Bezpłatny fragment - Życie używane

SŁOWO O TOMIKU

Twórczość Sylwii Barańczyk to poezja o charakterze intymnym, refleksyjnym i konfesyjnym. Taki też jest jej

debiutancki tomik „Życie używane”. Autorka publikuje swoje utwory m.in. na portalach literackich oraz w mediach

społecznościowych, gdzie prowadzi autorską stronę poetycką i gromadzi społeczność miłośników liryki.

W jej wierszach powracają motywy przemijania, pamięci i chwytającej za serce melancholii. Wiele utworów

poświęconych jest odchodzeniu, ulotności chwili, wspomnieniom z dzieciństwa oraz relacjom z bliskimi. Jej poezję

cechują szczerość emocjonalna i osobista perspektywa. Autorka często podejmuje tematy trudnych doświadczeń

życiowych, radzenia sobie z codziennością, losem i emocjonalnym ciężarem, jak choćby w utworze „Moje siedem

miesięcy”.

Sylwia Barańczyk posługuje się plastycznym, a zarazem prostym językiem. Unika zawiłych konceptów formalnych

na rzecz metaforyki bliskiej codziennemu doświadczeniu. Doskonale operuje obrazami przedmiotów, gestów i ciszy —

motywami dłoni, milczenia i zwyczajnej codzienności.

Aż nieprawdopodobny wydaje się fakt, że „Życie używane” jest jej debiutanckim tomikiem. Mam nadzieję, że

autorka nie poprzestanie na tym jednym wydawnictwie. Jestem przekonany, że kolejne tomiki będą dalszym ciągiem

jej poetyckiej drogi, a sama Poetka swoimi wierszami zatrzyma w biegu niejednego miłośnika poezji.

Przemek Trenk

(Poeta, publicysta)

.

.

.

.

.

.

Tomik dedykuję;

Asi i Kasi za obecność i wsparcie między słowami.

Mężowi / za wszystkie moje powroty i wiarę we mnie.

I. Własna skóra

„„Najtrudniej zamieszkać w sobie

bez pytania o pozwolenie””

JA

istnieję w kilku wersjach

dla jednej osoby

jestem tą

która zawsze daje radę

ktoś inny pamięta mnie

płaczącą w samochodzie

i pewnie do dziś myśli

że taka zostałam

dla kogoś jestem

numerem telefonu

którego już nie wybiera

dla kogoś

śmiechem przy stole

ktoś mnie nie lubi

za zdanie

którego nawet nie pamiętam

ktoś kocha

wersję mnie

której już nie ma

i to jest chyba

najdziwniejsze

chodzę po świecie

w jednym ciele

a zostawiam siebie

w tylu głowach

że nie miałabym gdzie

nas wszystkich pomieścić

może dlatego

nie warto całe życie

poprawiać się

w cudzych oczach

i tak każdy

czyta inną wersję

a oryginał

ciągle jest

w trakcie pisania

---

Rentgen

na moim rentgenie

lekarz znalazł dziewczynkę

siedzi między żebrami

z kolanami pod brodą

i wciąż myśli

że jeśli będzie wystarczająco cicho

nikt jej nie zauważy

dziwne

bo to właśnie ona

najgłośniej odpowiada

kiedy ktoś podnosi głos

czasem zasłaniam ją sobą

dorosłą kobietą

która nauczyła się trzaskać drzwiami

zanim ktoś zdąży je zamknąć przed nią

czasem to ona zasłania mnie

wkłada małe dłonie

między moje żebra

i trzyma serce

żeby nie wypadło

na zdjęciu nie widać skrzydeł

ani rogów

tylko nas dwie

od lat mieszkające

po przeciwnych stronach tej samej skóry

---

Śniłam o sobie z wczoraj

byłam mała, złożona z palców i krzeseł

gubiłam się w rozmowach

pomiędzy średniowieczem

a lalką z muszli klozetowej

ktoś krzyczał, że wirus ma skrzydła

targał mi grzywkę

i próbował zatrzymać czas

który wyglądał jak królik z Alicji

podobno rana to tylko okno

przez które wychodzi pamięć

nie wiem i wiem za dużo

choć mogłabym coś, gdzieś

pomiędzy

dziś już nie śnię

jestem snem kogoś innego

rodzę się jak błąd w komputerze

ale nikt nie klika anuluj

jakby wczorajszy dzień

ktoś pozszywał na szybko

nićmi z waty cukrowej

dziś już nie śnię

i to jest ok

---

Wersja, która nie powstała

gdzieś musi istnieć życie

którego nie przeżyłam

zaczęło się pewnie

od drobiazgu

nie odebrałam telefonu

wyszłam pięć minut później

pomyliłam drzwi

usiadłam nie przy tym stoliku

nic wielkiego

los rzadko robi hałas

kiedy przestawia człowieka

o kilka centymetrów

dopiero później

okazuje się

że z tych centymetrów

zrobiły się kilometry

czasem myślę o kobiecie

którą mogłam zostać

może ma inne włosy

innych ludzi przy stole

inne zdjęcia w telefonie

może wcale nie pisze

może właśnie teraz

też zastanawia się

co by było

gdyby tamtego dnia

zrobiła coś inaczej

i może wymyśliła mnie

siedzącą tutaj

przekonaną

że to ona

jest tą drugą

---

Niektóre dłonie

niektóre dłonie

mogłyby ją zmieścić

ale teraz już nikt

nie trzyma nic tak delikatnie

więc rośnie jej bark

nie wzdłuż ramienia

tylko tak od środka

wychodzi poza krawędzie czucia

jakby chciało, a nie mogło

tam, gdzie buty stają się za duże

a głos przypomina głos

ale nie wie kogo

w kieszeni nosi spinkę

której nie zakłada

bo nie chce przylgnąć

do żadnej wersji siebie

ale czasem śni

że coś ją składa w ćwierć siebie

i układa

między oddechem a źdźbłem światła

---

Bez tytułu

ojciec cerował mi głowę

za każdym razem

gdy matka wkładała w przedziałek

nie moje nazwisko

grzebień wyciągał z kołtunów

starą prawdę

ząb po zębie

milczałam

żeby nie poplątać

jego dłoni

nosiłam dwa warkocze

jak szwy

na pękającym domu

obok

stał drugi

bez ojca

między nimi

był peron

pociąg do przedszkola

odjeżdżał zawsze

w tę samą stronę

czasem

zostawałam

ze wzrokiem

wbitym w asfalt

jakbym już wtedy

bała się wybierać

stronę

może wsiadam do wagonu

i zabieram ze sobą

dzieciństwo

na peronie

zostają tylko grzebienie

jakby ktoś jeszcze wierzył

że da się rozczesać

to

co odjechało

---

Moje siedem miesięcy

ten rok

na chwilę zapomniał

że jestem człowiekiem

posadził mnie w wagoniku

z niedokręconą śrubą

i wypchnął

poza poręcz kalendarza

po drodze

zgubiłam kilka żeber

sen

i instrukcję obsługi

tego, co miało nadejść

krzyczałam

jak nigdy

nie do siebie

a od siebie

głos wyłamał zamek

i wybiegł na ulicę

słyszeli wszyscy

strach chodził w moich butach

i ścierał podeszwy od środka

ból znał kod do domofonu

szczęście

nie nauczyło się pukać

zostawiało drzwi otwarte

były wtorki

przecięte wpół

tępą stroną zegara

a ja bałam się

nadepnąć na jutro

czterdzieści cztery lata

stały za mną

w kolejce do pytajnika

żadne

nie znało odpowiedzi

nie wiem

kiedy wyszłam z kolejki

ale pociąg nadal bierze

ostre zakręty

blisko krawędzi

trzymam się poręczy

mocno

ale drugą ręką

wyciągam litery

spod własnej skóry

i piszę

o tym

bo później

nigdy nie jest obietnicą

---

Nie mierzę się już

przez lata

prasowałam siebie

pod cudze oczekiwania

i składałam na kostkę

próbowałam zmieścić się

w czyichś oczach

wygładzałam słowa

prostowałam wszystko

co krzywo we mnie rosło

myślałam

że akceptacja

jest nagrodą

za bycie wygodnym człowiekiem

chciałam pasować

do ramek

które ktoś powiesił

na moim życiu

aż któregoś dnia

zdjęłam je ze ściany

okazało się

że nie jestem obrazem

jestem oknem

nie każdy

musi przez nie patrzeć

nie każdy

zobaczy ten sam krajobraz

i pierwszy raz

to wystarczyło

---

Żeby dojść tutaj

żeby dojść tutaj

każdy krok

musiała zapytać o pozwolenie

mijała opuszczone przystanki

z rozkładami dla nikogo

miała w sobie ławki

i tynk

pamiętający więcej

niż ona

chodziła do lasu po burzę

potem słuchała

jak paruje ziemia

pierwszy raz

nie bała się

że deszcz zmyje ją do końca

pękła jak kora po zimie

z miejsca

które wszyscy brali za bliznę

wyrosło życie

małe

zielone

uparte

---

moja odklejka

na przystanku stoją poranne mumie

z twarzami podświetlonymi telefonem

ktoś pali papierosa

ktoś przewija cudze życie kciukiem

ktoś już zdążył nie lubić poniedziałku

ja też jadę do pracy

ale przez kilka minut

nie ma mnie na dole

zaciągam się porankiem

aż chłód rozpycha mi płuca

smakuje wrześniem i mokrym chodnikiem

potem robię to swoje

odklejam się

głowa do góry

i już płynę z chmurą

która wygląda jak niedokończony wieloryb

ptaki mają ze mną łatwiej

nie pytają dokąd lecę

wiedzą że na ten padół wrócę

kiedy podjedzie autobus

więc jeszcze chwilę stoję

bezczelnie zachwycona niebem

jakby właśnie dla mnie je dzisiaj otwarto

II. Linie papilarne

„Nie wszystko

co najważniejsze

nauczyło się mówić””