Rozdział 1. Śmierć to dopiero początek kłopotów
Mariola umarła 30 kwietnia 2026 roku.
Miała sześćdziesiąt osiem lat, piękne oczy, zgrabne nogi i pięćdziesiąt jeden lat wspólnego życia z Andrzejem za sobą.
Pięćdziesiąt jeden lat miłości, kłótni, pocałunków, zdrad, powrotów, niedzielnych obiadów, wspólnych wakacji i obietnic, których nie zawsze udawało się dotrzymać.
Kochali się naprawdę.
Nie była to jednak miłość z taniego romansu, w którym dwoje ludzi poznaje się, zakochuje i od tej chwili nie zauważa nikogo innego.
Mariola zauważała.
Andrzej również.
Bywały lata spokojne, kiedy wydawało się, że poza sobą nie potrzebują nikogo. Bywały też takie, kiedy każde z nich szukało czegoś, czego drugie nie potrafiło dać.
A jednak zawsze do siebie wracali.
Ich małżeństwo przypominało stary dom. Miał popękane ściany, skrzypiące podłogi i kilka pokoi, do których lepiej było nie zaglądać. Ale pozostawał ich domem.
Kiedy Mariola umarła, Andrzej został sam.
A Mariola, ku własnemu zdumieniu, odkryła, że śmierć wcale nie oznacza końca życia.
Oznaczała przeprowadzkę.
Pierwsze, co zobaczyła, to ogromny dworzec.
Nie było aniołów, świętych, trąb ani świetlistego tunelu. Były za to kolejki, okienka, urzędnicy i tablica informacyjna, na której napisano:
WITAMY W MIEŚCIE UMARŁYCH. PROSIMY ZACHOWAĆ SPOKÓJ. ŚMIERĆ JEST NIEODWRACALNA.
Mariola przeczytała napis dwa razy.
— No pięknie — mruknęła. — Nawet po śmierci trzeba stać w kolejce.
Przed nią stał mężczyzna w średniowiecznej zbroi. Za nią kobieta w sukni z dziewiętnastego wieku, która od dziesięciu minut narzekała, że zgubiła kapelusz podczas egzekucji.
— Przepraszam — zapytała Mariola rycerza. — Pan też dopiero umarł?
— W roku 1410, pani.
— To dlaczego pan jeszcze tutaj stoi?
— Zgubiłem dokumenty.
Mariola westchnęła.
— Czyli nic się nie zmieniło.
Po półgodzinie dotarła do okienka.
Siedziała za nim elegancka kobieta z papierosem w dłoni.
— Imię?
— Mariola.
— Nazwisko?
Podała.
— Data śmierci?
— Trzydziesty kwietnia dwa tysiące dwudziestego szóstego.
— Wiek?
— Sześćdziesiąt osiem lat.
Urzędniczka spojrzała na nią z zainteresowaniem.
— Bardzo dobrze się pani trzyma.
— Dziękuję.
— Nie ma za co. To standardowa procedura odmładzania pośmiertnego.
— Jaka procedura?
— Proszę spojrzeć w lustro.
Mariola odwróciła się.
I zamarła.
Wyglądała przepięknie.
Jej twarz była młodsza, skóra gładka, włosy lśniące. Zniknęły dolegliwości, które przez ostatnie lata przypominały jej, że czas nie stoi w miejscu.
Miała figurę, z której kiedyś była dumna.
— O cholera! — powiedziała.
— Wszystkie panie tak reagują — odparła urzędniczka.
— A mężczyźni?
— Najpierw pytają o potencję.
Mariola wybuchnęła śmiechem.
— I co im pani odpowiada?
— Że szczegóły poznają podczas pobytu.
Za drzwiami dworca rozciągało się miasto.
Ogromne, niewyobrażalnie wielkie.
Ulice ciągnęły się po horyzont. Po szerokich bulwarach jeździły zabytkowe tramwaje, eleganckie samochody i konne powozy. Wśród tłumu spacerowali ludzie ubrani według mody z różnych stuleci.
Były tam restauracje, teatry, kawiarnie, luksusowe hotele, parki, kluby nocne, domy schadzek, biblioteki i niezliczone mieszkania.
Na rogu ulicy stał szyld:
HOTEL WIECZNY ODPOCZYNEK — POKOJE NA GODZINY I NA STULECIA.
Mariola zatrzymała się przed wystawą eleganckiego sklepu.
— A po co umarłym ubrania? — zapytała przechodzącą kobietę.
— Kochana, przecież nie będziemy przez całą wieczność chodzić w tym, w czym nas pochowali!
— A pieniądze?
— Tutaj płaci się wspomnieniami, przysługami i pośmiertnymi zasługami. Ale nie martw się. Nowi dostają przydział na początek.
— A praca?
— Kto chce, pracuje. Kto nie chce, może przez sto lat siedzieć w kawiarni i narzekać.
— Zupełnie jak za życia.
— Niezupełnie. Tutaj kelnerzy też są martwi, więc nigdzie im się nie spieszy.
Mariola dostała piękne mieszkanie z balkonem wychodzącym na Aleję Wiecznych Kochanków.
W salonie stało wielkie lustro, miękka kanapa i niewielki aparat przypominający telewizor.
Na ekranie widniał napis:
OKNO NA OSTATNI ŚWIAT.
Nacisnęła przycisk.
Zobaczyła Andrzeja.
Siedział przy kuchennym stole. Przed nim stały dwa kubki.
Mariola poczuła, jak coś ściska ją w środku.
— Andrzejku… Po co postawiłeś dwa kubki?
Andrzej nie odpowiadał.
Nie mógł jej słyszeć.
Wziął jeden kubek, odstawił go na miejsce i ukrył twarz w dłoniach.
Mariola usiadła przed ekranem.
— Kochanie, nie płacz. Ja tu jestem. Nic mnie nie boli. Wyglądam cudownie. Nawet kolana mam zdrowe!
Próbowała dotknąć jego twarzy.
Palce zatrzymały się na zimnym szkle.
Po raz pierwszy od śmierci rozpłakała się naprawdę.
Następnego dnia postanowiła poznać miasto.
Włożyła elegancką sukienkę, poprawiła włosy i wyszła na spacer.
Nie przeszła nawet stu metrów, kiedy zaczęli oglądać się za nią mężczyźni.
Jeden ukłonił się nisko.
Drugi posłał jej całusa.
Trzeci zaproponował kawę.
— Co tu się, do cholery, dzieje? — mruknęła.
— Piękna kobieta pojawia się w mieście, madame. To zawsze wydarzenie.
Głos dobiegł zza jej pleców.
Odwróciła się.
Stał przed nią niezwykle przystojny mężczyzna.
Wysoki, szczupły, ciemnowłosy, o pięknej twarzy i spojrzeniu, w którym mieszały się bezczelność, inteligencja i obietnica przyjemności.
Ubrany był w elegancki surdut.
— Pozwoli pani, że się przedstawię. Aleksander.
Mariola przyjrzała mu się uważnie.
— A pan kiedy umarł?
— W 1777 roku.
— O Jezu!
— Nie miałem przyjemności poznać go osobiście.
Roześmiała się.
— Czy pan zawsze jest taki bezczelny?
— Tylko w obecności pięknych kobiet.
— Czyli często?
— Od dwustu czterdziestu dziewięciu lat niemal bez przerwy.
Mariola znowu się roześmiała.
Aleksander pocałował ją w dłoń.
Jego usta były ciepłe.
To ją zaskoczyło.
— Pan jest ciepły!
— A czego się pani spodziewała?
— No… trupa.
— Mariolu, proszę nie mylić śmierci z brakiem temperamentu.
Przez chwilę patrzyli na siebie.
Mariola poczuła coś, czego nie spodziewała się poczuć tak szybko po własnym pogrzebie.
Pożądanie.
Aleksander był naprawdę piękny.
Przypomniał jej dziewiętnastoletniego modela, z którym przeżyła kiedyś niezwykle namiętny romans. Nie byli do siebie podobni jak bracia, ale mieli tę samą pewność własnej urody i ten sam sposób patrzenia na kobietę, jakby przez chwilę była jedyną istotą we wszechświecie.
Mariola szybko odsunęła wspomnienie.
— Aleksandrze, mogę cię o coś zapytać?
— Wszystko.
— Czy tutaj ludzie… no wiesz…?
— Kochają się?
Zarumieniła się.
— Tak.
Aleksander uśmiechnął się.
— Moja droga, gdyby po śmierci nie można było się kochać, to miasto dawno zostałoby zburzone przez rozczarowanych nieboszczyków.
— A to jest takie samo jak za życia?
— Niektóre rzeczy są nawet przyjemniejsze.
— Na przykład?
— Pozwoli pani, że nie będę zdradzał wszystkich tajemnic przy pierwszym spotkaniu.
Mariola poczuła, że robi jej się gorąco.
A przecież była martwa.
Aleksander zaprosił ją do kawiarni „Wieczna Namiętność”.
Usiedli przy stoliku pod kwitnącym drzewem.
— Była pani mężatką? — zapytał.
— Pięćdziesiąt jeden lat.
— Imponujące.
— Kochaliśmy się z Andrzejem bardzo.
— To piękne.
— Ale nie zawsze byliśmy sobie wierni.
Aleksander wzruszył ramionami.
— To ludzkie.
— Wiem. Tylko czasami żałuję.
— Zdrad?
— Niektórych. Innych nie. Najbardziej żałuję chwil, kiedy nie potrafiliśmy być dla siebie dobrzy.
Aleksander spojrzał na nią z zainteresowaniem.
— A gdyby mogła pani wrócić?
— Do Andrzeja?
— Tak.
Mariola odpowiedziała bez wahania.
— Wróciłabym.
— Nawet gdybym zaproponował pani wieczność u mojego boku?
Uśmiechnęła się.
— Aleksandrze, ty jesteś tak śliczny, że aż trudno mi się na ciebie patrzyć.
— Proszę nie przestawać.
— Ale gdybym mogła jeszcze raz żyć z Andrzejem, to nawet takiemu pięknemu mężczyźnie jak ty bym nie dała.
Aleksander przyłożył dłoń do serca.
— Madame! Zostałem śmiertelnie zraniony!
— Nie możesz umrzeć drugi raz.
— Tym gorzej. Będę cierpiał wiecznie.
Oboje wybuchnęli śmiechem.
Wieczorem Mariola wróciła do mieszkania.
Włączyła Okno na Ostatni Świat.
Andrzej siedział na kanapie, patrząc na ich wspólną fotografię.
— Andrzejku — wyszeptała. — Gdybyś ty wiedział, co się tutaj dzieje…
Zawahała się.
— Poznałam takiego jednego. Aleksander. Umarł w 1777 roku. Przystojny jak cholera. I chyba mu się podobam.
Andrzej nie reagował.
— Ale nie martw się. Jeszcze nic nie zrobiłam.
Uśmiechnęła się smutno.
— Chociaż, prawdę mówiąc, strasznie mnie ciekawi, jak to tutaj wygląda.
Nagle na ekranie pojawił się komunikat:
PRÓBA NIEAUTORYZOWANEGO KONTAKTU Z ŻYWYM. ZGŁOSZONO DO STRAŻNIKA.
Mariola podskoczyła.
— Jakiego znowu strażnika?!
Rozległo się pukanie do drzwi.
Stał za nimi niski, łysiejący mężczyzna w granatowym mundurze.
— Bonifacy. Urząd Łączności z Ostatnim Światem.
— Coś się stało?
— Próbuje pani rozmawiać z żywym.
— Z mężem!
— To bez znaczenia.
— Ale on mnie kocha!
— Tym bardziej niebezpieczne.
— Dlaczego?
Bonifacy westchnął.
— Bo zakochani umarli są najgorsi. Chcą się śnić, przesuwać fotografie, gasić światła, otwierać okna, wysyłać znaki. Gdybyśmy wszystkim pozwolili, żywi nie mieliby chwili spokoju.
Mariola popatrzyła na niego uważnie.
— A można dostać pozwolenie?
— Oficjalnie bardzo trudno.
— A nieoficjalnie?
Bonifacy zerknął na korytarz.
— Zależy, co pani oferuje.
— Pieniądze?
— Nie.
— Biżuterię?
— Nie.
— To co?
Strażnik pochylił się i powiedział szeptem:
— Wspomnienia.
— Jakie wspomnienia?
— Najlepiej te, których pani nigdy nikomu nie opowiedziała.
Mariola zamilkła.
Miała ich wiele.
Zbyt wiele.
Bonifacy poprawił mundur.
— Za jedno naprawdę cenne wspomnienie mogę pozwolić pani wejść do snu męża.
— Naprawdę?!
— Na dziewięćdziesiąt sekund.
Mariola pomyślała o Andrzeju.
O jego samotności.
O ich wspólnych pięćdziesięciu jeden latach.
A potem pomyślała o Aleksandrze.
I nagle w jej głowie pojawił się pomysł tak szalony, że aż się roześmiała.
— Panie Bonifacy, a mogłabym przyśnić się Andrzejowi razem z pewnym mężczyzną?
Strażnik spojrzał na nią podejrzliwie.
— Jakim mężczyzną?
— Bardzo przystojnym trupem.
— Po co?
— Żeby Andrzej zobaczył, z czego jestem gotowa dla niego zrezygnować.
Bonifacy zamknął oczy.
— Boże, daj mi cierpliwość.
— To da się załatwić?
— Proszę pani, pracuję tu od 1843 roku i jeszcze nigdy nie spotkałem kobiety, która chciałaby zabrać kochanka do snu własnego męża, żeby udowodnić mu miłość.
— Aleksander nie jest moim kochankiem!
— Jeszcze?
Mariola nie odpowiedziała.
Bonifacy uśmiechnął się pod nosem.
— No właśnie.
Kiedy strażnik wyszedł, Mariola stanęła na balkonie.
W dole rozciągało się ogromne miasto umarłych.
W restauracjach trwały kolacje. W parkach całowały się pary. W hotelowych oknach zapalały się światła. Gdzieś grała muzyka, ktoś się śmiał, ktoś płakał, ktoś właśnie zakochiwał się po raz pierwszy od dwustu lat.
A gdzie indziej ktoś zdradzał po raz tysięczny.
Mariola patrzyła na to wszystko z zachwytem.
Była martwa.
A jednak czuła, że zaczyna się przed nią coś niezwykłego.
Pomyślała o Aleksandrze.
O jego oczach, ustach i dłoniach.
Potem o Andrzeju.
O człowieku, z którym przeżyła niemal całe swoje dorosłe życie.
— Andrzejku, kochanie — powiedziała do nocnego nieba. — Ja naprawdę chciałabym być ci wierna.
Zamilkła.
— Ale jak tu, do cholery, być wierną, kiedy człowiek już nie żyje, a pokusy są piękniejsze niż za życia?
Z sąsiedniego balkonu odezwała się starsza kobieta w jedwabnym szlafroku.
— Kochana, nie przejmuj się. Ja umarłam w 1896 roku i przez pierwsze pięćdziesiąt lat też miałam wyrzuty sumienia.
— A później?
— Później poznałam trzeciego męża.
— Trzeciego?!
— Po śmierci, kochana. Za życia miałam czterech.
Mariola wybuchnęła śmiechem.
I wtedy zrozumiała coś bardzo ważnego.
Śmierć nie uwalnia człowieka od jego charakteru. Uwalnia go jedynie od konsekwencji, których najbardziej się obawiał.
A przynajmniej tak jej się wtedy wydawało.
Nie wiedziała jeszcze, że w mieście umarłych za każdą namiętność również trzeba czasem zapłacić.
I że najdroższą walutą nie są wspomnienia zdrad.
Są nią wspomnienia prawdziwej miłości.
Rozdział 2. Pierwsza noc wśród nieboszczyków
Mariola nie mogła zasnąć.
Co prawda nie wiedziała jeszcze, czy umarli w ogóle muszą spać, ale po sześćdziesięciu ośmiu latach przyzwyczajenia trudno było tak po prostu zrezygnować z łóżka.
Leżała więc pod jedwabną kołdrą w swoim nowym mieszkaniu, patrzyła w sufit i myślała o dwóch mężczyznach.
Pierwszy nazywał się Andrzej. Przeżyła z nim pięćdziesiąt jeden lat.
Drugi miał na imię Aleksander. Umarł w 1777 roku i wystarczyło mu kilkanaście minut, żeby obudzić w Marioli pragnienia, których wcale nie zamierzała zabierać ze sobą do grobu.
— No pięknie, Mariola — powiedziała do siebie. — Jeszcze dobrze nie ostygłaś, a już ci się chłopy po głowie kręcą.
Roześmiała się. Ale zaraz potem spoważniała.
Przypomniała sobie Andrzeja, samotnie siedzącego przy kuchennym stole. Jego smutne oczy. Dwa kubki. Puste miejsce w łóżku.
— Andrzejku, gdybyś wiedział, jak ja za tobą tęsknię…
Wstała i podeszła do Okna na Ostatni Świat. Ekran rozjaśnił się natychmiast.
Andrzej spał. Leżał na swojej połowie łóżka, tak jak robił to przez dziesiątki lat. Po stronie Marioli kołdra była starannie ułożona.
— Kochanie, ty nawet nie wiesz, że ja tutaj mam nowe życie.
Chciała mu powiedzieć, że nie cierpi, że nic ją nie boli, że znów czuje się piękna. Że śmierć nie jest ciemnością ani końcem wszystkiego. I że poznała Aleksandra.
Tego ostatniego może jednak nie musiała mówić od razu.
Około północy ktoś zapukał do drzwi.
Na korytarzu stała piękna, rudowłosa kobieta w czarnej sukni, z kieliszkiem szampana w dłoni.
— Dobry wieczór, sąsiadko! Jestem Eleonora. Umarłam w 1923 roku. Mieszkam naprzeciwko.
— Mariola. Umarłam wczoraj.
— Wiem, kochana. Cała kamienica już o tobie mówi.
— O mnie?!
— Oczywiście. Aleksander odprowadził cię wczoraj do domu.
— I co z tego?
— Kochana, Aleksander jest największym uwodzicielem w naszej dzielnicy. Gdybyśmy liczyły jego romanse, zabrakłoby nam wieczności.
— Przesadzasz.
— Ani trochę. W zeszłym stuleciu uwiódł trzy siostry, ich matkę i wdowę po własnym przyjacielu.
— Jednocześnie?
— Nie. Matkę dopiero po dwóch latach.
Mariola parsknęła śmiechem.
— A ty?
— Ja byłam z nim przez siedemnaście lat.
— Siedemnaście?!
— Tutaj to krótki romans.
Eleonora podała jej drugi kieliszek.
— Chodź ze mną. Pokażę ci prawdziwe życie umarłych.
Miasto nocą było jeszcze piękniejsze niż za dnia.
Na bulwarach świeciły tysiące lamp. Z restauracji dobiegała muzyka, na placach tańczyły pary, a przed klubami ustawiały się kolejki eleganckich nieboszczyków.
Mariola zauważyła, że niektórzy mieszkańcy wyglądali na dwudziestolatków, choć zmarli kilkaset lat wcześniej.
— Tutaj każdy wybiera sobie wiek? — zapytała.
— Prawie każdy. Niektórzy wolą wyglądać tak, jak w chwili śmierci. Inni wybierają najlepsze lata swojego życia.
— A ty?
— Mam trzydzieści dwa lata od ponad stu lat.
— Nie nudzi ci się?
— Młodość? Nigdy. Mężczyźni? Czasami.
Przeszły obok ogromnego hotelu, nad którym świecił napis:
HOTEL OSTATNIE TCHNIENIE — U NAS NIKT NIE UMIERA Z MIŁOŚCI.
Z otwartego okna dobiegł kobiecy krzyk:
— Ty stary, niewierny trupie! Obiecałeś mi wieczność!
Chwilę później przez okno wyleciał elegancki cylinder.
Eleonora nawet nie spojrzała w górę.
— Normalne. Wczoraj rzucała w niego butami.
— Za co?
— Zdradził ją z kobietą, która umarła podczas rewolucji francuskiej.
— I co teraz?
— Nic. Jutro się pogodzą. Mają na to całą wieczność.
Weszły do klubu „Siódme Niebo”.
Przy wejściu stał potężny ochroniarz, który zmarł w 1681 roku podczas pojedynku.
— Dobry wieczór, Eleonoro. Nowa koleżanka?
— Mariola. Świeżo przybyła.
Ochroniarz przyjrzał jej się z zachwytem.
— Piękna kobieta. Szkoda, że nie poznałem pani za życia.
— A dlaczego?
— Może nie dałbym się wtedy zabić.
W środku grała orkiestra. Przy stolikach siedzieli ludzie z różnych epok. Średniowieczny rycerz tańczył z kobietą w krótkiej sukience, a dwóch dawnych generałów kłóciło się o to, który z nich przegrał mniej bitew.
Mariola zauważyła coś jeszcze. Wszyscy zachowywali się tak, jakby jutro miało nigdy nie nadejść. Bo przecież mieli rację.
— Mariolu!
Odwróciła się. Aleksander.
Stał przy barze, ubrany w czarny garnitur. Tym razem zrezygnował z historycznego surduta i wyglądał jak niezwykle przystojny mężczyzna z eleganckiego współczesnego przyjęcia.
Mariola poczuła przyjemne ciepło.
— Aleksandrze! Ty tutaj?
— Czekałem na ciebie.
— Skąd wiedziałeś, że przyjdę?
— Eleonora mi powiedziała.
Mariola spojrzała na sąsiadkę. Ta wzruszyła ramionami.
— Kochana, po śmierci trzeba sobie pomagać.
Aleksander podał Marioli rękę.
— Zatańczysz?
— Dawno nie tańczyłam.
— Tym bardziej powinnaś.
Objął ją delikatnie w talii. Muzyka była spokojna, niemal hipnotyczna.
Mariola położyła dłoń na jego ramieniu. Był ciepły. Pachniał czymś niezwykle przyjemnym. Poruszał się z pewnością mężczyzny, który przez stulecia doskonalił sztukę uwodzenia.
— Aleksandrze…
— Tak, moja piękna?
— Czy ty naprawdę umarłeś w 1777 roku?
— Niestety. Był to wyjątkowo nieudany dzień.
— A z jakiego powodu?
— Z miłości.
— Jak to?
— Zginąłem w pojedynku.
— O kobietę?
— Oczywiście.
— Kochałeś ją?
Aleksander zawahał się.
— Wtedy sądziłem, że tak.
— A teraz?
— Teraz wiem, że pomyliłem miłość z dumą.
Mariola spojrzała na niego inaczej. Po raz pierwszy zobaczyła w nim nie tylko pięknego uwodziciela, ale mężczyznę z własną historią.
— A jak miała na imię?
— Izabela.
— Jest tutaj?
Aleksander przestał tańczyć na ułamek sekundy.
— Tak.
— I co?
— Od stu dwudziestu lat nie rozmawiamy.
— Dlaczego?
— To długa historia.
— Mamy czas.
Aleksander uśmiechnął się smutno.
— Właśnie tego najbardziej nienawidzę w wieczności.
Po tańcu usiedli na tarasie. Pod nimi rozciągało się morze świateł.
— Powiedz mi coś — zaczęła Mariola.
— Słucham.
— Czy tutaj można naprawdę zakochać się drugi raz?
— Można. Trzeci, czwarty i pięćdziesiąty również.
— A być wiernym?
Aleksander roześmiał się.
— Można próbować.
— Ja chciałabym spróbować.
— Ze mną?
Mariola zarumieniła się.
— Nie powiedziałam tego.
— Ale pomyślałaś.
— Jesteś strasznie pewny siebie.
— Dwieście czterdzieści dziewięć lat praktyki.
Mariola odwróciła wzrok.
— Wiesz, miałam kiedyś kochanka. Dziewiętnastoletniego modela. Był niezwykle piękny.
— Piękniejszy ode mnie?
— Inny.
— To dyplomatyczna odpowiedź.
— Był młody, zachwycający. Kiedy na mnie patrzył, zapominałam o wszystkim.
— Nawet o Andrzeju?
Mariola długo milczała.
— Na chwilę. Ale później zawsze wracałam do Andrzeja. Do jego głosu, zapachu, naszych przyzwyczajeń. Do tego, że wiedział, jaką lubię kawę i kiedy trzeba mnie po prostu przytulić.
— A teraz?
— Teraz nie mogę do niego wrócić.
Aleksander delikatnie dotknął jej dłoni.
— Nie musisz też od razu od niego odchodzić.
Mariola spojrzała mu w oczy.
— Ty naprawdę jesteś niebezpieczny.
— Dlaczego?
— Bo oprócz tego, że jesteś piękny, potrafisz jeszcze powiedzieć coś mądrego.
Nagle Mariola zadała pytanie, które od dawna chodziło jej po głowie.
— Aleksandrze, powiedz mi szczerze. Czy tutaj można przeżywać taką samą bliskość jak za życia?
Aleksander uśmiechnął się.
— A może nawet większą.
— Ale jak to możliwe? Przecież nie mamy już żywych ciał.
— Mamy takie ciała, jakie potrafi odtworzyć nasza pamięć. Dotyk, zapach, ciepło, przyjemność. Wszystko pozostaje. Czasami staje się nawet intensywniejsze.
Mariola poczuła, że serce, którego już nie miała, zaczyna bić szybciej.
— I ty to wszystko wiesz z doświadczenia?
— Mariolu, od 1777 roku miałem trochę czasu na badania.
— Ty bezwstydniku!
— Jestem gotów podzielić się wynikami.
Roześmiała się, ale nie cofnęła dłoni.
Aleksander nachylił się. Przez chwilę ich twarze dzieliło zaledwie kilka centymetrów.
Mariola spojrzała na jego usta. Chciała go pocałować. Bardzo.
Ale w ostatniej chwili odsunęła się.
— Nie mogę.
— Dlaczego?
— Andrzej.
Aleksander westchnął.
— Znowu ten Andrzej.
— Nie śmiej się. Ja naprawdę go kocham.
— Wiem.
— Chciałabym go zapytać.
— O co?
— Czy mogę być z tobą.
Aleksander przyjrzał jej się z niedowierzaniem.
— Chcesz zapytać żywego męża, czy pozwoli ci na romans z mężczyzną zmarłym dwieście czterdzieści dziewięć lat temu?
— Tak.
— Mariolu, to najdziwniejsza propozycja, jaką usłyszałem przez całą wieczność.
— Pomożesz mi?
— W czym?
— Przekupić strażnika.
Aleksander wybuchnął śmiechem.
— Teraz już wiem, że naprawdę mi się podobasz.
Bonifacy kończył właśnie nocną zmianę, kiedy Mariola i Aleksander weszli do Urzędu Łączności z Ostatnim Światem.
— Nie — powiedział natychmiast.
— Ale ja jeszcze nic nie powiedziałam! — oburzyła się Mariola.
— Wystarczy, że pani przyszła z nim.
Aleksander ukłonił się elegancko.
— Dobry wieczór, Bonifacy.
Strażnik zmrużył oczy.
— Znowu ty, Aleksandrze? Ostatnim razem musiałem przez ciebie tłumaczyć się przed komisją dyscyplinarną.
— To było w 1936 roku.
— Nie zapomniałem!
Mariola spojrzała na Aleksandra.
— Co zrobiłeś?
— Drobne nieporozumienie.
— Próbował wysłać list miłosny do trzech żyjących kobiet jednocześnie! — krzyknął Bonifacy.
— Byłem młodszy.
— Już wtedy byłeś martwy od stu pięćdziesięciu dziewięciu lat!
Mariola nie wytrzymała i wybuchnęła śmiechem.
— Panie Bonifacy — zaczęła, kiedy wszyscy się uspokoili. — Ja naprawdę potrzebuję pomocy.
— Wiem. Wszyscy potrzebują.
— Chcę przyśnić się Andrzejowi.
— To już ustaliliśmy.
— Ale teraz chciałabym zapytać go o coś bardzo osobistego.
— Jak bardzo?
Mariola nachyliła się nad biurkiem.
— Czy mogę się puścić z Aleksandrem.
Bonifacy zdjął okulary. Spojrzał na nią. Potem na Aleksandra. Potem znowu na Mariolę.
— Proszę pani, czy pani zdaje sobie sprawę, że jest martwa?
— Oczywiście!
— A mąż żyje?
— Tak!
— A ten tutaj nie żyje od 1777 roku?
— Zgadza się.
Bonifacy odchylił się w fotelu.
— To po jaką cholerę chce pani pytać kogokolwiek o pozwolenie?!
Mariola spoważniała.
— Bo ja nie chcę znowu kłamać.
W gabinecie zapadła cisza.
— Przez pięćdziesiąt jeden lat popełniliśmy z Andrzejem wiele błędów — powiedziała. — Kochaliśmy się, ale czasami raniliśmy. Teraz chciałabym coś zrobić inaczej. Nawet jeśli to głupie.
Bonifacy przez chwilę patrzył na nią bez słowa.
— To nie jest głupie — powiedział w końcu. — Tylko bardzo kosztowne.
— Ile?
— Sen dwukierunkowy. Jedno pytanie i możliwość usłyszenia odpowiedzi. Cena: jedno wspomnienie wielkiej namiętności.
Mariola zamarła.
Pomyślała o dziewiętnastoletnim modelu. O jego twarzy, uśmiechu, pocałunkach. O chwilach, które przez lata przechowywała w pamięci jak zakazany skarb.
Czy naprawdę chciała to oddać?
— A jeśli zapłacę, zapomnę go całkowicie?
— Nie całkowicie. Będzie pani wiedziała, że istniał. Ale nie przypomni sobie pani tego, co między wami było.
Mariola zamknęła oczy. Nagle zrozumiała, że wspomnienia mogą być cenniejsze od samego życia.
Aleksander delikatnie położył jej dłoń na ramieniu.
— Nie musisz tego robić.
Mariola spojrzała na niego.
— Wiem.
Bonifacy wysunął szufladę i wyjął małą srebrną fiolkę.
— Decyzja należy do pani.
Mariola długo patrzyła na fiolkę. W końcu pokręciła głową.
— Jeszcze nie.
Bonifacy schował naczynie.
— Mądra decyzja. Po śmierci najbardziej żałujemy wspomnień, których sami się pozbyliśmy.
Wracali przez opustoszałe ulice. Aleksander milczał. Mariola wzięła go pod ramię.
— Obraziłeś się?
— Nie.
— To dlaczego nic nie mówisz?
— Zastanawiam się, czy naprawdę chcesz być ze mną, czy tylko próbujesz zapomnieć o Andrzeju.
Mariola zatrzymała się.
— Ja nie chcę o nim zapomnieć.
— W takim razie kim mam być dla ciebie?
Spojrzała na niego. Był piękny. Tak bardzo, że aż trudno było uwierzyć, że śmierć mogła zatrzymać tę urodę na niemal dwa i pół wieku.
— Jeszcze nie wiem — odpowiedziała.
Aleksander uśmiechnął się.
— To uczciwe.
— Ale chciałabym się dowiedzieć.
Podeszła bliżej. Tym razem sama pocałowała go w policzek, tuż przy ustach.
Aleksander zamknął oczy.
— Mariolu, jeśli będziesz tak postępować, mogę stracić resztki rozsądku.
— A masz jakieś?
— Niewiele. Ale bardzo je sobie cenię.
Kiedy Mariola wróciła do mieszkania, była już prawie piąta rano według zegara ziemskiego.
Włączyła Okno na Ostatni Świat. Andrzej nie spał. Siedział na brzegu łóżka, trzymając w dłoniach jej fotografię.
Mariola usiadła naprzeciwko ekranu.
— Andrzejku…
Patrzyła na niego długo.
— Dzisiaj prawie pocałowałam innego mężczyznę.
Uśmiechnęła się smutno.
— Właściwie to pocałowałam. Ale tylko w policzek.
Andrzej nie mógł jej usłyszeć.
— Jest piękny, kochanie. Naprawdę piękny. Ale kiedy patrzę na niego, myślę o tobie. I sama już nie wiem, co to znaczy.
Położyła dłoń na ekranie.
— Chciałabym, żebyś wiedział, że cię nie zostawiłam. To śmierć nas rozdzieliła.
W tym samym momencie Andrzej podniósł głowę. Spojrzał prosto w stronę miejsca, z którego obserwowała go Mariola.
— Mariola? — powiedział cicho.
Zamarła.
— Andrzej?!
Andrzej rozejrzał się po pokoju.
— Dziwne… Przysiągłbym, że cię usłyszałem.
Na ekranie Marioli zapaliła się czerwona lampka.
NIEAUTORYZOWANY PRZECIEK MIĘDZY ŚWIATAMI.
Po chwili rozległ się alarm. W całym mieszkaniu zaczęły migać światła.
Mariola zerwała się z fotela.
— O cholera! Co ja znowu zrobiłam?!
Kilka ulic dalej Bonifacy siedział nad filiżanką zimnej kawy, kiedy na jego biurku rozległ się alarm.
Spojrzał na numer zgłoszenia.
NOWO PRZYBYŁA: MARIOLA.
Westchnął ciężko.
— Wiedziałem. Wiedziałem, że z tą kobietą będą kłopoty.
Otworzył raport. Przeczytał go raz. Potem drugi. Pobladł.
System wykrył coś, czego nie powinno być.
Andrzej usłyszał głos Marioli bez snu, bez zezwolenia i bez zapłaty wspomnieniem.
Bonifacy powoli odłożył filiżankę.
— Niemożliwe…
Na dole raportu pojawił się kolejny komunikat:
PODEJRZENIE WIĘZI NIEPRZERWANEJ ŚMIERCIĄ. WYMAGANA INTERWENCJA WYDZIAŁU NADZWYCZAJNYCH POŁĄCZEŃ.
Bonifacy zamknął oczy.
— No to mamy przejebane.
A Mariola, nieświadoma zamieszania, które właśnie wywołała w administracji zaświatów, stała przy oknie i uśmiechała się przez łzy.
Bo po raz pierwszy od śmierci miała nadzieję, że Andrzej naprawdę ją usłyszał.
I że może pewnego dnia uda jej się powiedzieć mu wszystko.
Nawet to, jak bardzo podoba jej się Aleksander.
Rozdział 3. Kto mi, do cholery, wyłącza telewizor?
Andrzej siedział wygodnie w fotelu.
Był późny wieczór. W telewizji leciał program polityczny, w którym czterech mężczyzn przekrzykiwało się tak zawzięcie, jakby od wyniku ich kłótni zależały losy wszechświata.
Andrzej lubił takie programy. Mariola ich nie znosiła.
Przez pięćdziesiąt jeden lat wspólnego życia nieustannie powtarzała:
— Andrzej, wyłącz tych idiotów! Przecież oni wszyscy pieprzą głupoty!
Andrzej odpowiadał zazwyczaj:
— Mariola, daj mi spokojnie obejrzeć!
A ona:
— To oglądaj, tylko potem nie narzekaj, że ci ciśnienie skacze!
Teraz Andrzej siedział sam. Na stoliku stała herbata. Obok leżał pilot.
Mariola obserwowała go ze swojego mieszkania w mieście umarłych.
— No popatrzcie go — powiedziała do siebie. — Ja nie żyję, a on nadal ogląda tych samych kretynów.
Uśmiechnęła się czule. Tak bardzo chciała usiąść obok niego. Dotknąć jego ramienia. Powiedzieć mu, że wszystko jest w porządku, że nic jej nie boli, że nadal istnieje i widzi każdy jego ruch.
Nagle przypomniała sobie ostrzeżenie Bonifacego: żadnego kontaktu z żywymi bez zezwolenia.
— A pocałuj mnie w dupę, Bonifacy — mruknęła.
Podeszła bliżej Okna na Ostatni Świat. Na bocznej ściance urządzenia zauważyła niewielki srebrny przycisk. Nie było przy nim żadnego napisu.
Mariola nacisnęła go ostrożnie. Ekran zadrżał.
W mieszkaniu Andrzeja telewizor nagle zgasł.
— No co jest, do cholery?!
Andrzej spojrzał na pilot. Nacisnął przycisk. Telewizor ponownie się włączył.
— Pewnie baterie siadają — mruknął.
W mieście umarłych Mariola zakryła usta dłonią.
— O Jezu! To ja!
Roześmiała się.
— Andrzejku, kochanie, to ja ci wyłączyłam!
Oczywiście Andrzej niczego nie słyszał.
Mariola spojrzała na srebrny przycisk.
— A spróbujemy jeszcze raz.
Nacisnęła. Telewizor zgasł po raz drugi.
Andrzej wyprostował się w fotelu.
— No nie, kurwa mać!
Obejrzał pilota. Wyjął baterie, włożył je ponownie i nacisnął przycisk. Telewizor się włączył.
— No! I tak ma być!
Mariola śmiała się już na całego.
— Andrzejku, ty mój uparty osiołku! Przecież to ja!
Przypomniała sobie, ile razy za życia wyłączała mu telewizor, bo chciała z nim porozmawiać. Wtedy często się denerwował. Teraz oddałaby wszystko, żeby znów usłyszeć, jak mówi: „Mariola, przestań mi przeszkadzać!”.
Popatrzyła na niego z miłością.
— Jeszcze jeden raz, kochanie.
Nacisnęła przycisk po raz trzeci. Telewizor zgasł.
Andrzej znieruchomiał. Tym razem nie zaklął. Nie sięgnął od razu po pilot. Siedział nieruchomo i patrzył na czarny ekran. W pokoju zrobiło się bardzo cicho.
Po chwili powiedział:
— Mariola?
Mariola przestała się śmiać.
— Andrzejku…
— Mariola, czy to ty?
Jej oczy napełniły się łzami.
— Tak, kochanie! To ja! Jestem tutaj!
Andrzej powoli wstał z fotela. Rozejrzał się po pokoju.
— Przecież ty zawsze wyłączałaś mi ten cholerny telewizor…
Uśmiechnął się smutno.
— Nawet teraz nie dajesz mi obejrzeć wiadomości?
Mariola rozpłakała się i roześmiała jednocześnie.
— Nie, Andrzejku. Nigdy ci nie dam spokoju!
Andrzej podszedł do fotografii stojącej na komodzie. Wziął ją do ręki.
— Jeśli to naprawdę ty, Mariolu… to dziękuję.
Pocałował fotografię.
— Tęsknię za tobą.
Mariola przyłożyła obie dłonie do ekranu.
— Ja za tobą też, kochanie. Tak bardzo…
Nagle za jej plecami rozległ się potężny alarm.
UWAGA! NIELEGALNA INGERENCJA W URZĄDZENIA ELEKTRYCZNE OSTATNIEGO ŚWIATA!
Mariola podskoczyła.
— O cholera!
Na ekranie pojawił się czerwony napis:
TRZY NIEAUTORYZOWANE WYŁĄCZENIA TELEWIZORA. NARUSZENIE REGULAMINU NR 77/Ś.
Rozległo się wściekłe pukanie do drzwi.
— MARIOLA! OTWIERAĆ! URZĄD ŁĄCZNOŚCI!
Mariola szybko zasłoniła ekran serwetką.
— Już idę!
Za drzwiami stał Bonifacy, czerwony ze złości.
— Czy pani kompletnie oszalała?!
— O co chodzi?
— Trzy razy wyłączyła pani telewizor żywemu człowiekowi!
— A skąd pan wie?
— BO MAM TO W RAPORCIE!
— To może telewizor był zepsuty?
Bonifacy spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Proszę pani, pracuję tutaj sto osiemdziesiąt trzy lata. Niech pani nie robi ze mnie idioty!
Mariola skrzyżowała ręce.
— A ja byłam żoną Andrzeja przez pięćdziesiąt jeden lat i wiem, kiedy trzeba mu wyłączyć telewizor!
Bonifacy otworzył usta. Zamknął je.
— To nie jest argument prawny!
— Ale małżeński!
Strażnik wszedł do mieszkania. Podszedł do Okna na Ostatni Świat. Zdjął serwetkę. Na ekranie Andrzej nadal trzymał fotografię Marioli.
Bonifacy spojrzał na niego. Potem na Mariolę.
— On panią rozpoznał?
Mariola skinęła głową.
— Zapytał, czy to ja.
Strażnik pobladł.
— To niedobrze.
— Dlaczego? Przecież właśnie o to chodziło!
— Bo żywi nie powinni wiedzieć, że ich obserwujemy.
— A dlaczego nie?
— Bo wtedy zaczynają z nami rozmawiać!
— I co w tym złego?
Bonifacy westchnął.
— Proszę sobie wyobrazić, że kilka miliardów żywych ludzi zaczyna codziennie rozmawiać ze swoimi zmarłymi. Jedni pytają o pieniądze, drudzy o zdrady, trzeci o testamenty, a czwarty chce wiedzieć, gdzie babcia schowała pierścionek.
— No i?
— A kto ma to wszystko obsługiwać?! JA?!
Mariola roześmiała się.
— Panie Bonifacy, niech pan nie przesadza.
— Ja nie przesadzam! W 1908 roku jedna nieboszczka zaczęła przesuwać mężowi krzesło. Po tygodniu połowa miasta żywych urządzała seanse spirytystyczne!
— I co się stało?
— Musieliśmy ją przenieść do działu snów erotycznych. Tam przynajmniej była zajęta!
Mariola wybuchnęła śmiechem.
Bonifacy wyciągnął notes.
— Muszę sporządzić protokół.
— To niech pan pisze.
— Trzykrotne wyłączenie odbiornika telewizyjnego.
— Zgadza się.
— Bez zgody urzędu.
— Zgadza się.
— W celu nawiązania kontaktu z żywym.
— Z ukochanym mężem.
— To bez znaczenia.
— Dla pana może bez znaczenia. Dla mnie to całe życie.
Bonifacy przestał pisać.
Mariola spojrzała na ekran.
— Panie Bonifacy, ja nie chcę nikomu przeszkadzać. Nie chcę wywoływać duchów ani robić cudów. Chciałam tylko, żeby Andrzej wiedział, że nie zniknęłam.
Strażnik milczał.
— On tam siedzi sam. Myśli, że mnie już nigdy nie zobaczy. A ja tutaj jestem. Widzę go, słyszę, wiem, kiedy płacze. I nie mogę nawet powiedzieć mu, żeby zjadł kolację.
Bonifacy powoli zamknął notes.
— Rozumiem — powiedział ciszej.
Mariola otarła łzy.
— Naprawdę?
— Też miałem kiedyś żonę.
— I co się z nią stało?
— Żyła jeszcze czterdzieści lat po mojej śmierci.
— A później?
Bonifacy spojrzał w bok.
— Później przyszła tutaj.
— I jesteście razem?
— Nie. Wyszła za pewnego nieboszczyka z Florencji.
Mariola zamarła.
— Ojej…
Bonifacy wzruszył ramionami.
— Podobno lepiej tańczy.
Przez chwilę patrzyli na siebie poważnie. A potem oboje wybuchnęli śmiechem.
Kiedy Bonifacy wychodził, zatrzymał się w drzwiach.
— Mariolu…
— Tak?
— Niech pani więcej nie dotyka tego przycisku.
— Dobrze.
— Obiecuje pani?
— Postaram się.
— To nie jest obietnica!
— Panie Bonifacy, przez pięćdziesiąt jeden lat małżeństwa nauczyłam się, żeby nie obiecywać rzeczy, których nie jestem pewna.
Strażnik pokręcił głową.
— Będą z panią kłopoty.
— Już są.
Gdy drzwi się zamknęły, Mariola ponownie spojrzała na Andrzeja. Telewizor był wyłączony. Andrzej siedział w fotelu, trzymając jej zdjęcie.
Po chwili powiedział:
— Mariola, jeśli naprawdę mnie widzisz, to wiedz, że cię kocham.
Mariola przyłożyła dłoń do ust.
— Ja ciebie też, Andrzejku.
Andrzej uśmiechnął się.
— A telewizor możesz mi wyłączać. Tylko nie wtedy, kiedy jest mecz.
Mariola roześmiała się przez łzy.
— Ty stary wariacie!
W tym momencie ktoś zapukał do drzwi. To był Aleksander. Stał z bukietem czerwonych róż.
— Dobry wieczór, najpiękniejsza z nieboszczek.
Mariola spojrzała na jego cudowną twarz. Potem na ekran, na którym siedział Andrzej.
— O Boże — westchnęła. — Jeden żywy, drugi martwy, a ja nadal mam te same problemy z mężczyznami.
Aleksander uśmiechnął się.
— Czy mogę wejść?
Mariola odsunęła się od drzwi.
— Wchodź, śliczny trupie. Tylko zachowuj się przyzwoicie. Mój mąż może nas obserwować.
Aleksander spojrzał zaskoczony.
— Myślałem, że tylko my możemy obserwować żywych.
Mariola zamknęła drzwi.
— Właśnie dlatego musimy uważać.
A daleko, w centrali Urzędu Łączności, na biurku Bonifacego pojawił się kolejny raport.
OSTATNI ŚWIAT: ODBIORNIK TELEWIZYJNY WYŁĄCZONY TRZYKROTNIE. ŻYWY ROZPOZNAŁ SYGNAŁ. MOŻLIWE POWSTANIE STAŁEGO POŁĄCZENIA.
Pod spodem widniało ostrzeżenie:
JEŻELI ŻYWY ODPOWIE NA SYGNAŁ, POŁĄCZENIE MOŻE STAĆ SIĘ DWUKIERUNKOWE.
Bonifacy przeczytał raport i złapał się za głowę.
— O nie… Tylko nie to.
Bo Mariola właśnie odkryła coś, czego strażnicy bali się najbardziej.
Miłość potrafi znaleźć drogę nawet przez granicę śmierci.
Rozdział 4. Raj Białej Niewinności
Mariola długo patrzyła na Aleksandra, który stał w progu jej mieszkania z bukietem czerwonych róż.
— Wiesz, co jest w tobie najbardziej denerwujące? — zapytała.
— Moja uroda?
— To, że doskonale zdajesz sobie z niej sprawę.
— Przez dwieście czterdzieści dziewięć lat trudno było tego nie zauważyć.
— I ta skromność. Nieznośna.
Aleksander wszedł do środka i położył kwiaty na stole. Zauważył Okno na Ostatni Świat, w którym Andrzej właśnie odkładał fotografię żony na komodę.
— Czy on nas widzi?
— Nie wiem — odpowiedziała Mariola. — Ale przed chwilą udało mi się wyłączyć mu telewizor. Trzy razy.
— To bardzo romantyczne.
— Nie kpij. Przez całe małżeństwo wyłączałam mu telewizor, kiedy chciałam, żeby zwrócił na mnie uwagę.
— I działało?
— Zawsze się wściekał.
— Czyli działało znakomicie.
Mariola roześmiała się, ale po chwili spoważniała.
— Aleksandrze, zabierz mnie gdzieś.
— Dokąd?
— Tam, gdzie nie będzie strażników, urzędników ani okien, przez które można oglądać własne wyrzuty sumienia.
Aleksander przez chwilę milczał.
— Znam takie miejsce. Nazywa się Raj Białej Niewinności.
— Brzmi jak klasztor.
— Zapewniam cię, że to bardzo myląca nazwa.
— A co się tam robi?
— Przeważnie rzeczy, których ludzie później nie chcą pamiętać.
Mariola uniosła brew.
— To dlaczego nazywa się Rajem Niewinności?
— Ponieważ wszyscy przychodzą tam z niewinnymi zamiarami.
— A wychodzą?
— Znacznie szczęśliwsi.
Mariola spojrzała jeszcze raz na Andrzeja. Siedział w fotelu, z którego przed chwilą tak skutecznie wypędziła telewizyjne wiadomości. Wyglądał na zmęczonego. Był sam.
Poczuła ukłucie żalu. Potem odwróciła się do Aleksandra.
— Chodźmy.
Nie wiedziała jeszcze, czy bardziej pragnie zapomnieć o swojej samotności, czy wreszcie przypomnieć sobie, jak to jest być pożądaną.
Raj Białej Niewinności znajdował się na obrzeżach miasta umarłych, za ogrodem, w którym drzewa kwitły bez względu na porę roku. Prowadziła do niego szeroka aleja wysypana jasnym piaskiem.
Wszystko było białe.
Białe marmurowe schody, białe róże, białe fontanny i delikatne zasłony poruszające się na ciepłym wietrze. W oddali słychać było muzykę, tak cichą, jakby ktoś grał ją wyłącznie dla zakochanych.
— Pięknie tutaj — szepnęła Mariola.
— Właśnie dlatego tak trudno stąd wyjść.
Przy wejściu siedziała starsza kobieta w koronkowej sukni.
— Pierwsza wizyta? — zapytała Mariolę.
— Tak.
— Z tym panem?
— Tak.
Kobieta westchnęła.
— Aleksandrze, ty chyba nigdy nie odpoczywasz.
— Odpoczynek jest mocno przereklamowany, pani Rozalio.
— A pani niech uważa — zwróciła się do Marioli. — Ten człowiek potrafi obiecać wieczność, choć ma ją już za sobą.
— Nie zamierzam wierzyć we wszystko, co mówi.
— To bardzo rozsądnie. Niestety rozsądek zwykle zostaje w szatni.
Mariola uśmiechnęła się i ruszyła dalej.
Aleksander zaprowadził ją do niewielkiego pawilonu otoczonego białymi różami. W środku znajdowała się sypialnia z ogromnym łóżkiem, taras wychodzący na ogród i basen, którego woda przypominała płynne światło.
Mariola zatrzymała się przy oknie.
— Czy tutaj naprawdę nikt nas nie zobaczy?
— Nikt.
— Nawet Bonifacy?
— Zwłaszcza Bonifacy. Ma zakaz wstępu po pewnym incydencie z 1894 roku.
— Co zrobił?
— Lepiej nie pytaj.
Mariola odwróciła się i spojrzała na Aleksandra. Przez chwilę żadne z nich nic nie mówiło.
— Boję się — przyznała w końcu.
— Mnie?
— Nie. Siebie.
Aleksander podszedł bliżej.
— Możemy po prostu posiedzieć. Porozmawiać. Obejrzeć ogród.
— Wiem.
— Nie musisz niczego udowadniać.
Mariola dotknęła jego policzka.
— Właśnie dlatego chcę cię pocałować.
Zrobiła to powoli. Najpierw ostrożnie, jakby sprawdzała, czy pocałunek po śmierci jest rzeczywiście pocałunkiem. Potem śmielej, zapominając na chwilę o wszystkich pytaniach, które jeszcze niedawno wydawały jej się tak ważne.
Aleksander objął ją delikatnie. Nie spieszył się.
Mariola poczuła znajome ciepło bliskości, zapach mężczyzny, miękkość jego ust i ten cudowny niepokój, który pamiętała z młodości.
Odsunęła się na chwilę.
— O Boże.
— Co się stało?
— To naprawdę działa.
— A wątpiłaś?
— Aleksandrze, ja nie żyję. Mam prawo być zdziwiona.
Pocałował ją ponownie. Mariola roześmiała się wprost w jego usta.
— Poczekaj. Jeszcze jedno pytanie.
— Słucham.
— Czy umarli mogą mieć kaca moralnego?
— Niestety tak.
— A długo trwa?
— Niektórym dwieście lat.
— To niedobrze.
— Możemy jeszcze zawrócić.
Mariola pokręciła głową.
— Nie chcę.
Wzięła go za rękę i poprowadziła w stronę łóżka.
Nie było już w niej dziewczyny, która potrzebowała cudzej zgody, żeby poczuć własne pragnienie. Była kobietą, która przeżyła długie życie, kochała, zdradzała, przebaczała i sama prosiła o przebaczenie. Teraz stała przed czymś nowym, choć zarazem boleśnie znajomym.
Aleksander pocałował jej dłonie, szyję, skronie.
— Jesteś piękna, Mariolu.
— Wiem — odpowiedziała z uśmiechem. — Umarłam i wreszcie odzyskałam figurę.
— Nie o figurę mi chodzi.
— To dobrze. Bo jeśli za chwilę powiesz coś zbyt romantycznego, mogę się rozpłakać.
— W takim razie będę milczał.
I dotrzymał słowa.
Za białymi zasłonami, w miękkim świetle ogrodu, Mariola i Aleksander kochali się po raz pierwszy.
Było w tym więcej czułości, niż się spodziewała, i więcej wzruszenia, niż chciała przed sobą przyznać. Odkrywała ze zdumieniem, że śmierć nie odebrała jej zdolności odczuwania przyjemności. Przeciwnie — uwolniła ją od bólu, zmęczenia i niepewności własnego ciała.
A jednak najważniejszy okazał się nie sam dotyk. Najważniejsze było to, że ktoś trzymał ją w ramionach.
Kiedy później leżeli obok siebie, Mariola patrzyła w biały sufit.
— Aleksandrze?
— Tak?
— Muszę ci coś powiedzieć.
— Słucham.
— Było cudownie.
Uśmiechnął się.
— Cieszę się.
— Ale ja nadal kocham Andrzeja.
Aleksander odwrócił głowę.
— Wiem.
— I nie chcę, żebyś myślał, że to się zmieniło.
— Nie myślę.
Mariola usiadła i przyciągnęła do siebie prześcieradło.
— Wiesz, co jest najdziwniejsze?
— Co?
— Że nie czuję, jakbym przestała kochać Andrzeja choćby odrobinę. A jednocześnie chciałam być z tobą. I byłam szczęśliwa.
Aleksander przez chwilę milczał.
— Może serce nie jest pokojem, w którym mieści się tylko jedna osoba.
— Ładnie powiedziane.
— Dziękuję.
— Sam to wymyśliłeś?
— Ukradłem pewnemu poecie. Umarł w 1816 roku i już nie pamięta, co pisał.
Mariola roześmiała się. Potem położyła głowę na jego piersi.
— A ty? Czy ty mnie kochasz?
Aleksander nie odpowiedział od razu.
— Zaczynam się tego obawiać.
— Dlaczego?
— Bo przez wszystkie te lata nauczyłem się zdobywać kobiety. Ale nie nauczyłem się, co robić, kiedy naprawdę zaczyna mi na którejś zależeć.
Mariola podniosła głowę.
— To może oboje będziemy się uczyć.
Aleksander pocałował ją w czoło. Przez długi czas leżeli w milczeniu.
W końcu Mariola westchnęła.
— Wiesz, Andrzej zawsze po wszystkim zasypiał.
— A ty?
— Ja chciałam rozmawiać.
— O czym?
— O wszystkim. O życiu, o miłości, o tym, czy trzeba kupić ziemniaki.
Aleksander roześmiał się.
— Mogę zapewnić ci rozmowę. Ziemniaków nie obiecuję.
Mariola wtuliła się w niego mocniej. A potem, zupełnie niespodziewanie, rozpłakała się.
— Co się stało? — zapytał Aleksander.
— Nic. Właśnie dlatego płaczę.
— Nie rozumiem.
— Jest mi dobrze. Tak strasznie dobrze. A Andrzej tam siedzi sam. I nie wiem, czy mam prawo być szczęśliwa, kiedy on cierpi.
Aleksander objął ją mocniej.
— Mariolu, twoje cierpienie nie zmniejszy jego cierpienia.
— Wiem.
— A twoja radość nie oznacza, że go zdradziłaś w sercu.
— Ale zdradziłam go w łóżku.
Aleksander spojrzał na nią z łagodnym rozbawieniem.
— To akurat trudno byłoby zakwestionować.
Mariola uderzyła go lekko poduszką.
— Ty bezczelny trupie!
Roześmiali się oboje. Jednak kiedy Mariola wróciła do domu, było jej trudniej niż przed wyjazdem.
Włączyła Okno na Ostatni Świat. Andrzej spał. Telewizor był wyłączony. Na poduszce obok niego leżała jej nocna koszula.
Mariola usiadła przed ekranem. Długo patrzyła na męża.
— Andrzejku — powiedziała w końcu. — Muszę ci coś wyznać.
Głos jej zadrżał.
— Byłam dzisiaj z innym mężczyzną.
Przełknęła ślinę.
— I było mi pięknie. Nie będę cię okłamywać. Ale kiedy wróciłam, pierwszą rzeczą, jaką chciałam zrobić, było zobaczyć ciebie.
Andrzej poruszył się przez sen. Mariola dotknęła szyby.
— Czy miłość może przetrwać coś takiego? Czy ty byś mi wybaczył? A może po śmierci wierność znaczy coś zupełnie innego?
Nie oczekiwała odpowiedzi. Wiedziała, że Andrzej nie może jej usłyszeć.
Tymczasem w Urzędzie Łączności z Ostatnim Światem Bonifacy przeglądał nocne raporty.
Zatrzymał się przy jednym.
POBYT W RAJU BIAŁEJ NIEWINNOŚCI. UCZESTNICY: MARIOLA I ALEKSANDER.
— No proszę — mruknął. — Szybko poszło.
Już miał zamknąć dokument, kiedy zauważył kolejną informację.
W TRAKCIE POBYTU WYKRYTO SILNY SYGNAŁ EMOCJONALNY KIEROWANY DO OSOBY ŻYJĄCEJ.
Bonifacy zmarszczył brwi.
— Niemożliwe. Przecież była z Aleksandrem.
Otworzył szczegóły. Sygnał był niezwykle silny. Nie zawierał słów. Zawierał jedynie imię.
ANDRZEJ.
Bonifacy długo patrzył na ekran. Potem zdjął okulary i powiedział do pustego gabinetu:
— Ta kobieta nawet podczas romansu potrafi kochać własnego męża.
Zamyślił się.
— Albo mamy do czynienia z największym bałaganem uczuciowym w historii zaświatów.
Nie wiedział jeszcze, że oba wyjaśnienia były prawdziwe.
Rozdział 5. Plotki szybsze od śmierci
Mariola obudziła się z przekonaniem, że po śmierci człowiek powinien być wolny od wyrzutów sumienia.
Niestety jej wyrzuty sumienia najwyraźniej również umarły i zamieszkały razem z nią.
Leżała w swoim łóżku, wspominając noc spędzoną z Aleksandrem w Raju Białej Niewinności. Pamiętała jego pocałunki, ciepło dłoni i cudowną twarz, której uroda mogłaby doprowadzić do grzechu nawet świętą figurę stojącą w kościelnej niszy.
Nie żałowała tej nocy. A przynajmniej nie całej.
Najbardziej żałowała chwili, w której powiedziała Aleksandrowi, że Andrzej był lepszy w seksie.
— Boże, Mariola, ty naprawdę nie umiesz trzymać języka za zębami — powiedziała do lustra.
Po chwili dodała:
— Ale przecież to była prawda.
Andrzej nie miał urody Aleksandra. Nigdy nie wyglądał jak książę z portretu. Bywał zmęczony, zły, nieogolony, czasami chodził po domu w rozciągniętym podkoszulku i skarpetkach, których Mariola serdecznie nie znosiła.
Ale wiedział o niej rzeczy, których nie wiedział żaden inny mężczyzna.
Wiedział, że kiedy mówiła „nic mi nie jest”, zazwyczaj właśnie coś jej było. Wiedział, że lubi, gdy całuje ją w kark, i że po kłótni nie należy od razu przepraszać, tylko najpierw zrobić herbatę.
Aleksander miał za sobą niemal dwa i pół wieku romansów. Andrzej miał za sobą pięćdziesiąt jeden lat Marioli. I to robiło różnicę.
Wstała, narzuciła jedwabny szlafrok i podeszła do Okna na Ostatni Świat.
Andrzej siedział przy kuchennym stole. Przed nim leżała kromka chleba, której nie tknął.
— Andrzejku, zjedz coś — powiedziała cicho.
Patrzył na puste krzesło naprzeciwko.
— Mariola — odezwał się nagle — gdybyś wiedziała, jak tu cicho bez ciebie.
— Wiem, kochanie. Ja też słyszę tę ciszę.
Wtedy rozległ się dzwonek do drzwi. Na progu stała Eleonora. Miała na sobie czerwony kapelusz, czarną suknię i minę kobiety, która przynosi wiadomości zbyt smakowite, żeby zatrzymać je dla siebie.
— Mariolu, kochana! Ty to jednak potrafisz wejść do towarzystwa! Cała Aleja Wiecznych Kochanków mówi o twojej nocy z Aleksandrem.
— Już?!
— Kochana, w mieście umarłych plotki rozchodzą się szybciej niż zaraza. A ja wiem coś o zarazie. Właśnie na nią umarłam.
— Skąd wszyscy wiedzą?
— Rozalia z Raju Białej Niewinności powiedziała hrabinie Konstancji, hrabina powiedziała księżnej Amelii, księżna swojemu ostatniemu kochankowi, a on opowiedział o wszystkim przy śniadaniu w kawiarni.
— Niech ich wszystkich diabli wezmą!
— Nie mogą. Diabły mają własny rejon administracyjny.
Eleonora rozsiadła się na kanapie.
— Najbardziej oburzona jest hrabina Konstancja. Przez osiemdziesiąt lat uważała, że Aleksander nigdy nie znajdzie piękniejszej kobiety od niej. A teraz wszyscy mówią, że znalazł.
Mariola przez chwilę próbowała zachować powagę. Nie udało jej się.
— No proszę! Czyli ja też miałam tego najpiękniejszego! Jak hrabina, księżna i wszystkie te wielkie damy!
— I podobno powiedziałaś mu, że twój mąż był lepszy w łóżku.
— Tego też się dowiedzieli?!
— Kochana, to jest najważniejsza wiadomość od czasu, kiedy Napoleon przegrał kolejną partię szachów z pewnym rosyjskim generałem.
— Zabiję Aleksandra!
— Trochę za późno.
Po południu Mariola wybrała się z Eleonorą do kawiarni „Wieczna Namiętność”. Przy oknie siedziała elegancka dama w perłach.
— To hrabina Konstancja — szepnęła Eleonora.
Hrabina wstała i podeszła do ich stolika.
— Pani Mariola, jak przypuszczam? Słyszałam, że spędziła pani noc z Aleksandrem.
— A pani jest z urzędu statystycznego?
Eleonora zakrztusiła się kawą.
— Aleksander jest mężczyzną wyjątkowym — powiedziała chłodno Konstancja.
— Zauważyłam.
— Nie każda kobieta potrafi go docenić.
— Zapewniam panią, hrabino, że doceniłam. Bardzo dokładnie.
— Podobno jednak uznała pani, że mąż był lepszy?
— Mój Andrzej znał mnie przez pięćdziesiąt jeden lat. Aleksander jest zachwycający, tylko nie wszystko można nadrobić urodą.
Hrabina niespodziewanie się roześmiała.
— Ja również kiedyś powiedziałam Aleksandrowi coś podobnego. Tylko porównałam go z pewnym włoskim śpiewakiem. Nie odzywał się do mnie przez jedenaście lat.
W tej chwili do kawiarni wszedł Aleksander. Wyglądał olśniewająco. Mariola poczuła znajome przyjemne ciepło.
— Mariolu, szukałem cię.
— To dobrze. Bo ja też chciałam cię znaleźć. Żeby cię udusić.
— Aż tak tęskniłaś?
Konstancja uniosła kieliszek.
— Aleksandrze, podobno straciłeś pozycję najlepszego kochanka w mieście.
— Błagam, nie zaczynajmy znowu.
— Nie przejmuj się — powiedziała Mariola. — Nadal jesteś najpiękniejszy. A poza tym zrobiłeś na mnie wrażenie, którego długo nie zapomnę.
Wieczorem zabrał ją na spacer nad Jezioro Zapomnianych Pocałunków. Woda była nieruchoma i czarna jak nocne niebo. Na brzegu rosły drzewa o srebrnych liściach.
— Wiesz, co mi się tutaj podoba? Że nikt się nie spieszy.
— Śmierć ma tę zaletę, że przestajemy się bać, iż zabraknie nam czasu.
— A jednak czasami mam wrażenie, że każda chwila jest ważniejsza niż za życia.
— Może dlatego, że teraz już wiesz, co można stracić.
Mariola spojrzała na niego.
— Aleksandrze, czy ty naprawdę lubisz być wiecznym uwodzicielem?
— Kiedyś lubiłem. Teraz coraz częściej zastanawiam się, czy którakolwiek kobieta chciała zostać ze mną nie dlatego, że jestem piękny, lecz dlatego, że jestem sobą.
— Ja chciałabym cię poznać naprawdę.
Pocałował ją. Powoli, z czułością, bez swojej zwykłej teatralnej pewności siebie. Mariola objęła go za szyję. Jego dłonie spoczęły na jej talii. Poczuła ciepło jego bliskości, a potem delikatny pocałunek tuż pod uchem.
— Nie rób tego, jeśli nie zamierzasz mnie znowu zabrać do Raju Białej Niewinności.
— A gdybym zamierzał?
— To przestań zadawać głupie pytania.
Nie wrócili jednak do Raju. Aleksander zaprowadził ją do swojego mieszkania, pełnego książek, obrazów, starych listów i przedmiotów z minionych stuleci. Na ścianie wisiał portret młodej kobiety o ciemnych włosach.
— Izabela?
— Tak.
— Nadal ją kochasz?
— Nie wiem, czy kocham ją, czy tylko pamiętam człowieka, którym byłem, kiedy ją kochałem.
Mariola przytuliła go. Aleksander odsunął jej włosy z ramienia i pocałował ją w szyję.
— Ty naprawdę nie umiesz być grzeczny.
— Przy tobie jest mi szczególnie trudno.
Uśmiechnęła się i rozpięła mu górny guzik koszuli.
— W takim razie dobrze się rozumiemy.
Pocałowali się ponownie, a potem jeszcze raz, jakby oboje chcieli sprawdzić, czy za drugim razem bliskość będzie równie niezwykła jak za pierwszym.
Kiedy później siedzieli przy kominku, owinięci jednym miękkim pledem, Aleksander nalał jej wina.
— Czy nadal uważasz, że Andrzej był lepszy?
— Aleksandrze! Czy ty naprawdę zamierzasz prowadzić tę rywalizację przez całą wieczność?
— Chciałbym przynajmniej wiedzieć, czy robię postępy.
— Robisz. Ale Andrzej miał pięćdziesiąt jeden lat przewagi.
— Czyli potrzebuję pięćdziesięciu dwóch?
— Nie rozpędzaj się, śliczny trupie.
Aleksander spoważniał.
— A jeśli pewnego dnia Andrzej umrze i przyjdzie tutaj?
Mariola znieruchomiała.
— Wtedy pobiegnę do niego.
— Rozumiem.
— Nie chcę cię okłamywać. Ale nie chcę też udawać, że nic dla mnie nie znaczysz.
— To chyba najtrudniejsza rzecz w miłości po śmierci. Wszyscy mamy przeszłość, której nie można już zmienić. A mimo to próbujemy budować przyszłość.
Późną nocą wróciła do swojego mieszkania. Włączyła Okno na Ostatni Świat. Andrzej spał w fotelu. Na kolanach trzymał stary album ze zdjęciami.
— Andrzejku, kochanie, gdybyś ty wiedział, jak ja tutaj żyję…
Na ekranie pojawił się nagle mały napis:
DOSTĘPNA NOWA FUNKCJA: WIADOMOŚĆ WE ŚNIE.
CZAS TRWANIA: 30 SEKUND. OPŁATA: JEDNO WSPOMNIENIE O SZCZEGÓLNEJ WARTOŚCI UCZUCIOWEJ.
— Trzydzieści sekund? Za jedno wspomnienie? Zdziercy!
Nagle na ekranie pojawił się kolejny komunikat:
UWAGA: W PRZYPADKU WIĘZI NIEPRZERWANEJ ŚMIERCIĄ MOŻLIWA JEST PRÓBA BEZPŁATNEGO KONTAKTU. FUNKCJA EKSPERYMENTALNA.
Mariola otworzyła szeroko oczy.
— Bezpłatnego?!
Spojrzała na śpiącego Andrzeja. Potem na przycisk.
— No dobrze, kochanie. Zobaczymy, czy miłość naprawdę jest silniejsza od śmierci.
Nacisnęła. W pokoju Andrzeja światło zamigotało. Mężczyzna poruszył się we śnie.
— Mariola? — wyszeptał.
— Andrzejku, jestem tutaj. I muszę ci coś opowiedzieć.
W tym samym momencie w centrali Urzędu Łączności z Ostatnim Światem Bonifacy zerwał się z krzesła.
NIEAUTORYZOWANY SEN DWUKIERUNKOWY.
POŁĄCZENIE AKTYWNE.
OPŁATA: ZERO WSPOMNIEŃ.
— Nie dość, że romansuje z Aleksandrem, to jeszcze znalazła sposób, żeby oszukiwać urząd!
Chwycił słuchawkę.
— Centrala? Tu Bonifacy. Proszę natychmiast przysłać kontrolę! Nie, nie do Aleksandra. Do Marioli!
Tymczasem Andrzej we śnie otworzył oczy. Stała przed nim Mariola. Piękna, młoda, uśmiechnięta.
We śnie wyciągnął do niej ręce.
— Mariolu… To naprawdę ty?
— Tak, kochanie.
— Jak ja za tobą tęsknię!
Przytuliła go. I wtedy zrozumiała, że nawet najpiękniejszy Aleksander, wszystkie hrabiny świata i cały Raj Białej Niewinności nie zastąpią jej jednego takiego uścisku.
Ale nie wiedziała jeszcze, co zrobi, kiedy Andrzej zapyta, czy w zaświatach spotkała już kogoś innego.
A pytanie miało paść za chwilę.
Rozdział 6. Sekrety, których nie można opowiedzieć
Mariola siedziała przed Oknem na Ostatni Świat i patrzyła na Andrzeja, który właśnie budził się ze snu.
Jeszcze przed chwilą trzymał ją w ramionach. Wydawało mu się, że naprawdę wróciła, że znowu może dotknąć jej twarzy i poczuć zapach jej włosów. Teraz rozglądał się po pustej sypialni z miną człowieka, któremu ktoś podarował największe szczęście, a potem odebrał je bez uprzedzenia.
— Mariola? — zawołał cicho.
Nie odpowiedziała.
Nie dlatego, że nie chciała. Na ekranie wciąż świecił czerwony napis: POŁĄCZENIE ZABLOKOWANE PRZEZ ADMINISTRACJĘ.
— Cholerny Bonifacy — mruknęła.
Andrzej wstał, podszedł do okna i długo patrzył na ulicę.
— Śniłaś mi się, kochanie — powiedział. — Taka piękna, jak wtedy, kiedy byliśmy młodzi.
Mariola uśmiechnęła się przez łzy.
— A ty nadal jesteś moim Andrzejkiem.
Kiedy ekran przygasł, odsunęła się od niego i westchnęła.
Wspomnienie nocy z Aleksandrem wróciło z całą mocą.
Jego uroda. Białe zasłony w Raju Białej Niewinności. Pocałunki. Śmiech. A przede wszystkim ta nieprawdopodobna sytuacja, kiedy podczas miłosnego zbliżenia oznajmiła najpiękniejszemu mężczyźnie w mieście umarłych, że jej mąż był od niego lepszy.
Zaczęła się śmiać sama do siebie.
— O Boże, gdyby Arleta to usłyszała!
I nagle przestała się śmiać.
Arleta.
Jej najlepsza przyjaciółka.
I Barbara, jej siostra.
Dwie kobiety, którym przez całe życie opowiadała niemal wszystko. No, może nie absolutnie wszystko. Były sprawy, które nawet przed nimi wolała przemilczeć, zwłaszcza te dotyczące dziewiętnastoletniego modela.
Ale teraz?
Teraz miała historię, od której obu opadłyby szczęki.
— Szkoda, że przeżyć z Aleksandrem nie mogę opowiedzieć mojej najlepszej koleżance Arlecie i siostrze Barbarze — powiedziała na głos. — Przecież one by umarły ze śmiechu!
Zastanowiła się.
— Chociaż lepiej nie. Jeszcze by tutaj przyszły i same chciały go wypróbować.
Na tę myśl zrobiła się zazdrosna.
— O nie! Aleksander może i jest rozpustnikiem, ale bez przesady. Mojej siostrze go nie oddam.
Podeszła ponownie do okna.
Tym razem zamiast Andrzeja wybrała z ziemskiego katalogu Barbarę.
Siostra siedziała w kuchni z Arletą.
Przed nimi stały filiżanki kawy, talerz z ciastem i fotografia Marioli.
Mariola zamarła.
— No proszę! Obie razem!
Arleta ocierała oczy chusteczką.
— Wiesz, Basia, ja ciągle nie mogę uwierzyć, że jej nie ma.
Barbara skinęła głową.
— Ja też. Czasem mam ochotę zadzwonić i opowiedzieć jej jakąś głupotę. Dopiero kiedy sięgam po telefon, przypominam sobie…
Urwała.
Mariola położyła dłoń na ekranie.
— Dzwońcie, dziewczyny. Ja bym tak chciała z wami pogadać.
Arleta westchnęła.
— Pamiętasz, jak Mariola opowiadała nam o tym przystojnym kelnerze na wakacjach?
Barbara roześmiała się przez łzy.
— Pamiętam. Powiedziała, że gdyby była o dwadzieścia lat młodsza, Andrzej musiałby ją pilnować na smyczy.
— A potem Andrzej usłyszał tylko końcówkę i zapytał, czy smycz ma być skórzana!
Obie wybuchnęły śmiechem.
Mariola śmiała się razem z nimi.
— Boże, dziewczyny, gdybyście wiedziały, co ja teraz wyprawiam!
Arleta odłożyła chusteczkę.
— Mariola była niezwykła. Zawsze kochała Andrzeja, ale pięknych mężczyzn też potrafiła docenić.
— Oj, potrafiła — przyznała Barbara.
— Myślisz, że tam, gdzie jest, są jacyś przystojni faceci?
Barbara wzruszyła ramionami.
— Jeśli są, to nasza Mariola już pewnie któregoś wypatrzyła.
Mariola aż klasnęła w dłonie.
— Wypatrzyła?! Dziewczyny, ja już z nim spałam!
Oczywiście żadna jej nie usłyszała.
— I żebyście wiedziały, jaki piękny! — mówiła dalej. — Hrabiny się o niego biły, księżne za nim szalały, a teraz ja, Mariola, też go miałam!
Arleta nagle spoważniała.
— Wiesz, Basia, najbardziej żal mi tego, że nie zdążyłam jej powiedzieć, jak bardzo była dla mnie ważna.
Barbara ujęła przyjaciółkę siostry za rękę.
— Ona wiedziała.
Mariola poczuła ucisk w gardle.
— Wiedziałam, Arletko. Oczywiście, że wiedziałam.
I po raz pierwszy tego dnia naprawdę zapłakała.
Po południu odwiedził ją Aleksander.
Przyniósł bukiet białych róż i pudełko czekoladek.
— Dla najpiękniejszej kobiety w mieście.
Mariola spojrzała na kwiaty.
— A dla ilu kobiet mówiłeś dziś to samo?
— Dla żadnej.
— A wczoraj?
— Mariolu, czy musimy rozmawiać o przeszłości?
— Ty masz jej prawie dwieście pięćdziesiąt lat. To całkiem sporo materiału do rozmowy.
Aleksander roześmiał się i pocałował ją w dłoń.
— Co cię trapi?
Mariola wskazała Okno na Ostatni Świat.
— Moja siostra Barbara i przyjaciółka Arleta. Siedziały razem i wspominały mnie.
— To piękne.
— Tak. Tylko ja tak bardzo chciałabym im powiedzieć, że żyję. No, wiesz, w pewnym sensie.
— Rozumiem.
— I chciałabym opowiedzieć im o tobie.
Aleksander wyprostował się z zadowoleniem.
— Doprawdy?
— Oczywiście! Wyobrażasz sobie minę Arlety, gdybym jej powiedziała, że kochałam się z mężczyzną, który umarł w 1777 roku?
— Sądzę, że byłaby pod wrażeniem.
— Zwłaszcza gdybym pokazała jej twoją twarz.
Aleksander uśmiechnął się jeszcze szerzej.
— A co powiedziałabyś o naszych wspólnych przeżyciach?
Mariola spojrzała na niego niewinnie.
— Że było niezwykle romantycznie.
— Tylko tyle?
— Że byłeś czuły, elegancki i piękny.
— Doskonale.
— I że Andrzej był lepszy w seksie.
Aleksander opuścił głowę.
— Mariolu, błagam!
— No co? Przecież nie będę okłamywać najlepszej przyjaciółki!
— Czy naprawdę musisz rozpowiadać o mojej porażce po wszystkich światach?
Mariola objęła go za szyję.
— Aleksandrze, ty wcale nie przegrałeś. Po prostu Andrzej miał coś, czego ty jeszcze nie masz.
— Co takiego?
— Pięćdziesiąt jeden lat wspólnego życia ze mną.
— Przyznaję, że to przewaga trudna do nadrobienia.
— Ale masz jeszcze czas.
Aleksander przyciągnął ją do siebie.
— Czy mam rozumieć, że dostanę szansę?
Mariola pocałowała go lekko.
— Nie jedną. Tylko nie bądź taki zarozumiały.
Przez chwilę stali objęci. Jego dłoń przesunęła się po jej plecach, a Mariola przymknęła oczy, czując znajomy dreszcz.
— Aleksandrze, ty mnie znowu kusisz.
— A ty znowu udajesz, że nie chcesz być kuszona.
— Ja niczego nie udaję. Tylko zastanawiam się, czy po śmierci można mieć dwóch ukochanych mężczyzn i nie zwariować.
— Można. Ale obawiam się, że jeden z nich może zwariować z zazdrości.
— Który?
— Ten piękniejszy.
Mariola wybuchnęła śmiechem.
— Andrzej zawsze mówił, że skromność to twoja najmocniejsza strona?
— Nie znałem Andrzeja.
— To szkoda. Polubilibyście się. Przez pierwsze pięć minut.
Wieczorem Mariola postanowiła odwiedzić Bonifacego.
Strażnik siedział za biurkiem, otoczony stosami dokumentów.
Kiedy ją zobaczył, natychmiast schował twarz w dłoniach.
— Nie. Tylko nie pani.
— Dobry wieczór, panie Bonifacy.
— Co pani tym razem zrobiła?
— Nic.
— To jeszcze gorzej. Znaczy, że dopiero pani zamierza.
Mariola usiadła naprzeciwko.
— Chciałabym przekazać wiadomość dwóm żyjącym kobietom.
Bonifacy jęknął.
— Mężowi już nie wystarcza?
— To moja siostra i najlepsza przyjaciółka.
— Regulamin zabrania kontaktów z żywymi bez odpowiedniego zezwolenia.
— A jeśli zapłacę wspomnieniem?
Bonifacy podniósł głowę.
— Jakim?
Mariola zawahała się.
Mogła oddać wspomnienie jakiejś dawnej przygody, ale każde wydawało jej się częścią własnego życia.
— A może można przekazać tylko krótką wiadomość?
— Jaką?
— Że jestem szczęśliwa.
Bonifacy spojrzał na nią uważnie.
— Tylko tyle?
Mariola zamyśliła się.
— I że spotkałam niezwykle przystojnego mężczyznę.
Strażnik przewrócił oczami.
— Oczywiście.
— I że nie powinny się o mnie martwić.
— To już trzy wiadomości.
— I że nadal kocham Andrzeja.
— Cztery.
— I że…
— PANI MARIOLO!
Zamilkła.
Bonifacy westchnął.
— Proszę pani, komunikacja ze światem żywych nie jest pogawędką przy kawie!
— A szkoda. Bo właśnie takiej pogawędki najbardziej mi brakuje.
Strażnik przez chwilę milczał.
W końcu otworzył starą szufladę i wyjął niewielką książeczkę.
— Jest pewien sposób.
Mariola pochyliła się.
— Jaki?
— Można przesłać żywemu nie słowa, lecz uczucie. Krótkie wrażenie, że zmarła osoba jest blisko. Bez dowodu, bez konkretnej wiadomości.
— Za ile?
— Za jedno drobne wspomnienie.
— Jak drobne?
— Na przykład smak pewnego posiłku albo zapach zapomnianych perfum.
Mariola zastanowiła się.
— Mogę oddać smak zupy pomidorowej z kolonii w 1969 roku. Była paskudna.
Bonifacy pokręcił głową.
— Nie przyjmujemy wspomnień, których właściciel chętnie się pozbywa.
— To pan jest nie tylko strażnikiem, ale jeszcze wybrednym handlarzem!
— Proszę nie obrażać urzędu.
Mariola spojrzała na niego z rozbawieniem.
— A wspomnienie pierwszego pocałunku z chłopakiem, którego nawet nie kochałam?
Bonifacy otworzył oczy szerzej.
— To może wystarczyć.
— Ale chcę, żeby obie poczuły, że jestem przy nich.
— Jedno wspomnienie, jedna osoba.
Mariola zamilkła.
Dwa wspomnienia.
Dwie ukochane kobiety.
I świadomość, że każde oddane wspomnienie zniknie z jej pamięci na zawsze.
— Muszę się zastanowić — powiedziała.
Bonifacy skinął głową.
— Tym razem wyjątkowo panią pochwalam.
Wróciła do domu zamyślona.
Włączyła Okno na Ostatni Świat.
Arleta i Barbara nadal siedziały razem. Rozmawiały o Marioli, wspominały jej żarty i oglądały stare fotografie.
Nagle Barbara powiedziała:
— Wiesz, Arleta, mam dziwne uczucie, jakby ona gdzieś tutaj była.
Mariola znieruchomiała.
Arleta skinęła głową.
— Ja też. Od samego rana.
Obie spojrzały na fotografię Marioli.
A Mariola, siedząc po drugiej stronie śmierci, zaczęła się uśmiechać.
— No widzicie, dziewczyny? — szepnęła. — Ja naprawdę jestem blisko.
W tym samym momencie fotografia stojąca na stole Barbary przechyliła się lekko.
Nie spadła.
Nie rozbiła się.
Po prostu odwróciła się w stronę obu kobiet.
Arleta pobladła.
— Basia… Widziałaś?
Barbara patrzyła nieruchomo na zdjęcie.
— Widziałam.
Mariola poderwała się z fotela.
— Ale ja niczego nie dotknęłam!
Na jej ekranie pojawił się komunikat:
SAMOISTNY KONTAKT EMOCJONALNY. ŹRÓDŁO NIEUSTALONE.
W Urzędzie Łączności Bonifacy właśnie kończył zmianę, kiedy zobaczył alarm.
Otworzył raport.
Przeczytał nazwiska dwóch żyjących kobiet.
Potem nazwisko Marioli.
— Niech mnie wszyscy święci mają w opiece — wyszeptał.
Po chwili dodał:
— Ta kobieta nawet nie musi łamać przepisów. Przepisy same się przy niej łamią.
Tymczasem Barbara wzięła fotografię siostry do ręki.
— Mariola, jeśli naprawdę gdzieś jesteś, to wiedz, że bardzo cię kochamy.
Arleta otarła łzy.
— I że strasznie nam ciebie brakuje.
Mariola przycisnęła dłoń do ust.
— Ja was też kocham, moje kochane dziewczyny.
Po chwili roześmiała się przez łzy.
— I gdybyście tylko wiedziały, jakiego ja tu mam przystojnego trupa!
Nie mogła im jeszcze opowiedzieć o Aleksandrze, Raju Białej Niewinności ani o hrabinach zazdrosnych o jej romans.
Ale pierwszy raz poczuła, że być może nie wszystkie tajemnice muszą pozostać tajemnicami na zawsze.
A gdzieś w głębi miasta umarłych Aleksander, nieświadomy niczego, właśnie otrzymywał zaproszenie na bal od hrabiny Konstancji.
Na eleganckiej karcie widniały słowa:
Proszę przybyć z panią Mariolą. Chciałabym osobiście poznać kobietę, która odważyła się powiedzieć najpiękniejszemu mężczyźnie zaświatów, że jej żyjący mąż był lepszym kochankiem.
Aleksander przeczytał zaproszenie.
Westchnął.
— Ta historia nigdy się nie skończy.
I miał rację.
Bo Mariola dopiero zaczynała swoje życie prywatne po śmierci.
Rozdział 7. Mama czekała za rogiem
Następnego dnia Mariola wyszła z domu z postanowieniem, że przez najbliższe dwadzieścia cztery godziny nie będzie romansować, łamać przepisów ani wywoływać alarmów w Urzędzie Łączności z Ostatnim Światem.
Postanowienie było ambitne, zwłaszcza że dotychczas nie udawało jej się wytrzymać bez żadnej z tych rzeczy nawet jednego dnia.
Miasto umarłych budziło się do życia. To określenie nadal ją bawiło. Po ulicach spacerowali ludzie w ubraniach z najróżniejszych epok. Elegancki pan w cylindrze kłócił się z dziewczyną w dżinsach o pierwszeństwo na przejściu. Dwóch rycerzy jadło lody. Na przystanku stała kobieta z osiemnastego wieku, która rozmawiała przez telefon i narzekała, że jej trzeci mąż nie odbiera.
Mariola zatrzymała się przed wystawą sklepu z bielizną. Na manekinie wisiała koronkowa koszulka w kolorze czerwonego wina.
— O, ta by się Aleksandrowi spodobała — powiedziała do siebie.
Zaraz jednak pomyślała o Andrzeju.
— Andrzej wolałby czarną. Zawsze mówił, że w czarnej wyglądam jak grzeszna zakonnica.
Uśmiechnęła się i ruszyła dalej. Wtedy zobaczyła kobietę stojącą po drugiej stronie ulicy. Miała granatowy płaszcz, jasną bluzkę i niewielki kapelusz. W ręku trzymała siatkę z zakupami. Stała przed kwiaciarnią i wybierała goździki.
Mariola zatrzymała się tak gwałtownie, że idący za nią mężczyzna w średniowiecznej zbroi niemal na nią wpadł.
— Uwaga, pani dobrodziejko!
Nie usłyszała go. Patrzyła na kobietę, na sposób, w jaki przechylała głowę, na dłonie, na charakterystyczny ruch, którym poprawiała włosy przy skroni.
— Mamo? — wyszeptała.
Kobieta odwróciła głowę. To była ona. Jej mama. Ta sama twarz, którą Mariola pamiętała z dzieciństwa, tylko młodsza, pogodniejsza, bez śladów choroby.
— Mamo!
Kobieta wypuściła siatkę. Jabłka potoczyły się po chodniku.
— Marylka?!
Mariola przebiegła przez ulicę, nie zwracając uwagi na dzwoniący tramwaj. Rzuciły się sobie w ramiona.
— Mamusiu! Myślałam, że już nigdy cię nie zobaczę!
— A ja czekałam na ciebie tyle lat, córeczko!
Płakały obie, aż wreszcie mama odsunęła córkę na długość ramion.
— Jaka ty jesteś młoda!
— Ty też, mamo!
— Dobrze, że nie dostałaś wyglądu z osiemnastki. Miałaś wtedy taką trwałą, że wyglądałaś jak przestraszony pudel.
— Mamo! Nawet po śmierci?
— A kto ci powie prawdę, jak nie matka?
Przechodnie mijali je obojętnie. W mieście umarłych podobne spotkania zdarzały się codziennie. Dla Marioli był to jednak cud większy niż wszystkie pałace zaświatów.
— Dlaczego mnie nie szukałaś? — zapytała.
— A skąd miałam wiedzieć, że już przyszłaś? Poczta pośmiertna działa jeszcze gorzej niż ziemska. Zawiadomienie o przybyciu twojego dziadka dostałam czternaście lat po jego przyjściu.
— Ale dziadek umarł przed tobą!
— Właśnie dlatego byłam zdziwiona. Chodź, zrobię ci herbaty.
— Przecież nie musimy pić.
— Robię herbatę, bo lubię. Nie będziesz mi tutaj zaraz po przyjściu zmieniać zwyczajów.
Szły pod rękę. Mama zapytała o Barbarę, a Mariola opowiedziała, że widziała siostrę i Arletę przez Okno na Ostatni Świat. Potem padło pytanie o Andrzeja.
— Żyje — powiedziała Mariola. — Ale strasznie cierpi.
— Kochał cię ten chłopak.
— Wiem.
— Nawet kiedy się kłóciliście. A kłóciliście się jak dwa rozjuszone koguty.
— Mamo!
— Nieprawda?
— Prawda.
Dom mamy stał wśród róż i pelargonii. W kuchni pachniało ciastem, a na stole leżała cerata w niebieskie kwiaty, dokładnie taka jak w dzieciństwie Marioli. Usiadła i przez moment znów miała osiem lat.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.