Od autora
Trzymany przez Ciebie tomik jest owocem kilku lat zapisywania myśli, emocji i chwil, które z jakiegoś powodu nie chciały odejść. Najczęściej trafiały do notatnika w moim telefonie, miejsca, w którym przez długi czas pozostawały jedynie cichym zapisem chwili.
Przez lata czekały na swój moment. Niektóre zdążyły niemal zatrzeć się w pamięci, inne wciąż potrafię odtworzyć z dokładnością do najmniejszego szczegółu. Aż w końcu przyszedł dzień, w którym odważyłem się opublikować pierwszy wiersz na Instagramie. Potem kolejny, następny i tak powoli zaczęło powstawać coś, czego wcześniej nie potrafiłem sobie wyobrazić.
Większość tych utworów narodziła się niespodziewanie. Z pojedynczej myśli, wyjątkowego obrazu, zasłyszanego zdania, wspomnienia albo uczucia, które pojawiło się na moment, a jednak zostało ze mną na znacznie dłużej.
Nie wszystkie wiersze są opowieścią o mnie, choć w każdym zostawiłem jakiś fragment siebie. Niektóre są wspomnieniami, inne wyobrażeniami, a jeszcze inne próbą nadania słów temu, co trudno nazwać. Być może właśnie dlatego tak wiele z nich powstało, bo nie wszystko da się powiedzieć wprost, ale czasem można spróbować napisać.
Ten tomik jest dla mnie czymś więcej niż zbiorem wierszy. To kilka lat życia zamkniętych między stronami.
Jeśli odnajdziesz w tych słowach coś własnego, jeśli któryś z wierszy zatrzyma Cię choć na chwilę albo przypomni o kimś lub czymś ważnym, będzie to dla mnie najpiękniejszy powód, dla którego warto było je wszystkie zebrać.
Dziękuję, że jesteś tutaj i dajesz tym słowom miejsce również w swoim świecie.
Ściskam,
Mati
Podziękowania
W tym miejscu chciałbym szczególnie podziękować wszystkim osobom, bez których ten tomik, a także publikacja pojedynczych wierszy, być może nigdy nie ujrzałyby światła dziennego.
Dziękuję Wam za obecność, za każde dobre słowo, za życzliwość i wsparcie, które od tak dawna od Was otrzymuję. Za to, że potrafiliście dostrzec coś wartościowego w moich słowach, czasem nawet wtedy, gdy sam nie byłem jeszcze pewien, czy warto się nimi dzielić.
Wasze ciepło i wiara we mnie znaczą więcej, niż potrafię wyrazić. To dzięki Wam odważyłem się zrobić kolejny krok i pozwolić tym wszystkim myślom znaleźć swoje miejsce poza moim notatnikiem.
Dziękuję, że jesteście. Dziękuję, że będziecie.
W szczególności chciałbym podziękować:
Oli, za wszystkie recenzje, szczere opinie, inspiracje i nieocenioną obecność na każdym etapie tej małej literackiej podróży. Za to, że zawsze mogę na Ciebie liczyć, niezależnie od tego, czy potrzebuję kilku słów otuchy, konstruktywnej uwagi, czy po prostu kogoś, kto przeczyta to, co akurat noszę w głowie. Dziękuję Ci za całe dobro, ciepło i serce, które wkładasz w moje słowa. Za to, że potrafisz dostrzec w nich coś wyjątkowego i sprawiasz, że nabierają jeszcze większego znaczenia. Rozpromieniasz ten tomik, podobnie jak rozpromieniasz wiele chwil, które doprowadziły do jego powstania. I choć nie wszystkie podziękowania da się zamknąć w kilku zdaniach, to jedno chciałbym, żebyś wiedziała. Ogromnie się cieszę, że jesteś ( i, że będziesz).
Dagmarze, za wciągnięcie mnie do niewiarygodnie twórczego środowiska jakim jest Klub Żywych Poetów. Otworzyłaś mi drzwi do pięknego świata.
Piotrowi, mimo, że nie chce często czytać tych wierszy, to niektóre są specjalnie dla niego. Dziękuję, braciszku.
Kasi, bo jako pierwsza we mnie uwierzyła i pchała dalej w tym kierunku. Kłaniam się nisko!
Chwila szczęścia
Ciepły wiatr tańczy,
Wśród zielonych pól parkowych
Śmiech cichej rzeki.
Słońce na skórze,
Herbata parzy usta —
Świat jest spokojny
Sosna się chyli,
W objęciach poranka
Szeptem wita dzień
Bez słów, bez myśli
W kropli rosy na liściu
Całe istnienie.
Cień pod sosną drży,
Dziecko goni motyla —
Czas nie istnieje.
Siedem miliardów uśmiechów
Szczęście przybiera różne oblicza.
Bywa kawą na ławce,
Piwem na trawce,
Przysłaną wiadomością
Od tej specjalnej osoby.
Jest uśmiechem wśród maszerujących przechodniów.
Stopą bosą na piaskowej plaży.
Uczuciem niespodziewanym,
Jak letni deszcz,
Który ciepły i przyjemny ochładza zgrzane ciało.
Piosenką zapomnianą, która zagubiła się gdzieś
I powróciła bez pukania nadając sercu rytm.
Jest powitaniem po przebudzeniu
I dobranocą tuż przed snem.
Myślą kompletną, choć niewypowiedzianą,
Rozumianą bez słów.
Bywa słońcem we wschodzie i zachodzie,
Dzielącymi się promykami.
Jest nadzieją, nadwiślańskim wałem.
Marzeniem spełnionym nieoczekiwanie.
Dwudziestoma sześcioma minutami
Minionymi w kilka sekund.
Pełnym bakiem i pustą drogą
Z rozwianymi dookoła włosami.
Parkiem w Nowym Jorku, muzycznym festiwalem.
Koniczyną znalezioną wśród rzeki szumu.
I wreszcie jest Tobą,
Ulubionym uśmiechem
Wśród miliardów gwiazd.
Między sercem a myślą
Tęsknota siada mi na ramieniu, jak ptak,
co nie zna drogi powrotnej.
Szepcze Twoje imię w podmuchu wiatru,
W każdej minucie, w każdym stopniu.
Uczucie jak echo w pustym pokoju,
Twoje imię w refrenie, którego nikt nie uciszy
Zostawiłem Ci ślady w powietrzu,
gdzieś miedzy wdechem a myślą o Tobie.
Może jeszcze kiedyś wrócisz po resztki słów,
które zapomniałem Ci powiedzieć.
A może to ja zgubiłem kierunek,
idąc po śladach, które dawno zatarła fala.
Czasem widzę Cię w cieniu drzew,
czasem w refrenie przypadkowej piosenki.
Miłość nie pyta czy może zostać,
rozsiada się wygodnie między sercem a myślą.
A tęsknota? Tęsknota ma Twoje oczy
i patrzy na mnie każdej nocy,
gdy zamykam oczy.
Na brzegu ciszy
Stałem w ogrodzie nocy,
Gdzie gwiazdy spadały jak niedokończone listy,
A wiatr niósł zapach nieobecnych dłoni.
Liść dotknął mojej twarzy —
Tak cicho, jakby szeptał imię,
Którego nie wolno mi już wołać.
I wtedy wschód,
Nieśmiały jak dziecko w ramionach dnia,
Rozpalił niebo różą światła.
Zrozumiałem —
Nic nie odchodzi, co potrafi
Wracać w promieniach
Skarga dnia
Zwiędły w kącie polne róże,
Szeptem gasły dzień po dniu —
Nikt nie słyszał ich podróży
Z życia w cień, z koloru w próżnię snu.
Stały nieme — jak wspomnienia,
Których nikt już nie przywoła,
Każdy płatek — echo drżenia,
Co milczeniem świat przeszywa dookoła.
A jednak w tej śmierci cichej
Coś się tli, coś jeszcze gra —
Może cień dawnego śmiechu,
Może niedopowiedziana skarga dnia.
Odyseja
Morze myśli napiera,
A ja jestem łodzią
Bez wioseł,
Unoszoną przez fale,
Które same nie wiedzą dokąd płyną.
Czasem w oddali błyska światło —
Może latarnia,
Może tylko złudzenie.
Ale płynę dalej,
Bo przecież nawet błądząc
Można dotrzeć
Tam, gdzie naprawdę się należy.
Krótkie chwile istnienia
Czasem myślę,
Że wszystko co kochamy,
Jest tylko chwilą,
Która próbuje udawać wieczność.
Dłoń dotyka drugiej dłoni,
A już miedzy palcami
Rozsypuje się pył.
Może właśnie w tym tkwi sens:
Że to co najkrótsze,
Potrafi zostawić
Najdłuższy cień
W pamięci.
Zaćmienie
Księżyc płonie w czerwieni,
Jakby niebo odsłoniło ranę.
Świat patrzy w górę,
A jednak czuje ciemność w sobie.
Ten krwawy blask
Nie daje ciepła,
Tylko przypomina,
Że nawet światło
Musi czasem zamilknąć.
I my też —
Stoimy w ciszy,
Nadzy wobec pytań,
Których nigdy
Nie zadaliśmy
Wrześniowe deszcze
Noc spływa deszczem,
Każda kropla uderza
Jak niespełnione słowo.
Latarnie migoczą
Jak wspomnienia,
Których nie sposób zatrzymać.
A ja stoję w mroku,
Słucham jak niebo płacze —
I nie wiem,
Czy to deszcz,
Czy ja się rozpływam.
Kropla światła
Liść opada —
Niby nic,
A jednak świat traci barwę,
Jakby ktoś zdmuchnął płonień
W środku dnia.
Cisza dłuży się
Pomiędzy kroplami deszczu,
A ja pytam:
Czy to lato przemija,
Czy tylko ja?
Oko w ciemności
W kamiennym mroku, gdzie czas się rozkłada,
Wiszy twarz — lecz nie twarz a cień, co spogląda.
Oko jak gwiazda, lecz martwe, bez blasku.
Topi się w nocach, w milczeniach i piasku.
Szeptem zaszyty w fałdach ciemności,
Łka obraz dawnej, utraconej złości.
Czy to koń, co widział śmierć jeźdźca?
Czy duch, co w ścianach od wieków zamieszkał?
Krew jego dawno w kamień wsiąknięta,
Myśl jego w mrozie wieczności zaklęta.
A jednak patrzy… patrzy w głąb duszy,
Aż serce milknie, a krew się poruszy.
I jeśli ujrzysz to oko o świcie,
Nie uciekaj… ono pamięta życie.
Powrót do Domu Róż
„Bo nawet pył w zapomnianych salach szeptać potrafi jej imię w ciszy”
Wróciłem znów w cień marmurowych bram,
gdzie nocy wiatry grają,
a dom mój, pusty i pełen ran,
patrzy, jak serce łkając staje.
I zawsze, zawsze wśród tych murów słyszę imię jej…
tak zawsze, zawsze wśród tych murów słyszę imię jej…
Na ścianach portrety, spojrzenia w mrok,
co kroki moje śledzą,
jakby chciały powiedzieć, że rok za rokiem
tu zawsze czekać będą
I zawsze, zawsze wśród tych murów słyszę imię jej…
tak zawsze, zawsze wśród tych murów słyszę imię jej…
Kominek wygasł, w popiele ślad,
gdzie dłonie Twych ognisk szukały;
lecz teraz popiół jedynie trwa,
a iskry się dawno spaliły.
W bibliotece — kurz i cień,
księgi, co milczą w półsłowie;
a jednak w nich słyszę znów Twój śmiech,
jak echo w zamkniętym grobie.
I zawsze, zawsze wśród tych murów słyszę imię jej…
tak zawsze, zawsze wśród tych murów słyszę imię jej…
W ogrodzie róże krwią pachną znów,
ich ciernie pulsują wspomnieniem,
a kruki na drzewach — posępny chór —
śledzą mój ból spojrzeniem.
I pytam nocą, czy wrócisz tu,
czy zasłona ciszy się wzruszy?
Lecz wiem, że w różach spoczywa już,
uśpiona snem, co nie wróci.
I zawsze, zawsze wśród tych murów słyszę imię jej…
tak zawsze, zawsze wśród tych murów słyszę imię jej…
W objęciach cierni
Czuję ciężar własnej skóry,
Krzyczę w pustkę — pustka odpowiada.
Ogień w sercu zgasł,
A cień mnie pożera powoli.
Patrzę na świat — czarne, rozbite szkło,
Wszyscy odchodzą,
A ja zostaję
Z własnym krzykiem,
Którego nie słyszy nikt.
Zakop mnie delikatnie w swym wspomnieniu,
Bym stał się cieniem w tobie
Gdy spojrzę w twarz Otchłani
I ze ścieżki dnia zejdę
Abym nie kroczył przez to sam.
Czarne lilie
Pod Twoimi powiekami śpi noc bez gwiazd,
A ja wdycham jej zapach — ciężki jak ziemia po deszczu.
Twoje usta smakują jak grzech,
Który spowiada się tylko w krwi i w ciszy.
Twoje ciało — katedra ruin,
Kolumny żeber, ołtarz bioder,
A ja modlę się w nim językiem i bólem,
Jak kapłan w świątyni bez Boga.
Między nami nie ma jutra,
Tylko echo kroków umarłych kochanków,
Które szepczą, że każdy dotyk
Jest powolnym umieraniem.
A jednak piję Cię wzrokiem, dotykiem, myślami,
Aż do ostatniej kropli ciepła.
I kiedy Twoje serce bije we mnie,
Wiem, że miłość jest tylko inną nazwą
Dla śmierci, która smakuje słodziej.
Liście umierają lepiej
Jesień — to tylko powolne rozbieranie drzew,
Nagie ramiona wyciągnięte ku niebu,
Jakby błagały o dotyk,
Który nigdy nie nadejdzie.
Liście spadają jak listy bez adresata,
Nikt ich nie czyta,
Nikt nie odpowiada.
Cisza ściele się grubiej niż śnieg.
A my?
Idziemy tą samą drogą,
Przemijając krok po korku,
Udając, że w tym jest sens.
Może to jedyna prawda, jaką daje jesień:
Że piękno istnieje tylko w umieraniu,
A wszystko co kochamy,
Już dziś jest w trakcie rozkładu.
Galeria na lodówce
Ta galeria biała, magnesami szyta,
Gdzie mała ręka słońce wycięła z cytryny,
A dom stoi krzywo, bo świat się kiwa,
Gdy się jest małym — ta galeria minie.
Jeszcze trwa — choć serce już wie,
Że ten las kredek, ten chaos radosny,
Ten bezład, co życie układa w puzzle,
Zmieni się w porządek — ostrożny i dorosły.
Wciąż jesteś tu małą kartką, przyklejoną nad ranem,
Rysunkiem „Tato, popatrz!” — chmurą niepokonaną.
Twój śmiech jest magnesem, co trzyma ten świat,
Choć czas cicho ciąga każdą z dat.
Lodówko — archiwum milczenia,
Które chłodzi nie tylko mleko,
Ale i wspomnienia — zbyt szybko się starzeją.
Za każdym razem, gdy zamykam twoje drzwi,
gasną kolory — córki moje — i wiem,
że nie zatrzymam ani jednego dnia,
ani jednego niepotrzebnego „już”.
Więc stoję przed tą białą skrzynią cudów,
gdzie nasze życie wisi na chłodno
i dotykam odbitek twojego dzieciństwa —
tak szybko schnących, jak łza na policzku rodzica,
który wie, że najpiękniejsze wystawy są tymi,
które prędzej czy później się kończą.
Wasze śmiechy, teraz tak głośne, że wibrują drzwiami,
już mają w sobie posmak innego powietrza.
W każdym nowym rysunku, co przybywa rankiem,
widzę już odbicie tego, który nadejdzie za lata —
i będzie miał mniej kolorów, a więcej znaczeń.
Więc stoję i chłonę ten słodki, zwykły chaos,
ten bezład stóp w piżamach biegający o świcie.
Każdy magnes przyciskam mocniej,
jakbym chciał wcisnąć czas w metal, zatrzymać go siłą wiary.
Bo choć dziś macie tylko pięć wiosen,
to w piasku w zegarze słyszę już szelest —
nieubłagany, cichy i pewny —
szelest skrzydeł, które powoli,
bez pośpiechu,
ćwiczą do odlotu.
Ostatni liść
Stałem pod drzewem,
A został na nim tylko jeden liść.
Wiedziałem, że spadnie,
Tak jak ty musiałaś odejść.
Patrzyłem, jak wiatr powoli
Odrywa go od gałęzi.
I w tej chwili zrozumiałem,
Że nigdy więcej nie poczuję
Twojej dłoni w mojej.
Podniosłem ten liść z ziemi
I płakałem tak,
Jakby świat skończył się wraz z tobą.
A jednak trzymałem go w książce —
Żeby mieć dowód,
Że choć wszystko przemija,
Moja miłość nigdy nie odejdzie.
Kiedy odchodzisz
Zostawiasz po sobie ciszę,
Która pachnie twoim śmiechem.
W pustym pokoju
Krzesło wciąż pamięta twój ciężar,
A poduszka trzyma ciepło,
Jakby nie wiedziała,
Że już nie wrócisz.
Jeśli zamknę oczy —
Jesteś tu na chwilę.
Jeśli je otworzę —
Świat znów uczy mnie tęsknić.
Dotyk wieczności
Twoje serce bije,
A ja słyszę w nim cały wszechświat.
Jedna łza potrafi unieść
Więcej niż ocean —
Bo mieści w sobie
Miłość, stratę i nadzieję.
Dlatego trzymam twoją dłoń,
Jakby była ostatnim światłem,
Którego nie wolno zgasić.
Spacer w górach
Ścieżka wciąga mnie głębiej,
w wąskie przejścia,
a ziemia otwiera się pod naporem,
jakby czekała tylko na mnie.
Dotykam kamieni —
twardych, nieustępliwych,
jakby strzegły najskrytszych tajemnic.
Kropla potu spływa po karku,
a góra odpowiada westchnieniem.
Las rozchyla się przede mną,
szept liści plącze się z moim oddechem,
a powietrze staje się gęste,
lepko przywierające do skóry.
Wilgoć osiada na wargach,
śliska, słona, rozpalona,
a oddech urywa się w połowie kroku.
Ściskam skałę —
jej twardość pulsuje jak napięte mięśnie,
dłonie szukają drogi,
aż w końcu znajdują miejsce,
gdzie wszystko się poddaje.
Pcham się wyżej, szybciej,
nogi drżą, ramiona rwą,
a cały świat zawęża się
do rytmu mojego ciała w jej zboczach.
A gdy wreszcie przebijam się przez granie,
świat rozszerza się nagle,
eksploduje w świetle,
rozlewa się fala przez ciało i powietrze.
I stoję na jej szczycie —
zatopiony w otwarciu,
w ciszy, która jest krzykiem,
w spełnieniu, które nie zna końca.
Ręka w górę, droga w dół
On stoi w ciszy,
jeden palec w dole, ku ziemi,
jakby chciał zebrać świat
i odmienić go w oddechu człowieka.
Druga ręka uniesiona ku niebu,
ale nie po to by prosić —
tylko by wskazać własną drogę.
Nie ma tu zbawienia ani potępienia,
jest tylko wolność i waga wyboru.
Ogień spala stare prawa,
dym niesie pamięć stuleci,
a my — mali i pełni pychy —
stajemy twarzą do siebie,
do cienia i światła w sobie.
Nie klękam.
Nie modlę się do nieba.
Nie proszę o przebaczenie.
Piję w milczeniu, czując ziemię pod stopami,
i wiem: męstwo to nie uśmiech Boga,,
męstwo to własny krok w ciemności.
On nie kusi,
nie wymusza, nie sądzi.
Jest lustrem —
ręką, która pokazuje drogę ku ziemi,
odwrotną niż wszystkie słowa,
odwrotną niż wszystkie hierarchie.
Pod jego spojrzeniem każdy oddech staje się rytuałem.
Nie płonie piekło, nie świeci niebo.
Pali się człowiek, który bierze wolność w ręce.
I wtedy wiem, że wiara nie jest w aniołach,
nie jest w księgach, nie w symbolach.
Wiara jest w nas —
w naszych dłoniach, w naszych decyzjach,
w ogniu, który nie pyta,
czy jesteśmy godni.
Mantra popiołu
Bij w ziemię.
Krzyk wchodzi w twoje ciało.
Bij w ziemię.
Niech echo odpowie gniewem.
Nie klękaj.
Nie pytaj.
Nie klękaj.
Niech krzyk stanie się twoim ciałem.
Płoną gałęzie.
Płoną ulice.
Płoną gałęzie.
Niech wszystko co milczało, zatańczy w ogniu.
Podnieś głowę.
Nie patrz w dół.
Podnieś głowę.
Niech oczy twoje płoną jak lampy w nocy.
Rzeka krwi.
Rzeka ognia.
Rzeka krwi.
Płyń z nią, aż nie zostanie strachu.
Bij w ziemię.
Niech drży.
Bij w ziemię.
Niech świat wie, że żyjesz.
Nie ma Boga.
Nie ma piekła.
Nie ma Boga.
Jest tylko twoje imię w popiele.
Krzykaj.
Śpiewaj.
Krzykaj.
Niech echo stanie się hymnem wolności.
Bij w ziemię.
Krzych wchodzi w twoje ciało.
Bij w ziemię.
Niech wszystko co milczało, zatańczy w ogniu.
Noc, która znała twoje imię
O dwudziestej drugiej świat jeszcze był zimny,
a szkło z whisky błyszczało jako pierwsza myśl o grzechu.
Wtedy spojrzałaś — i cisza zaczęła pachnieć skórą.
Zegar posuwał się powoli,
jakby sam chciał patrzeć jak płonie powietrze między nami.
O jedenastej śmiech zgasł w gardle,
usta znalazły prawdę, której nie wypowiada się głośno.
Północ miała smak ognia.
Palce ślizgały się po słowach,
które traciły sens —
zostawało tylko ciepło
i to dziwne drżenie, jakby czas oddychał naszym rytmem.
O pierwszej światło zgasło samo.
Niebo przywarło do szyb,
a ty pachniałaś snem,
w którym Bóg się spóźnił,
więc przyszedł diabeł i tylko skinął głową.
O trzeciej nie było już nas —
była tylko noc,
rozlana po podłodze, po ciałach, po myślach.
Szept wędrował po krwi jak piosenka,
której nie chcemy skończyć.
O czwartej — cisza.
Tak gęsta, że można było ją pić.
Tak delikatna, że mogła się złamać od oddechu.
Zasnęłaś wtulona w grzech,
a ja czułem, że moje imię topi się w twojej skórze.
O szóstej świat był z byt jasny,
zbyt prawdziwy.
Patrzyłem jak słońce wchodzi w twój włos
i wiedziałem —
że tej nocy nie trzeba żałować,
bo już dawno oddałem za nią duszę.
Dombranoc
Złóż dziś dłonie na ciszy,
Niech świat się sam toczy bez ciebie.
Niech myśli powoli gasną,
Jak lampy w biurze po pracy.
Zdejmij z ramion ciężar godzin,
Co biegły jak spóźnione pociągi
I połóż się w miękkim świetle nocy,
Która nie pyta o plany.
Niech sen przyjdzie spokojny,
Bez wielkich słów, bez pośpiechu,
Jak kartka, co sama się zamyka
Na ostatnim zdaniu dnia
Bo jutro znów będzie do przeczytania,
Ale dziś —
Niech odpoczywa nawet papier.
23:28
23:28
Zegar szepcze miękko jak oddech na karku,
światła w oknach topnieją jak lód w whisky,
noc rozkłada się między nami —
powoli, leniwie jak koc z ciężkiego aksamitu.
23:29
Twoje spojrzenie to północny wiatr,
co wślizguje się w ciszę i zostawia ślad —
ciepły, niepewny, drżący jak wspomnienie dłoni,
której już nie ma, a ciało pamięta.
23:30
Miasto oddycha przez sen.
Światło latarni przecina kurz wspomnień,
a aj myślę o wszystkich chwilach,
które przeminęły zanim zdążyły się zacząć.
23:31:
Zapach nocy to nuta skóry,
trochę dymu, trochę deszczu
i coś, czego nie umiem nazwać,
a co zostaje na języku jak echo pocałunku.
23:32
Czas przestaje być linią —
jest pulsowaniem między nami,
powrotem i oddaleniem,
cieniem na ścianie, który wciąż szepcze „zostań”.
23:33
Świat zwinął się w szept,
a ja — w Ciebie.
Każda minuta pachnie snem,
z którego nie chcę się budzić.
23:34
Powietrze gęstnieje, miękkie jak cisza po słowie,
którego nikt nie wypowiada.
Twoje palce — nie dotykają, lecz domyślają się mnie,
jakby noc sama chciała nas napisać od nowa.
23:35
Czas rozlewa się jak wino po prześcieradle chwili,
a granice — ciała, myśli, oddechu — znikają.
Jesteśmy tylko drżeniem, błyskiem między sekundami,
gdy świat zamyka oczy,
a my — otwieramy się na siebie jak noc na świt.
23:36
Świat cichnie.
Zostają tylko splątane oddechy
i noc, która zamyka nas w swoich ramionach —
jakby chciała, byśmy śnili dalej,
już bez słów.
Nauka patrzenia
Usiadł na gałęzi wróbel,
mały jak myśl, co ledwie dojrzewa w ciszy.
Spojrzał na mnie i zapytał:
— Czym jest szczęście, człowieku?
Zawahałem się.
Bo jak odpowiedzieć komuś,
kto nie zna pośpiechu,
nie nosi zegarka ani długu w sercu?
— Wiesz.. — zacząłem cicho —
szczęście to nie tylko wielkie rzeczy,
te, o których pisze się i mówi głośno.
To także kubek kawy,
który parzy dłonie w chłodny poranek.
To zapach deszczu,
gdy spada na suchy asfalt po długim lecie
i liście, które szeleszczą jak śmiech dzieci,
choć nikogo już tam nie ma.
Szczęście to znalezienie płyty,
która gra tak, jakby znała twoje myśli.
To dobra książka odkryta przypadkiem,
która nie chce cię wypuścić z dłoni.
To ten moment, gdy słonce wpada przez okno
i na sekundę świat wygląda tak,
jakby był stworzony tylko dla ciebie.
Wróbel przekrzywił głowę.
— A spokój? — spytał.
— Spokój — odpowiedziałem —
to nie brak hałasu,
lecz umiejętność słuchania go bez lęku.
To zgoda na to, że dzień minie,
że coś się skończy,
że ktoś odejdzie.
Zamilkliśmy.
Wiatr poruszył gałęzią,
a ja pomyślałem, że może właśnie to jest szczęście —
ta chwila, niczym nieprzymuszona, która trwa.
Bo szczęście, mały przyjacielu,
ukryło się w małych rzeczach.
Trzeba tylko nauczyć się
patrzeć wystarczająco cicho,
żeby je dostrzec.
Anatomia pożądania
Nie patrz. Tylko czuj. Już usta są na lędźwiach.
Wędrówka wzdłuż linii, gdzie pot spływa słony.
Dłoń we włosach — tam, gdzie złoto jest wilgotną uwięzią.
W ustach masz smak wulkanu. Ogień niepokonany.
Twój oddech to wiatr, co wzmaga nas w ten sztorm.
Na karku czuję puls, ten rytm, który przyspiesza.
Pochylam się niżej, by upewnić się, że to nie sen.
Jestem chciwością. I chcę tej grzesznej ciszy,
Która pęka, gdy język odnajduje krawędź.
Biodra wygięte, twarde jak stal.
Jesteś łukiem, jesteś strzałą. Wiem gdzie trafię.
Piersi w górę, agresywne w tym drganiu. Niczym lica.
Płoną nim dotknę ich koniuszków. To jest gra, w której zapłatę
Odbieram natychmiast, w tym nagłym, czułym drganiu.
Wnętrze gorące, wilgotne, bez zasad.
Jak wulkan co czekał bym dotknął jego jądra.
Ruch jest zdecydowany. Nie ma tu cienia. Jest prawda.
Jesteśmy mechaniką ciał, co się w sobie scalają.
Każde wejście to szept: jesteśmy jednością.
Twój krzyk to klucz. Twoje oczy wywrócone.
W tym tchnieniu jestem wszystkim, co w tobie jest skryte.
Więc ściskaj mnie mocno. Niech to się nie skończy!
Niech to ciało w ciele zostanie.
Do cna. Na szczyt.
Jesteś rozkoszą. Jestem siewcą.
I to jest jedyne piekło, w którym chcę spłonąć.
Jeszcze raz. Amen.
Teraz.
Zimowe przebudzenie
Niech szron za oknem zawiśnie w milczeniu,
Tu, gdzie ogień jest naszym jedynym światłem.
Leżąc na kocu przy jego blasku,
Wpatrzeni w odbicia promieni w oczach
W twym wzroku — węgiel, rozżarzony, czeka,
A dłoń ma, jak wędrowiec, kreśli mapę pragnień,
Odkrywając zakamarki, doliny i szczyty,
Gdzie skóra jak jedwab pod palcami miękka.
Płomień liże drewno, jak usta — szyję,
Cień drży na ścianie, a oddech gęstnieje w mroku.
Jesteś mi rzeźbą z marmuru, co żarem ożywa,
Gdy usta, jak lawa gorąca, znaczą swój ślad.
W ustach — nektar zmysłów, smak wina i żądzy,
Każdy szept — jak dotyk aksamitu delikatny.
Świat kurczy się do kręgu bioder, splątanych nóg,
Gdzie fala gorąca rozbija się o brzeg, ostateczny.
Nie kominek, lecz serce bije w tym rytmie,
Zew natury, silniejszy niż mroźna noc.
Gdy jęk, krótki, jak cięcie ostrza przestrzeń rozrywa,
Ogień w nas płonie, a zima czeka na świt.
Jesteśmy bursztynem w ogniu, co roztapia czas.
Liście w kolorze krwi
Księżyc jak oko blade, zwisł na nagim parkiem,
A wiatr zimny jak stal, szepcze mi gotycką skargę.
Wrzesień umarł, chłodem październik się karmi,
W powietrzu czuć zgniliznę i Twój słodki, mroczny urok.
Liście na asfalcie, zgniłe, w kolorze wina,
każdy krok to szept, że czas mija.
Wampiryczny welur nocy spowija blade dęby,
Gdy w kroplach deszczu toną moje
Wiecznie smutne zmysły.
Krzyże na cmentarzach skryte we mgle dymnej,
Jak mroczna obietnica, co nigdy nie przeminie.
Ona czeka, w jedwabiach tak czarnych jak jej włosy.
Zieleń jej oczu pochłania mą gotycką duszę na zawsze.
Chłód cmentarnego marmuru, dotyk Twych lodowatych ust.
Szept: „Kochaj mnie, póki nie obróci nas w rdzę ten chłost”.
Jest w tym mroku coś pociągającego,
Grzeszny, słodki ból,
Jesień — kochanka, Halloween — nasza wieczna,
Wiktoriańska trumna.
Martwy ton jesieni
Znów ten szary horyzont, znów ten wiatr co rwie dach.
Wrzask stali i chłodu w pustych klatkach miast.
Listopad przyszedł bez pukania, w płaszczu z dymu i mgły,
A w kałużach odbija się smutek, który nosimy my.
Nie ma dokąd iść, ale idę aleją z butwiejących drzew,
Słysząc w każdym liściu pękniętym stary, stłumiony gniew.
Szukam słowa, który mogło wszystko zmienić, zanim,
Zanim Twój cień przepadał w tej mętnej, mokrej głębinie.
Pomniki stoją nieme, z betonu i łez.
Każdy kamień opowiada, że nic już nie ma, wszystko jest.
Ta pustka w kręgosłupie — pamiątka po Tobie, jak chory zrost.
Zostały tylko pytania, przeklęty, metaliczny most.
Nikt już nie czeka by patrzeć, jak wolno gasnę.
Jesteśmy wolni od oczu, od osądów, od tej fałszywej łaski.
Tylko ja i echo kroków w tę noc, co nie ma kresu.
Pomóż mi przywołać ten ogień zanim ugrzęźnie w bezsensie.
Dziś zostają nam tylko ten brudny, cmentarny blask,
Gdzie obaj jesteśmy sami, gdzie milczy już wszelki wrzask.
Żywi są zbyt szybcy, by słuchać. Umarli — zbyt dalecy.
Więc idę dalej. Z tą jesienią. Z tym metalicznym żalem w ręce.
Spotkanie z Nimfą
Gdzie mrok się kładzie gęsty, sosną podszyty
I mech pod stopą stęsknioną woła,
Mężczyzna błądził — zmęczony, obity,
Aż lśnienie wody wabi go do czoła.
Jezioro spało, gładkie jak tafla szkła.
W koronie gwiazd ukryta, ledwie tląca.
Wtem ją zobaczył — jak srebrny sen z dna,
Rusałka w blasku księżyca drżąca.
Włos, z wodorostów utkany i mgły,
Spływał kaskadą na blade jej ramię.
Oczy, jak woda wciągająca, pociechy i łzy,
Wciągały w ciszę, w bezbrzeżne złamanie.
Uśmiech — jak kropla rosy na wargach lilii,
Bez słowa wabił, choć z daleka stał.
On, ludzkim ogniem podsycany w tej chwili,
Czuł jak pęka w nim rozsądku wał.
Zbliżył się stapiając po ziemi miękkiej,
Podążając za melodią z głębi wód.
Nie była ciałem, lecz marzeniem giętkiej
Esencji nocy, co nie znała trud.
Oplotła go ramionami, chłodem jeziora,
Lecz w środku płonął żar co spalał lód.
Szeptała wiatrem, że ta chwila, ta pora,
To wszystko co świat miał zmienić w cud.
Gdzieś w trawach mokrych, pod liśćmi drzew,
Zaczęło się tańczyć to święto ciał.
Dotyk był pieśnią, co zmysłów budzi zew
I każdy nerw do życia w nim wołał.
W ustach jej smak wody i leśnej żywicy,
W spojrzeniu obietnica — wieczności dar.
Upadli razem, bez granic i różnicy,
Większy niż on i ona — był ten żar.
A gdy dreszcz ziemię objął i nieba sklepienie,
Gdy ciało drżało w najwyższym z uniesień,
Gdy pękał krzyk i rodziło się tchnienie.
Poczuł, że pusta jest dłoń i westchnienie.
U szczytu słońca, w momencie spełnienia,
Zniknęła. Rozpłynęła się jak dym.
Został sam, na granicy jawy i cienia,
Dotknięty magią, lecz na zawsze nim.
Czuł jeszcze chłód jej skóry na sobie,
Zapach sitowia i wody rześkiej minionej.
Wiedział, że kochał, lecz nie w ludzkiej dobie —
Kochał cień wody, co spłynął po Brokilonie.
Zatrzymany krok
W mglistym poranku czas się zatrzymał,
na sekundę — ciche jak oddech.
Trzy małe postacie idą w świat,
a świat mięknie pod ich krokami.
Każdy liść pod stopą szepcze:
„Zostań, niech to trwa.”
Bo w tej chwili — nic się nie kończy,
choć wszystko przemija.
I tylko miłość, ta najzwyklejsza,
niesiona w małych dłoniach,
potrafi ogrzać listopad,
że nawet mgła się uśmiecha.
Kiedy będziesz szła przez życie
A kiedy kiedyś ruszysz w świat,
z kieszeniami pełnymi własnych marzeń
i nagle poczujesz, że droga jest zbyt kręta —
pamiętaj, że nie musisz wygrywać każdego dnia,
żeby zasługiwać na miłość.
Nie życzę ci najwyższych szczytów,
jeśli miałyby cię kosztować spokój.
Życzę ci miejsca, które wybierzesz sercem
i ludzi, przy których odetchniesz tak lekko,
jakby świat na chwilę przestał się spieszyć.
A jeśli kiedyś nogi odmówią marszu,
jeśli spojrzysz w lustro
i zobaczysz w nim pytania bez odpowiedzi —
ja tam będę.
Nie na podium, nie na starcie,
lecz obok ciebie,
z otwartymi ramionami
i wiarą większą niż wszystkie twoje wątpliwości.
Nie musisz być najwyżej —
Wystarczy, że będziesz tam,
gdzie twoje oczy zapalą się blaskiem,
którego nikt nie będzie musiał tłumaczyć.
Bo twoje szczęście, Córeczko,
nie mierzy się aplauzami świata,
lecz ciszą, w której serce mówi:
„Tu jest dobrze”.
A ja… ja zawsze znajdę drogę do ciebie,
nawet wtedy,
gdy tobie zabraknie map.
Czarna sukienka — część I
Zimowy wiatr jeszcze trzymał mnie za kołnierz,
kiedy wszedłem do baru.
W środku pachniało whisky, dymem
i czymś jeszcze —
Kup książkę, aby przeczytać do końca.