Recenzja
„Zakazany mąż”
Autor: Ewelina C. Lisowska
"Dlaczego tak mocno mnie trzymasz, Albercie? Nie byłoby łatwiej, gdybyś mnie puścił, abym spadła i rozsypała się na miliony drobnych kawałeczków?"
„Zakazany mąż” to powieść, która nie zaczyna się od marzeń, lecz od przymusu. Od decyzji, które nie są wyborem, a koniecznością. Od świata, w którym uczucia stanowią zagrożenie, a bezpieczeństwo buduje się na kontraktach, regułach i chłodnej kontroli. I właśnie dlatego ta historia tak mocno uwiera, bo nie pozwala czytać jej obojętnie.
Eliza ma zaledwie siedemnaście lat, gdy zostaje zmuszona do dorosłości. Alternatywa, przed którą ją stawiają, zakon albo małżeństwo z rozsądku, brzmi bardziej jak wyrok niż realna decyzja. Podpisany Kodeks Postępowania odbiera jej sprawczość, spontaniczność i prawo do własnych emocji. W tej surowej konstrukcji codzienności pobrzmiewa coś z dawnych epok: podporządkowanie, cisza, posłuszeństwo. Choć to romans współczesny, jego fundamenty przypominają romanse historyczne, w których kobieta była częścią układu, a miłość luksusem, na który rzadko można było sobie pozwolić.
Albert Broll doskonale wpisuje się w ten klimat. Chłodny, zdystansowany, obudowany zasadami niczym murem obronnym, sprawia wrażenie człowieka niezdolnego do czułości. Nie jest bohaterem, którego łatwo pokochać. Jest za to postacią fascynującą w swojej niejednoznaczności. Autorka nie wybiela go ani nie usprawiedliwia na siłę, pozwala czytelnikowi stopniowo odkrywać, że za surowością kryją się rany, lęk i głęboka potrzeba kontroli, która ma chronić przed kolejnym bólem.
Relacja Elizy i Alberta rozwija się powoli, z napięciem, które narasta nie poprzez wielkie gesty, lecz milczenie, spojrzenia i drobne pęknięcia w murach, jakie wokół siebie wznieśli. Motyw hate to love nie jest tu schematem, lecz procesem, bolesnym, pełnym sprzeczności i emocjonalnej niepewności. Miłość rodzi się najpierw w wersji platonicznej, cichej i jednostronnej, przesiąkniętej tęsknotą oraz rezygnacją, by dopiero później nabrać cielesności, która nie epatuje dosłownością, lecz podkreśla wagę emocji i bliskości.
Eliza i Albert nie dostają od losu niczego za darmo. Zanim odważą się nazwać to, co naprawdę między nimi rośnie, muszą przejść długą i bolesną drogę pełną wewnętrznych sprzeczności, niedopowiedzeń i trudnych wyborów. Na ich relację czyha wiele wyzwań i problemów, zarówno tych narzuconych z zewnątrz, jak i tych wynikających z własnych lęków oraz ograniczeń. Autorka nie unika również cielesnego wymiaru tej historii, czytelnik otrzymuje sporą dawkę erotyki, podanej jednak w sposób, który nie dominuje fabuły, lecz podkreśla intensywność emocji, napięcie i naturę rodzącego się uczucia.
Największą siłą „Zakazanego męża” są emocje, surowe, niekomfortowe, prawdziwe. To książka, która boli, frustruje i wzrusza jednocześnie. Pokazuje, jak cienka bywa granica między obowiązkiem a pragnieniem, jak łatwo zamknąć się w roli narzuconej przez innych i jak trudno pozwolić sobie na miłość, gdy całe życie uczono, że jest ona słabością.
To nie jest lekki romans do przeczytania jednym tchem. To historia, która zostaje pod skórą i zmusza do refleksji nad wolnością wyboru, ceną lojalności wobec samego siebie oraz nad tym, czy nawet najgrubsze mury naprawdę są nie do zburzenia.
To opowieść o tym, że nawet najbardziej zamknięte serce może pęknąć, jeśli trafi na kogoś, kto nie boi się zostać z nim w ciszy. I o tym, że miłość bywa najbardziej niebezpieczna wtedy, gdy jest absolutnie zakazana.
„Zakazany mąż” zachwyci czytelników poszukujących emocjonalnej głębi, skomplikowanych relacji i opowieści, które balansują między współczesnością a duchem dawnych romansów. To historia o miłości trudnej, niewygodnej i właśnie dlatego tak poruszająco prawdziwej.
