Dzieciństwo i dorastanie
Witajcie!
Urodziłem się w Tuchowie — małej mieścinie, która ledwo potrafiła pomieścić moje marzenia. Wiedzcie jednak, że przyszedłem na świat właśnie tam, aby wyruszyć w długą, krętą i pełną dźwięków drogę. Zanim w ogóle postawiłem pierwszy krok, musiałem stoczyć walkę o samo przetrwanie — zaraz po narodzinach przetaczano mi krew, bym mógł żyć. Do dziś nie wiem, jak to się stało, że przetrwałem, ani dlaczego los sprawił, że mam dwie matki chrzestne i dwóch ojców chrzestnych. Wszystko przez to, że chrzest organizowano w pośpiechu, na wypadek gdybym nie przeżył. Udało się jednak. Oszukałem przeznaczenie, a moja droga zaczęła się już w wczesnym dzieciństwie — od pierwszych lekcji, pracy nad sobą i powolnego ścielenia własnego miejsca na ziemi. Od zawsze chciałem być kimś wielkim. Dążyłem do tego, co najlepsze, wierząc, że życie ma dla mnie piękny plan.
Moje pierwsze muzyczne kroki nierozerwalnie wiążą się z mamą, która nieustannie zabierała mnie na próby chóru w kościele. Wciskali mi w dłonie nuty — Boże, w tak młodym wieku! — a ja jakimś cudem już wtedy dawałem sobie z nimi radę. Wszystko dlatego, że pobierałem wcześniej nauki gry na klawiszach u lokalnego grajka. To była wspaniała przygoda, która szybko otworzyła mi kolejne drzwi: wkrótce obstawiałem już wszystkie apele w szkole podstawowej, gdzie jednocześnie grałem i śpiewałem. Niezwykle ważnym doświadczeniem było też dla mnie coroczne śpiewanie Pasji razem z kolegami. Wychodzenie przed ołtarz w święta i niemal w każdą niedzielę, by śpiewać przed wypełnionym po brzegi kościołem, było ogromnym wyzwaniem. To właśnie tam hartował się mój charakter, przygotowując mnie na wielkie sceny w późniejszych latach.
Z czasem apetyt na muzykę rósł. Szlifowałem swój głos w zespole Mariensztat w Pałacu Młodzieży w Tarnowie, a także pobierałem prywatne lekcje u pani Płonki, która uczyła mnie śpiewu w tarnowskiej szkole muzycznej. Wydawało mi się wtedy, że dotknąłem szczytu marzeń, ale to był dopiero początek. Wszystko, co najlepsze, wciąż czekało tuż za rogiem.
Najcudowniejszym wspomnieniem z tamtego czasu były lekcje gry na gitarze w punkcie katechetycznym, których udzielał mi ksiądz Mirek. Do dziś pamiętam piekący ból opuszków — palce puchły od twardych strun akustyka, ale zacisnąłem zęby. Wystarczyły dwa tygodnie, ból minął, a ja pokochałem ten instrument na dobre. Zaczynałem oczywiście od prostych piosenek ze śpiewników, ale bardzo szybko zacząłem szukać własnych melodii i komponować swoje pierwsze dźwięki.
Co ciekawe, już jako dwunastolatek grałem covery z przyjaciółmi ze Skrzyszowa. Co prawda nie udało nam się wtedy ruszyć z prawdziwymi koncertami, ale mieliśmy garstkę wiernych, małych fanów, którzy przychodzili słuchać naszych prób. To była czysta magia — zwłaszcza gdy z naszych głośników płynęły utwory Lady Pank, Dżemu czy zespołu Hey z Kasią Nosowską na czele. Jednak absolutnie najważniejszym wydarzeniem tamtego okresu było powstanie grupy „Victoria”, którą założyliśmy wspólnie z Michałem, Mirkiem i Moniką, a za perkusją zasiadł Skrzek. O tej przygodzie opowiem Wam już za chwilę.
Co poza tym?
Przyjeżdżałem do babci na słodkie winogrona,
tam czekało na mnie tak wiele spraw.
Tak właśnie zaczyna się moja opowieść…
I. Moje dzieciństwo
Przez całe dzieciństwo starałem się być grzecznym chłopcem, choć moja niespożyta energia często wystawiała cierpliwość mamy na próbę. Uwielbiałem kopać piłkę, czym nieustannie ją drażniłem, a jeszcze mniej podobało jej się, gdy znikałem z kolegami w lesie, by budować szałasy i odkrywać świat na własną rękę.
Uczyłem się całkiem przyzwoicie, choć mój dzienniczek pękał w szwach od uwag za złe zachowanie. Nieraz dostawałem za nie od mamy lanie, choć do dziś nie mam pojęcia, o co wtedy właściwie poszło. Z matematyką i językiem polskim również bywało pod górkę — no chyba że naprawdę się zawziąłem i przysiadłem do książek.
Moją prawdziwą krainą wolności był jednak ruch. Kochałem zimowe szaleństwo na sankach i nartach, a na skoczni biłem rekord za rekordem. Niestety, dobra passa skończyła się w dniu, w którym złamałem swoje ukochane deski.
Sport był moim żywiołem. W szkole uchodziłem za jednego z najzdolniejszych uczniów z wychowania fizycznego, plastyki i muzyki. Nie opuszczałem niemal żadnych lekcji z tych przedmiotów, a na świadectwie lśniły same szóstki. Uwielbiałem skok w dal, długie biegi na trzy czy pięć kilometrów, sprinty na sto metrów, rzut oszczepem oraz pchnięcie kulą. Grałem w szczypiorniaka, koszykówkę, siatkówkę i wiele innych gier zespołowych, ale to piłka nożna okazała się moją największą pasją — z lokalnego boiska zaprowadziła mnie aż na zawody okręgowe.
A potem przychodziło lato i te beztroskie, pachnące słońcem dni u babci…
— Babciu, już jestem! — wołałem od progu.
— Cześć, wnusiu! Idź, zrób sobie herbatę. A wiesz co? Ja ci nastawię — odpowiadała zawsze z tym samym ciepłem w głosie.
— Chcę, babciu. Przyjechałem pomóc ci przy ziemniakach i słomie. Dobrze zrobiłem?
— Bardzo dobrze, kochanie. Chodź, tam jest wujek, on ci pokaże, co trzeba robić.
Zaczynałem więc pracę. Tutaj nie było miejsca na kozaczenie — w pocie czoła uczyłem się, jak spełniać swoją rolę i być dorosłym. A ja przecież tak bardzo chciałem już dorosnąć!
— Babciu, idzie świetnie, mamy już połowę za sobą! — meldowałem z dumą.
— Dobrze, wnusiu, bardzo się cieszę. Jak skończycie, przyjdź, pójdziemy na wiśnie i zerwiemy winogrona.
— Uwielbiam winogrona! Dziękuję!
Po niespełna pół godzinie robota była skończona. Było ciężko, słońce grzało, ale daliśmy radę. Nadszedł zasłużony czas na odpoczynek.
— Masz, wujku, wodę. Łap!
— Mam, dziękuję. Od razu lepsza ochłoda.
Otarłem pot z czoła i pobiegłem prosto do babci — nadeszła najlepsza nagroda dnia, czyli wiśnie i winogrona. Babcia miała też w sadzie wspaniałe jabłonie, kochałem to miejsce całym sercem.
— Babciu, jemy! Ale pycha!
— Jedz do syta, wnusiu — uśmiechała się, patrząc na mnie z czułością. — Za chwilkę przyjedzie mama i wrócicie do domu. Tam też czeka cię jeszcze bardzo wiele pracy. Współczuję ci, kochanie, ale zobaczysz, to wszystko wyjdzie ci na dobre.
— Dobrze, babciu, jutro znów przyjadę. O, już jest mama!
— Dawid, zbieraj się, jedziemy! Dom czeka i szklarnia — rozległ się jej głos z podwórka, przywołując mnie z powrotem do codziennych obowiązków.
— Wiem, dobrze, babciu. Pa, dziękuję za winogrona! — zawołałem na pożegnanie, wsiadając do samochodu.
W drodze do domu spojrzałem na mamę i zapytałem:
— Mamo, czy chcesz, abym ci też pomógł w ogródku?
— A możesz. Sadzę tam marchewkę, pietruszkę i wiele innych warzyw — odpowiedziała spokojnie.
— To jak przyjedziemy, chcesz od razu działać czy wolisz jutro?
— Wolę jutro, bo masz bardzo dużo nauki i czeka cię jeszcze sporo pracy przy książkach.
— Racja, mam jutro kartkówkę z polskiego. Pani Bajon będzie nas sprawdzać, czy na pewno się uczymy.
I nastał nowy dzień. Zaczynałem kolejną szkolną bitwę.
— Chłopaki, ruszamy do walki o swoje! — rzuciłem na korytarzu, choć w duchu czułem, że uczyć mi się okropnie nie chce. Wszystko przez to, że szkoła kojarzyła mi się wtedy z czystym przymusem, a nie z odkrywaniem świata.
Mimo obaw na polskim poszło mi całkiem nieźle, choć przeczuwałem, że ocena nie będzie najwyższa. Na przerwie podeszli koledzy.
— I jak, co tam naskrobałeś? — dopytywali.
— Recenzję wiersza. Bardzo lubię poezję i poczułem, że akurat ten temat mi wyjdzie — przyznałem.
— Dobry pomysł, ja pisałem o bitwie pod Grunwaldem. Chłopaki, chodźmy, czas skrócić lekcje! — padła szybka propozycja.
— Mam plan! Pójdę do mamy do sklepu — a mama prowadziła własny sklepik — i załatwię draże. Będziemy je sobie podjadać, co wy na to? Wchodzicie w to? — rzuciłem z uśmiechem, a paczka od razu podchwyciła pomysł.
Tak właśnie mijał mój młodzieńczy czas. Od szkoły do szkoły, od pracy do pracy. Raz była szklarnia i plewienie, innym razem zamiatanie podwórka, sprzątanie domu, szorowanie płytek w piwnicy, mycie auta albo koszenie trawy. Mama nieustannie prosiła mnie o pomoc, a ja nigdy nie potrafiłem jej odmówić. Zresztą czasem do ręki przykleiła się za to jakaś dziesiąteczka — całkiem uczciwy i fajny układ.
Mijały lata, uciekały dni, a ja wciąż chciałem uczyć się czegoś nowego i czuć, że jestem potrzebny. Kiedy skończyłem szesnaście lat, w mojej głowie zakiełkowało wielkie marzenie — postanowiłem kupić swój pierwszy samochód.
— Ale jak to?! Przecież nie masz jeszcze odpowiedniego wieku! — dziwili się znajomi.
— Mam odłożone parę złotych, tato mi trochę dołoży i kupię Syrenkę. Widziałem taką jedną w Tarnowie. Odnajdę ją i spróbuję namówić właściciela do sprzedaży — odpowiadałem z pełnym przekonaniem.
Słowo się rzekło. Wkrótce stałem już na miejscu przed wymarzonym autem.
— Cześć, sprzedajesz ten samochód? — zagaiłem od progu.
— Tak, mogę sprzedać.
— Za ile?
— Trzysta pięćdziesiąt złotych i jest twoja. Ma wzmacniane przeguby i jest przerobiona na wersję do ścigania. Chcesz się przejechać?
— Jasne, że chcę!
— To wsiadamy!
Ruszyliśmy z piskiem opon i pędziliśmy przez Skrzyszów tak szybko, że aż kręciło mi się w głowie. Wskazówka prędkościomierza dobiła do stu czterdziestu kilometrów na godzinę! Szła o niebo szybciej niż poczciwy maluch.
— Super, wchodzę w to! Biorę ją! — krzyknąłem zachwycony.
Tak oto stałem się dumnym właścicielem własnej Syrenki, którą miałem teraz przemierzać okoliczne drogi. Przy okazji wciąż pomagałem rodzicom — woziłem pomidory na stragan, gdzie sprzedawałem je już od dziecka. Tato zawsze pozwalał mi przy tym uczciwie zarobić, co było dla mnie prawdziwym zbawieniem. Miałem przecież teraz własne auto, a bak trzeba było za coś tankować!
Potrafiłem też już stanąć za ladą w sklepie, choć mama wciąż bała się zostawiać mnie tam zupełnie samego. W międzyczasie regularnie jeździłem swoją Syrenką po Skrzyszowie. Nie miałem jeszcze prawa jazdy, ale zawzięcie trenowałem — motoryzacja nieustannie chodziła mi po głowie. Chciałem zostać świetnym kierowcą, dlatego każdą wolną chwilę wykorzystywałem na naukę za kółkiem.
Do babci wciąż zaglądałem bardzo często. Zawsze na mnie czekała i wiedziała, że może liczyć na moje ręce do pracy. Pomagałem też innym starszym sąsiadkom, by choć trochę ulżyć im w codziennych, domowych obowiązkach. Czułem się z tym wspaniale, byłem z siebie dumny, a każda taka wyprawa miała w sobie smak małej przygody.
W końcu przyszedł jednak czas na sprzedaż mojego pierwszego auta. Miałem już siedemnaście lat i lada moment czekał mnie egzamin na prawo jazdy. Zdałem go za pierwszym razem. Wtedy poczułem, że pora sięgnąć po coś znacznie większego.
W sercu coraz wyraźniej słyszałem, że moim prawdziwym powołaniem jest muzyka. Zapisałem się na lekcje gry na gitarze basowej do Pawła Mazura — zwanego Mazdą — choć wcześniej grywałem już na perkusji w punkcie katechetycznym. Któregoś dnia przyszedł tam Skrzek, żeby przejąć ode mnie pałeczki. Zgodziłem się bez wahania.
— Chodź za bębny, a ja przerzucę się na bas. Już trochę umiem — powiedziałem, oddając mu swoje miejsce.
To był okres, gdy mając szesnaście lat, jeździłem ze Skrzekiem na pierwsze festiwale. Grałem tam na basie i zdobywaliśmy całkiem niezłe miejsca, choć brakowało mi wtedy śpiewania. Oddałem jednak mikrofon Monice — siostrze Michała, mojego przyszłego klawiszowca z zespołu Scream, o którym opowiem za chwilę.
Przyszedł czas, że zapisałem się na wydział jazzu w szkole muzycznej w Krakowie, gdzie emisji głosu uczyła mnie sama Maria Lamers. Podczas jednej z lekcji spojrzała na mnie z ciepłym uśmiechem i powiedziała:
— Dawidzie, jesteś bardzo zdolny. Kiedy będziesz już grał swoje wielkie koncerty, chciałabym, abyś na jednym z nich wręczył mi różę. Będę wtedy naprawdę szczęśliwa.
— Dobrze, pani profesor, na pewno będę pamiętał — obiecałem z przejęciem.
Na zajęcia do Krakowa dojeżdżałem razem z kolegą Grześkiem kultowym BMW „rekinem”. Podczas tych wyjazdów trafiłem nawet pod skrzydła Marka Bałaty, choć nasze spotkanie zaczęło się od ostrej reprymendy, bo opuszczałem jego lekcje improwizacji.
— Bardzo pana przepraszam — bąknąłem skruszony.
— Żeby mi to było ostatni raz! Masz chodzić na zajęcia, inaczej niczego się nie nauczysz — skwitował surowo, ale wiedziałem, że ma rację.
Po pewnym czasie pani Maria uznała, że nie potrzebuję już dalszych lekcji emisji.
— Jesteś już gotowy, Dawidzie. Czas, abyś wyruszył we własną podróż wokalną — usłyszałem na pożegnanie.
Zakończyłem edukację w krakowskiej szkole jazzu, ale przez jakiś czas szlifowałem jeszcze swój warsztat basowy u Pawła Mazura. Uczyłem się dzielnie, chłonąc każdą wskazówkę. Pewnego dnia Paweł spojrzał na mnie z uznaniem i rzucił:
— Dawid, masz ogromny talent. Mógłbyś grać w każdej muzycznej drużynie świata i wiesz, że z całego serca ci tego życzę.
— Dziękuję, Paweł. Wierzę, że tak będzie — odparłem z nową falą pewności siebie.
Z taką wiarą w sercu ruszyłem na podbój sceny. Szybko dołączyłem do tarnowskiego zespołu „Scream”. Chłopaki szukali akurat wokalisty i zaproponowali mi to miejsce, a ponieważ świetnie radziłem sobie z basem, od razu połączyłem obie te role.
Koledzy z kapeli nie szczędzili mi komplementów, powtarzając, że mam do tego dryg, a ja ani myślałem zwalniać tempa. Nieustannie trenowałem głos, a jeszcze wcześniej jeździłem na ogólnopolskie castingi — do Warszawy na przesłuchania organizowane przez TVN oraz do Poznania, na ten sam konkurs, który niegdyś wygrał Gabriel Fleszar z piosenką „Kroplą deszczu”. Walczyłem o swoje marzenia.
Czułem, że sukces jest na wyciągnięcie ręki, a cały zespół mocno trzymał za mnie kciuki. W końcu postanowiliśmy zrobić kolejny krok i nagrać profesjonalne demo Scream. Pojechaliśmy do rzeszowskiego studia „Spaart”, gdzie zarejestrowaliśmy materiał w zaledwie jeden dzień. Efekt nas jednak nie zadowolił. Zdecydowaliśmy, że spróbujemy jeszcze raz — tym razem u Pawła Mazura i Piotra Smolenia w studiu „SM Rock”.
Chłopaki stanęli na wysokości zadania. Demo zabrzmiało rewelacyjnie, a my nie zapłaciliśmy za nie fortuny. Gdy trzymaliśmy w rękach gotowe nagranie, w zespole zawrzało z ekscytacji.
— Czy teraz będziemy mogli wreszcie zaistnieć w radiu? — zapytał z nadzieją jeden z chłopaków.
— Tak, teraz nas usłyszą — odpowiedział drugi.
I tak Dawid — bo tak właśnie mam na imię — ruszył razem z Piotrem prosto do tarnowskiej rozgłośni, niosąc w dłoniach płytę ze swoim marzeniem. To radio nazywało się „Maks”.
I jak się szybko okazało, w tym radiu odnieśliśmy prawdziwy sukces.
— Chłopaki, jest super! Pniemy się coraz wyżej na liście przebojów. Jak tak dalej pójdzie, może zdobędziemy nawet pierwsze miejsce! — wołałem podekscytowany.
— Wierzymy w to! — odpowiadali z uśmiechem.
W międzyczasie rozesłałem nasze nagrania także do innych rozgłośni radiowych. Wydawało się, że wszystko zmierza w najlepszym kierunku, jednak w samym zespole zaczął tlić się kryzys. Mimo świetnych koncertów — graliśmy przecież w Wojniczu przed Andrzejem Piasecznym, w Tarnowie przed grupą H2O czy w Grybowie przed legendarnym Ziyo — chłopaki powoli tracili serce do dalszego grania. Sukcesy były na wyciągnięcie ręki, ale oni jakby zwątpili. Pewnego dnia przyszedł do mnie Piotr i powiedział wprost:
— Dawid, musisz sam ciągnąć to dalej. My już odpadamy. Załatwiliśmy sobie dobrą pracę: ja w TVN-ie, a drugi Dawid w Polsacie. Nie będziemy już mieli czasu na próby i koncerty. Wybacz nam.
— Przykro słyszeć, że to już koniec — westchnąłem, czując, jak coś we mnie pęka. — Ale nie poddam się. Zacznę działać sam.
Słowa dotrzymałem. Wysłałem swoje nagrania do poznańskiego Radia Merkury oraz do rozgłośni w Lublinie. Zagościłem również w Przemyślu, gdzie mieszkała moja nowa przyjaciółka — a zarazem managerka. To właśnie tu jako osiemnastolatek jeździłem na przesłuchania do konkursów poezji śpiewanej. Ostatecznie porzuciłem ten nurt, bo w duszy grała mi zupełnie inna muzyka. Z tamtego okresu zapamiętałem jednak wyjątkową chwilę. Po jednym z koncertów podeszła do mojej opiekunki artystycznej sama Krystyna Prońko i zaproponowała mi naukę na Wydziale Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach, bym dołączył do grona jej studentów. Postanowiłem jednak iść własną, niezależną ścieżką. Nie skorzystałem z tej oferty, choć było to dla mnie ogromne wyróżnienie i niezwykle miły gest.
— Dawid, kończysz z zespołem? — zapytał mnie pewnego dnia Michał, nasz klawiszowiec.
— Nie ja, to oni kończą. Niestety, nie będą już mieli czasu na naszą muzykę — odparłem ze smutkiem.
— To twórz ją sam.
— Spróbuję.
I tak zacząłem pisać i komponować na własny rachunek. Niestety, rozpad zespołu pociągnął za sobą bolesne konsekwencje — warszawska wytwórnia Sony Music, która czekała na nasze wspólne demo Scream, straciła zainteresowanie i odpuściła temat. Na stole została mi jeszcze propozycja od wytwórni MTJ. Choć to znana firma z mocną reputacją, uznałem, że wolę odpuścić. Marzyłem o wielkim kontrakcie, a tymczasem spotkał mnie taki cios — zostałem bez zespołu.
Głowa pękała mi od pomysłów, wymyśliłem ogromną liczbę nowych piosenek, ale stanąłem przed ścianą: nie miałem studia, w którym mógłbym je zarejestrować. Zastanawiałem się, co zrobić, aż w końcu w mojej głowie zaświtała myśl, która odmieniła całe moje życie: zamiast płacić obcym za każdą godzinę nagrania, stworzę własne studio i wszystko nagram u siebie!
Zanim jednak postawiłem pierwsze ściany swojego studia, wyjechałem na chwilę do Krakowa. Zamieszkałem tam z Dawidem i jego dziewczyną, a Dawid bardzo pomagał mi w rejestracji materiału demo dla wytwórni. Pewnego dnia postanowiłem wykorzystać pobyt w wielkim mieście i poszedłem na słynny konkurs „Śpiewać każdy może, trochę lepiej, trochę gorzej”, gdzie w jury zasiadał sam Krzysztof Daukszewicz. Poszło mi na tyle dobrze, że zająłem drugie miejsce!
— Skąd jesteś? — zapytali po występie.
— Z Tarnowa.
— A co tu robisz?
— Od dwóch miesięcy mieszkam w Krakowie, jestem tu właściwie tylko przejazdem.
— To świetnie, że do nas zawitałeś! Proszę, oto twoje nagrody.
— Dziękuję — odparłem z dumą.
Bywały jednak w życiu i inne miłe chwile.
W 2001 roku radio RMF FM zaproponowało mi współpracę — promocję mojej niedoszłej płyty w formie patronatu (ich logo na okładce) oraz udział w koncertach podczas trasy Inwazja Mocy. Niestety nic z tego nie wyszło, gdyż oczekiwali ode mnie pieniędzy na start — dokładnie stu tysięcy złotych — a ja takiej sumy po prostu nie miałem. Mój ówczesny menedżer, Krzysztof Nowak, nie był w stanie pozyskać tak dużego kapitału i szybko się poddał. Nasza współpraca trwała więc zaledwie chwilę.
Studio i kolejne działy
Wróciłem jednak na swoje śmieci i zabrałem się za realizację głównego celu. Udało się! Stworzyłem Git Studio. Michał był z tego powodu ogromnie szczęśliwy, a ja dwoiłem się i troiłem, żeby to miejsce rozwinąć. W międzyczasie jeździłem na wesela, dorabiając w zespole Progress z Niedomic. Na imprezach bywało super, ale w głębi duszy wiedziałem, że robię to wyłącznie dla pieniędzy — każdą złotówkę ładowałem w rozbudowę studia. A że potrzeb było mnóstwo, dodatkowo zaopatrywałem sklep mamy, robiąc za kierowcę i dostawcę. Pieniądze były niezbędne, więc nie miałem wyjścia.
Po ukończeniu szkoły próbowałem też sił na etacie. Skończyłem zawodówkę jako stolarz meblarz, a potem technikum meblarskie, ale szybko odpuściłem ten fach, bo czułem, że to nie jest moje prawdziwe powołanie. Choć same praktyki stolarskie wspominałem bardzo miło, coś we mnie nie pozwalało robić tego na stałe. Imałem się też innych zajęć: pracowałem jako sprzedawca u mojego brata w sklepie Tele Hit z telefonami i akcesoriami komputerowymi, ale i tam długo nie zagrzałem miejsca. Później zatrudniłem się jako kierowca rozwożący wyroby cukiernicze u Kudelskiego. Ta przygoda skończyła się jednak fatalnie.
— Nie popędzaj mnie na drodze, jest zima i strasznie ślisko — prosiłem szefa.
— Masz natychmiast dowieźć tę przesyłkę, inaczej cię zwolnię! — rzucił bez cienia wyrozumiałości.
— Dobrze — odparłem krótko.
Ruszyłem przed siebie, a cała ta gonitwa skończyła się na przydrożnym drzewie. Tak oto definitywnie zamknąłem karierę za kółkiem. Od tamtej pory spróbowałem jeszcze tylko jednej zwykłej pracy — u Wieśka, męża mojej kuzynki. I tu jednak wygrała muzyka.
— Wiesiu, musisz mi wybaczyć, ale odpuszczam. Ja na jednym weselu zarabiam tysiąc złotych, a u ciebie za cały miesiąc ciężkiej harówki ledwo wyciągnę dwa tysiące — powiedziałem mu szczerze, odchodząc na swoje.
Tymczasem w Git Studiu zaczęli pojawiać się pierwsi chętni na nagrania. Pewnego dnia zagadnęliśmy z Michałem chłopaków z okolicy:
— Cześć, nie chcecie nagrać czegoś u mnie?
— Jasne, że chcemy! Mamy skład F16, a ja działam też solo, jestem Szczota.
— Dobrze, wezmę was do mojego Git Studia i zrobimy wam nagrania. Kupiłem świetny mikrofon do wokalu, będzie dobrze brzmieć. Na kiedy się umawiamy?
— Może na poniedziałek po szesnastej?
— Do zobaczenia!
Tym sposobem zacząłem rejestrować pierwszych klientów. Nie byli może wirtuozami, ale na tarnowskim rynku rokowali całkiem nieźle, więc przyłożyłem się do pracy z całych sił. Problem polegał na tym, że nie płacili ani grosza — wszystko robiłem dla nich całkowicie za darmo. W końcu nie wytrzymałem i porozmawiałem z Michałem.
— Wiem, że to twoi koledzy, ale oni nam nie płacą. Nie możemy ich dalej nagrywać za darmo. Jak mamy zarabiać, skoro ty ciągle potrzebujesz pieniędzy, a ja również?
— Masz rację, odsuńmy ich, chociaż pewnie się obrażą — westchnął Michał.
— Wiem, ale nie mamy innego wyjścia.
Tak też zrobiłem. Powiedziałem chłopakom wprost, że więcej im nie pomogę, obiecując jedynie Szczocie, że dokończę dla niego dwa single — pełną produkcję muzyczną od A do Z. Zgodził się. Stworzyłem mu dwa podkłady, ale i tu nie zaiskrzyło. Szczota zrezygnował ze współpracy, stwierdzając, że ich nie weźmie, bo musi skołować inne bity. Smutna to była historia, ale nie żałowałem — chciałem spróbować swoich sił w tworzeniu podkładów i zdobyć doświadczenie, mimo że włożyłem w to mnóstwo darmowej pracy, o której skali mało kto ma pojęcie.
Dwa miesiące później w drzwiach Git Studia stanęła kolejna ekipa — grupa 40% Bluesa. To był ciekawy zespół z Żabna, zasilany przez barwne postacie, między innymi świetnego gitarzystę z Łękawki.
— Witajcie, chłopaki! To co, zaczynamy? — rzuciłem na powitanie.
— Zaczynamy!
Ruszyliśmy z nagraniami, choć pod koniec sesji musiałem szczerze przyznać, że efekt nie powala. Miałem jeszcze wtedy zbyt skromny sprzęt, by wyciągnąć z nich pełnię mocy.
— Słuchajcie, chciałbym wam zaproponować małą zmianę. Możemy ułożyć klawisze razem ze skrzypcami, to doda głębi — zasugerowałem.
Chłopaki przystali na ten pomysł. Siedziałem nad tym kilka dobrych godzin, aż w końcu kiwnęli głowami z uznaniem, mówiąc, że brzmi super. Niestety, po jakimś czasie i tak nie byli z tego nagrania w pełni zadowoleni. Najważniejsze jednak, że się zaprzyjaźniliśmy — i jak się miało okazać za kilka lat, wrócili do mnie, gdy moje studio było już w pełni profesjonalnym miejscem.
W tamtym czasie w Git Studiu pojawił się jeszcze ktoś — chłopak o ksywie Dziunek.
— Co tam, Dziunek? — zapytałem.
— Chciałem nagrać demo.
— Żaden problem, ile piosenek?
— Z dwie, trzy.
Zaczęliśmy pracę i wyszło naprawdę ładnie. Chłopak wydawał się bardzo miły, mimo tego swojego surowego, raperskiego wizerunku. Kilka tygodni później znów się odezwał, pytając, czy nie nauczyłbym go obsługi wtyczek VST, bo marzy mu się samodzielne miksowanie w studiu.
— Jasne, przyjeżdżaj — zgodziłem się od razu.
Poświęciłem mu trochę czasu, tłumacząc tajniki obróbki dźwięku. Był wtedy ogromnie wdzięczny, a ja pomyślałem sobie, że to naprawdę spoko gość i że kiedyś na pewno znów zrobimy razem coś fajnego. Uczyłem go całkowicie za darmo — dzielenie się tą wiedzą sprawiało mi po prostu czystą przyjemność.
Powoli nadchodził czas zmian. Czułem podskórnie, że historia naszego wspólnego Git Studia dobiega końca, a Michał — mój dotychczasowy wspólnik — wkrótce pójdzie własną drogą. Tak też się stało. Kiedy nadszedł ten moment, spojrzałem na niego i powiedziałem wprost:
— Michale, odkupię twój wkład.
— W porządku. Z wesel? — zapytał krótko.
— Tak. Będę grał na weselach, spłacę ci wszystko co do grosza, a sprzęt zostanie u mnie — odparłem, kładąc na szali własną determinację.
Słowo się rzekło. Mijały kolejne miesiące wypełnione nocnymi powrotami z sal weselnych, a każda zarobiona złotówka przybliżała mnie do pełnej niezależności. Powoli, krok po kroku, sprzęt stawał się wyłącznie moją własnością. Zanim jednak nasze drogi definitywnie się rozeszły, wybraliśmy się jeszcze z Michałem do Warszawy. W sklepie Mustoolz kupiłem wtedy prawdziwą perłę — preamp SPL Gold Mike 2. Zapłaciłem za niego ciężko uciułanymi pieniędzmi, przy bezcennym wsparciu mojego taty. Cóż to była za maszyna! Niemiecka solidność, czysta klasa A. Gdy tylko podłączyłem go w studiu, poczułem, że nasze nagrania wreszcie nabiorą prawdziwego tętna i życia. I nie pomyliłem się — dźwięk zyskał duszę.
Wkrótce Michał zniknął z mojego zawodowego życia, a po naszej spółce pozostały jedynie wspomnienia. Zostałem sam na placu boju, gotowy na zupełnie nowy rozdział. Postanowiłem oddać mu starą domenę — choć prawdę mówiąc, sam ją sobie przywłaszczył. Przekazał mu ją Mirek, ten od hip-hopu z F16, rzucając po prostu, że ją bierze. Poczułem ukłucie zawodu, jakby ktoś po cichu okradł mnie z kawałka mojej historii, ale zacisnąłem zęby i poszedłem dalej.
Zamiast oglądać się za siebie, zamknąłem się w sobie na wiele dni, szukając pomysłu na coś zupełnie nowego. Tak narodziła się nazwa: Other Studio. Inne studio. Chciałem, by to słowo stało się fundamentem czegoś znacznie większego — całego kreatywnego świata, w którym różne dziedziny sztuki będą się wzajemnie przenikać. W mojej głowie zaczęły kiełkować kolejne gałęzie tego projektu: Other Video & Foto i inne działy, które miały tworzyć spójną całość. Zatrudniłem grafika, by nadać tym marzeniom konkretny kształt i barwy.
I właśnie wtedy, gdy poczułem, że mogę się dalej rozwijać, wpadłem na pewien pomysł. Postanowiłem zrobić studio nagrań po swojemu i działać tak długo, aż się wybiję. Dopiero potem chciałem zaprosić do współpracy bogatego lokalnego sponsora, Mądla — najpierw musiałem jednak pokazać, że prężnie działam i mam wzięcie. Jak się jednak okazało, konkurencję zrobił mi właśnie jego syn, otwierając Raven Studio w Skrzyszowie. To było miejsce z prawdziwego zdarzenia, nie to, co u mnie. W moim studiu wciąż brakowało sprzętu i w pełni zaadaptowanych, profesjonalnych pomieszczeń.
Kiedy na półkach przybyło już nieco więcej sprzętu, otworzyłem drzwi studia dla nowych zespołów, działając już pod własnym, wymarzonym szyldem. Początki nie były łatwe, a klientów wciąż było jak na lekarstwo, ale nie zamierzałem się poddawać. Walczyłem o każdego z nich z uporem człowieka, który wie, że właśnie buduje swoje własne miejsce na ziemi.
I wtedy pojawił się on — góral o ksywie Erbeka.
— Dawid, chcę nagrywać single, a potem całą płytę — powiedział do mnie.
— Dobrze, zrobimy wszystko — odparłem.
— W zamian będę cię nocował za darmo w moim pensjonacie w Rabce-Zdroju. Odpoczniesz sobie, jak tu przyjedziesz, wykarmię cię też — zaproponował Erbeka.
— Nie ma problemu, możemy się zaprzyjaźnić — zgodziłem się.
Tym sposobem zacząłem nagrywać Darka Chuchrowskiego, czyli Erbekę. W pewnym momencie Darek rzucił:
— Dawidzie, zrób mi płytę za darmo i dograj się do niej wokalnie.
— Bez problemu — odpowiedziałem.
Nawet gdy szykowałem się do wyjazdu na wesele, znajdowałem chwilę, żeby dograć wokale do tego materiału. Tak powstał cały album. Zmiksowałem go na monitorach Alesis M1 MK2, bo nie miałem wtedy lepszych głośników, ale całość wyszła naprawdę świetnie i bardzo komercyjnie. Darek uznał, że brzmi to kozacko.