To są moje przemyślenia. O tym, jak życie potrafi skopać tyłek. Jak przyjaciółka okazuje się wrogiem. Jak rodzina, której się nie wybiera, zostawia ślady, których nie zmyje żaden płyn. Jak dzieci dorastają i uciekają. I jak w końcu, po pięćdziesiątce, można spotkać kogoś najważniejszego. Siebie.
Mam pięćdziesiąt jeden lat, ADHD, męża, dwie córki i język, który czasem jest szybszy od myśli. Jestem kobietą inną niż wszystkie. Nie dlatego, że tak sobie wymyśliłam, tylko dlatego, że życie nie dało mi wyboru.
Będzie gorzko. Będzie szczerze, czasem aż do bólu. Ale będzie też śmiesznie, bo jak mawiam: jak już płakać, to przynajmniej ze śmiechu.
Jeśli w którymś zdaniu odnajdziesz siebie, to znaczy, że nie jestem sama. I ty też nie.
Z życia wzięte. Bez lukru.
Rozdział 1. Mój radar się zepsuł. Bez gwarancji
Mam pięćdziesiąt jeden lat i jedną wadę. Tylko jedną, przynajmniej tak twierdzę, a kto mnie zna, niech milczy. Szybko przywiązuję się do ludzi. Jak bezdomny pies do każdego, kto rzuci kawałek kiełbasy.
Ale miałam na to sposób. Radar. Wystarczyło mi pięć minut rozmowy, żeby wiedzieć, komu można powierzyć klucze do mieszkania, a komu nie dałabym nawet kluczy do piwnicy. Przez lata działał bez zarzutu. Lepiej niż niejeden wykrywacz kłamstw. Byłam z niego dumna jak z dobrze wychowanego dziecka.
Przyjaciół już nie szukałam. Doznałam w życiu tyle, że uznałam: wystarczy. Nie miałam wielu znajomych i wcale mi ich nie brakowało. Miałam siebie, swój spokój i swój radar. Ludzi na siłę nie potrzebowałam.
Grupa
Zaproszono mnie do grupy. Nie wprosiłam się, podkreślam, bo to będzie ważne. Zaproszono mnie. Mnie i mojego męża.
Zaprosiła mnie Ania. Anię i Bartka znałam od dawna, ale nasze drogi na jakiś czas się rozeszły i przed grupą już się nie spotykałyśmy. Więc weszłam z mężem, dzięki Ani. I to właśnie Ania, z dawnej znajomej, stała się moją psiapsi. W grupie była już Beata z Krzyśkiem, których też znałam od lat. Do tego dwie pary, które poznałam dopiero na miejscu. Pięć par, zero problemów. Przynajmniej na papierze.
Bo grupa par po pięćdziesiątce to nie przedszkole. Tu nikt nie ciągnie za warkocze i nie zabiera łopatki w piaskownicy. Tu się robi to elegancko: uśmiech przy stole, toast, „jak dobrze, że jesteście”. A potem telefon po powrocie do domu.
Jedną z tych nowych par byli Marta i Tomek.
Drugą byli Wiola z Jarkiem. Wiola, moja Sarulla, ale o niej jeszcze będzie. Bo życie lubi takie żarty: z jednej nowej znajomości wyszła Sarulla, a z drugiej lekcja, której nie zamawiałam.
Marta
Nie ja jej szukałam. To ona szukała mnie. Dzwoniła, pisała, zapraszała. „Musimy się spotkać”, „Tylko z tobą tak się rozmawia”, „Ty mnie rozumiesz jak nikt”. Kobieta po pięćdziesiątce słyszy takie rzeczy rzadziej niż komplementy od kasjerki w Biedronce. Więc się wzruszyłam.
Radar milczał. Ani jednego pisku. Ani jednej czerwonej lampki. Więc otworzyłam drzwi szeroko, postawiłam kawę i ciasto, i przywiązałam się. Szybko, jak zawsze.
Pomyślałam: o, ta jest inna. Bliżej mi do niej niż do reszty. Ona naprawdę chce mnie, a nie tylko mojego czasu, mojej pomocy czy mojego ucha do wylewania żali.
I przez chwilę było pięknie. Jak w reklamie kawy, gdzie dwie przyjaciółki śmieją się przy oknie, a za nimi pada śnieg. Tylko że w reklamie nikt nie pokazuje, co się dzieje po wyłączeniu kamery.
Oczywiście, że mnie ostrzegano. Zawsze ktoś ostrzega. „Uważaj na nią”, „Ona nie jest taka, jak myślisz”, „Zobaczysz jeszcze”. Mówiły to z tym specjalnym wyrazem twarzy, jaki mają kobiety, które wiedzą coś, czego ty jeszcze nie wiesz, i trochę się z tego cieszą.
A ja? Ja nie z tych, co wierzą na słowo. Plotka to dla mnie jak prognoza pogody: można posłuchać, ale parasol wezmę dopiero, jak sama poczuję deszcz na głowie. Więc broniłam jej. W myślach, a czasem i na głos. Ja się przekonam sama. Mam radar. Mam swój rozum.
I właśnie ten rozum zaczął mi podsuwać drobiazgi.
Zwierzałam się jej. Nie z wielkich tajemnic, nie z kodów do sejfu. Po prostu mówiłam, co czuję, co myślę, co mnie zmęczyło, co mnie wkurzyło. Tak, jak się mówi do kogoś bliskiego, bez filtra.
I nagle te moje słowa zaczęły do mnie wracać. Od innych. Niby te same, ale jakby ktoś je wyprał w złym programie. Skurczyły się, zmieniły kolor i pachniały zupełnie inaczej. Powiedziałam: „Jestem zmęczona tą sytuacją”. Wróciło do mnie: „Ona ma wszystkich dość”. Powiedziałam: „Trochę mnie to zabolało”. Wróciło: „Obraziła się i robi fochy”.
To jest wyższa szkoła jazdy. Nie trzeba kłamać. Wystarczy zmienić ton. Dodać westchnienie, uniesioną brew, odpowiednią pauzę. I nagle z kobiety, która ma uczucia, robisz kobietę, która ma problem.
Najgorsze, że nie da się tego udowodnić. Bo przecież „ona tylko powtórzyła”. A ja zostaję z uczuciem, jakby ktoś mi grzebał w torebce. Niczego nie ukradł, ale wszystko poprzekładał.
Aż pewnego dnia złapałam się na myśli, której nienawidzę najbardziej na świecie: może one jednak mają rację?
Tomek
A razem z nią był on.
Na pierwszy rzut oka w porządku. Inni kręcili nosem, a ja myślałam: czego oni od niego chcą? Normalny facet. Da się z nim pogadać. Inteligencja na miejscu, co w dzisiejszych czasach jest prawie jak znalezienie czterolistnej koniczyny w betonie.
Tylko że zaczęło się dziać coś dziwnego. Robiłam coś, mówiłam coś, i nagle wokół mnie robiło się gęsto od szeptów. Wszyscy gadali. Między sobą. O mnie. Tylko nie do mnie. Jakbym była głównym tematem programu, którego sama nie mogę oglądać.
Aż w końcu nie wytrzymałam i zareagowałam. Po swojemu. Czyli szczerze, szybko i bez owijania w bawełnę.
Bo widzisz, ja mam ADHD i wysokie IQ. Mój mózg działa jak przeglądarka z czterdziestoma otwartymi kartami, z których w każdej leci inna muzyka. Myślę szybko, mówię wprost, łączę fakty, zanim inni zdążą je zauważyć. I przez całe życie popełniam ten sam błąd: zakładam, że inni myślą tak samo. Że jak coś mówię, to oni słyszą dokładnie to, co mówię. Bez podtekstów, bez gierek.
A tu niespodzianka. Okazało się, że nie wszyscy grają w szachy. Niektórzy grają w głuchy telefon. I to oni wygrywają.
Musimy porozmawiać
Kiedy poznałam grupę, byłam sobą. Jak zawsze. Mówiłam, co myślę, żartowałam, bawiłam się. A z każdej strony słyszałam: „Coś jest nie tak w tej grupie”. „Musimy się rozmówić”. „Trzeba to wyjaśnić”.
Mnie długo nie trzeba. Akcja, reakcja. Skoro trzeba się rozmówić, to napisałam propozycję spotkania. Proste, prawda?
Chętnych? Zero. No ależ oczywiście.
Za to ruszyła lawina. Telefony jeden za drugim. „Masz coś do mnie?”. „A ty masz coś do mnie?”. Jak w kolejce do spowiedzi, tylko nikt nie chciał wejść do konfesjonału.
Doznałam szoku. Mój mózg, ta przeglądarka z czterdziestoma kartami, zawiesił się na jednej: „Ale o co chodzi?”. Przecież sami chcieli rozmawiać.
Potem cisza. Myślę sobie: dogadali się. Świetnie.
Aż słyszę od Marty i Tomka, że Ania z Bartkiem są z nimi niedogadani. Bo mają jakieś zaległe sprawy. No to myślę: od czego ma się psiapsi? Mówię Ani: „Kochana, może spotkacie się z Martą i Tomkiem, bo oni mają z wami sprawy”.
Ania zdziwiona. Jako posłuszna żona powiedziała Bartkowi. A Bartek? „Jakie sprawy, do cholery?!”. Telefon w dłoń i poszło.
Kurczę. Znowu nie to. Intencje miałam najlepsze na świecie, ale dyplomacji zabrakło. Tylko skąd miałam wiedzieć, że inni nie działają jak ja? Że jak ktoś mówi „musimy porozmawiać”, to wcale nie znaczy, że chce porozmawiać?
U mnie słowa znaczą to, co znaczą. U nich to był szyfr. A ja nie dostałam klucza.
A wiesz, co wydarzyło się potem? Sama byś tego nie wymyśliła.
Nagle zaczęli do siebie dzwonić. I najlepsze: kłócili się o drobiazgi. O sprawy nieważne, sprzed lat. Takie, o których niektórzy dawno zapomnieli. Ale niektórzy nie zapominają niczego. Oni mają w głowie archiwum, porządniejsze niż niejeden urząd skarbowy. Każda urażona mina, każde niezaproszenie, każde krzywe słowo z dwa tysiące któregoś roku. Wszystko podpisane, opieczętowane i gotowe do wyciągnięcia w odpowiednim momencie.
I wyszła kłótnia na całego. Przyjaźń zniszczona.
Moje poczucie winy sięgnęło zenitu. Ale co zrobić, mleko się wylało. Było mi przykro. Smutno. Więc mówię do Ani: „Kochana, nie chciałam. Głupio wyszło, że zaproponowałam wam to spotkanie. Niedomówione sprawy to nie moja sprawa. Nie powinnam się wtrącać”.
I słyszę coś, czemu moje uszy nie chcą uwierzyć:
„To nie przez to. Poszło przez ten twój wpis na grupie. Ten, w którym proponowałaś spotkanie, żeby się rozmówić”.
Zastygłam.
W mojej głowie milion myśli naraz, wszystkie czterdzieści kart otwartych i każda krzyczy coś innego. Czy ja jestem normalna? Czy ja czegoś nie rozumiem? Może jestem z innego wymiaru? Może u nich „rozmówmy się” oznacza „wypowiadam wam wojnę”, a ja przez pomyłkę wysłałam deklarację?
O co tu chodzi?
Napisałam jedno zdanie. Jedno. Że możemy usiąść i pogadać. A oni z tego zdania zrobili zapałkę, którą podpalili lata swoich starych żalów. A potem patrzyli na mnie, jakbym to ja przyniosła benzynę.
Nie ogarnęłam. Do dziś nie do końca ogarniam. Ale cóż, skoro wszyscy uznali, że to przeze mnie, to zrobiłam to, co robię zawsze. Zamiast szeptać po kątach, napisałam na grupie sprostowanie.
Przepraszam. Nie chciałam nikogo urazić. Moją intencją była rozmowa, nie wojna. I tak dalej, wszystko grzecznie, z kulturą, jak w liście do urzędu.
Ale dodałam też coś od siebie. Coś, czego nauczyło mnie te pięćdziesiąt jeden lat:
Nie odpowiadam za reakcje innych. Każdy sam decyduje, jak zareaguje.
Ja napisałam zaproszenie do rozmowy. To, że ktoś zamiast przyjść na kawę wyciągnął z szafy stare urazy i zaczął nimi rzucać, to już jego wybór. Nie mój. Mogę przeprosić za swoje słowa. Ale nie będę przepraszać za cudze emocje, za cudze archiwum żalów i za cudze telefony wykonane w złości.
Bo jak ktoś ci powie „dzień dobry”, a ty się obrazisz, to problem nie leży w „dzień dobry”.
Zapadła chwila ciszy. Ktoś zrozumiał. Ktoś napisał coś miłego. Przez moment pomyślałam, że może jednak świat jest normalny.
Ale nie byłby to mój świat, gdyby nie odezwał się Krzysiek.
Oczywiście. Litania. Długa jak kolejka w przychodni w poniedziałek rano. Bo w jego oczach już wtedy byłam wrogiem, tylko ja jeszcze o tym nie wiedziałam. A wrogowi nie wystarczy odpowiedzieć. Wroga trzeba rozłożyć na czynniki pierwsze.
I w tej całej litanii jedno zdanie. Jedno jedyne. Żeby nie robić z siebie winnego dla współczucia. No jasne, że kropki zeszły się kupę i wiadomo. No przecież do mnie.
I to zdanie powiedziało więcej, niż chciał przekazać. Dużo więcej. Bo człowiek, który widzi w przeprosinach polowanie na współczucie, mówi głównie o sobie. O tym, jak sam patrzy na ludzi. O tym, że w jego świecie nikt nie przeprasza szczerze, tylko zawsze w jakimś celu.
Nie szukałam współczucia. Mam go pod dostatkiem od ludzi, którzy mnie znają. Szukałam tylko spokoju. Ale jak widać, spokój w tej grupie był towarem deficytowym.
Serial bez przerw na reklamy
Dramaty grupowe to nie jest codzienność normalnych ludzi. Normalni ludzie raz na jakiś czas się pokłócą, potem pogodzą i jadą dalej. Ale tam dramat stał się codziennością. Jak serial, którego nikt nie zamawiał, a który leci w kółko, bez przerw na reklamy.
A ja dostałam w nim rolę. Bez castingu, bez pytania o zgodę. Zostałam tą, która obgaduje. Która oczernia. Która kłamie.
Śmieszne. Bo prawda jest taka, że tam każdy mówi o każdym. Wszyscy. Bez wyjątku. Przy kawie, przez telefon, w samochodzie w drodze do domu. Tylko nikt nie mówi w twarz.
Różnica między mną a nimi jest jedna: ja mówię głośno to, co myślę. Oni szepczą. A w świecie, w którym wszyscy szepczą, ten, kto mówi normalnym głosem, zawsze brzmi jak ktoś, kto krzyczy.
Beata
Żeby było jasne, to nie była grupa aniołów. Każdy przyniósł do niej swój bagaż. Ja swój, mój stary swój, inni swój. Życie nikogo nie oszczędzało.
A Beata zachorowała. Poważnie. Na chorobę, której nie widać na zdjęciu rentgenowskim, ale która potrafi zabrać człowiekowi grunt spod nóg. Wiele osób w takiej sytuacji nagle ma „dużo pracy” i „ciężki okres”. Telefon milknie, zaproszenia się kończą.
Ja nie zniknęłam. Moje drzwi były otwarte. Mogła przyjść o każdej porze, z każdym nastrojem, nawet bez słowa. Nigdy nie pozwoliłam, żeby przy mnie poczuła się gorsza, dziwna czy niechciana. Bo ja wiem, jak to jest, kiedy twój mózg działa inaczej niż reszta świata.
Jacuzzi
Tak, zrobiłam spotkanie bez Beaty. I wiesz dlaczego?
Bo tak chciałam.
Ładnie by brzmiało, gdybym powiedziała, że zabrakło krzeseł albo że to był przypadek. Ale nie. Zrobiłam to świadomie. Bo przez tyle lat byłam przy niej. U mnie, przy moim stole, przy mojej kawie, w moim czasie. A ile razy byłam u niej? Ani razu. Ani razu nie zaprosiła mnie z innymi.
Zapomniała? Nie chciała? Nie mogła? Mogę się tylko domyślać, a domyślanie się to sport, w którym zawsze przegrywam z własną wyobraźnią.
I nagle słyszę, oczywiście od innych, bo jakżeby inaczej: „No ale ty przecież nie lubisz się spotykać”.
Ja? Jak? Skąd? Gdzie? Kiedy? Ja, która miałam drzwi otwarte o każdej porze?
I wtedy w mojej głowie, w tej przeglądarce z czterdziestoma kartami, coś się zatrzymało. Jedna żaróweczka wkręciła się na swoje miejsce. Klik. Kropeczki zaczęły się łączyć, jak w kolorowance dla dzieci, gdzie po połączeniu wszystkich numerków nagle widać obrazek. Tylko że mój obrazek nie był słoneczkiem. Ktoś przez długi czas opowiadał o mnie historię, w której nie miałam ani jednej kwestii.
Więc tak, Beata. Teraz mówię do ciebie.
Nie zaprosiłam cię. Pominęłam cię. Celowo. Chciałam, żebyś choć raz poczuła to, co ja czułam przez te wszystkie lata, kiedy moje drzwi były otwarte, a twoje zawsze zamknięte.
I wiesz co? Zapomniałam, że jesteś chora. Naprawdę. Bo nigdy nie patrzyłam na ciebie przez twoją chorobę. Dla mnie byłaś po prostu Beatą. Może to był mój błąd. A może największy komplement, jaki mogłam ci dać.
Anulka, Sarulla i ja. Jacuzzi, winko, kolacja. My trzy. Same. Bez mężów, bez grupy, bez widowni.
I teraz pewnie wszyscy się zastanawiają, co trzy kobiety robią w jacuzzi z butelką wina. Obgadują? Spiskują? Planują przewrót? Rozczaruję cię. Miałyśmy tyle swoich rzeczy do opowiedzenia, tyle śmiechu i tyle spraw ważniejszych niż ktokolwiek spoza tego jacuzzi, że nawet nie przyszło nam do głowy, żeby o kimś mówić.
To był nasz czas. Tylko nasz. I nie przepraszam za niego.
Telefon
A w tym czasie reszta już snuła historie i kręciła plotki jak sweter na drutach.
O wszystkim dowiedziałam się oczywiście nie bezpośrednio. Od innych. Bo w tej historii nic nie dociera do mnie wprost, wszystko przychodzi okrężną drogą, jak list polecony, który najpierw zwiedził pół Polski.
Okazało się, że Tomek, ten normalny, inteligentny, ten, którego broniłam przed całym światem, chwycił za telefon. I dzwonił. Do innych. Z problemem. Ze mną.
Moja zbrodnia? Zorganizowałam spotkanie bez jednej koleżanki.
Proszę wycofać dzieci sprzed ekranów. Haga już pewnie szykuje akt oskarżenia.
I tu mnie zatkało. Nie dlatego, że ktoś miał do mnie pretensje. Z pretensjami da się pogadać. Zatkało mnie, że wystarczyło wybrać jeden numer, mój, i powiedzieć: „Słuchaj, nie podobało mi się to”. Pięć minut rozmowy. Może dziesięć, jak się rozkręcę. Ale nie. Łatwiej było zadzwonić do wszystkich, tylko nie do mnie.
I wtedy zrozumiałam, że broniłam nie tego człowieka, co trzeba. Broniłam człowieka, którego sobie wymyśliłam.
Cisza
Z jednego wieczoru w jacuzzi zrobiła się afera, z afery historia, a z historii coś, co bardzo przypominało nienawiść.
A najbardziej Beata. Bo poczuła się tak, jakbym to ja o niej gadała. Jakbym ją wystawiała w złym świetle. Jak to? Ona zawsze była u mnie, a teraz co? Jak ja mogłam?
No właśnie. Zawsze była u mnie. Sama to powiedziała. Szkoda tylko, że nikt nie dokończył tego zdania.
Nie wybaczyła. Nie zadzwoniła, nie przyszła, nie zapytała: „Dlaczego?”. Zamiast tego wybrała coś gorszego niż kłótnię. Ciszę. Taką martwą ciszę, w której słychać tykanie zegara i własne myśli chodzące w kółko. Cisza od niej i cisza od Krzyśka, jej męża. Bo on był jej głosem. Ona milczała, a on mówił za nią. Głośno, do wszystkich. Tylko do mnie ani słowa.
Kłótnię da się przeżyć. Po kłótni można trzasnąć drzwiami, potem je otworzyć i pogadać. Z ciszą nie da się wygrać, bo cisza nie odpowiada.
Kawa na ławę
Aż pewnego dnia nie wytrzymałam. Ja, kobieta, która woli powiedzieć prosto w oczy, niż szeptać po kątach, napisałam do nich: „Chcę się z wami spotkać i pogadać”.
I już sobie to wszystko ułożyłam w głowie. Usiądziemy. Pogadamy. Wyjaśnimy. Może trochę popłaczemy, może się pośmiejemy. Kawa, ciasto, uścisk na koniec. Hollywood by się nie powstydziło.
A tu niespodzianka. Ona nie ma o czym ze mną rozmawiać.
Bum. Strzał prosto w serce. Bez ostrzeżenia, bez tłumika. Ciśnienie skoczyło mi tak, że mój ciśnieniomierz pewnie zażądałby podwyżki. Lata rozmów, lata mojego czasu, moich drzwi i mojego ucha. I nagle nie mamy o czym rozmawiać. Najwyraźniej rozmawiać miała o czym. Ze wszystkimi. Tylko nie ze mną.
Ale ja nie z tych, co odpuszczają. Skoro ona nie ma o czym ze mną rozmawiać, to ja mam o czym mówić. Zostały wiadomości.
Zapominałaś o mnie. Pomijałaś mnie. Latami. Więc tak, raz to ja pominęłam ciebie. Jeden raz. I nagle świat się zawalił.
A ta historia, że ja nie lubię się spotykać? Kochana, ja uwielbiam się spotykać. Uwielbiam ludzi, rozmowy do północy, śmiech, który budzi sąsiadów. Nie lubię tylko jednego: spotykać się z kimś, kto za moimi plecami opowiada, historie o mnie.
Odbijała każdą wiadomość jak piłeczkę: „To nieprawda”. „Jak możesz tak o mnie myśleć?”.
Mogę. Bo tak czuję. To są moje odczucia, a do własnych uczuć nie potrzebuję niczyjego pozwolenia.
Napisałam dużo. Może za dużo. Ale ja też mam uczucia. Też mam emocje. I to mnie bolało. Bo ja dawałam serce na dłoni, a w zamian dostałam ciszę.
No to nie. Nie ze mną.
Ale to nie był koniec. Bo Beata, ta, która nie miała o czym ze mną rozmawiać, nagle znalazła mnóstwo słów. Tylko nie dla mnie. Napisała publicznie, do całej grupy, że kłamię. Że ją oczerniam. Że nie da się ze mną rozmawiać, bo nie szanuję cudzego zdania.
Ja. Która przez lata szanowałam jej zdanie, jej nastroje, jej gorsze dni, jej ciszę.
I wtedy wybuchł wulkan.
Kto mnie zna, wie, że długo potrafię dymić po cichu. Ale jak już wybuchnę, to na całego. Kawa poleciała na ławę. Cała, gorąca, prosto z dzbanka. Na nią i na niego. Wszystko, co przez lata przełykałam, żeby było miło.
Czy to było eleganckie? Nie. Czy było prawdziwe? Do ostatniej kropli.
I tak oto zostałam wrogiem. Wrogiem Beaty i Krzyśka.
Ja, która otwierałam drzwi. Która miała czas. Która nigdy nie pozwoliła, żeby ktoś poczuł się przy niej gorszy. Wróg numer jeden.
Śmieszne, prawda? Całe życie uważałam, że umiem rozpoznać wroga z daleka. Nie przewidziałam tylko, że któregoś dnia zostanę sama. I to nie za to, co zrobiłam, ale za to, że wreszcie powiedziałam, co czuję.
Wiesz, co wyciągnęłam z tego wszystkiego?
Że ludzie potrafią być okrutni. Mówisz wprost, co czujesz? Źle. Spotykasz się, z kim chcesz? Źle. Nie tańczysz tak, jak grają? Jesteś na celowniku. Nikt cię nie uprzedzi, że gra się już zaczęła.
Poznałam ludzi z perspektywy, której wcześniej nie znałam. Ich zachowania, ich reakcje, to, jak myślą, kiedy myślą, że nikt nie patrzy. Darmowy kurs psychologii, tylko czesne zapłaciłam nerwami.
I zrozumiałam, jak dobrze mi było wcześniej. Samej z mężem. W spokoju. Zero dramatów, zero pomówień, zero telefonów z cyklu „a wiesz, co ona o tobie powiedziała?”. Człowiek nie docenia ciszy, dopóki nie zamieszka w hałasie.
I najważniejsze: nie leczę świata. Już nie. Świat jest tak chory, że tam nie ma czego leczyć. Ja mogę zadbać o siebie, o swój dom i o kilka osób, które naprawdę są moje. Reszta niech się leczy sama. Albo nie.
Długo myślałam, że mój radar się zepsuł. Że po raz pierwszy w życiu pomyliłam się co do człowieka.
Dziś myślę inaczej. Radar działał. To ja go nie słuchałam, bo za bardzo chciałam wierzyć. Bo przywiązuję się szybko i kocham mocno. I wiesz co? Nie zamierzam tego zmieniać.
Straciłam kogoś, o kim myślałam, że jest blisko. Zostały mi za to Anulka i Sarulla, jacuzzi, winko i śmiech do północy. Zostałam sobą: głośna, szczera, z ADHD i sercem na dłoni.
Życie mnie kopnęło. Więc oddałam. Nie pięścią, tylko prawdą.
Rozdział 2. Inna niż wszystkie, czyli instrukcji nie dołączono
Czasem siedzę i się zastanawiam: co jest nie tak z ludźmi? A potem przychodzi druga myśl, ta bardziej złośliwa: a może ze mną?
No oczywiście, że jestem inna. Bo jestem wyjątkowa. I nie mówię tego z pychy, tylko z diagnozą w ręku. Moja wyjątkowość ma nazwę: ADHD.
Uwielbiam ludzi. Uwielbiam rozmawiać, spotykać się, śmiać do północy. Tylko nikt nie mówi, ile to kosztuje. Po takim wieczorze mój mózg wygląda jak telefon na dwóch procentach baterii, który jeszcze próbuje aktualizować czterdzieści aplikacji naraz.
Więc są dni, kiedy nie mam ochoty na nic. Chcę tylko zająć się sobą. Pobyć ze sobą. W ciszy, w dresie, bez rozmów.