Bezpłatny fragment - Wszystko czego nikt mi nie powiedział

WSZYSTKO,

CZEGO NIKT MI NIE POWIEDZIAŁ

Powieść, poradnik i osobisty dziennik dla

współczesnych nastolatek

O przyjaźni, samoakceptacji i odwadze, by być sobą

Moim dwóm córkom.

Za wszystkie przewrócone oczami odpowiedzi.

Za trzaśnięcia drzwiami, po których pięć minut później słyszę: „Mamo, a co jest na kolację?”.

Za bluzy porzucone na krzesłach, kubki odnajdywane w najdziwniejszych miejscach i rozmowy, które zaczynają

się od „Ty i tak nie zrozumiesz”.

Za Wasze wielkie emocje, jeszcze większe marzenia i ten niezwykły talent do doprowadzania mnie do szaleństwa,

a chwilę później do śmiechu.

Za wszystkie wieczory, kiedy przychodzicie się przytulić, choć jeszcze przed chwilą byłyście na mnie śmiertelnie

obrażone.

To dzięki Wam uczę się każdego dnia, że macierzyństwo nie polega na znajomości wszystkich odpowiedzi.

Czasem polega na tym, żeby usiąść obok. Posłuchać. Nie przerywać. Przyznać, że też się czegoś nie wie.

I kochać nawet wtedy, kiedy żadna ze stron nie potrafi znaleźć właściwych słów.

A wszystkim dziewczynom, które kiedykolwiek poczuły się niewystarczające, zbyt wrażliwe, zbyt głośne, zbyt

ciche albo po prostu inne:

Nie musicie być idealne.

Nie musicie podobać się wszystkim.

Nie musicie zasługiwać na miłość ocenami, wyglądem ani liczbą polubień.

Jesteście ważne. Już teraz. Dokładnie takie, jakie jesteście.

Z miłością — mama, która też wciąż się uczy.

Nie musisz być dziewczyną, którą wszyscy polubią.

Ważne, żebyś nie zgubiła tej,

którą naprawdę jesteś.

Hej, dziewczyno!

Tak, właśnie do Ciebie mówię.

Do tej, która czasami śmieje się najgłośniej w całej klasie, a wieczorem płacze w poduszkę, żeby nikt nie usłyszał.

Do tej, która potrafi godzinami wybierać zdjęcie na Instagram, a później i tak zastanawia się, czy nie wygląda na nim głupio.

Do tej, która udaje, że nie obchodzi jej, dlaczego ktoś nie odpisał na wiadomość, choć sprawdziła telefon już siedemnaście razy.

Do tej, która zakochała się po uszy. Albo jeszcze nigdy się nie zakochała i zastanawia się, czy coś ją omija.

Do tej, która czasem ma ochotę przytulić mamę, a pięć minut później irytuje się, bo mama zadała tylko jedno pytanie za dużo.

I do tej, która ma wrażenie, że wszyscy inni dostali jakąś tajemną instrukcję dorastania. Tylko ona nie.

Wiesz co? Nikt takiej instrukcji nie dostał. Nawet dziewczyna, która zawsze wygląda

idealnie. Nawet ta, która ma mnóstwo znajomych, chłopaka i setki serduszek pod

zdjęciami. Nawet dorośli, którzy czasami zachowują się tak, jakby znali odpowiedź na

wszystko. Dorastanie potrafi być piękne. Ale bywa też koszmarnie skomplikowane.

Przyjaźnie się zmieniają. Pierwsza miłość może przypominać najcudowniejszą piosenkę

świata, a później sprawić, że przez tydzień nie chcesz jej słuchać. Własne odbicie

jednego dnia wydaje się całkiem w porządku, a następnego najchętniej ominęłabyś

każde lustro. Czasami chcesz, żeby ktoś Cię zauważył. A czasami marzysz tylko o tym,

żeby wszyscy dali Ci święty spokój. I jedno, i drugie jest ludzkie. W tej książce poznasz

Maję. Ma piętnaście lat, piękne długie blond włosy, charakter, z którym nie zawsze

łatwo wygrać dyskusję, i serce, które przeżywa o wiele więcej, niż pokazuje światu. Ma

przyjaciółkę Lenę, z którą zna się niemal od zawsze. Ma młodszą siostrę Kasię, która

doprowadza ją do szału, ale często rozumie więcej, niż można by przypuszczać. Ma

rodzinę, szkołę, marzenia, kompleksy i aparat fotograficzny, dzięki któremu potrafi

dostrzegać piękno we wszystkim — tylko nie zawsze w sobie. A pewnego dnia w jej

życiu pojawia się Kuba. Ale to jeszcze nie jest historia o nim. To przede wszystkim

historia o dziewczynie, która powoli uczy się wybierać samą siebie. Nie obiecuję Ci, że

znajdziesz tu odpowiedzi na wszystkie pytania. Nie obiecuję, że po przeczytaniu

ostatniej strony już nigdy nie zwątpisz w siebie. Obiecuję coś innego. Obiecuję, że nie

będziemy udawać, że nastoletnie problemy są małe tylko dlatego, że ktoś jest młody.

Obiecuję, że będziemy rozmawiać o przyjaźni, która potrafi zranić. O pierwszej miłości,

zazdrości, granicach, trudnych słowach, rodzinnych nieporozumieniach i odwadze

proszenia o pomoc. Będą tu też miejsca tylko dla Ciebie. Możesz zapisywać w nich

sekrety, rysować, wklejać zdjęcia, pisać listy, których nigdy nikomu nie wyślesz. Możesz

pominąć pytanie, na które nie chcesz odpowiadać. Możesz wrócić do niego za miesiąc

albo za rok. Nie ma tutaj ocen, sprawdzianów ani jedynych właściwych odpowiedzi.

A jeśli kiedyś będzie Ci naprawdę ciężko, nie musisz radzić sobie sama. Porozmawiaj

z kimś, komu ufasz — rodzicem, bliską osobą, psychologiem. Proszenie o pomoc nie

odbiera Ci siły. Chciałabym, żebyś podczas czytania tej książki czasami pomyślała: „Ojej,

przecież ja też tak mam”. Żebyś czasem się roześmiała. Czasem wzruszyła. A czasem

zamknęła książkę tylko po to, żeby kogoś przytulić albo powiedzieć coś, co od dawna

nosisz w sercu. I zapamiętaj jedno. Nie jesteś projektem, który trzeba nieustannie

poprawiać. Jesteś człowiekiem, którego warto poznawać. Również Tobie samej. A

Twoja historia dopiero się zaczyna.

Z miłością,

Mama dwóch nastolatek, która wie, że dorastanie potrafi dać w kość —

i że dorosłym też przydałaby się czasem instrukcja obsługi własnych emocji.

♡

CZĘŚĆ I

Dziewczyna po drugiej stronie lustra

Wrzesień

„Czasami patrzymy w lustro tak długo, szukając w sobie niedoskonałości,

że zapominamy zobaczyć dziewczynę, która każdego dnia próbuje, marzy,

kocha i walczy o swoje miejsce w świecie.”

Nie wszystko, co widzisz w lustrze, jest prawdą o Tobie.

A już na pewno nie jest całą prawdą.

Rozdział 1

Zdjęcie, którego nie chciałam zobaczyć

„Jedno zdjęcie potrafi zatrzymać sekundę. Ale nie powinno decydować o tym, jak widzisz całe swoje życie.”

Gdyby ktoś zapytał mnie, co najbardziej lubię

w poniedziałkach, odpowiedziałabym bez wahania: moment,

w którym się kończą. Nie żebym miała coś przeciwko

początkom. Po prostu te poniedziałkowe wyjątkowo rzadko

zwiasłowały coś dobrego.

Tego ranka obudził mnie dźwięk suszarki do włosów,

dobiegający z łazienki, i głos mojej młodszej siostry:

— Maaaaaja! Masz jeszcze długo?!

Otworzyłam jedno oko. Siódma zero sześć. Budzik miał

zadzwonić cztery minuty wcześniej. Prawdopodobnie

zadzwonił, ale uznałam, że nie zasługuje na moją uwagę.

— Kasia, błagam! — zawołałam spod kołdry. — Jest siódma

rano!

— No właśnie! A ty zajmujesz łazienkę od pół godziny!

Uniosłam głowę.

— Kasiu, ja jestem w łóżku.

Za drzwiami zapadła cisza.

— To kto jest w łazience?

— Może mama?

— Mama robi śniadanie.

— To może tata postanowił zostać influencerem

kosmetycznym. Nie wiem!

Usłyszałam charakterystyczne prychnięcie mojej

dwunastoletniej siostry.

— Bardzo śmieszne.

Kasia miała niezwykły talent do trzech rzeczy: zadawania

pytań w najmniej odpowiednim momencie, pożyczania

moich ubrań bez pytania i zachowywania się tak, jakby całe

nasze mieszkanie było jej prywatnym królestwem. Była też

jedyną osobą, która potrafiła doprowadzić mnie do furii,

a pięć minut później rozśmieszyć tak, że nie mogłam złapać

oddechu.

W końcu zwlokłam się z łóżka, odgarniając z twarzy długie

blond włosy. Zaczepiły się o łańcuszek, który dostałam od

babci na piętnaste urodziny.

— Świetnie — mruknęłam. — Nawet moje włosy próbują

mnie zatrzymać w domu.

Podeszłam do lustra. W odbiciu zobaczyłam dziewczynę

z lekko rozczochranymi włosami, zaspanymi oczami i miną

osoby, która powinna otrzymywać wynagrodzenie za

wstawanie przed ósmą. Podobno miałam ładne włosy.

Mama mówiła, że są moim największym atutem. Babcia

twierdziła, że wyglądają jak złoto w słońcu. Kasia natomiast

uważała, że zostawiam ich tyle na szczotkach, iż niedługo

będzie mogła zrobić z nich drugi dywan.

Ja widziałam głównie to, że nigdy nie układały się tak, jak

chciałam. Związałam je w niedbały kucyk, wciągnęłam

dżinsy i ulubioną bluzę, po czym ruszyłam do kuchni.

Przy stole siedział tata z kubkiem kawy i telefonem. Mama

pakowała Kasi drugie śniadanie, jednocześnie próbując

znaleźć kluczyki do samochodu.

— Dzień dobry, moje słoneczko — powiedział tata.

— Jeśli to słońce, to chyba podczas zaćmienia — zauważyła

Kasia.

Spojrzałam na nią. Miała na sobie moją szarą bluzę. Moją.

Szarą. Bluzę.

— Kasia.

— Co?

— Co masz na sobie?

Spojrzała w dół, jakby dopiero teraz zauważyła własne

ubranie.

— Bluzę.

— Moją bluzę.

— Ale przecież teraz jest na mnie.

Tata zakrztusił się kawą.

— Dziewczyny, proszę — odezwała się mama, nie

odwracając się od blatu. — Jest poniedziałek. Spróbujmy

przeżyć go bez wojny domowej.

— Ona wzięła moją bluzę!

— Pożyczyłam — poprawiła mnie Kasia. — I to jest zupełnie

inna sytuacja prawna.

— Oddaj ją po szkole.

— Dobra, dobra. Ale przyznaj, że dobrze w niej wyglądam.

Nie odpowiedziałam, bo niestety wyglądała. Usiadłam przy

stole, sięgnęłam po tosta i właśnie miałam zapytać tatę, czy

może mnie podrzucić, kiedy telefon zawibrował obok

talerza. Na ekranie pojawiło się powiadomienie. LENA ♡

MAJAAAA!!!

Wrzuciłam zdjęcia z soboty!

Musisz zobaczyć!!!

Uśmiechnęłam się. Lena była moją najlepszą przyjaciółką od

siódmego roku życia. Znała moje najgorsze fryzury,

wszystkie kompromitujące wspomnienia z podstawówki

i fakt, że jako dziewięciolatka przez miesiąc byłam

przekonana, że zostanę światowej sławy treserką delfinów.

Wiedziała o mnie prawie wszystko. A przynajmniej tak

wtedy myślałam.

W sobotę byłyśmy na piętnastych urodzinach Oli. Tort,

muzyka, mnóstwo zdjęć, śmiech i dziewczyny z nowej klasy,

które dopiero zaczynałyśmy poznawać. To był naprawdę

dobry wieczór. Jeden z tych, podczas których zapomina się

na chwilę o sprawdzianach, porównywaniu się z innymi

i o tym, czy przypadkiem nie mówi się za dużo. Otworzyłam

profil Leny. Pierwsze zdjęcie przedstawiało Olę z tortem.

Na drugim Lena i Zuza wygłupiały się przed lustrem. Na

trzecim stałyśmy wszystkie razem. I wtedy mój uśmiech

zniknął. Lena wyglądała ślicznie. Jej ciemne włosy układały

się idealnie, a uśmiech przypominał ten z reklam

kosmetyków. Ola miała lekko przechyloną głowę

i wyglądała, jakby fotograf uchwycił ją podczas sesji do

magazynu. Zuza śmiała się szeroko, ale nawet ten śmiech

wydawał się jakiś… ładny. A ja? Stałam trochę z boku,

z rozwianymi włosami, przymkniętym jednym okiem

i ustami otwartymi w połowie śmiechu. Wyglądałam,

jakbym właśnie usłyszała najgłupszy żart świata. Albo

próbowała połknąć muchę. Powiększyłam zdjęcie. Potem

jeszcze raz. I jeszcze.

— Maja, zjesz ten tost czy zamierzasz go obserwować? —

zapytała mama.

Nie odpowiedziałam. Patrzyłam na swoją twarz. Na nos,

który nagle wydawał mi się za duży. Na policzki. Na dziwnie

ułożone włosy. Na to, że wszystkie dziewczyny wyglądały

dobrze. Wszystkie oprócz mnie.

— Maja? — powtórzyła mama.

— Już.

Zablokowałam telefon i odłożyłam go ekranem do dołu.

Jeszcze kilka minut wcześniej czułam się całkiem

zwyczajnie. Może trochę śpiąca. Trochę zirytowana Kasią.

Ale poza tym dobrze. Teraz miałam ochotę wrócić do łóżka

i zostać tam przynajmniej do piątku. Najgorsze było to, że

doskonale pamiętałam tamten wieczór. Pamiętałam, jak Ola

prawie upuściła tort. Jak Lena zaczęła śpiewać zupełnie nie

tę piosenkę, którą wszyscy śpiewali. Jak śmiałam się tak

mocno, że rozbolał mnie brzuch. Ani przez chwilę nie

zastanawiałam się wtedy, czy dobrze wyglądam. Dopiero

teraz, patrząc na ekran telefonu, zaczęłam oceniać ten

wieczór tak, jakby był nieudanym sprawdzianem z bycia

ładną. I chyba właśnie to zabolało najbardziej, bo jedno

zdjęcie sprawiło, że zapomniałam, jak bardzo byłam

szczęśliwa.

— Maja, jedziemy! — Głos taty wyrwał mnie z zamyślenia.

Zerknęłam na zegarek. Siódma trzydzieści osiem. Świetnie.

Miałam dokładnie dwie minuty, żeby znaleźć plecak, założyć

buty i udawać osobę, która panuje nad własnym życiem.

— Gdzie jest moja kurtka?!

— Tam, gdzie ją wczoraj rzuciłaś! — odpowiedziała mama

z kuchni.

— Czyli gdzie?!

— Maju, nie jestem systemem lokalizacji zagubionych

ubrań!

Kasia wychyliła głowę z przedpokoju. Włosy miała związane

w niedbały kucyk, a na ramieniu wisiał jej plecak

z breloczkiem, który podarowałam jej na urodziny.

— Na krześle w twoim pokoju, pod trzema bluzami i torbą

z soboty.

Spojrzałam na nią podejrzliwie.

— Skąd wiesz?

— Bo w przeciwieństwie do ciebie mam oczy.

— Szkoda, że nie masz jeszcze nawyku pukania do drzwi.

Pokazała mi język i zniknęła za drzwiami. Normalnie

rozpoczęłybyśmy kolejną rundę naszej codziennej wojny, ale

tego ranka nie miałam na to siły. Znalazłam kurtkę

dokładnie tam, gdzie wskazała Kasia, zarzuciłam plecak na

ramię i wybiegłam za tatą.

W samochodzie pachniało kawą i miętowymi gumami do

żucia. Tata miał zwyczaj zostawiać kubek w uchwycie,

nawet kiedy kawa dawno już wystygła. Włączył radio,

z którego popłynęła wyjątkowo pogodna piosenka o tym, że

wszystko będzie dobrze, jeśli tylko uwierzy się w siebie.

Prychnęłam pod nosem. Łatwo powiedzieć, szczególnie

kiedy nikt właśnie nie wrzucił do internetu zdjęcia, na

którym wyglądasz jak człowiek zaskoczony kichnięciem.

— Coś cię gryzie? — zapytał tata, zatrzymując się przed

przejściem dla pieszych.

— Nie.

— To dobrze. Bo jeśli jednak coś, to mam w samochodzie

miętówki. Podobno pomagają na wszystko.

— Na matematykę też?

— Na matematykę potrzebowalibyśmy czegoś znacznie

mocniejszego.

Uśmiechnęłam się odruchowo. Tata zerknął na mnie i już

o nic nie pytał. Lubiłam w nim to, że nie zawsze próbował

wyciągać ze mnie odpowiedzi na siłę. Potrafił dać

człowiekowi trochę przestrzeni, nawet jeśli nie do końca

rozumiał, co się dzieje.

Przez chwilę patrzyłam przez okno. Na chodniku

dziewczyna w czerwonej kurtce biegła do autobusu,

przytrzymując jedną ręką plecak. Starszy pan prowadził

psa, który uparcie chciał obwąchać każdy krzak. Przy

piekarni ktoś rozstawiał skrzynki z jeszcze ciepłym

pieczywem. Wszystko wyglądało zupełnie zwyczajnie.

Miasto budziło się do kolejnego poniedziałku, a ludzie

zajmowali się swoimi sprawami. Tylko ja miałam wrażenie,

że coś się we mnie przesunęło.

Telefon zawibrował w kieszeni.

LENA ♡ Widziałaś zdjęcia???

Przez chwilę patrzyłam na ekran, zastanawiając się, co

odpisać. W końcu wystukałam krótkie „Tak”. Odpowiedź

przyszła niemal natychmiast.

No i???

Napisałam: Na jednym wyglądam okropnie.

Przeczytałam wiadomość i skasowałam ją przed wysłaniem.

Spróbowałam jeszcze raz: Możesz usunąć trzecie? To też

zabrzmiało mi jakoś niewłaściwie. Zbyt stanowczo? Zbyt

obrażalsko? Nie wiedziałam. W końcu zablokowałam telefon

i schowałam go do kieszeni. Nie rozumiałam, dlaczego tak

trudno jest napisać jedno proste zdanie dziewczynie, która

zna mnie niemal całe życie. Nie chciałam robić awantury

ani oskarżać Leny o coś strasznego. Chciałam tylko, żeby

tego zdjęcia nie było. A jednak już samo wyobrażenie sobie

jej reakcji sprawiało, że żołądek zaciskał mi się w ciasny

supeł.

Przed wejściem do szkoły panował zwykły poranny chaos.

Ktoś próbował dopić kawę przed dzwonkiem, ktoś inny

przepisywał zadanie domowe, a dwie dziewczyny z drugiej

klasy kłóciły się o to, czy nauczycielka biologii

zapowiedziała kartkówkę. W szatni pachniało mokrymi

kurtkami i perfumami, którymi jedna z uczennic spryskała

się tak obficie, jakby planowała odstraszyć nimi wszystkie

żywe organizmy w promieniu pięciu metrów.

Lenę zauważyłam przy szafkach. Stała z Olą i Zuzą, śmiejąc

się z czegoś na telefonie. Miała na sobie jasne dżinsy,

kremowy sweter i włosy spięte dużą klamrą. Wyglądała tak,

jakby poniedziałkowe poranki były jej ulubioną częścią

tygodnia. Kiedy mnie zobaczyła, uniosła rękę i uśmiechnęła

się szeroko.

— Majaaaa!

Zawsze tak przeciągała moje imię, jakby próbowała zawołać

mnie z drugiego końca stadionu. Zwykle mnie to

rozśmieszało. Tego dnia jedynie poprawiłam pasek plecaka

i podeszłam bliżej.

— Hej.

— Widziałaś zdjęcia? — zapytała, zanim zdążyłam odłożyć

plecak.

— Tak.

— Są świetne, nie? Ola wygląda na nich jak modelka!

— Chyba jak modelka, która właśnie próbowała zjeść tort

razem ze świeczkami — wtrąciła Zuza.

Ola roześmiała się i szturchnęła ją łokciem. Spróbowałam

się uśmiechnąć, ale czułam, że mięśnie twarzy nie bardzo

chcą współpracować. Lena zauważyła moją minę, choć

najwyraźniej uznała, że jestem po prostu niewyspana.

— Lena, możemy pogadać? — zapytałam.

— Przecież gadamy.

— Tak, ale… na chwilę. Same.

Spojrzała na mnie zaskoczona, lecz po chwili skinęła głową.

Odeszłyśmy kilka kroków w stronę okna przy końcu

korytarza. Wokół nas uczniowie mijali się, rozmawiając

i śmiejąc się, a ja nagle poczułam się tak, jakbym

przygotowywała się do wygłoszenia przemówienia przed

całą szkołą.

— Chodzi o to trzecie zdjęcie — zaczęłam.

— Co z nim?

— Mogłabyś je usunąć?

Lena zamrugała, jakby nie była pewna, czy dobrze

usłyszała.

— Dlaczego?

— Bo nie podoba mi się, jak na nim wyglądam.

Wyjęła telefon, odnalazła fotografię i przez chwilę się jej

przyglądała. Potem spojrzała na mnie z pobłażliwym

uśmiechem.

— Maja, przecież wyglądasz normalnie.

Normalnie. Nie wiem, dlaczego właśnie to słowo tak mocno

we mnie uderzyło. Lena nie powiedziała nic szczególnie

okrutnego. Nie wyśmiała mnie ani nie wskazała żadnej

wady. A jednak zabrzmiało to tak, jakby właśnie wystawiła

mi ocenę, o którą nigdy nie prosiłam.

— Wiem, że dla ciebie to może być głupie, ale naprawdę nie

chcę, żeby to zdjęcie tam było — powiedziałam.

— Przesadzasz.

Dwa słowa. Tak krótkie, że zajęły jej może sekundę, a mimo

to poczułam je tak, jakby ktoś nagle zamknął mi drzwi przed

nosem.

— Nie przesadzam.

Lena westchnęła.

— Maja, wszyscy na zdjęciach czasem dziwnie wychodzą.

Nie będę usuwać całej relacji tylko dlatego, że masz

zamknięte jedno oko.

— Możesz usunąć tylko to jedno zdjęcie.

— Ale ono jest śmieszne!

— Dla ciebie.

Wyrwało mi się ostrzej, niż zamierzałam. Lena spojrzała na

mnie z irytacją, a ja poczułam znajome ukłucie wstydu. Nie

chciałam się kłócić, ale coraz bardziej denerwowało mnie

to, że muszę tłumaczyć, dlaczego coś, co dotyczy mojej

twarzy, jest dla mnie ważne.

— No dobra, nie musisz od razu się denerwować —

odpowiedziała.

— Nie denerwuję się.

Było to oczywiście kłamstwo. Denerwowałam się tak

bardzo, że miałam ochotę rzucić plecakiem w najbliższą

szafkę. Najbardziej jednak złościło mnie to, że zupełnie nie

potrafiłam jej wyjaśnić, co naprawdę czuję.

— To czemu robisz z tego taką aferę?

Przez chwilę milczałam. Chciałam powiedzieć jej, że gdy

patrzę na fotografię, widzę wszystkie rzeczy, których

w sobie nie lubię. Że przez jeden obraz zaczęłam

porównywać się z dziewczynami, które znałam od lat. Że

nagle bałam się, iż inni również zobaczą to, co ja. I że

najbardziej boli mnie nie samo zdjęcie, lecz fakt, że moja

najlepsza przyjaciółka nie próbuje nawet zrozumieć,

dlaczego jest dla mnie tak ważne.

Zamiast tego powiedziałam tylko:

— Po prostu cię proszę.

Lena popatrzyła na telefon, a potem na mnie.

— Pogadamy później, dobra? Zaraz dzwonek.

Odwróciła się i wróciła do Oli oraz Zuzy. Zostałam przy

oknie, obserwując własne odbicie w szybie. Długie blond

włosy, jasna bluza, plecak zsuwający się z ramienia.

Wyglądałam zupełnie zwyczajnie, ale czułam się tak,

jakbym właśnie zrobiła z siebie idiotkę. Jednocześnie byłam

zła, że pozwoliłam Lenie zakończyć rozmowę, zanim

naprawdę mnie wysłuchała.

Na pierwszej lekcji mieliśmy język polski. Pani Wysocka,

która wyglądała na osobę zdolną wykryć brak pracy

domowej samym spojrzeniem, zapisała na tablicy temat:

„Portret a prawda o człowieku”. Pomyślałam, że to

wyjątkowo nieśmieszny żart ze strony wszechświata.

— Czy zdjęcie może powiedzieć nam wszystko o osobie,

którą przedstawia? — zapytała nauczycielka.

Kilka osób podniosło ręce, ale ja wpatrywałam się w zeszyt,

próbując nie myśleć o fotografii Leny.

— Nie, bo można je przerobić — odpowiedział chłopak

z pierwszej ławki.

— Albo zrobić z takiej perspektywy, że wygląda się zupełnie

inaczej — dodała Ola.

Pani Wysocka oparła się o biurko i rozejrzała po klasie.

— A co z emocjami? Czy zawsze możemy odczytać, co

naprawdę czuła fotografowana osoba?

Nie podniosłam ręki, ale natychmiast pomyślałam

o sobotnim wieczorze. O torcie, muzyce i śmiechu. O tym,

że na zdjęciu wyglądałam na rozbawioną, choć rano

zobaczyłam w nim wyłącznie własne niedoskonałości. Jakby

wspomnienie i fotografia należały do dwóch zupełnie

różnych dziewczyn.

— Czasami ktoś się uśmiecha, ale wcale nie jest szczęśliwy

— odezwał się cichy głos z ostatniej ławki.

Odwróciłam głowę. To była Gosia. Znałam ją właściwie tylko

z widzenia. Siedziała zwykle z tyłu, nosiła przy plecaku

breloczek w kształcie małego aparatu i miała zwyczaj

rysowania drobnych gwiazdek na marginesach zeszytu. Nie

należała do osób, które zgłaszały się na każdej lekcji,

dlatego jej odpowiedź zwróciła moją uwagę.

Pani Wysocka skinęła głową.

— Właśnie. Obraz pokazuje nam tylko fragment

rzeczywistości. Resztę często dopowiadamy sobie sami.

Zapisałam to zdanie, a potem pod spodem dopisałam

własne: Zdjęcie zatrzymuje sekundę. Nie całego człowieka.

Patrzyłam na te słowa przez dłuższą chwilę. Nie sprawiły,

że nagle polubiłam fotografię Leny. Nie poczułam też

cudownej pewności siebie, o jakiej opowiadały internetowe

poradniki. Ale pierwszy raz tego dnia przyszło mi do głowy,

że może problem nie leży wyłącznie w mojej twarzy. Może

leży również w sposobie, w jaki na nią patrzę.

Na dużej przerwie Lena zachowywała się tak, jakby nic się

nie wydarzyło. Podeszła do mnie przy automacie z napojami

i zaczęła opowiadać, że Ola planuje kolejne spotkanie

w piątek. Przez chwilę miałam ochotę po prostu jej słuchać,

udawać, że wszystko jest dobrze, i pozwolić naszej porannej

rozmowie rozpłynąć się w szkolnym hałasie. Znałam ten

sposób radzenia sobie z przykrością. Był wygodny, dopóki

wieczorem nie zostawałam sama ze swoimi myślami.

— Tym razem bez tortu — oznajmiła Lena. — Podobno

mama Oli powiedziała, że jeszcze jednej kremowej plamy na

dywanie nie przeżyje.

— Rozumiem ją — mruknęłam.

— No właśnie! Pamiętasz, jak Zuza próbowała wytrzeć bitą

śmietanę rękawem?

Pamiętałam. Pamiętałam też, że na zdjęciu, którego nie

chciałam oglądać, wszystkie śmiałyśmy się właśnie z tego.

— Lena…

— Co?

— Usuniesz to zdjęcie?

Jej uśmiech zgasł.

— Maja, znowu?

— Tak. Znowu.

Tym razem nie odwróciłam wzroku. Serce biło mi szybciej,

ale miałam dość udawania, że sprawa przestała być ważna

tylko dlatego, że komuś innemu wydawała się błaha.

Lena spojrzała na mnie uważniej.

— Naprawdę aż tak ci przeszkadza?

— Naprawdę.

Przez chwilę milczała. W końcu schowała telefon do

kieszeni.

— Dobra. Po lekcjach to ogarnę.

Poczułam ulgę, ale nie tak dużą, jakiej się spodziewałam.

— Dzięki.

Lena wzruszyła ramionami.

— Tylko nadal uważam, że przesadzasz.

Nie odpowiedziałam. Zaczynałam rozumieć, że można

dostać to, o co się prosi, i mimo wszystko pozostać

z poczuciem, że ktoś cię nie usłyszał. Nie chciałam, żeby

Lena koniecznie zgadzała się ze mną we wszystkim.

Chciałam jedynie, żeby uwierzyła mi, kiedy mówiłam, że coś

mnie boli.

Kiedy wróciłam do domu, było już po szesnastej. W

przedpokoju znalazłam jeden but Kasi, dwie torby z zakupami

i karteczkę przyklejoną do lustra. Mama napisała na niej, że

obiad jest w lodówce, tata wróci później, a ja mam

przypilnować, żeby Kasia odrobiła matematykę przed

włączeniem telewizora.

Spojrzałam na samotny but leżący pod szafką i westchnęłam.

Moja siostra miała niezwykłą zdolność gubienia rzeczy, nawet

jeśli od ich drugiej połowy dzieliło ją najwyżej pół metra.

Zdjęłam kurtkę i ruszyłam w stronę kuchni, zastanawiając się,

czy Lena dotrzyma obietnicy. Telefon przez całą drogę

milczał. Nie wiedziałam jeszcze, że za chwilę najważniejsza

rozmowa tego dnia odbędzie się nie z Leną, lecz z

dwunastolatką, która prawdopodobnie znowu miała na sobie

coś z mojej szafy.

W kuchni pachniało pomidorową, którą mama ugotowała

poprzedniego wieczoru. Na stole leżał otwarty zeszyt do

matematyki, trzy kolorowe długopisy i talerz z niedojedzoną

kanapką. Wszystko wskazywało na to, że Kasia rozpoczęła

odrabianie lekcji, ale gdzieś po drodze uznała, że są na

świecie rzeczy zdecydowanie ciekawsze od ułamków.

Najwyraźniej jej zapał do nauki skończył się mniej więcej w

tym samym momencie, w którym otworzyła podręcznik.

— Kasia! — zawołałam, zaglądając do lodówki.

— Cooo?! — odpowiedziała z salonu.

— Mama kazała ci zrobić matematykę!

— Robię!

Spojrzałam na leżący przede mną zeszyt. Na stronie zapisane

było jedno działanie, a obok niego narysowana uśmiechnięta

chmurka. Trudno było uznać to za szczególnie imponujący

postęp.

— Telepatycznie?

Po chwili w drzwiach pojawiła się moja siostra. Miała na sobie

szerokie dresy i za dużą bluzę, a włosy związała w niedbały

kucyk, z którego wystawały niesforne kosmyki. Jej mina

wyrażała głębokie oburzenie, jakby właśnie niesłusznie

oskarżono ją o popełnienie poważnego przestępstwa.

— Właśnie miałam wrócić.

— Jasne. A ja właśnie miałam zostać królową Anglii.

— Nie możesz. Tam już jest król.

— Kasia, matematyka.

Wywróciła oczami z takim zaangażowaniem, że przez moment

zastanawiałam się, czy nie zostaną jej w tej pozycji.

— Naprawdę zaczynasz brzmieć jak mama.

— To najgorsza rzecz, jaką mogłaś mi powiedzieć.

— Wiem. Dlatego ją powiedziałam.

Zabrała zeszyt i usiadła przy stole, po czym rozpoczęła

poszukiwania ołówka, który przez cały czas tkwił za jej

uchem. Obserwowałam ją przez chwilę, walcząc z

uśmiechem. Kasia potrafiła doprowadzić mnie do szaleństwa

szybciej niż ktokolwiek na świecie, ale miała też niezwykły

talent do sprawiania, że nawet najgorszy dzień stawał się

odrobinę mniej nieznośny. Czasami wystarczało, że pojawiała

się w drzwiach z kolejnym absurdalnym pytaniem, a ja

mimowolnie zapominałam, dlaczego przed chwilą byłam zła.

Nałożyłam sobie zupy i usiadłam naprzeciwko niej. Przez

kilka minut jadłyśmy w milczeniu, przerywanym jedynie

skrobaniem ołówka po papierze i okazjonalnym

westchnieniem Kasi. W końcu odsunęła zeszyt, oparła brodę

na dłoni i zaczęła mi się przyglądać. Znałam to spojrzenie.

Oznaczało, że właśnie wpadła na pytanie, którego

prawdopodobnie wolałabym nie usłyszeć.

— Pokłóciłaś się z Leną?

Łyżka zatrzymała mi się w połowie drogi do ust.

— Skąd taki pomysł?

— Bo od kiedy wróciłaś, ani razu się nie uśmiechnęłaś do

telefonu.

— Może nie miałam powodu.

— No właśnie. Zwykle masz. Lena wysyła ci jakieś głupoty,

a ty śmiejesz się tak głośno, że nie mogę oglądać filmów.

— Bardzo przepraszam, że moje życie towarzyskie zakłóca

twoją działalność artystyczną.

— Oglądanie filmów to poważna sprawa — oznajmiła Kasia,

ale po chwili spoważniała. — No to co się stało?

Wzruszyłam ramionami. Nie miałam ochoty opowiadać

o zdjęciu, szczególnie komuś, kto prawdopodobnie za pięć

sekund stwierdzi, że nie rozumie problemu. Poza tym nie

chciałam przyznawać przed młodszą siostrą, jak bardzo

przejęłam się jedną fotografią. Przez cały dzień próbowałam

przekonać samą siebie, że to drobiazg, więc wypowiedzenie

tego na głos wydawało się dziwnie trudne. Kasia jednak

patrzyła na mnie tak uparcie, że wiedziałam, iż łatwo się nie

podda.

— Nic wielkiego. Lena wrzuciła zdjęcie z urodzin Oli. Nie

podoba mi się, jak na nim wyszłam, więc poprosiłam, żeby

je usunęła.

— I nie chciała?

— Powiedziała, że przesadzam.

Kasia zmarszczyła brwi, a potem przez chwilę obracała

ołówek między palcami, jakby rozważała coś wyjątkowo

skomplikowanego.

— A pokazałaś jej, które?

— Oczywiście, że pokazałam.

— No to dziwne.

Spojrzałam na nią zaskoczona. Spodziewałam się żartu,

uwagi o moich włosach albo wykładu o tym, że przejmuję

się głupotami. Tymczasem Kasia spokojnie wróciła do

rysowania małych kwadratów obok zadania, jakby właśnie

stwierdziła coś zupełnie oczywistego.

— Co jest dziwne? — zapytałam.

— Że nie usunęła. Jakby ktoś wrzucił moje zdjęcie, którego

nie lubię, też chciałabym, żeby je usunął.

— Lena mówi, że wyglądam normalnie.

— Aha.

— I że nie ma o co robić afery.

Kasia podniosła wzrok znad zeszytu i popatrzyła na mnie

uważnie.

— Ale przecież to ty jesteś na zdjęciu.

Powiedziała to tak zwyczajnie, jakby tłumaczyła mi, że woda

jest mokra, a poniedziałek następuje po niedzieli. Przez

chwilę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Cały dzień

próbowałam znaleźć właściwe słowa, żeby przekonać Lenę,

że mam prawo nie chcieć tej fotografii w internecie. Moja

młodsza siostra zamknęła cały problem w jednym zdaniu,

nie zastanawiając się nawet, czy powinna je wypowiedzieć.

— Mogę zobaczyć? — zapytała.

Wyjęłam telefon i odnalazłam zapisane zdjęcie. Kasia

pochyliła się nad ekranem, przyglądając się fotografii z taką

uwagą, z jaką zwykle oglądała filmiki ze zwierzętami.

— To jest to?

— Tak.

— Aha.

Czekałam na jej opinię. Nie wiedziałam, dlaczego nagle tak

bardzo mi na niej zależało, ale przez moment miałam

wrażenie, że odpowiedź Kasi może zdecydować o tym, czy

powinnam nadal czuć się źle.

— No i? — ponagliłam ją.

— Co „no i”?

— Jak wyglądam?

Kasia przyjrzała mi się, a potem znowu zerknęła na zdjęcie.

— Jak ty. Tylko jakby ktoś powiedział ci coś bardzo

śmiesznego.

— Mam zamknięte jedno oko.

— Widzę.

— I głupią minę.

— Trochę.

— Kasia!

— No co? Chciałaś prawdę!

Mimo wszystko parsknęłam śmiechem, a ona uśmiechnęła

się z zadowoleniem. Po chwili przesunęła palcem po

ekranie, powiększając fotografię.

— Ale Lena też nie wygląda idealnie — zauważyła.

— Wygląda świetnie.

— Ma coś we włosach.

Pochyliłam się bliżej. Rzeczywiście, przy skroni Leny

zaplątał się mały kawałek srebrnego konfetti. Wcześniej

zupełnie go nie zauważyłam, choć oglądałam to zdjęcie

przynajmniej kilkanaście razy.

— No i co z tego? — zapytałam.

— No właśnie.

Kasia oddała mi telefon i wróciła do zeszytu. Przez dłuższą

chwilę przyglądałam się fotografii, nie bardzo wiedząc, co

zrobić z jej odpowiedzią. Kiedy rano zobaczyłam zdjęcie, od

razu zaczęłam porównywać swoją twarz z twarzami

pozostałych dziewczyn. Nie zwróciłam uwagi na konfetti we

włosach Leny, rozmazany krem na dłoni Oli ani na to, że

Zuza wcale nie patrzyła w obiektyw. Dostrzegałam jedynie

własne niedoskonałości, jakbym miała je zakreślone

czerwonym flamastrem. Zastanawiałam się, czy pozostałe

dziewczyny też przyglądały się sobie z taką surowością, czy

tylko ja potrafiłam zepsuć sobie cały dzień jednym

spojrzeniem na ekran.

— A dobrze się wtedy bawiłaś? — zapytała nagle Kasia.

— Co?

— Na urodzinach. Fajnie było?

Przypomniałam sobie, jak śmiałyśmy się z Oli, która zamiast

zdmuchnąć świeczki, niemal przewróciła tort. Jak Lena

pomyliła słowa piosenki i zaczęła śpiewać coś zupełnie

innego niż reszta. Jak Zuza próbowała zrobić zdjęcie, ale

aparat ustawił ostrość na stojącej za nami doniczce.

Przypomniałam sobie również, jak bardzo bolał mnie brzuch

od śmiechu, kiedy wracałyśmy do domu.

— Bardzo — przyznałam.

— No to szkoda, że teraz pamiętasz tylko, jak ci włosy

sterczą.

Rzuciłam w nią złożoną serwetką.

— Jesteś okropna.

— Wiem. Ale przynajmniej szczera.

Serwetka wylądowała obok jej talerza. Kasia podniosła ją,

zwinęła w kulkę i odrzuciła w moją stronę. Po chwili obie

zaczęłyśmy się śmiać, a kiedy do kuchni weszła mama,

zastała nas w trakcie wyjątkowo żałosnej bitwy na

papierowe pociski. Na widok serwetki wystającej z mojego

talerza zatrzymała się w progu i zmrużyła oczy.

— Czy któraś z was potrafi wyjaśnić, dlaczego serwetki leżą

w zupie? — zapytała.

Kasia natychmiast wskazała na mnie.

— Maja zaczęła.

— Zdrajczyni — mruknęłam.

Mama pokręciła głową, ale kąciki jej ust lekko drgnęły.

— Posprzątajcie. I Kasia, skończ matematykę, zanim znowu

znajdziesz jakieś pilne zajęcie.

— Wszyscy się na mnie uwzięli — westchnęła moja siostra.

— Trudne jest życie dwunastolatki — powiedziałam

z powagą.

— Nie masz pojęcia.

Przez chwilę siedziałyśmy jeszcze przy stole, zbierając

papierowe kulki. Mama zajęła się rozpakowywaniem

zakupów, a Kasia z miną męczennicy wróciła do zadania,

które najwyraźniej postanowiła kończyć do następnych

wakacji. Kiedy wstałam, żeby odnieść talerz do zlewu,

siostra niespodziewanie złapała mnie za rękaw.

— Maja?

— Co?

— Nie chciałam powiedzieć, że brzydko wyglądasz. Wiesz

o tym?

Spojrzałam na nią. Z całej jej wcześniejszej pewności siebie

niewiele zostało. Wpatrywała się we mnie uważnie, jakby

dopiero teraz zaczęła się zastanawiać, czy żart z włosów

przypadkiem mnie nie zabolał. Była ode mnie trzy lata

młodsza, często zachowywała się jak nieznośny mały

potwór, ale czasami potrafiła zauważyć więcej niż ludzie,

którzy uważali się za bardzo dojrzałych.

— Wiem, mała.

— I w sumie… lubię to zdjęcie. Wyglądasz na szczęśliwą.

Poczułam ciepło gdzieś pod żebrami. Nie dlatego, że nagle

przekonałam się do fotografii. Po prostu pierwszy raz tego

dnia ktoś powiedział mi o niej coś, co nie dotyczyło mojego

wyglądu.

— Dzięki, Kasia.

— Nie ma za co. Ale nadal masz mi oddać ładowarkę.

— Ty masz moją bluzę!

— To dwie zupełnie różne sprawy.

Roześmiałam się i poszłam do swojego pokoju. Jeszcze

przed chwilą miałam wrażenie, że cały dzień był

beznadziejny, a teraz, choć nic szczególnego się nie

zmieniło, oddychało mi się trochę łatwiej. Może dlatego, że

Kasia nie próbowała mnie przekonać, iż moje uczucia są

głupie. Po prostu przyjęła do wiadomości, że naprawdę nie

chciałam tego zdjęcia w internecie.

Telefon zawibrował, kiedy próbowałam odrobić zadanie

z matematyki. Na ekranie pojawiła się wiadomość od Leny.

Usunęłam. Zadowolona?

Przez kilka sekund patrzyłam na te dwa krótkie zdania.

Otworzyłam jej profil i sprawdziłam. Zdjęcia rzeczywiście

już nie było. Poczułam ulgę, ale jednocześnie coś

nieprzyjemnie ścisnęło mnie w żołądku. Nie chodziło nawet

o samo słowo „zadowolona”. Być może Lena napisała je bez

zastanowienia, a ja znowu doszukiwałam się ukrytego

znaczenia. Jednak po naszej porannej rozmowie zabrzmiało

jak wyrzut, jakby moja prośba była czymś, czego nie

powinnam była od niej oczekiwać.

Odpisałam po krótkim namyśle.

Dzięki. Naprawdę źle się z nim czułam.

Wiadomość została odczytana niemal od razu. Przez chwilę

widziałam trzy kropki oznaczające, że Lena pisze

odpowiedź. Pojawiły się, zniknęły, a potem pojawiły się

ponownie. Wpatrywałam się w ekran, mając nadzieję, że

napisze coś, co zakończy tę dziwną sytuację między nami.

Nie potrzebowałam wielkich przeprosin. Wystarczyłoby

zwykłe zapewnienie, że się nie gniewa.

W końcu dostałam tylko:

Okej.

Odłożyłam telefon na biurko. Zazwyczaj w podobnej sytuacji

Lena przysłałaby mi jeszcze serduszko, naklejkę z kotem

albo zupełnie niepotrzebne zdjęcie swojego obiadu. Teraz

rozmowa urwała się po jednym słowie. Wiedziałam, że nie

powinnam analizować każdej wiadomości, ale kiedy kogoś

zna się tak długo, nawet drobna zmiana sposobu pisania

potrafi wydawać się znacząca. Zastanawiałam się, czy Lena

naprawdę jest na mnie zła, czy po prostu ma gorszy dzień.

Nie chciałam wysyłać kolejnej wiadomości tylko po to, żeby

sprawdzić, czy nadal mnie lubi.

Próbowałam wrócić do matematyki, ale liczby zaczęły

mieszać mi się przed oczami. Zamiast rozwiązywać

równanie, rozważałam, czy powinnam przeprosić Lenę za

swój ton. Może rzeczywiście zabrzmiałam zbyt ostro?

Przecież nie chciałam jej urazić. Z drugiej strony nie

podobała mi się myśl, że miałabym przepraszać za samo

poproszenie o usunięcie zdjęcia. Im dłużej o tym myślałam,

tym mniej byłam pewna, co właściwie powinnam zrobić.

W końcu zamknęłam zeszyt i sięgnęłam po aparat

fotograficzny stojący na półce. Dostałam go na czternaste

urodziny. Nie był najnowszy ani szczególnie profesjonalny,

ale dla mnie miał wartość znacznie większą niż wszystkie

prezenty, które można było znaleźć w reklamach. Lubiłam

fotografować zwyczajne rzeczy: krople deszczu na szybie,

światło wpadające przez kuchenne okno, kota sąsiadów

śpiącego na parapecie, dłonie mamy podczas lepienia

pierogów. Najbardziej fascynowały mnie chwile, których

nikt nie planował. Takie, które znikały, zanim człowiek

zdążył pomyśleć o zrobieniu zdjęcia.

Otworzyłam folder z fotografiami z sobotnich urodzin Oli.

Sama zrobiłam ich całkiem sporo, choć większość była

rozmazana albo krzywo wykadrowana. Na jednym Zuza

próbowała złapać spadającą serwetkę. Na innym Lena

pochylała się ze śmiechu, zakrywając twarz ręką. Było też

zdjęcie Oli z tortem, zrobione chwilę przed tym, jak

wszystkie zaczęłyśmy śpiewać. Niektóre fotografie były

ciemne, inne zbyt jasne, a kilka nadawało się właściwie

tylko do usunięcia. Mimo to żadna nie wydawała mi się

zupełnie bezwartościowa, ponieważ każda przypominała mi

jakiś drobny moment tamtego wieczoru.

Przyglądałam się im długo. Żadne z tych zdjęć nie

wyglądało jak fotografia z idealnie zaplanowanej sesji. Na

niektórych światło było zbyt żółte, na innych ktoś miał

przymknięte oczy. A jednak kiedy na nie patrzyłam,

potrafiłam niemal usłyszeć muzykę i przypomnieć sobie

atmosferę urodzin. Nie skupiałam się na tym, czy Lena

miała idealnie ułożone włosy albo czy Ola wyglądała

korzystnie. Widziałam po prostu moje przyjaciółki i wspólne

wspomnienia. Uderzyło mnie, że wobec innych potrafię być

znacznie bardziej wyrozumiała niż wobec samej siebie.

Wybrałam jedno ujęcie, na którym wszystkie śmiałyśmy się

przy stole. Było nieostre, ale miało w sobie coś, czego nie

umiałam nazwać. Prawdziwą radość, której nie da się

ustawić przed obiektywem. Wydrukowałam zdjęcie na małej

drukarce i przykleiłam je do notesu, który prowadziłam od

początku wakacji. Zwykle zapisywałam w nim pomysły na

fotografie, krótkie wspomnienia i rzeczy, o których nie

miałam ochoty rozmawiać z nikim innym. Tym razem przez

dłuższą chwilę obracałam cienkopis w palcach,

zastanawiając się, jak opisać to, co wydarzyło się tego dnia.

W końcu pod fotografią napisałam: „Chciałabym częściej

pamiętać, co czułam, zamiast zastanawiać się, jak

wyglądałam”.

Przeczytałam to zdanie dwa razy. Nie brzmiało jak coś, co

mogłoby odmienić moje życie. Nie byłam nawet pewna, czy

jutro rano, patrząc w lustro, będę umiała o nim pamiętać.

Ale chciałam spróbować. Przecież fotografia była dla mnie

sposobem zatrzymywania wspomnień, a nie

kolekcjonowaniem dowodów na to, że wszyscy powinni

wyglądać idealnie. Dlaczego więc tak łatwo zapominałam

o tym, kiedy sama znajdowałam się przed obiektywem?

Przesunęłam palcem po brzegu zdjęcia i pomyślałam o Kasi.

O tym, jak bez zastanowienia stwierdziła, że skoro to ja

jestem na fotografii, powinnam mieć prawo zdecydować,

czy chcę ją pokazywać innym. O Lenie, która obiecała je

usunąć dopiero po drugiej rozmowie. I o sobie, która przez

cały dzień bardziej martwiła się reakcją przyjaciółki niż

własnym dyskomfortem. Zaczynałam dostrzegać, że to dwie

różne sprawy: mogłam nie lubić swojego wyglądu na

zdjęciu, ale niezależnie od tego miałam prawo powiedzieć,

że nie chcę, aby ktoś je publikował.

Może właśnie to było najtrudniejsze. Nie samo patrzenie na

fotografię, lecz przyznanie przed kimś, że coś mnie zraniło,

nawet jeśli dla tej osoby wydawało się nieważne. Nie

chciałam być dziewczyną, która obraża się o wszystko. Nie

chciałam też być tą, która zawsze milczy, żeby nikomu nie

sprawić przykrości. Pomiędzy tymi dwiema skrajnościami

musiało istnieć jakieś miejsce, w którym można było mówić

szczerze, nie tracąc przy tym ludzi, na których nam zależy.

Za ścianą usłyszałam śmiech Kasi, a po chwili głos mamy

przypominającej jej o niedokończonym zadaniu.

Uśmiechnęłam się pod nosem. W domu wszystko wróciło do

zwyczajnego popołudniowego zamieszania, ale ja wciąż

myślałam o rozmowie przy szkolnym oknie. Zastanawiałam

się, czy Lena wspomniała o niej Oli albo Zuzie. Zaraz jednak

skarciłam się za tę myśl. Nie miałam żadnego powodu, żeby

zakładać, że opowiedziała komuś o naszej sprzeczce. To, że

zrobiło mi się przykro, nie oznaczało jeszcze, że wydarzyło

się coś znacznie gorszego.

Otworzyłam notes na kolejnej stronie i zapisałam pytanie:

„Dlaczego tak bardzo boję się, że ktoś się na mnie obrazi,

kiedy powiem, czego potrzebuję?”. Przyglądałam się

zapisanym słowom przez dłuższą chwilę. Nie znałam

odpowiedzi, ale czułam, że dotknęłam czegoś, co

wykraczało poza jedną fotografię i jedną rozmowę z Leną.

Podobne uczucie towarzyszyło mi przecież wcześniej, kiedy

zgadzałam się na rzeczy, na które nie miałam ochoty, albo

śmiałam się z żartów, które wcale mnie nie bawiły.

Zamknęłam zeszyt i wsunęłam go do szuflady. Telefon leżał

obok, milczący i odwrócony ekranem do dołu. Przez chwilę

miałam ochotę jeszcze raz napisać do Leny, wysłać jakiś

żart i udawać, że nic się nie wydarzyło. Ostatecznie tego nie

zrobiłam. Nie dlatego, że chciałam ją ukarać milczeniem. Po

prostu pierwszy raz od dawna postanowiłam nie naprawiać

za wszelką cenę czegoś, czego nie zepsułam sama.

Położyłam się na łóżku i spojrzałam na fotografie przypięte

nad biurkiem. Były tam zdjęcia Kasi z wakacji, rodziców

podczas wspólnej wycieczki, Leny z zeszłorocznych urodzin

i kilka krajobrazów, które zrobiłam podczas letniego

wyjazdu. Całe moje życie zapisane w małych prostokątach

papieru. Każdy z nich przedstawiał tylko ułamek sekundy,

ale za każdym kryła się znacznie dłuższa historia.

Pamiętałam przecież nie tylko to, co znajdowało się

w kadrze, ale też wszystkie rozmowy, zapachy, pomyłki

i śmiech, których aparat nie mógł zatrzymać.

Może ze mną było podobnie. Może nie powinnam oceniać

samej siebie na podstawie jednej fotografii, tak samo jak nie

oceniałam przyjaciółek na podstawie nieudanego ujęcia.

I może — choć ta myśl wydawała mi się jeszcze trochę obca

— moje uczucia zasługiwały na uwagę nawet wtedy, kiedy

ktoś inny ich nie rozumiał.

Nie wiedziałam, czy następnego dnia wszystko między mną

a Leną wróci do normy. Miałam nadzieję, że tak. Znałyśmy

się przecież od lat i jedna nieprzyjemna rozmowa nie

musiała oznaczać końca naszej przyjaźni. Mimo to coś

pozostawało niedopowiedziane. Czułam to za każdym

razem, kiedy przypominałam sobie jej słowa,

i podejrzewałam, że nie przestanę o nich myśleć tylko

dlatego, że zdjęcie zniknęło z internetu.

Zgasiłam lampkę dopiero późnym wieczorem. Za ścianą

Kasia śmiała się z czegoś podczas rozmowy z mamą,

a z kuchni dobiegał cichy stukot odkładanych naczyń. Dom

powoli zasypiał. Wtuliłam policzek w poduszkę i zamknęłam

oczy, próbując przypomnieć sobie nie fotografię, lecz

sobotni wieczór taki, jaki był naprawdę.

Tym razem przed oczami zobaczyłam nie swoją dziwną

minę, ale nas wszystkie pochylone nad tortem i śmiejące się

tak głośno, że Ola musiała dwa razy próbować zdmuchnąć

świeczki.

I z tym wspomnieniem wreszcie zasnęłam.

TERAZ TWOJA KOLEJ

Nie tylko to, co widzę w lustrze

Czasami tak bardzo skupiamy się na tym, co chciałybyśmy

zmienić w swoim wyglądzie, że zapominamy o wszystkim, co

sprawia, że jesteśmy wyjątkowe. A przecież Twoja historia to

znacznie więcej niż zdjęcia, które publikujesz, ubrania, które

nosisz, i to, co widzisz w lustrze.

Pomyśl o sobie tak, jak pomyślałaby o Tobie osoba, która

naprawdę Cię zna. Przypomnij sobie, jaka jesteś, kiedy

śmiejesz się bez skrępowania, pomagasz komuś albo robisz

coś, co kochasz.

Trzy rzeczy, które w sobie lubię — i które nie mają nic

wspólnego z moim wyglądem:

1.

2.

3.

Co potrafię robić dobrze, nawet jeśli nie zawsze to doceniam?

Za co jestem z siebie dumna, choć rzadko mówię o tym

głośno?

Nie musisz wymyślać wielkich osiągnięć. Czasami powodem

do dumy jest to, że przeprosiłaś, mimo że było Ci trudno,

obroniłaś koleżankę albo po prostu nie poddałaś się w ciężkim

dniu.

Mój głos też jest ważny

Czy zdarzyło Ci się zgodzić na coś tylko dlatego, że nie

chciałaś sprawić komuś przykrości? Może pozwoliłaś

opublikować zdjęcie, którego nie lubiłaś. Może zaśmiałaś

się z żartu, który naprawdę Cię zabolał. A może

powiedziałaś „nieważne”, chociaż w środku czułaś coś

zupełnie innego.

Stawianie granic nie oznacza bycia niemiłą. Możesz być

życzliwa i jednocześnie mówić, na co się zgadzasz, a na co

nie. Nie wszyscy zawsze zrozumieją Twoje potrzeby, ale

to nie sprawia, że stają się one mniej ważne.

W jakiej sytuacji trudno mi powiedzieć „nie”?

Czego potrzebuję wtedy od drugiej osoby?

Jak mogłabym wyrazić to spokojnie, ale stanowczo?

Dokończ zdania:

„Nie czuję się dobrze, kiedy…”

„Chciałabym, żebyś…”

„To jest dla mnie ważne, ponieważ…”

„Nie zgadzam się na…”

Możesz wrócić do tych zdań, kiedy znajdziesz się w

trudnej sytuacji. Nie musisz od razu mówić wszystkiego

idealnie. Masz prawo uczyć się tego we własnym tempie.

Rozdział 2

dziewczyny, które zawsze wyglądają dobrze

„Czasami najbardziej zazdrościmy innym tego, czego oni sami w sobie nie dostrzegają.”

Budzik zadzwonił o szóstej pięćdziesiąt, ale tym razem nie

wyłączyłam go od razu. Leżałam przez chwilę z otwartymi

oczami, patrząc na fotografie nad biurkiem. Wczoraj

wieczorem zasnęłam z postanowieniem, że nie będę już tak

bardzo przejmować się jednym nieudanym zdjęciem. Rano

jednak pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam, było sięgnięcie po

telefon. Nie dlatego, że chciałam sprawdzić godzinę.

Chciałam wiedzieć, czy Lena napisała coś więcej.

Nie napisała. Na ekranie wciąż widniało wczorajsze „Okej”,

które teraz, przy porannym świetle, wydawało mi się

jeszcze chłodniejsze. Przez moment miałam ochotę wysłać

jej jakieś zabawne zdjęcie albo wiadomość o pracy domowej

z matematyki. Zwykle właśnie tak zaczynałyśmy dzień. Lena

pisała coś zupełnie bez sensu, ja odpowiadałam jeszcze

głupszym żartem i zanim dotarłyśmy do szkoły, miałyśmy za

sobą kilkanaście wiadomości. Tym razem odłożyłam telefon

bez odpisywania. Nie chciałam udawać, że wczorajsza

rozmowa mnie nie zabolała, ale jeszcze bardziej bałam się,

że jeśli sama nie napiszę, Lena również nie zrobi

pierwszego kroku.

Wstałam i podeszłam do lustra. Moje długie blond włosy

były rozrzucone na ramionach, a kilka kosmyków przykleiło

mi się do policzka. Przez chwilę próbowałam ułożyć je

palcami, potem sięgnęłam po szczotkę. Związałam je

wysoko, rozpuściłam, zaplotłam warkocz i znowu

rozpuściłam. Nie mogłam zdecydować, czy lepiej wyglądam

z przedziałkiem pośrodku, czy z boku. W końcu

westchnęłam i sięgnęłam po prostownicę, choć wcale nie

miałam na nią ochoty. Kiedy zobaczyłam w lustrze własną

minę, przypomniały mi się słowa Kasi o tym, że w sobotę

dobrze się bawiłam, dopóki nie zaczęłam analizować

zdjęcia.

— Maja! — rozległo się zza drzwi. — Żyjesz?

— Niestety. A co?

— Bo ja potrzebuję łazienki!

— To idź do łazienki.

— Ale prostownicę masz ty!

Otworzyłam drzwi. Kasia stała na korytarzu w piżamie

z małymi gwiazdkami i trzymała pod pachą szczotkę do

włosów. Spojrzała najpierw na mnie, potem na prostownicę

leżącą na biurku i zmarszczyła nos.

— Od kiedy ty się tak szykujesz do szkoły?

— Od kiedy ty interesujesz się moją fryzurą?

— Od kiedy chcę pożyczyć prostownicę.

— Masz dwanaście lat. Po co ci prostownica?

— Żeby wyprosłować włosy, Maju. To chyba logiczne.

— Masz całkiem proste włosy.

Kasia westchnęła, jakby przyszło jej rozmawiać z kimś

wyjątkowo ograniczonym.

— Właśnie dlatego chcę, żeby były jeszcze prostsze.

Pokręciłam głową i podałam jej szczotkę, którą zostawiła

u mnie poprzedniego dnia. Prostownicę odłożyłam na półkę.

Nie zdążyłam jej nawet włączyć, a nagle cała operacja

z włosami wydała mi się bezsensowna.

— Chodź, zrobię ci warkocz — zaproponowałam.

Kasia spojrzała na mnie podejrzliwie.

— Taki normalny czy jeden z tych twoich, po których

wyglądam jak przedszkolak?

— Taki, żebyś nie wyglądała jak osoba, która pokłóciła się

ze szczotką.

Po kilku sekundach namysłu usiadła na moim krześle.

Rozczesywałam jej włosy, podczas gdy ona opowiadała mi

o dziewczynie ze swojej klasy, która podobno przyszła

wczoraj do szkoły w nowych butach i przez całe dwie

przerwy chodziła po korytarzu, żeby wszyscy je zauważyli.

Kasia mówiła z udawaną obojętnością, ale po sposobie,

w jaki opisywała buty, domyśliłam się, że trochę jej się

podobały. Zapytałam, czy sama chciałaby takie mieć.

Wzruszyła ramionami i oznajmiła, że może trochę, ale na

pewno nie aż tak bardzo, żeby błagać o nie mamę.

Uśmiechnęłam się do własnego odbicia. Jeszcze niedawno

byłam przekonana, że Kasia nie przejmuje się takimi

rzeczami. Zwykle sprawiała wrażenie, jakby niewiele

obchodziło ją to, co myślą inni. Tymczasem zaczynałam

dostrzegać, że również ona powoli wchodzi do świata,

w którym wygląd, ubrania i opinie koleżanek potrafią

urastać do zaskakująco ważnych spraw.

Do szkoły dotarłam kilka minut przed ósmą. Na korytarzu

panował tłok, a przy schodach zebrała się grupa dziewczyn

z naszej klasy. Ola pokazywała coś na telefonie Zuzie

i dwóm koleżankom, których imiona wciąż mi się myliły.

Wszystkie pochylały się nad ekranem, co chwilę wybuchając

śmiechem. Minęłam je z zamiarem pójścia prosto do szafki,

ale Ola zawołała mnie, zanim zdążyłam skręcić.

— Maja! Chodź, zobacz!

Zatrzymałam się. Jeszcze wczoraj takie wezwanie nie

wzbudziłoby we mnie żadnych podejrzeń. Dzisiaj przez

ułamek sekundy zastanawiałam się, czy znowu chodzi

o jakieś zdjęcie. Ola jednak pokazywała krótki filmik

z sobotnich urodzin, na którym Zuza usiłowała zatańczyć

układ poznany z internetu. Miała tak poważną minę, jakby

od jej występu zależały losy całego świata, a po kilku

sekundach potknęła się o własną nogę i wpadła na kanapę.

— Przysięgam, że ta kanapa stanęła mi na drodze! —

protesłowała Zuza, kiedy wszystkie zaczęłyśmy się śmiać.

Obok Oli stała Lena. Zauważyła mnie od razu, ale zamiast

przywitać się tak głośno jak zwykle, uśmiechnęła się krótko

i wróciła wzrokiem do telefonu. Poczułam ukłucie

niepokoju, choć próbowałam nie przywiązywać do tego zbyt

dużej wagi. Może po prostu była zmęczona. Może nie

zdążyła jeszcze wypić swojej porannej kawy, którą od

początku września kupowała niemal codziennie w drodze do

szkoły. A może naprawdę miała mi za złe wczorajszą

rozmowę.

— Hej — powiedziałam, podchodząc bliżej.

— Hej — odpowiedziała Lena.

Ola wyciągnęła telefon w moją stronę.

— Musisz obejrzeć jeszcze raz. Zwróć uwagę na minę Zuzy

sekundę przed upadkiem.

Filmik rzeczywiście był zabawny, ale kiedy wszystkie

śmiałyśmy się po raz kolejny, zauważyłam, że Lena

spogląda na mnie z ukosa. Nie wiedziałam, czy szuka

mojego spojrzenia, czy tylko sprawdza, czy dobrze się

bawię. W końcu sama zerknęłam w jej stronę

i uśmiechnęłam się niepewnie. Odpowiedziała podobnym

uśmiechem, po czym schowała telefon do kieszeni.

— Idziemy? — zapytała.

Ruszyłyśmy razem w stronę sali, ale rozmowa nie kleiła się

tak jak zwykle. Lena opowiadała Oli o nowych butach, które

zamówiła przez internet, a ja szłam obok i od czasu do

czasu wtrącałam krótkie komentarze. Czułam się dziwnie,

jakbym nagle znalazła się w grupie znajomych, do której

kiedyś należałam bez żadnego wysiłku, a teraz musiała

przypominać o swojej obecności.

Na schodach minęła nas Wiktoria z równoległej klasy. Miała

idealnie ułożone ciemne włosy, delikatny makijaż i ubrania

wyglądające tak, jakby każdy element został wybrany

z niezwykłą starannością. Znałam ją głównie z widzenia

oraz z mediów społecznościowych, gdzie publikowała

zdjęcia, pod którymi niemal zawsze pojawiały się dziesiątki

komentarzy. W szkole wyglądała równie dobrze jak

w internecie, co wydawało mi się szczególnie

niesprawiedliwe o ósmej rano.

— Boże, ona zawsze wygląda świetnie — westchnęła Ola,

kiedy Wiktoria zniknęła za zakrętem.

— Prawda? — przytaknęła Zuza. — Ja ledwo zdążę umyć

włosy, a ona wygląda, jakby codziennie rano ktoś ją

przygotowywał do sesji zdjęciowej.

Lena poprawiła klamrę we włosach i zaśmiała się cicho.

— Widziałam, jak wrzuciła wczoraj zdjęcie z kawiarni.

Nawet kawa wyglądała tam ładniej niż moja twarz po

przebudzeniu.

Wszystkie się roześmiały, ale ja poczułam znajome ukłucie.

Jeszcze chwilę temu byłam przekonana, że to Lena należy

do dziewczyn, które zawsze wyglądają idealnie. Tymczasem

ona właśnie porównywała się z kimś innym. Zastanawiałam

się, czy Wiktoria również ma osobę, przy której czuje się

mniej atrakcyjna. I czy gdzieś na świecie istnieje

dziewczyna, która po prostu wstaje rano, patrzy w lustro

i bez żadnego zastanowienia uznaje, że wszystko z nią

w porządku.

Na drugiej lekcji mieliśmy godzinę wychowawczą. Nasza

wychowawczyni, pani Malinowska, rozdała kartki

i poprosiła, żebyśmy zapisali na nich trzy cechy, z których

jesteśmy dumni. Zadanie wydawało się proste, dopóki nie

spojrzałam na pustą kartkę. Przez kilka sekund próbowałam

wymyślić coś, co nie zabrzmi ani zarozumiale, ani

śmiesznie. Mogłam napisać, że jestem lojalna, ale

wczorajsza sprzeczka z Leną sprawiła, że nie miałam ochoty

myśleć o przyjaźni. Mogłam napisać, że dobrze fotografuję,

ale zaraz przypomniałam sobie zdjęcia innych dziewczyn,

które wyglądały o wiele bardziej profesjonalnie niż moje.

Po kilku minutach zapisałam tylko jedno słowo: „Uparta”.

— To niekoniecznie zaleta — szepnęła Lena, zaglądając mi

przez ramię.

Odwróciłam się w jej stronę. Siedziała przy sąsiedniej ławce

i uśmiechała się lekko. Znałam ten ton. Zwykle używała go,

kiedy chciała mnie podrażnić, a ja odpowiadałam czymś

równie złośliwym. Tego dnia jednak nie potrafiłam ocenić,

czy żartuje, czy nawiązuje do wczorajszej rozmowy.

— Zależy, w jakiej sytuacji — odpowiedziałam.

— No, na przykład kiedy ktoś ci mówi, żebyś odpuściła.

Spojrzałam na nią uważniej. Jej uśmiech nie zniknął, ale

w oczach zauważyłam coś, czego wcześniej nie umiałabym

nazwać. Zniecierpliwienie? Urazę? A może sama

dopowiadałam sobie znaczenie, którego wcale tam nie było?

— Dziewczyny, pracujemy samodzielnie — przypomniała

pani Malinowska.

Lena odwróciła się do swojej kartki. Ja również pochyliłam

głowę, ale przez następnych kilka minut nie napisałam ani

jednego słowa. Próbowałam przekonać samą siebie, że nie

powinnam analizować każdego komentarza przyjaciółki.

Wczoraj przecież właśnie o tym rozmawiałam z Kasią i sama

zapisałam w notesie, że nie każda myśl musi być prawdą.

Łatwo było jednak dojść do takiego wniosku we własnym

pokoju. Znacznie trudniej zastosować go wtedy, kiedy osoba

siedząca obok zachowywała się inaczej niż zwykle.

— Macie jeszcze dwie minuty — oznajmiła wychowawczyni.

Zerknęłam na kartkę, na której samotne słowo wyglądało

trochę żałośnie. Przez chwilę zastanawiałam się, czy nie

skreślić „uparta” i nie zastąpić go czymś bezpieczniejszym,

na przykład „pomocna”. Wtedy usłyszałam cichy szelest

papieru. Dziewczyna siedząca za mną przesunęła coś na

skraj mojej ławki.

Odwróciłam głowę. Gosia wskazała wzrokiem niewielki

ołówek, który wcześniej spadł mi na podłogę.

— Chyba twój — powiedziała.

— O, dzięki. Nawet nie zauważyłam.

Uśmiechnęła się i już miała wrócić do swojej pracy, ale

zatrzymała wzrok na mojej kartce.

— Upór może być zaletą — powiedziała cicho.

Spojrzałam na nią zaskoczona.

— Tak?

— Jasne. Jeśli zależy ci na czymś ważnym i nie odpuszczasz

tylko dlatego, że ktoś uważa inaczej.

Przez moment patrzyłyśmy na siebie w milczeniu. Nie

byłam pewna, czy słyszała wcześniejszą uwagę Leny, czy po

prostu przypadkiem zobaczyła zapisane słowo. Gosia nie

próbowała jednak rozwijać tematu. Skinęła mi głową

i wróciła do własnej kartki, pozostawiając mnie

z zaskakująco przyjemnym uczuciem, że ktoś dostrzegł

w mojej cesze coś dobrego.

Dopisałam drugą rzecz: „Spostrzegawcza”. Potem

pomyślałam o Kasi, która wczoraj zauważyła mój smutek,

choć próbowałam udawać, że nic się nie stało. O tacie, który

potrafił rozśmieszyć mnie jednym głupim żartem.

O zdjęciach, które robiłam, ponieważ chciałam zatrzymywać

chwile niewidoczne dla innych. W końcu dopisałam trzecie

słowo: „Wrażliwa”.

Przez chwilę patrzyłam na swoją kartkę. Zawsze myślałam

o wrażliwości jak o czymś, co utrudnia mi życie. Byłam

przecież tą dziewczyną, która za dużo analizuje, za długo

pamięta nieprzyjemne komentarze i potrafi rozpłakać się

z powodu rzeczy, którymi inni nawet nie zaprzątają sobie

głowy. Ale może wrażliwość nie była wyłącznie ciężarem.

Może właśnie dzięki niej dostrzegałam rzeczy, na które ktoś

inny nie zwracał uwagi.

Kiedy pani Malinowska poprosiła kilka osób o odczytanie

swoich odpowiedzi, schowałam kartkę do zeszytu. Nie

byłam jeszcze gotowa opowiadać całej klasie, co w sobie

lubię. Cieszyłam się jednak, że tym razem nie zostawiłam

pustego miejsca.

Na długiej przerwie poszłam do biblioteki oddać książkę.

Zwykle robiłam to w piątki, ale po ostatnich dwóch dniach

potrzebowałam miejsca, w którym nikt nie krzyczał, nie

nagrywał filmików i nie rozmawiał o tym, kto co

opublikował. Biblioteka pachniała papierem i odrobinę

kurzem. Za wysokimi regałami słychać było cichy szum

wentylatora, a przy oknie stały dwa fotele, w których niemal

zawsze ktoś czytał.

Kiedy podeszłam do lady, zobaczyłam Gosię siedzącą przy

stoliku z aparatem fotograficznym. Przeglądała zdjęcia na

niewielkim ekranie, co chwilę naciskając przyciski

i marszcząc brwi. Obok leżał jej zeszyt z przyklejonymi

wycinkami z gazet i kilkoma czarno-białymi fotografiami.

Zatrzymałam się mimowolnie, bo aparat wyglądał znajomo.

— To twój? — zapytałam, wskazując na aparat.

Gosia podniosła głowę. Przez moment wyglądała na

zaskoczoną, jakby nie spodziewała się, że ktokolwiek do niej

podejdzie.

— Tak. Dostałam go od wujka. Trochę stary, ale nadal

działa.

— Ja też mam podobny. Tylko inny model.

Na jej twarzy pojawiło się zainteresowanie.

— Serio? Fotografujesz?

— Trochę. Głównie zwykłe rzeczy. Ludzi, miasto, takie tam.

— Zwykłe rzeczy są najlepsze — odpowiedziała, odsuwając

aparat, żebym mogła lepiej zobaczyć ekran. — Tylko

większość ludzi uważa, że trzeba jechać na drugi koniec

świata, żeby zrobić ciekawe zdjęcie.

Na ekranie zobaczyłam fotografię kałuży, w której odbijały

się gałęzie drzew i fragment nieba. Nic szczególnego,

a jednak obraz miał w sobie coś niezwykłego. Przez chwilę

wyglądało to tak, jakby niebo leżało na chodniku.

— To jest świetne — powiedziałam szczerze.

Gosia uśmiechnęła się z lekkim zakłopotaniem.

— Dzięki. Robiłam to wczoraj po deszczu. Ludzie patrzyli na

mnie trochę dziwnie, bo kucałam przy kałuży przez pięć

minut.

— Przywyknij. Ja kiedyś prawie spóźniłam się na autobus,

bo próbowałam sfotografować wróbla siedzącego na znaku

drogowym.

— Udało się?

— Wróbel odleciał. Mam za to bardzo artystyczne zdjęcie

pustego znaku.

Roześmiałyśmy się obie. Był to krótki, zwyczajny moment,

ale poczułam się zaskakująco swobodnie. Nie musiałam

wymyślać zabawnego tematu rozmowy ani zastanawiać się,

czy mówię coś odpowiedniego. Rozmawiałyśmy po prostu

o czymś, co obie lubiłyśmy.

— Robię mały album ze zdjęć z września — powiedziała

Gosia, wskazując zeszyt. — Chcę zobaczyć, czy uda mi się

znaleźć coś ciekawego w każdym dniu.

— Codziennie robisz zdjęcie?

— Próbuję. Nie zawsze wychodzi. Wczoraj miałam tę kałużę,

przedwczoraj kota sąsiadów, a w piątek panią z kwiaciarni,

która podlewała kwiaty.

Przesunęła zeszyt w moją stronę. Obejrzałam kilka

fotografii, zwracając uwagę na drobne szczegóły: światło na

płatkach kwiatów, dłonie starszej kobiety, cień drzewa na

ścianie. Zdjęcia nie były idealne technicznie, ale każde

miało swój nastrój. Zorientowałam się, że od kilku minut

w ogóle nie myślę o Lenie ani o sobotniej fotografii.

— Mogłabym ci kiedyś pokazać swoje zdjęcia —

powiedziałam.

— Chętnie.

Zabrzmiało to prosto i naturalnie, bez wielkich deklaracji

o wspólnej pasji i natychmiastowej przyjaźni. Właściwie

nadal niewiele wiedziałam o Gosi. Nie znałam jej ulubionej

muzyki, nie miałam pojęcia, z kim spędzała wakacje ani

dlaczego zwykle siedziała w ostatniej ławce. Wiedziałam

jedynie, że potrafiła dostrzec piękno w kałuży i że rozmowa

z nią była łatwiejsza, niż się spodziewałam.

Kiedy zadzwonił dzwonek, Gosia schowała aparat do torby,

a ja oddałam książkę bibliotekarce. Wyszłyśmy razem na

korytarz, po czym rozeszłyśmy się w przeciwne strony. Przy

schodach zauważyłam Lenę rozmawiającą z Olą. Na mój

widok pomachała ręką, więc podeszłam bliżej. Przez chwilę

zastanawiałam się, czy opowiedzieć jej o Gosi, ale rozmowa

szybko zeszła na zadanie z angielskiego i planowany

piątkowy wieczór.

Słuchałam Leny i odpowiadałam na jej pytania, próbując

zachowywać się normalnie. Nasza przyjaźń przecież nie

rozpadła się od jednej sprzeczki. Nadal znałyśmy swoje

żarty, lubiłyśmy te same miejsca i potrafiłyśmy rozmawiać

o wszystkim przez całe godziny. A jednak wciąż

pozostawało między nami coś niewypowiedzianego, coś,

czego żadna z nas najwyraźniej nie chciała pierwsza

poruszyć.

Kiedy wróciłyśmy do klasy, zerknęłam jeszcze na kartkę

schowaną w zeszycie. Trzy zapisane słowa nadal tam były:

„Uparta. Spostrzegawcza. Wrażliwa”. Nie wiedziałam, czy

za tydzień wybrałabym takie same odpowiedzi. Być może

nie. Ale po raz pierwszy od dłuższego czasu pomyślałam

o sobie w sposób, który nie miał nic wspólnego z wyglądem.

I było to zaskakująco miłe uczucie.

Ostatnia lekcja dłużyła się niemiłosiernie. Nauczycielka

matematyki rozwiązywała na tablicy kolejne zadania, a ja

coraz częściej spoglądałam na zegarek. Za oknem świeciło

słońce, zupełnie nieprzejęte tym, że my musimy siedzieć

w sali i rozwiązywać równania z niewiadomymi. Przez

otwarte okno docierał odległy gwizdek z boiska oraz okrzyki

chłopaków, którzy najwyraźniej mieli właśnie wychowanie

fizyczne. Kilka razy próbowałam skupić się na zeszycie, ale

moje myśli uporczywie wracały do porannej rozmowy

z Gosią.

Zastanawiałam się nad jej pomysłem robienia jednego

zdjęcia dziennie. Podobało mi się to, że nie szukała

wyjątkowych miejsc ani niezwykłych wydarzeń.

Fotografowała zwyczajną codzienność, jakby naprawdę

wierzyła, że warto jej się przyglądać. Kiedy wychodziłam

z biblioteki, przez chwilę miałam nawet ochotę wrócić

i zapytać ją, czy mogłybyśmy kiedyś wybrać się razem na

zdjęcia. Powstrzymałam się jednak. Znałyśmy się przecież

właściwie od kilku minut, a ja nie chciałam sprawiać

wrażenia osoby, która po jednej rozmowie planuje komuś

całe życie.

Dzwonek zabrzmiał dokładnie wtedy, kiedy nauczycielka

zaczynała tłumaczyć kolejne zadanie. W klasie natychmiast

rozległ się szelest zamykanych zeszytów i odsuwanych

krzeseł. Spakowałam rzeczy do plecaka, sprawdziłam, czy

nie zostawiłam telefonu pod ławką, i ruszyłam w stronę

drzwi.

— Maja, zaczekaj.

Odwróciłam się. Lena stała kilka kroków za mną

i poprawiała pasek swojej torby.

— Masz chwilę? — zapytała.

Przez moment poczułam niepokój. Od wczoraj obie

unikałyśmy szczerej rozmowy, więc nie wiedziałam, czego

teraz oczekiwać.

— Jasne.

Wyszłyśmy na korytarz i zatrzymałyśmy się przy oknie na

półpiętrze. Było to prawie to samo miejsce, w którym

poprzedniego dnia poprosiłam ją o usunięcie zdjęcia.

Spojrzałam na Lenę, zastanawiając się, czy ona również to

zauważyła. Przez chwilę poprawiała pasek torby, a potem

westchnęła.

— Słuchaj, nie chcę, żeby było między nami dziwnie.

Poczułam ulgę, której nie zamierzałam okazywać zbyt

wyraźnie.

— Ja też nie.

— Wczoraj trochę mnie zdenerwowałaś.

Zacisnęłam usta. Miałam nadzieję na inne rozpoczęcie

rozmowy.

— Wiem, ale naprawdę nie chciałam, żeby to zdjęcie było na

twoim profilu.

— Wiem. Już je usunęłam.

— I dziękuję ci za to.

Lena oparła się o parapet. Przez moment patrzyła na

uczniów schodzących po schodach, a potem odwróciła się

z powrotem do mnie.

— Po prostu czasami mam wrażenie, że bardzo się

wszystkim przejmujesz. A kiedy próbuję ci powiedzieć, że

nie ma tragedii, ty od razu myślisz, że cię nie rozumiem.

Zabolało mnie to, bo była w jej słowach odrobina prawdy.

Potrafiłam analizować różne sytuacje godzinami, a Lena

zwykle szybciej przechodziła nad nimi do porządku

dziennego. Problem polegał na tym, że nie wszystko można

było rozwiązać jednym „daj spokój”.

— Bo czasami naprawdę mnie nie rozumiesz —

odpowiedziałam spokojniej, niż się spodziewałam. — Nie

chciałam, żebyś mówiła mi, jak wyglądam. Chciałam tylko,

żebyś uszanowała to, że nie podoba mi się zdjęcie.

Lena spuściła wzrok na swoje buty.

— Okej. Może mogłam po prostu je usunąć, zamiast się

z tobą sprzeczać.

Nie były to wielkie przeprosiny. Nie zabrzmiała też

szczególnie uroczyście. Ale znałam Lenę wystarczająco

dobrze, żeby wiedzieć, że przyznawanie się do błędu nie

należało do jej ulubionych zajęć.

— Mogłaś — przyznałam.

Spojrzała na mnie i lekko uniosła brwi.

— A ty mogłaś nie patrzeć na mnie tak, jakbym popełniła

przestępstwo.

Parsknęłam śmiechem.

— Nie patrzyłam tak.

— Patrzyłaś. Jak pani Wysocka, kiedy ktoś mówi, że

zapomniał zeszytu.

— To bardzo poważne spojrzenie.

— Śmiertelnie poważne.

Roześmiałyśmy się obie, a napięcie trochę opadło. Nie

zniknęło zupełnie, ale poczułam, że znów rozmawiam

z dziewczyną, którą znałam od ośmiu lat, a nie z kimś

obcym. Przez chwilę zastanawiałam się, czy nie powiedzieć

jej jeszcze czegoś o swoich kompleksach, ale zanim

znalazłam odpowiednie słowa, Lena spojrzała w telefon.

— Wiesz, co jest najgorsze? — zapytała niespodziewanie.

— Co?

— Że rano powiedziałam Oli, że Wiktoria zawsze wygląda

idealnie. A potem przez całą matematykę zastanawiałam

się, czy moje włosy nie wyglądają beznadziejnie.

Spojrzałam na nią ze zdumieniem.

— Twoje włosy? Przecież masz świetne włosy.

Lena skrzywiła się lekko.

— Ty tak uważasz.

— Chyba wszyscy tak uważają.

— No właśnie. Wszyscy zawsze mówią coś miłego, a ja i tak

widzę, że z jednej strony mi się nie układają.

Przyjrzałam się jej fryzurze. Klamra, którą rano miała z tyłu

głowy, zsunęła się nieco na bok, a kilka ciemnych

kosmyków opadło jej na policzek. Wyglądała zupełnie

dobrze. Gdybym miała wskazać dziewczynę, która potrafi

wyjść z domu w dowolnym ubraniu i nadal prezentować się

świetnie, prawdopodobnie wymieniłabym właśnie Lenę.

— Ale nigdy nie mówiłaś, że się tym przejmujesz —

zauważyłam.

Wzruszyła ramionami.

— Bo to głupie.

— Wczoraj powiedziałaś mi dokładnie to samo.

Lena spojrzała na mnie i przez moment milczała. Nie

wyglądała na zadowoloną z tego porównania, ale nie

próbowała się z nim spierać.

— No dobra — powiedziała w końcu. — Chyba rozumiem,

o co ci chodzi.

— Nie chodzi o to, żebyś zawsze się ze mną zgadzała.

— Wiem.

— Po prostu czasem chciałabym, żebyś mnie wysłuchała,

zanim powiesz, że przesadzam.

Lena pokiwała głową, a potem poprawiła klamrę.

Zauważyłam, że robi to niemal odruchowo, podobnie jak ja

nawijam kosmyk włosów na palec, kiedy się stresuję. Przez

wszystkie lata naszej przyjaźni nie zwracałam uwagi na ten

gest. Nagle uświadomiłam sobie, jak wiele rzeczy można

przeoczyć nawet u osoby, którą zna się niemal całe życie.

— Spróbuję — odpowiedziała wreszcie. — Ale ty też musisz

czasami powiedzieć mi wprost, co cię gryzie. Nie zawsze

jestem w stanie się domyślić.

— Umowa.

Wyciągnęłam rękę, a Lena uścisnęła ją z przesadną powagą,

po czym obie zaczęłyśmy się śmiać. Był to nasz stary żart

z podstawówki. Kiedy miałyśmy po siedem lat, każdą ważną

obietnicę przypieczętowywałyśmy uściskiem dłoni,

jakbyśmy właśnie podpisywały międzynarodowy traktat.

Przez chwilę poczułam się tak, jakby nic między nami nie

mogło się naprawdę zmienić.

Po wyjściu ze szkoły poszłyśmy jeszcze do małego sklepu

niedaleko przystanku. Lena chciała kupić coś do jedzenia,

a ja przypomniałam sobie, że obiecałam Kasi jej ulubiony

jogurt. Stałyśmy przed lodówką, zastanawiając się, czy

bardziej opłaca się kupić dwa małe napoje, czy jeden duży,

kiedy do sklepu weszła Wiktoria.

Miała na sobie jasną kurtkę i wciąż wyglądała tak, jakby

przed chwilą zeszła z planu sesji zdjęciowej. Przywitała się

z Leną, którą znała z dodatkowych zajęć z angielskiego,

i podeszła do półki z wodą.

— Hej, dziewczyny. Jak życie?

— Poniedziałek był tragiczny, wtorek niewiele lepszy —

odpowiedziała Lena.

— To akurat rozumiem — westchnęła Wiktoria. —

Spóźniłam się rano i prawie nie zdążyłam na sprawdzian.

— Ty się spóźniłaś? — zdziwiłam się, zanim zdążyłam

pomyśleć.

Wiktoria roześmiała się.

— A co, wyglądam na taką, która nigdy się nie spóźnia?

Zrobiło mi się głupio. Nie znałam jej prawie wcale, a jednak

zdążyłam stworzyć w głowie cały obraz dziewczyny, która

zawsze jest perfekcyjnie przygotowana, nigdy nie ma złego

dnia i nie popełnia zwyczajnych błędów.

— Nie, po prostu… jakoś tak mi się wydawało —

przyznałam.

Wiktoria pokręciła głową.

— Dzisiaj rano nawet nie zdążyłam zjeść śniadania. Przez

dziesięć minut szukałam jednej skarpetki, a potem okazało

się, że przykleiła się do ręcznika w praniu.

Lena parsknęła śmiechem.

— Brzmi jak życie Mai.

— Dziękuję bardzo — mruknęłam.

Wiktoria uśmiechnęła się, a potem spojrzała na ekran

telefonu, który właśnie zawibrował jej w dłoni. Jej mina

zmieniła się na moment. Uśmiech zniknął, a ona szybko

odwróciła ekran i schowała urządzenie do kieszeni.

— Wszystko okej? — zapytała Lena.

— Tak. Mama pyta, kiedy wrócę.

Odpowiedziała szybko, ale w jej głosie usłyszałam nutę

zniecierpliwienia. Nie wiedziałam, czy chodzi o mamę, czy

o coś zupełnie innego. Nie zamierzałam dopytywać.

Uświadomiłam sobie jedynie, że dziewczyna, którą jeszcze

kilka godzin wcześniej uważałam za ucieleśnienie pewności

siebie, również mogła mieć sprawy, o których inni nie mieli

pojęcia.

Kiedy Wiktoria wyszła ze sklepu, Lena przez chwilę patrzyła

za nią, a potem sięgnęła po batonik.

— Wiesz, że ona podobno usuwa większość zdjęć, które

robi? — zapytała.

— Serio?

— Kiedyś na angielskim szukała jednego zdjęcia

i przypadkiem pokazała mi całą galerię. Miała chyba ze

trzydzieści prawie identycznych ujęć. Powiedziała, że na

żadnym nie wygląda tak, jak chciała.

Spojrzałam przez szybę na Wiktorię, która szła chodnikiem

z torbą przewieszoną przez ramię. Wiatr rozwiewał jej

włosy, a ona próbowała przytrzymać je dłonią, jednocześnie

szukając czegoś w kieszeni. Z daleka nadal wyglądała jak

dziewczyna, której wszystko przychodzi łatwo.

— Dziwne — powiedziałam.

— Co?

— Że możemy patrzeć na kogoś i być pewne, że ma idealne

życie, chociaż właściwie nic o nim nie wiemy.

Lena wzruszyła ramionami.

— Chyba wszyscy tak robią.

Nie odpowiedziałam, bo właśnie zaczynałam rozumieć, jak

często sama to robiłam.

W domu zastałam mamę przy kuchennym stole. Miała przed

sobą laptop, kubek herbaty i kilka kartek zapisanych

drobnym pismem. Kiedy weszłam, uniosła wzrok znad

ekranu i uśmiechnęła się zmęczona.

— Hej, kochanie. Jak było w szkole?

— Normalnie.

Mama przyjrzała mi się uważnie.

— To znaczy dobrze czy źle?

— To znaczy normalnie — odpowiedziałam, odkładając

zakupy na blat.

Wyjęłam z torby jogurt dla Kasi i wstawiłam go do lodówki.

Mama zamknęła laptop i odsunęła go na bok. Wiedziałam,

że czeka na coś więcej, ale nie miałam ochoty zdawać

szczegółowej relacji ze wszystkich wydarzeń ostatnich

dwóch dni. Z drugiej strony rozmowa z Leną sprawiła, że

poczułam się trochę spokojniejsza, a może nawet gotowa

opowiedzieć mamie o zdjęciu.

— Mamo, mogę cię o coś zapytać?

— Oczywiście.

Usiadłam naprzeciwko niej i przez chwilę przesuwałam

palcem po krawędzi stołu.

— Jak byłaś w moim wieku, to też porównywałaś się

z innymi dziewczynami?

Mama spojrzała na mnie z zaskoczeniem, a potem

uśmiechnęła się lekko.

— Oczywiście. Chociaż wtedy nie było tylu zdjęć

w internecie.

— Ale były dziewczyny, które zawsze wyglądały lepiej?

— Były dziewczyny, które moim zdaniem wyglądały lepiej —

poprawiła mnie. — To jednak nie znaczy, że one myślały

o sobie tak samo.

Opowiedziała mi o koleżance z liceum, której zazdrościła

długich, gęstych włosów i pewności siebie. Przez kilka lat

była przekonana, że tamta dziewczyna nigdy nie ma

kompleksów. Dopiero podczas szkolnej wycieczki, kiedy

przypadkiem zaczęły rozmawiać, dowiedziała się, że

koleżanka od dawna marzy o prostych włosach i zazdrości

jej naturalnych loków. Mama roześmiała się na to

wspomnienie i pokręciła głową.

— Wyobrażasz sobie? Obie spędzałyśmy mnóstwo czasu,

chcąc mieć dokładnie to, co miała druga.

— I co zrobiłyście?

— Nic szczególnego. Dalej czasem narzekałyśmy na włosy.

Ale zaczęłyśmy się z tego śmiać.

Uśmiechnęłam się. Podobało mi się, że mama nie

zakończyła historii wielką przemianą, w której obie

dziewczyny nagle pokochały siebie i przestały mieć

kompleksy. Brzmiało to znacznie bardziej prawdziwie.

— A ty? — zapytała po chwili. — Coś się wydarzyło?

Przez moment zastanawiałam się, czy powiedzieć jej

o Lenie. Ostatecznie opowiedziałam o sobotnim zdjęciu,

naszej wczorajszej sprzeczce i dzisiejszej rozmowie po

lekcjach. Nie zdradzałam wszystkich szczegółów, ale mama

słuchała bez przerywania. Kiedy skończyłam, przez chwilę

milczała.

— Rozumiem, dlaczego zrobiło ci się przykro — powiedziała

w końcu. — Nie chodziło wyłącznie o zdjęcie, prawda?

Pokręciłam głową.

— Bardziej o to, że Lena nie chciała mnie zrozumieć.

— Dobrze, że udało wam się porozmawiać.

— Chyba tak. Chociaż nadal jest trochę dziwnie.

Mama sięgnęła po kubek herbaty, a potem odstawiła go bez

picia.

— Przyjaźń nie oznacza, że zawsze będziecie myśleć tak

samo. Czasami dopiero kiedy pojawi się nieporozumienie,

dowiadujemy się, czego druga osoba naprawdę potrzebuje.

Pomyślałam o naszej rozmowie przy oknie. O tym, jak Lena

przyznała, że sama przejmuje się swoimi włosami, chociaż

zawsze wydawała mi się dziewczyną, która nigdy nie ma

podobnych problemów. Może rzeczywiście obie

potrzebowałyśmy nauczyć się czegoś o sobie nawzajem. Nie

było to tak proste jak przyjaźń z dzieciństwa, kiedy

największym konfliktem potrafił być wybór zabawy podczas

przerwy.

— Mamo?

— Tak?

— A jak mam wiedzieć, kiedy przesadzam, a kiedy

naprawdę mam prawo się zdenerwować?

Mama zastanawiała się przez chwilę.

— Nie zawsze da się to od razu ocenić. Możesz spróbować

spokojnie przyjrzeć się sytuacji, zastanowić się, co

dokładnie cię zabolało, i porozmawiać z drugą osobą. Ale

nie musisz najpierw udowadniać, że twoje uczucia są

słuszne. Warto raczej zastanowić się, co z nimi zrobisz.

Spojrzałam na nią i przez moment miałam ochotę ją

przytulić. Powstrzymałam się jednak, bo nie chciałam, żeby

zrobiła z naszej rozmowy wielkie wydarzenie. Mama chyba

to wyczuła. Zamiast kolejnych pytań zaproponowała, że

zrobi mi herbatę i pokroi jabłko.

Zgodziłam się.

Siedziałyśmy przez następne kilkanaście minut przy

kuchennym stole, rozmawiając o zupełnie zwyczajnych

sprawach. Mama opowiadała o zamieszaniu w pracy, ja

o zadaniu na wychowawczej i zdjęciach Gosi. Kiedy

wspomniałam o dziewczynie z ostatniej ławki, która robi

fotografie kałuż, mama roześmiała się i powiedziała, że

chętnie zobaczyłaby taki album. Po raz pierwszy od dawna

rozmowa z nią nie przypominała serii pytań o oceny

i obowiązki. Było po prostu miło.

Wieczorem Kasia wpadła do mojego pokoju bez pukania, jak

zwykle ignorując zasadę, którą przypominałam jej średnio

pięć razy dziennie. Trzymała w rękach jogurt, który kupiłam

jej po szkole, i łyżeczkę wystającą z ust.

— Maja, mam pytanie.

— Jakie?

— Czy jak ktoś ma nowe buty, to od razu jest fajniejszy?

Odwróciłam się od biurka. Kasia stanęła przy drzwiach,

przestępując z nogi na nogę. Jej mina była dziwnie

poważna.

— Nie. Dlaczego pytasz?

Wzruszyła ramionami i weszła głębiej do pokoju.

— Bo dziewczyny z mojej klasy ciągle rozmawiają

o ubraniach. I jak któraś czegoś nie ma, to czasem robią

takie miny, jakby była z innej planety.

Przyglądałam jej się przez chwilę. Przypomniałam sobie

poranną rozmowę o butach koleżanki i sposób, w jaki Kasia

udawała, że zupełnie jej nie obchodzą. Nagle zrozumiałam,

że może od początku nie chodziło wyłącznie o obuwie.

— Ktoś coś ci powiedział?

Kasia pokręciła głową, ale zaraz dodała:

— Nie tak wprost. Po prostu dzisiaj Magda powiedziała, że

moje trampki są stare. Niby żartowała, ale wszyscy się

śmiali.

Poczułam znajomy przypływ złości. Miałam ochotę

powiedzieć jej, że Magda jest głupia, że nie warto się nią

przejmować i że jeśli jeszcze raz coś takiego powie, sama

z nią porozmawiam. Wszystkie te reakcje pojawiły się

w mojej głowie niemal jednocześnie. Zatrzymałam się

jednak, przypominając sobie, jak bardzo irytowało mnie

wczoraj, kiedy Lena próbowała przekonać mnie, że nie ma

powodu do zmartwienia.

— A tobie zrobiło się przykro? — zapytałam.

Kasia spojrzała na mnie podejrzliwie.

— Trochę.

— To rozumiem.

Przez moment milczała. Potem usiadła na brzegu mojego

łóżka i zaczęła jeść jogurt, jakby potrzebowała chwili, żeby

zdecydować, czy chce powiedzieć coś więcej.

— Ja wiem, że nie muszę mieć takich butów jak one —

odezwała się w końcu. — Ale czasem nie chcę być tą, która

zawsze ma coś innego.

Usiadłam obok niej. Nagle zobaczyłam przed sobą nie tylko

młodszą siostrę, która podkrada moje bluzy i zostawia

wszędzie ładowarki, ale także dziewczynkę próbującą

odnaleźć swoje miejsce w klasie. Znałam to uczucie

znacznie lepiej, niż chciałam przyznać.

— Wiesz, ja też czasem tak mam — powiedziałam.

Kasia uniosła głowę.

— Ty? Przecież masz wszystko fajne.

Roześmiałam się cicho.

— Tak ci się wydaje. Ja czasem patrzę na inne dziewczyny

i myślę dokładnie to samo.

— Na Lenę?

Zawahałam się.

— Między innymi.

Kasia zamyśliła się, obracając łyżeczkę w palcach. Potem

spojrzała na moje trampki stojące pod biurkiem. Były trochę

przybrudzone, a jedno sznurowadło miało dziwny supeł,

którego od tygodnia nie potrafiłam rozwiązać.

— To może wszyscy zazdroszczą komuś czegoś —

stwierdziła.

— Możliwe.

— Bez sensu.

— Trochę.

Siedziałyśmy przez chwilę w ciszy. Za oknem zapadał

zmrok, a w pokoju świeciła jedynie lampka stojąca na

biurku. Kasia skończyła jogurt, po czym odłożyła pusty

kubeczek na szafkę, mimo że kosz znajdował się dwa metry

dalej.

— Maja?

— Co?

— A ty byś się ze mnie śmiała, gdybym miała najbrzydsze

buty w całej szkole?

Spojrzałam na nią. W jej głosie nie było już żartu. Naprawdę

chciała poznać odpowiedź.

— Nie. Ale prawdopodobnie śmiałabym się, gdybyś znowu

założyła je na odwrotne nogi.

Kasia zmarszczyła nos.

— To zdarzyło się raz!

— Dwa razy.

— Jeden i pół.

Roześmiałam się i lekko szturchnęłam ją ramieniem. Kasia

oparła głowę o moje ramię, a potem niespodziewanie objęła

mnie w pasie. Nie przytulała się tak często jak kiedyś.

Odkąd skończyła dwanaście lat, lubiła podkreślać, że jest

już duża i nie potrzebuje ciągłego tulenia. Dlatego nie

poruszyłam się, kiedy przez chwilę siedziała wtulona we

mnie, patrząc na zdjęcia wiszące nad biurkiem.

— Dzięki, że kupiłaś mi jogurt — powiedziała w końcu.

— Nie ma za co.

— I że nie powiedziałaś, że przesadzam.

Poczułam ścisk w gardle, ale nie chciałam robić z tego

wielkiej chwili. Zamiast tego pocałowałam ją w czubek

głowy, na co natychmiast się oburzyła.

— Maja! Nie jestem małym dzieckiem!

— Oczywiście, że nie. Jesteś bardzo dorosłą osobą, która

zostawia po sobie kubeczki po jogurtach.

Kasia roześmiała się, chwyciła pusty kubeczek i wybiegła

z pokoju, zanim zdążyłam powiedzieć coś jeszcze.

Kiedy drzwi się zamknęły, przez dłuższą chwilę siedziałam

na łóżku, myśląc o naszej rozmowie. Jeszcze wczoraj byłam

przekonana, że tylko ja tak bardzo przejmuję się wyglądem.

Dzisiaj odkryłam, że podobne niepewności ma Lena,

dziewczyna, którą zawsze uważałam za niezwykle pewną

siebie. Dowiedziałam się, że Wiktoria, wyglądająca na

idealną w każdym ujęciu, potrafi spędzać mnóstwo czasu na

wybieraniu zdjęć. A teraz moja młodsza siostra przyznała,

że czasami boi się być inna od koleżanek.

Pomyślałam o wszystkich dziewczynach, które mijałam

codziennie na szkolnym korytarzu. O tych z pięknymi

włosami, perfekcyjnym makijażem, nowymi butami

i uśmiechami, które wydawały się nigdy nie znikać.

Zastanawiałam się, ile z nich wraca do domu i staje przed

lustrem, szukając czegoś, co chciałyby w sobie zmienić. Ile

z nich sprawdza telefon, licząc na wiadomość od konkretnej

osoby. Ile z nich śmieje się głośno w szkole, a wieczorem

zamartwia czymś, o czym nikt nie wie.

Nie znałam odpowiedzi. Ale pierwszy raz przyszło mi do

głowy, że być może nie jestem jedyną dziewczyną na

świecie, która czasami czuje się niewystarczająca. I że

dziewczyny, które wydają się zawsze wyglądać dobrze,

również mogą mieć dni, kiedy najchętniej schowałyby się

przed wszystkimi.

Sięgnęłam po notes leżący na biurku. Otworzyłam go na

stronie ze zdjęciem z urodzin Oli, a potem przewróciłam

kartkę. Przez chwilę zastanawiałam się, co zapisać.

W końcu sięgnęłam po cienkopis i napisałam: „Nie wiem,

czy istnieją dziewczyny, które zawsze czują się piękne.

Wiem tylko, że nie chcę już zakładać, że wszyscy inni mają

ze sobą łatwiej niż ja”.

Przeczytałam to zdanie dwa razy. Nie było szczególnie

poetyckie ani mądre. Brzmiało raczej jak zwykła myśl

piętnastolatki, która dopiero zaczyna coś rozumieć. Ale

podobało mi się właśnie dlatego.

Telefon zawibrował na biurku. Tym razem to Lena.

W piątek idziemy z Olą i Zuzą do kina. Idziesz?

Uśmiechnęłam się. Przez chwilę zastanawiałam się, czy

odpowiedzieć natychmiast, czy poczekać, żeby nie wyjść na

osobę, która zawsze jest dostępna. Potem uznałam, że to

wyjątkowo głupi pomysł. Jeśli chciałam iść do kina, mogłam

po prostu to napisać.

Jasne. Tylko wybierzcie coś dobrego, bo ostatnio

prawie zasnęłam.

Odpowiedź przyszła po kilkunastu sekundach.

Obiecuję, że tym razem nie będzie trzygodzinnego

filmu o smutnych ludziach patrzących przez okno.

Roześmiałam się. Był to dokładnie taki żart, jakich

brakowało mi od wczoraj. Wiedziałam, że jedna zabawna

wiadomość nie rozwiązuje wszystkich nieporozumień, ale

dobrze było poczuć, że nasza przyjaźń nadal ma w sobie coś

znajomego.

Odłożyłam telefon i podeszłam do lustra. Moje blond włosy

były trochę rozczochrane po całym dniu, a pod oczami

pojawiły się delikatne cienie. Spojrzałam na swoje odbicie

i przez moment zaczęłam szukać rzeczy, które mogłabym

poprawić. Potem przypomniałam sobie Gosię pokazującą mi

zdjęcie kałuży, Lenę poprawiającą klamrę we włosach

i Kasię pytającą, czy stare trampki czynią ją mniej fajną.

Nie poczułam nagle zachwytu nad własnym wyglądem. Nie

uśmiechnęłam się do lustra jak bohaterka reklamy, która

właśnie odkryła sekret idealnej pewności siebie. Po prostu

przestałam się sobie tak uważnie przyglądać.

Wyłączyłam światło i wróciłam do biurka, żeby dokończyć

zadanie z matematyki. Za ścianą Kasia nuciła jakąś

piosenkę, mama rozmawiała z tatą w kuchni, a na parapecie

osiadła pierwsza wieczorna mgła. Wszystko było zwyczajne.

Nieidealne. Trochę chaotyczne. Dokładnie takie jak moje

życie.

I po raz pierwszy od dwóch dni pomyślałam, że może wcale

nie musi wyglądać inaczej, żeby było wystarczająco dobre.

CHWILA DLA MNIE ♡

Nie muszę być taka jak ona

Czy zdarzyło Ci się spojrzeć na inną dziewczynę i pomyśleć:

„Chciałabym mieć takie włosy”, „Chciałabym być tak pewna

siebie” albo „Jej wszystko przychodzi łatwiej”?

Maja też tak myślała. Dopiero kiedy zaczęła rozmawiać z innymi

dziewczynami, odkryła, że nawet osoby, które wyglądają na

bardzo pewne siebie, mogą mieć własne kompleksy i obawy.

Nie musisz przestać podziwiać innych. Spróbuj tylko pamiętać,

żeby w tych porównaniach nie pomijać samej siebie.

1. Co najbardziej podziwiam w innych dziewczynach?

…

…

…

…

2. Jakie trzy dobre cechy dostrzegam również w sobie?

…

…

…

3. Co chciałabym częściej doceniać w sobie, zamiast

porównywać się z innymi?

…

…

…

…

Mała myśl na dziś

„Czyjeś piękno, talent i sukces nie odbierają niczego moim własnym zaletom.”

Rozdział 3

Gdyby ktoś mógł przeczytać moje myśli

„Nie każda cisza jest odrzuceniem. Nie każde spojrzenie jest oceną. I nie każda myśl mówi prawdę.”

W środę rano obudziłam się z dziwnym przekonaniem, że

coś ważnego wydarzy się tego dnia. Nie potrafiłam

powiedzieć, skąd wzięło się to uczucie. Może z powodu snu,

którego już nie pamiętałam, a może dlatego, że przez

ostatnie dwa dni zwyczajne szkolne sytuacje zaczęły

wydawać mi się bardziej skomplikowane niż zadania

z matematyki. Leżałam jeszcze kilka minut pod kołdrą,

słuchając szumu samochodów za oknem i stukotu naczyń

w kuchni. Z korytarza dobiegał głos Kasi, która próbowała

przekonać mamę, że ćwiczenia z przyrody można spokojnie

odrobić na następnej przerwie.

Kiedy w końcu sięgnęłam po telefon, czekała na mnie

wiadomość od Leny.

Nie zapomnij, że dziś mamy prezentacje

z angielskiego. Ja prawie zapomniałam.

Uśmiechnęłam się. Tym razem nie analizowałam, dlaczego

nie dodała serduszka ani czy użyła odpowiedniej liczby

wykrzykników. Odpisałam po prostu, że pamiętam, chociaż

w rzeczywistości zupełnie wyleciało mi to z głowy. Dopiero

kiedy odłożyłam telefon, dotarło do mnie, że jeszcze wczoraj

taka wiadomość stałaby się powodem do długich rozmyślań.

Może rzeczywiście coś powoli zaczynało się zmieniać.

A może po prostu miałam lepszy poranek.

W kuchni tata próbował zrobić jajecznicę, jednocześnie

rozmawiając przez telefon służbowy. Mama stała przy

blacie i kroiła warzywa do kanapek, a Kasia siedziała przy

stole z podręcznikiem otwartym na niewłaściwej stronie. Na

jej talerzu leżał samotny kawałek chleba, który wyglądał na

całkowicie porzucony.

— Dzień dobry — powiedziałam, sięgając po kubek.

— Maja, szybko, powiedz mi, czym się różni pogoda od

klimatu — zażądała Kasia, zanim zdążyłam nalać sobie

herbaty.

— Tym, że pogodę masz za oknem, a klimat robisz, kiedy

wchodzisz do pokoju i zaczynasz się kłócić.

Tata parsknął śmiechem, po czym natychmiast zakrył

mikrofon telefonu dłonią. Kasia spojrzała na mnie z miną

osoby, która właśnie straciła resztki wiary w starsze

rodzeństwo.

— Pytam poważnie!

— A ja poważnie odpowiadam. Chociaż może nie zapisuj

tego na sprawdzianie.

Mama pokręciła głową i przesunęła w stronę Kasi zeszyt.

— Najpierw zjedz śniadanie. Potem Maja ci pomoże.

Spojrzałam na zegarek. Do wyjścia miałam niewiele czasu,

ale usiadłam obok siostry i spróbowałam wyjaśnić jej

różnicę tak prosto, jak potrafiłam. Kasia słuchała uważnie

przez pierwszą minutę, po czym zaczęła rysować chmurki

na marginesie. Kiedy zwróciłam jej uwagę, odpowiedziała,

że to przecież doskonałe pomoce naukowe. Chciałam się

zirytować, ale zamiast tego roześmiałam się i dokończyłam

tłumaczenie. Czasami naprawdę trudno było zachować

powagę w naszym domu.

Pierwszym niepokojącym wydarzeniem dnia było to, że

kiedy weszłam do klasy, Ola i Zuza natychmiast przerwały

rozmowę.

Stały przy oknie, pochylone nad telefonem Oli. Jeszcze

sekundę wcześniej obie coś sobie pokazywały, a Zuza

śmiała się tak głośno, że słyszałam ją już z korytarza. Gdy

tylko przekroczyłam próg, Ola zablokowała ekran, a Zuza

spojrzała w stronę drzwi.

Zatrzymałam się na moment. W głowie natychmiast

pojawiła mi się myśl, że rozmawiały o mnie. Może Lena

powiedziała im o naszej sprzeczce. Może pokazała

wiadomości, które wymieniałyśmy po usunięciu zdjęcia.

A może dziewczyny nadal miały gdzieś zapisaną fotografię

z urodzin i właśnie z niej się śmiały. Wszystkie te

możliwości przebiegły mi przez głowę w ciągu kilku sekund,

choć żadna z nich nie miała najmniejszego potwierdzenia.

— Hej — powiedziałam, podchodząc do ławki.

— Hej! — odpowiedziała Ola z uśmiechem. — Gotowa na

angielski?

— Prawie.

Zuza zaczęła opowiadać o swojej prezentacji, ale ja ledwo

słuchałam. Co chwilę zerkałam na telefon Oli leżący

ekranem do dołu. Próbowałam przekonać siebie, że

zachowuję się niedorzecznie. Dziewczyny mogły rozmawiać

o absolutnie wszystkim. Mimo to uczucie niepokoju nie

chciało zniknąć.

Kiedy do sali weszła Lena, od razu podeszła do nas i zaczęła

narzekać na to, że zapomniała wydrukować jedną stronę

notatek. Przywitała się ze mną normalnie, nawet lekko mnie

szturchnęła, kiedy przypomniałam jej, że przecież sama

wczoraj mówiła, żeby wszystko sprawdzić. Przez chwilę

poczułam ulgę, lecz zaraz potem pojawiła się kolejna myśl.

Może zachowywała się zwyczajnie tylko dlatego, że nie

chciała, żebym domyśliła się, o czym rozmawiała z Olą

i Zuzą.

Westchnęłam pod nosem. Gdyby ktoś mógł zajrzeć do mojej

głowy, prawdopodobnie uciekłby po pięciu minutach.

Na angielskim pani Nowak wywoływała kolejno osoby

przygotowane do prezentacji. Mieliśmy opowiedzieć

o miejscu, które chcielibyśmy kiedyś odwiedzić. Lena

wybrała Nowy Jork, ponieważ marzyła o zobaczeniu

wielkich sklepów, świateł i ulic znanych z filmów. Ola

mówiła o Rzymie, a Zuza o Islandii, chociaż przyznała, że

bardziej niż krajobrazy interesuje ją możliwość zobaczenia

zorzy polarnej na własne oczy.

Ja przygotowałam prezentację o Portugalii. Wybrałam ją ze

względu na fotografie kolorowych uliczek Lizbony

i wybrzeża, które wyglądało tak, jakby ktoś celowo ustawił

wszystkie skały, fale i domy w idealnym kadrze. Miałam

przygotowanych kilka zdjęć, krótką historię o mieście

i informacje o miejscach, które chciałabym odwiedzić

z aparatem.

Kiedy pani Nowak wywołała moje imię, poczułam, że serce

zaczyna bić mi szybciej. Nie bałam się samego mówienia

przed klasą. Zwykle potrafiłam stanąć przed ludźmi

i powiedzieć, co myślę. Znacznie trudniejsze było to, że

podczas prezentacji wszyscy patrzyli właśnie na mnie. Nie

mogłam schować się za zeszytem ani sprawdzić w telefonie,

czy dobrze wyglądam.

Wstałam i podeszłam do tablicy. Pierwsze zdania

powiedziałam niemal bez zająknięcia. Opowiadałam

o wąskich ulicach, kolorowych tramwajach i świetle

odbijającym się od budynków. Kiedy pokazałam zdjęcie

klifów nad oceanem, usłyszałam z tyłu klasy czyjś cichy

śmiech. Przez moment zgubiłam myśl. Spojrzałam w stronę

ostatnich ławek i zobaczyłam dwóch chłopaków

pochylonych nad zeszytem.

Oczywiście pomyślałam, że śmieją się ze mnie. Może źle

wymówiłam jakieś słowo. Może miałam coś na bluzie.

A może moja prezentacja była tak nudna, że nie potrafili

potraktować jej poważnie. Poczułam, jak ciepło rozchodzi

mi się po policzkach, a następne zdanie zabrzmiało znacznie

mniej pewnie niż poprzednie.

Wtedy zobaczyłam Gosię. Siedziała przy swoim miejscu

i patrzyła na wyświetlane zdjęcie z wyraźnym

zainteresowaniem. Kiedy nasze spojrzenia się spotkały,

lekko skinęła głową, jakby chciała powiedzieć, żebym

mówiła dalej. Nie wiem, dlaczego ten drobny gest tak mi

pomógł, ale nagle przypomniałam sobie, o czym miałam

opowiedzieć. Wzięłam oddech, odwróciłam się do tablicy

i dokończyłam prezentację.

Pani Nowak pochwaliła zdjęcia oraz sposób, w jaki

połączyłam opowieść o podróży z własnym