczywiście pod okiem trenera lub specjalisty. (Pamiętaj to bardzo ważne, abyś nim cokolwiek zrobisz skonsultował to wszystko ze specjalistą)


Ja chcę ci tylko, pokazać drogę jaką przeszedłem, a ty masz rozpalić w sobie chęć i ducha walki, i zawalczyć o swoje!


Zaczynając kolejną próbę walki o siebie postanowiłem najpierw nauczyć się jak wierzyć w siebie, postanowiłem się wyszkolić, aby znów nie ponieść porażki. Zacząłem od odchudzania i zmiany w aspekcie zdrowia i formy fizycznej, bo wiedziałem, że to pomoże mi też odnieść sukcesy w sferze biznesowej.

Z czytaniem książek i odczytywaniem w nich zawartych myśli autora, jest jak z życiem. Jeśli tylko chcesz i masz odwagę, możesz coś zmienić, a jeśli nie masz zapału niczego zmieniać, nie wyciągać żadnych wniosków, będzie zawsze tak jak do tej pory, będziesz nadal żył w swojej strefie komfortu. Bo po co zmieniać coś, co jest dobre.

Ja postanowiłem zmienić nie jeden aspekt, a całe życie, zrobić obrót o sto osiemdziesiąt stopni.


Pomyślisz teraz jak bardzo do niczego musiało być moje życie. Nie, nie było takie złe. Po prostu czegoś mi w nim brakowało. Nie było to życie, które chciałem wieść. Nie wiedziałem też czego tak właściwie chciałem od życia. Czułem, że stać mnie na coś więcej, mimo zbliżającej się czterdziestki na karku.


Powiedziałem sobie dość! Nie wiedziałem, czy mi się uda. Są dwie drogi albo coś osiągnę albo umrę przegrany. Ale będę mógł powiedzieć, że próbowałem.


Postaram się poprowadzić cię krok po kroku, przez jeszcze nieznaną dla ciebie drogę, która może wydawać ci się trochę straszna. Tak. Będzie czasem strasznie, ale mogę cię zapewnić, że równie pasjonująco i ciekawie. Bo nawet ja, ten który już ją zna, czasem zastanawiam się, otwierając kolejne drzwi, przeskakując kolejną przepaść i zdobywając następny szczyt, czy to już finisz czy coś mnie jeszcze nowego czeka.


Na tą chwile mogę ci powiedzieć, że ta droga, ilość drzwi i szczytów się nie kończy. Życie wciąż mnie zaskakuje, wprawia w zachwyt i niedowierzanie, że jeszcze tyle mogę osiągnąć. Oczywiście czasami też sponiewiera raz mocniej raz mniej, wtedy zawsze zatrzymuje się, wstaję z kolan, otrzepuję i idę dalej z mocniejszą siłą!


Chcę ci jeszcze powiedzieć coś, co nie wiem, czy ci się spodoba. Że ta droga jest jak gra w Mario. Możesz iść tylko w prawo, nie możesz się cofnąć. I tak otwierając kolejne drzwi, na zawsze musisz zamknąć te poprzednie, to jedyna droga do twojego sukcesu.


Pamiętam jak dziś, sytuację, gdy moi znajomymi blokowali mnie i gasili mój zapał. Mówili mi: „Jeszcze zobaczysz, będziesz wracał z tej swojej drogi sukcesu i na kolanach będziesz wszystkich przepraszał. Nie ty pierwszy chciałeś Bóg wie czego”. Kurde, minęło tyle lat i nikogo jeszcze nie przeprosiłem, a i zawracać nie mam ochoty.


Najgorsze, a zarazem najlepsze jest to, że ja już jestem tak wysoko, że gdy oni gdzieś tam na dole do mnie machają, to ja ich już nie widzę.


Najważniejsze to wbić sobie do głowy, że idziesz cały czas naprzód, nie oglądając się na siebie, bo jeśli się zatrzymasz, wszystko wokół ciebie cię pochłonie i wrócisz do miejsca, z którego zaczynałeś.


Teraz pomyślisz, że to przecież niewielka cena. Ale jeśli będąc blisko szczytu nagle spadasz w przepaść. Spadasz razem ze świadomością wielkości, tego jak już blisko chmur byłeś, jak niewiele brakowało, abyś ich dotknął. I leżysz na dnie, przytłoczony szyderczym śmiechem tłumu, który od samego początku czekał na twoją porażkę. „Celuj w księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami”


Zacznijmy od początku, abyś poznał mnie i zrozumiał co doprowadziło do mojego sukces. Sukcesu, którego większość moich znajomych, niestety, dzisiaj mi zazdrości. Zamiast kilka lat temu ścisnąć moją dłoń i iść ramię w ramię!


Nie obwiniam ich za to, to ich życie i każdy ma prawo decydować sam o sobie.

Nie zamierzam nikogo zmieniać, ale chciałbym każdego nauczyć jak odkrywać i rozniecać w sobie chęć życia i przeżyć go na sto dziesięć procent.

#UrokiMałegoMiasta

Jak już wiesz, urodziłem się Jędrzejowie, niewielkim miasteczku. Pamiętam, jak czytałem w gazetach czy z tego, co uczono nas w szkole, że moje województwo, to mała zakała Polski. Największe bezrobocie, najgorsze perspektywy życia, znikoma ilość fabryk w których by można pracować, najbliższe miejsca oferujące lepsze życie, to dopiero jak już wiesz Kraków, albo Kielce.


Kiedyś wydawało mi się, że pochodząc z takiego miejsca, nie mając znajomości i układów, nie ma szans na odniesienie sukcesu. Teraz widzę jak bardzo się myliłem.


Odniosłem sukces, większy niż ktokolwiek inny stąd.


W małych miasteczkach panuje przekonanie. Każdy chciałby żyć w dostatku, opływać w bogactwach. Ale jak przyjdzie co do czego to jest różnie. Wspaniale jest odnieść sukces, ale nikt nie wie, jak to zrobić.


Jeśli kogoś zapytasz czym jest sukces, nikt ci nie powie, ale bezbłędnie podetnie ci skrzydła i zniechęci do działania. Bo jakim prawem tobie ma być lepiej, przecież inni zasługują na to bardziej. Zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie ci wmawiał, że powinieneś się skupić na tym, co masz i cieszyć z tego, co życie ci daje. Bo co za dużo to niezdrowo. A inni mają gorzej i nie narzekają. Najlepiej będzie, jak skupisz się na znalezieniu dobrej pracy, dożyciu ciepłej emerytury, by pożyć na niej najlepiej kilka lat.


Zawsze myślałem, że rady od osób starszych, czy bardziej wykształconych, takich po dobrych studiach są bezcenne.


Dziś już wiem i teraz dziele się tym z tobą, że inteligencja nie idzie w parze z wykształceniem. To, że ktoś jest profesorem, nie znaczy, że zawsze musi mieć racje.


Żyjąc w takim małym mieście, nieuniknione jest to, że każdy cię zna, choćby z widzenia. Można było poznać dziewczynę mimo braku telefonu komórkowego.


Czujesz? Żyłem w czasach, gdzie nie było takich rzeczy i poradziłem sobie. Pisząc to czuję się jak dinozaur.


Wracając do tej dziewczyny, aby zdobyć jej adres albo dowiedzieć się, gdzie chodzi do szkoły czy studiuje, wystarczyło popytać na dwóch osiedlach albo w centrum. Zawsze ktoś, coś wiedział. Zawsze znalazła się osoba, która wie wszystko o wszystkich. Niewiele potrzeba było czasu, żeby dowiedzieć się wszystkiego, gdzie mogę ja spotkać, jakie preferuje grono znajomych, jakie jest jej ulubione miejsce. Taki monitoring.


Choć tak naprawę nikt cię nie znał, to i tak wiedział o tobie wszystko i miał o tobie zdanie. Lepsze albo gorsze. Dotyczyło to każdego aspektu życia. Chciałeś znaleźć pracę, to w większości miejsc była już zaklepana, chyba że miałeś osobę, która zna osobę i była łaskawa tobie pierwszemu powiedzieć o tym, że jest gdzieś etat. Jak miałeś taką osobę to 60% sukcesu jest już po twojej stronie, kolejne 40% to rozmowa kwalifikacyjna.


Tak właśnie wygląda życie w małej społeczności, nikt nie jest anonimowy, każdy każdego zna. Musisz liczyć się z tym, że każdy będzie wiedział o tobie wszystko, dopowiedzą sobie na twój temat co będą chcieli, stworzą sobie taką wersję ciebie, jaką tylko będą chcieli.

Jedyne co stoi pomiędzy TOBĄ, a twoim CELEM, to te BZDURY które sobie mówisz, że nie dasz RADY! ~ Jordan Belfort

#SzkolnaPrzygoda

Pierwsze próby, które pamiętam, a bardzo utkwiły mi one w głowie, to Szkoła Podstawowa, w której na jednych z ostatnich lekcji, tuż przed przejściem do Szkoły Średniej, nauczycielka zadawała luźne rutynowe pytania:

Dzieci do jakiej szkoły idziecie?

Każdy z nas odpowiadał wstając z ławki.

Pamiętam jak dziś, prestiżem było Liceum Ogólnokształcące.

Mnie rajcowała w tamtym okresie mechanika i lubiłem coś popsuć i potem naprawiać. Gdy doszła moja kolej z pytaniem:

— Artuś, a ty, dokąd będziesz szedł do średniej szkoły? — zapytała mnie wychowawczyni.

— Proszę Pani ja pójdę do Technikum Samochodowego, będę mechanikiem! — odpowiedziałem.

Nauczycielka odpowiedziała mi ośmieszając mnie przy całej klasie:

Artuś, ty masz słabe oceny, nie kwapiłeś się do nauki, wolałeś w piłkę grać, sądzę, że powinieneś iść do Zasadniczej Szkoły Zawodowej, bo w Technikum Samochodowym nie dasz sobie rady…”


Dzisiaj chciałbym podziękować mojej Pani wychowawczyni, jeśli Pani czyta ten fragment, a może nawet całą książkę, to chcę Pani tylko powiedzieć, że w tamtych czasach nie dawała pani motywacji, a za to bardzo mocno podcinała skrzydła. Mimo wszystko pozdrawiam Panią bardzo serdecznie i życzę wszystkiego najlepszego.


Wtedy załamałem się, gdyż moje marzenia spełzły na niczym, to co chciałem robić, prysło jak bańka mydlana. Uznałem, że jestem słabeuszem i nie mogę iść do wymarzonego Technikum, by nauczyć się naprawiać auta, a będę musiał iść do ZSZ. Oczywiście nie ujmuję Zawodówce, ale w tamtych czasach w koło słyszałem, że uczą się tam uczniowie bez aspiracji.


Tata powiedział mi wtedy:

Synu ze sportu się nie wyżyjesz, musisz mieć zdaną maturę i studia, inaczej sobie nie poradzisz.


Załamałem się, przytłoczyło mnie również to, że ja, młody chłopak, któremu bardziej w głowie gra w piłkę i zabawa niż podejmowanie najważniejszej decyzji w życiu. Wybraliśmy, a tak właściwie tata wybrał.

Będziesz Spawaczem!

Wyjedziesz do Niemiec i będziesz dobrze zarabiał, mam tam znajomości to ci pomogę, ale zaczniesz tak jak nauczycielka Ci kazała od Zawodówki.


W tamtym okresie był to dla mnie ogromny wstyd, większość moich kolegów i koleżanek obrało LO, a ja musiałem iść inną drogą. Obawiałem się jak to będzie, tyle lat razem w podstawówce, a teraz nas rozdzielą i każdy pójdzie w inną stronę.

#Przeprowadzka

Pamiętam ze szkoły podstawowej, że urwisem nie byłem, ale zawsze znajdowałem się w nieodpowiednim miejscu i czasie. Może to zaważyło na decyzji wychowawczyni. Na dywaniku u dyrektora często nie bywałem, może dwa, trzy razy w życiu i to w szkoły podstawowej, ale szczególnie utkwił mi jeden pobyt. Po naszych zajęciach szkolnych z kolegą Pawłem (pozdrawiam) pomagaliśmy w przeprowadzce sali chemicznej… i nie zdając sobie sprawy z zagrożenia, postanowiliśmy przeprowadzić doświadczenie chemiczne w łazience. Pożyczyliśmy sobie dwie może trzy fiolki z substancjami chemicznymi. Chcieliśmy zrobić sobie różne dymki, tak jak to Pani nauczycielka robiła na lekcji. No i zrobiliśmy. Musieliśmy uciekać, a przez szkolny megafon zadźwięczały nasze nazwiska z formułką:

Proszeni są do dyrektora!

Ech, Paweł, jeśli to czytasz, to pewnie śmiejesz się tak, jak ja, teraz gdy sobie

to przypominam.


Muszę cię przestrzec, nie próbujcie nigdy, niczego podobnego, bo możecie mieć mniej szczęścia niż my i może się skończyć czymś poważniejszym niż wizyta u dyrektora. Lepiej pozostawić to profesjonalistom.


Na dywaniku ciekawie nie było, tym bardziej, że wezwano rodziców i cała szkoła dowiedziała się co zrobiliśmy. Jednak dzięki takim wyczynom czułem, że staję się rozpoznawalny. Mimo iż w tamtym okresie jeszcze nie do końca to rozumiałem.

Miałem jeszcze kilka mniejszych wtop po drodze, ale szczególnie utkwiła mnie kolejna i nigdy jej nie zapomnę, znów z kolegą Pawłem i kolejny raz z przeprowadzką w tle. Tym razem była to sala geograficzna.


Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 27.3
drukowana A5
za 43.01