Bezpłatny fragment - ZĄBIAKI i tajemnice starego gabinetu

Tajemniczy gabinet

W samym sercu miasta stał stary budynek, którego wszyscy woleli unikać. Jego okna były tak brudne, że nawet promienie słońca z trudem przebijały się przez warstwę kurzu. Drzwi skrzypiały przy każdym podmuchu wiatru, a zardzewiała klamka nie zachęcała do ich otwierania.

W środku panowała cisza.

Tak głęboka, że najmniejszy dźwięk dudnił echem, niczym w jaskini. W kątach stały stare fotele dentystyczne, zakurzone lampy zwisały z sufitu, a na podłodze leżały porozrzucane narzędzia, których nikt od dawna nie używał.

Wyglądało na to, że czas zatrzymał się tutaj wiele lat temu.

Powietrze pachniało starą pastą do zębów, goździkami i dawnymi lekarstwami. Był to dziwny zapach, trochę jak w muzeum, trochę jak w zapomnianej piwnicy, w której przez lata przechowywano stare medyczne przedmioty.

A jednak w tym miejscu było coś jeszcze, można było poczuć lekki dreszcz przebiegający po plecach i serce, które nagle zaczynało bić szybciej. Jakby stary gabinet skrywał jakąś tajemnicę i tylko czekał, aż ktoś ją odkryje.

Kiedy na niebie pojawiał się księżyc w pełni, w owym gabinecie zaczynały dziać się rzeczy, których nikt nie potrafił wyjaśnić.

Fotele poruszały się cicho, jakby kołysały się w rytm dziwnej melodii. Lampy migotały, choć nikt nie próbował ich włączyć, a po ścianach przesuwały się długie, tajemnicze cienie.

Czasami można było usłyszeć także szept.

Cichy.

Ledwie słyszalny.

Ale wystarczający, by zatrzymać się na chwilę i spojrzeć w stronę starego budynku.

Przechodnie nie wiedzieli, że w tym zapomnianym zakątku kryje się świat zupełnie inny niż ten, który znali na co dzień.

Świat pełen sekretów, niespodzianek i niezwykłych przygód.

Świat, w którym nawet stare fotele stomatologiczne mogły mieć własne tajemnice, a zakurzone narzędzia, swoją historię.

Bo właśnie tutaj mieszkała pewna niezwykła rodzina.

Rodzina Ząbiaków.

Nocne sekrety

Nocą w starym gabinecie wszystko nabierało jeszcze więcej magii.

To właśnie wtedy jego mieszkańcy budzili się do życia, a zwyczajne przedmioty potrafiły skrywać niezwykłe historie. Zza zamkniętych szuflad dobiegały czasem ciche szelesty, stare fotele skrzypiały przy najmniejszym ruchu, a gdzieś w głębi pomieszczenia można było usłyszeć tajemnicze stuknięcie.

Nie były to jednak odgłosy, których należało się bać.

Wręcz przeciwnie.

Brzmiały raczej tak, jakby ktoś urządzał sobie niewinne psoty, nucąc pod nosem:

„Ząbiaki w domu psocą,

Próchcia, Mleczak, wszyscy są

Tata Kamień, Mama też,

Z nimi zabawa trwa i gra!”

Nagle z mroku rozbłysły dwie pary oczu.

Jedna para przemknęła za fotelem, druga zniknęła pod starą szafką. Towarzyszyły temu ciche chichoty i tupot małych stóp.

Wtem ktoś kichnął tak głośno, że kurz uniósł się w powietrzu niczym złoty pył.

— A psik!

Po chwili z cienia wysunęła się Mama Dziąsława.

Była lekko pochylona, miała włosy upięte w kok i uśmiech pełen ciepła. To ona zawsze czuwała nad tym, żeby dzieci nie zrobiły sobie krzywdy wśród starych sprzętów i zakurzonych narzędzi.

— Próchciu! Mleczaku! Tylko ostrożnie! — zawołała.

Zza fotela wychyliła się Próchcia. Miała około dziesięciu lat i była tak ciekawa świata, że trudno było jej usiedzieć w jednym miejscu dłużej niż kilka minut. Uwielbiała tajemnice, zagadki i wszelkiego rodzaju psoty.

Chwilę później spod starego stolika wyszedł Mleczak, jej młodszy brat. Miał kilka lat mniej od Próchci i zwykle z wielkim zapałem przyłączał się do jej pomysłów, choć nie zawsze nadążał za starszą siostrą.

Tym razem potknął się o własne nogi i wylądował prosto na miękkim dywaniku.

— Mleczak! — Próchcia wybuchnęła śmiechem.

— Nic mi nie jest! — odpowiedział, podnosząc się szybko. — To było zaplanowane!

Mama Dziąsława pokręciła głową, ale na jej twarzy pojawił się uśmiech.

— Oczywiście. Wszystko było zaplanowane.

W tej samej chwili zza drzwi dobiegło ciężkie stąpanie.

Tup… tup… tup…

Dzieci spojrzały na siebie.

— Tata! — szepnął Mleczak.

Po chwili w drzwiach pojawił się Tata Kamień.

— Czy ja dobrze słyszę? — zapytał, spoglądając na porozrzucane przedmioty. — Znowu urządzacie wyścigi po całym gabinecie?

— To nie wyścigi — wyjaśniła Próchcia. — To poszukiwanie przygody.

Tata Kamień westchnął ciężko.

— Poszukiwanie przygody? W tym starym gabinecie?

— A dlaczego nie? — zapytała Próchcia.

Tata Kamień już miał coś odpowiedzieć, kiedy nagle jedna z lamp zamigotała.

Raz.

Drugi.

A potem zgasła.

W gabinecie zrobiło się ciemniej.

Mleczak przysunął się do siostry.

— Próchciu…

— Co?

— Czy ty też to widziałaś?

— Co takiego?

Chłopiec wskazał na fotel stojący w głębi pomieszczenia.

Przez chwilę nikt się nie odzywał.

Fotel lekko się poruszył.

Skrzyp…

Próchcia zrobiła krok do przodu.

— To pewnie wiatr — powiedziała, choć sama nie była tego taka pewna.

— W tym gabinecie nie ma otwartego okna — zauważył Tata Kamień.

Wszyscy spojrzeli na siebie.

Przez chwilę panowała cisza.

A potem z głębi gabinetu dobiegł cichy chichot.

— Hihihi…

Próchcia szeroko otworzyła oczy.

— To już na pewno nie był wiatr…

Stary gabinet Ząbiaków skrywał znacznie więcej, niż można było dostrzec za dnia.

A jego mieszkańcy dopiero mieli się o tym przekonać.

Jesienne przygotowania

W domu Ząbiaków od samego rana panował niezwykły ruch.

Na stole piętrzyły się dynie, duże, małe, chude i okrągłe jak piłki.

Mama Dziąsława przygotowała je dla dzieci, każda miała już wycięty otwór, przez który można było wyjąć ze środka miąższ.

— Pamiętajcie, żeby nasze lampiony miały piękne, zdrowe uśmiechy! — powiedziała.

— Mój będzie najładniejszy! — zawołał Mleczak.

Chłopiec z zapałem zanurzył dłonie w dyni i zaczął wyciągać miękki miąższ.

— Ale tu jest tego dużo! — zaśmiał się.

Próchcia również zabrała się do pracy. Po chwili oboje mieli ręce lepkie od dyni, a wokół nich zaczęły rosnąć małe stosiki pestek.

Kiedy dynie były już puste w środku, Mama Dziąsława pomogła dzieciom przygotować na nich oczy i uśmiechy.

— Pamiętajcie o zębach! — przypomniała.

— Mój będzie miał największe! — zawołał Mleczak.

Chwilę później jego dynia zamiast pięknego uśmiechu dostała krzywy grymas.

Próchcia spojrzała na nią i zachichotała.

— O! Wygląda, jakby właśnie połknęła cytrynę!

— Wcale nie! — oburzył się Mleczak. — Ona się uśmiecha!

— Oczywiście — przyznała Próchcia. — Tylko trochę… kwaśno.

Mleczak zrobił obrażoną minę, ale po chwili sam zaczął się śmiać.

Próchcia wcale nie zamierzała jednak siedzieć spokojnie przy dyniach. Wzięła garść pestek i zaczęła podrzucać je do góry.

Jedna.

Druga.

Trzecia…

A potem wystrzeliła pestkę w stronę drzwi.

— Próchciu! — zawołała Mama Dziąsława. — Co ty wyprawiasz?

— To są magiczne pestki! odpowiedziała dziewczynka z całkowitą powagą. Każda trafiona dynia spełnia życzenie!

Tata Kamień, który siedział w fotelu i obserwował całe zamieszanie, uśmiechnął się pod nosem.

— W takim razie musisz dobrze celować — powiedział.

Próchcia zachichotała i podrzuciła kolejną pestkę.

Tata Kamień, jak zwykle, miał coś do powiedzenia.

— Kiedyś Halloween było prostsze… Dynia, świeczka i koniec. A teraz? Ozdoby, pajęczyny, lampki, nietoperze i kto wie co jeszcze!

Mruczał pod nosem, ale wcale nie wyglądał na niezadowolonego. Wręcz przeciwnie, ukradkiem podjadał pieczone pestki, które Mama Dziąsława przygotowała na patelni.

— Tato! — zawołał Mleczak. — Zjadłeś moje pestki!

— Nie twoje — odpowiedział Tata Kamień. — Nasze rodzinne.

— Ale ja je przygotowałem!

— To trzeba było pilnować.

Próchcia wybuchnęła śmiechem.

W tym samym czasie Mama Dziąsława próbowała zawiesić na oknie papierowe duchy. Niestety, jeden po drugim spadały na podłogę.

Okazało się, że Mleczak przykleił je… śliną zamiast użyć taśmy klejącej.

— Mleczaku! — jęknęła Próchcia.

— Przecież działało! — bronił się chłopiec.

W tym momencie kolejny duch zsunął się z szyby i wylądował mu na głowie.

Próchcia zaczęła się śmiać.

— To są duchy-akrobaci! — zawołała. — Ha, ha, huuuuu!

Mleczak zdjął papierowego ducha z głowy i również wybuchnął śmiechem.

Nagle przez uchylone drzwi wskoczył kot sąsiadów, którego nazwano rudy Płomień.

Jednym machnięciem ogona przewrócił miskę z pestkami.

Pestki rozsypały się po stole i podłodze.

— O nie! — krzyknął Mleczak.

Chciał je szybko pozbierać, ale potknął się o dynię.

Dynia potoczyła się przez cały pokój.

Toczyła się i toczyła, aż zatrzymała się przy samych drzwiach.

Tata Kamień spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— No i mamy dyniowy maraton…

W jego oku mignęło jednak rozbawienie.

Kiedy dom wyglądał już jak prawdziwa jaskinia strachów, Mama Dziąsława otworzyła starą szafę i wyjęła duże pudełko z kostiumami.

— Dobrze, dzieci. Teraz czas wybrać przebrania.

Mleczak natychmiast zanurkował do pudełka.

— Nietoperz!

Po chwili wyszedł z niego w czarnej pelerynie. Niestety, rękawy były zdecydowanie za długie i chłopiec plątał się w nich przy każdym kroku.

— Patrzcie! — zawołał. — Jestem supernietoperzem!

— Superniezdarnym — poprawiła go Próchcia.

— To też!

Próchcia znalazła w pudełku spiczasty kapelusz czarownicy.

Włożyła go na głowę i spojrzała na siebie w starym lustrze.

— Od dziś jestem najstraszniejszą wiedźmą w całej okolicy!

— Nie jesteś straszna — powiedział Mleczak.

— Co?!

— Wyglądasz śmiesznie.

Próchcia udała oburzoną.

— Jeszcze zobaczysz!

Tata Kamień nawet nie zamierzał zaglądać do pudełka.

— Ja się nie przebieram.

— Dlaczego? — zapytał Mleczak.

Tata Kamień wzruszył ramionami.

— Moja mina jest wystarczająco straszna.

Mama Dziąsława pokręciła głową i poprawiła dynie stojące na parapecie.

— Dobrze, dzieci. Jeszcze trochę pracy i będziecie gotowi na wielką noc.

Za oknem robiło się coraz ciemniej.

Wiatr gwizdał w kominie, suche liście wirowały po podwórku, a w domu unosił się zapach pieczonych pestek i jesiennych przypraw.

Próchcia spojrzała przez okno.

Halloween było coraz bliżej.

A ona miała dziwne przeczucie, że tegoroczna noc będzie zupełnie inna niż wszystkie poprzednie.