Bezpłatny fragment - Weles: Bogowie z Odzysku

Dla Anala.

Żebyś wiedział, że w życiu nie chodzi o to, by być

świętym, ale o to, by nie dać się zjeść. Nie bierz kredytów u diabła i pamiętaj — nawet jak świat się wali, zawsze znajdzie się sposób, żeby wyjść na swoje. Twój Tata

Rozdział 1

Pobudka boga

Chicago o tej porze roku śmierdziało jak mokry popielnik. Zaułek, w którym odzyskał przytomność, był tego najlepszym przykładem — cuchnął mieszanką gnijących resztek z chińskiej knajpy, namokniętego kartonu i taniego wina, które ktoś zwrócił na beton dobrą godzinę temu.

Deszcz nie pomagał. Zamiast zmywać ten syf, mieszał go z miejską sadzą i olejem silnikowym, zamieniając ulicę w koryto pełne czarnej, lśniącej brei.

Weles leżał na plecach w samym środku tej kałuży. Lodowata woda powoli, z sadystyczną cierpliwością przesiąkała przez skórzaną kurtkę, drażniąc skórę na łopatkach. Zimne krople bębniły w zamknięte powieki, wybijając rytm narastającego bólu głowy.

Jego stan wskazywał jednoznacznie, że wczorajsza noc nie była po prostu „dobra”. Była katastrofą. Była jedną z tych imprez, o których słowiańscy pieśniarze milczą, bo nawet im byłoby wstyd układać o tym ballady. Pamiętał mgliście jakiś bar na Jackowie, zakład o duszę (czyją? swoją?), a potem już tylko ciemność i smak asfaltu.

Pierwszym sygnałem powrotu do świata żywych nie był jednak pulsujący ból czaszki, przypominający wbijanie gwoździa w potylicę. To było coś znacznie gorszego. Coś fizycznego i upokarzającego. Poczuł ciepły, rytmiczny strumień, który z bezczelną precyzją uderzał w jego mostek. Ciecz wsiąkała w brudną koszulę i rozlewała się nieprzyjemnym gorącem po zziębniętej klatce piersiowej.

Rozkleił jedno oko. Powieka ważyła tonę. Obraz był zamazany, jakby patrzył przez brudną, zaparowaną szybę. Zamrugał kilka razy, walcząc z ostrością. Otworzył drugie.

Nad nim, siedząc mu na piersiach z miną imperatora na tronie, tkwił czarny kot.

Zwierzę patrzyło mu prosto w oczy z absolutnym, niczym niezmąconym spokojem, kończąc opróżniać pęcherz na koszulkę słowiańskiego bóstwa podziemi, magii i przysiąg.

Sierściuch wyglądał tak, jakby to, co właśnie robił — czyli bezczelne sikanie na istotę nadprzyrodzoną — było nie tylko w pełni uzasadnione, ale wręcz konieczne dla zachowania równowagi energetycznej we wszechświecie.

Weles dźwignął się na łokciach, zrzucając zwierzę z siebie gwałtownym ruchem. Przez jego twarz przemknęła kawalkada emocji: od tępego niezrozumienia, przez głębokie obrzydzenie, aż po furię, od której w dawnych czasach usychały plony.

— To ma być ta wasza wielka, boska interwencja?! — ryknął w stronę ołowianego nieba. Jego głos, zazwyczaj głęboki i władczy, teraz zachrypiał jak stary silnik diesla odpalany na mrozie. — Tyle lat służby… Tyle dusz przeprowadzonych na drugą stronę… I co? Obszczany przez pieprzonego dachowca w ślepym zaułku?!

Machnął ręką, chcąc zdzielić zwierzę. W normalnych okolicznościach ten gest posłałby kota na orbitę. Ale Weles był słaby. Jego cios był powolny, pozbawiony gracji. Kot odskoczył z irytującą lekkością, jakby przewidział ten ruch trzy sekundy wcześniej. Wylądował miękko na jedynym suchym fragmencie krawężnika, ani na chwilę nie spuszczając z Welesa wzroku.

W tych żółtych ślepiach było coś nienaturalnego. Nie było tam strachu, który zwykle czują zwierzęta w obecności bóstw. Była tam kpiąca wyższość. Mieszanka złośliwości i znudzenia, jaką można zobaczyć w oczach urzędnika skarbowego, który właśnie znalazł błąd w twoim zeznaniu podatkowym i zamierza cię zniszczyć dla sportu.

Ten cholerny kot wiedział coś, czego Weles nie wiedział. I bawił się tym setnie.

— No idź w cholerę — burknął Weles, z trudem podnosząc się do pionu.

Stawy trzasnęły, protestując przeciwko grawitacji. Błoto cmoknęło głośno, niechętnie puszczając jego przemoczone spodnie. Bóg zachwiał się, opierając rękę o mokrą cegłę ściany. Spróbował pstryknąć palcami, by przywołać choć iskrę, mały płomyk, który wysuszyłby jego ubranie i usunął smród. Skupił wolę. Nic. Zaledwie żałosna iskra, która zgasła, zanim oderwała się od kciuka. Był pusty. Wyczerpany.

— Świetnie — mruknął do siebie. — Po prostu cudownie. — Spojrzał na kota. — Znajdź sobie kogoś innego do upokarzania. Może jakiegoś lokalnego pijaczka, co? Tutaj ich pełno.

Kot ani drgnął. Zamiast uciec w popłochu, przeciągnął się leniwie, prezentując każdy kręg kręgosłupa, ziewnął, pokazując różowy język, uniósł ogon niczym sztandar bojowy i ruszył powoli w stronę wyjścia z zaułka. Zatrzymał się jednak po kilku krokach i obejrzał przez ramię.

— Serio? — Weles zatrzymał się, wycierając wierzchem dłoni mokrą twarz. Śmierdział uryną, deszczem i nieszczęściem. — Będziesz mnie teraz śledził?

Zwierzę wydało z siebie krótki, skrzeczący dźwięk. Nie było to słodkie „miau”. Brzmiało to raczej jak chrapliwe: „Ruszaj dupę, nie mam całego dnia”.

Weles stał przez chwilę, ważąc w dłoni niewidzialny ciężar swojej godności. Zostało jej niewiele.

— Wiesz co? Rób, co chcesz — rzucił, poddając się. Nie miał siły na dyskusje z fauną. Głowa pulsowała mu zbyt mocno. — Ale wiedz jedno: jak jeszcze raz spróbujesz mnie oznaczyć jak swoje terytorium, zrobię z ciebie futrzaną czapkę. I będę ją nosił latem. Nawet w Egipcie.

Kot zignorował groźbę z arystokratyczną obojętnością. Po prostu szedł, omijając kałuże, w których przed chwilą tarzał się bóg podziemi, wybierając suchą ścieżkę, której Weles wcześniej nie zauważył.

Wyszli z mrocznego zaułka na główną ulicę. Chicago budziło się do życia, choć dla Jackowa — polskiej dzielnicy — dzień zaczął się już dawno. W oddali wyła syrena karetki, ktoś trąbił na żółtą taksówkę, która zajechała mu drogę. Z piekarni naprzeciwko dolatywał zapach czerstwego chleba i pączków.

Świat toczył się dalej, kompletnie nieświadomy, że w tym brudnym, śmierdzącym zaułku właśnie zawiązał się najbardziej popieprzony sojusz w historii tego wymiaru.

— No dobra — mruknął Weles, wpychając zziębnięte dłonie w kieszenie mokrej kurtki. Wymacał tam tylko pogniecioną paczkę papierosów i zapalniczkę, która prawdopodobnie nie działała. — Zobaczymy, co jeszcze dziś spieprzysz, sierściuchu.

Ruszył przed siebie, a jego cień na mokrym chodniku wydawał się dziwnie krzywy, jakby nawet on miał kaca.

Rozdział 2

Bar pod Zdechłym Psem

Weles stał przed witryną, która kiedyś mogła być przezroczysta, ale teraz pokrywała ją warstwa tłuszczu i miejskiego osadu, skutecznie chroniąca wnętrze przed wzrokiem ciekawskich i sanepidu. Przejechał dłonią po twarzy, próbując zeskrobać z niej resztki deszczu i upokorzenia. Czuł się jak przeżuty i wypluty kawałek gumy balonowej, który przykleił się do podeszwy przechodnia.

Potrzebował kawy. Czarnej jak jego obecna sytuacja życiowa, gęstej jak smoła i gorącej jak piekło, o którym kaznodzieje wrzeszczą w niedzielne poranki. I może czegoś na ząb, żeby żołądek przestał wywijać akrobatyczne koziołki, domagając się uwagi. A potem whisky. Dużo taniej, podłej whisky, żeby zabić smak porażki i kociego moczu, który wciąż drażnił jego nozdrza.

Pchnął ciężkie drzwi z napisem „Czynne 24h” (litera „h” była dopisana markerem).

Uderzył go zaduch tak gęsty, że można by go kroić nożem i smarować nim chleb. Była to unikalna kompozycja zapachowa: dym z najtańszych fajek bez filtra, zwietrzałe piwo, przypalony olej, na którym smażono frytki prawdopodobnie od zeszłej dekady, i nuta ludzkiego potu. Klasyka gatunku podrzędnych spelun, gdzie nadzieja umiera zaraz po wejściu.

Podłoga kleiła się do butów z każdym krokiem, wydając mlaskające dźwięki, jakby lokal próbował go zjeść. Światło było na tyle przytłumione — kilka mrugających jarzeniówek i neon reklamujący piwo, które wycofano z produkcji w latach dziewięćdziesiątych — by litościwie ukryć brud w kątach i beznadzieję na twarzach bywalców.

Mimo wczesnej pory, przy stolikach siedziało już kilku amatorów porannego klina. Twarze mieli szare, wzrok nieobecny. Weles zignorował ich taksujące spojrzenia, w których ciekawość mieszała się z wrogością, i ruszył prosto do baru.

Kot, niczym czarny cień oderwany od właściciela, wślizgnął się za nim, omijając lepką podłogę skokami po wolnych krzesłach.

— Coś dla pana?

Barman wyglądał, jakby właśnie wyszedł z więzienia o zaostrzonym rygorze albo bardzo chciał tam trafić, żeby odpocząć od żony. Miał kark grubości uda przeciętnego człowieka, tatuaż przedstawiający drut kolczasty na szyi i wzrok seryjnego mordercy, który właśnie wybiera ofiarę.

Weles oparł się o ladę, czując pod łokciami lepkość blatu. — Kawa. Ma być czarna, mocna i nie pytaj mnie o mleko sojowe. I… dobra, polej od razu podwójną. Tą z dolnej półki, co smakuje jak rozpuszczalnik.

Wygrzebał z kieszeni dżinsów garść monet i rzucił je na blat. Były lepkie od wilgoci i błota. Barman spojrzał na nie z niesmakiem, ale zgarnął je wielką dłonią, która przypominała łopatę do węgla.

Kot bezszelestnie wskoczył na wysoki stołek barowy, tuż obok miejsca, gdzie siedział wielki jak szafa facet w brudnym podkoszulku typu „żonobijka”. Zwierzę usiadło, owinęło się ogonem i wbiło wzrok w kufel sąsiada.

Weles westchnął ciężko, czekając na swoje zamówienie. Głowa wciąż mu pękała, a obecność kota sprawiała, że czuł się nieswojo. Jakby był obserwowany przez jednoosobowe jury.

Z boku dobiegł go chrapliwy rechot. Osiłek siedzący obok kota obrócił się na stołku. Miał twarz kogoś, kto edukację zakończył na etapie rzucania kamieniami w okna, a jego tatuaże wyglądały jak bazgroły znudzonego przedszkolaka na brudnopisach.

— Patrzcie go, kurna — rzucił głośno do swoich kumpli przy stoliku pod oknem, chcąc zaimponować widowni. — Lalunia przyszła z obstawą.

Kumple zarechotali posłusznie. Osiłek poczuł się pewniej. Nachylił się w stronę Welesa, zionąc przetrawionym alkoholem i cebulą, którą jadł chyba na śniadanie, obiad i kolację.

— Co jest, piękny? — zagadnął, szturchając Welesa w ramię palcem grubym jak serdel. — Żadna kobieta cię nie chciała, to sobie wziąłeś kota do bzykania? Niezła dupa z tego sierściucha, co? W sam raz dla takiego frajera.

Weles zamknął oczy na sekundę. Liczył do trzech. Jeden. Dwa. Trzy. Nie pomogło. Powoli, bardzo powoli obrócił głowę. Jego oczy zwęziły się, a tęczówki na ułamek sekundy pociemniały, przypominając burzowe niebo.

— Może po prostu szukam miejsca, gdzie nikt nie będzie mi truł dupy z samego rana — odpowiedział. Głos miał spokojny, cichy, ale wibrowała w nim nuta, od której pęka szkło w oknach. — A co do twoich fantazji… zachowaj je dla siebie, zanim ktoś cię weźmie za zboczeńca i wezwie policję obyczajową.

W barze zapadła cisza tak głęboka, że słychać było brzęczenie samotnej muchy latającej nad kranem z piwem. Powietrze zgęstniało od testosteronu, głupoty i narastającej agresji.

Osiłek poczerwieniał. Żyła na jego czole napęczniała, grożąc eksplozją. — Uważaj na słowa, cwaniaczku — warknął, prostując się i zrzucając z siebie resztki pozornego spokoju. — Bo zaraz będziesz zbierał zęby z podłogi połamanymi rękami.

Zanim Weles zdążył zareagować — a był wciąż zbyt wolny, zbyt skacowany — kot wkroczył do akcji. Nie zeskoczył. Nie uciekł. Przeszedł pewnie po blacie baru, ignorując krzyki barmana, prosto w stronę kufla pełnego jasnego piwa, który stał przed osiłkiem.

Zatrzymał się. Spojrzał facetowi głęboko w oczy, mrużąc powieki w wyrazie absolutnej pogardy. A potem powoli, z premedytacją godną psychopatycznego mordercy, wyciągnął łapę.

Wysunął jeden pazur. I pchnął szkło.

Kufel poleciał w dół. Czas zwolnił. Szkło roztrzaskało się o podłogę tuż przy butach dryblasa z hukiem, który w ciszy baru brzmiał jak wystrzał armatni. Pienisty płyn ochlapał mu spodnie, buty i łydki.

— Kurwa! — ryknął osiłek, odskakując jak oparzony parą. — Twój zasrany kochanek wylał mi browara!

Weles nie mógł się powstrzymać. Uśmiechnął się kącikiem ust, mimo że wiedział, co nastąpi za chwilę.

— Mówiłem. On ma charakter. I chyba nie lubi twoich butów. Są z zeszłego sezonu.

Osiłek zamachnął się. Jego pięść, wielka jak bochen chleba, przecięła powietrze w miejscu, gdzie ułamek sekundy wcześniej była głowa Welesa. Cios był silny, ale powolny, sygnalizowany całym ciałem. Typowy barowy cep.

Weles zrobił unik, czując, jak wiatr od uderzenia muska go po uchu. Nie był w formie, ale tysiące lat doświadczenia robiły swoje. Chwycił nadgarstek napastnika, wykorzystując jego własny pęd, i pociągnął. Osiłek stracił równowagę i poleciał na sąsiedni stolik.

Drewno trzasnęło z suchym łoskotem, zamieniając się w stertę drzazg.

— Bierz go! — wrzasnął ktoś z tyłu.

Reszta stada ruszyła z odsieczą. Dwóch typów rzuciło się na niego z gracją lodołamacza, który utknął na mieliźnie. Chcieli go po prostu zmiażdżyć masą.

Weles musiał tańczyć. Unik w lewo. Cios w splot słoneczny pierwszego (czuł, jak jego własne knykcie protestują). Kopnięcie w kolano drugiego. Słychać było głuche stęknięcia i nieprzyjemne chrupnięcia łamanych stawów. Bolało. Każdy ruch przypominał mu o wczorajszym pijaństwie, mięśnie paliły, oddech był krótki. To nie była elegancka walka boga. To była brudna szarpanina w barze.

Wtedy wytatuowany osiłek wygramolił się ze szczątków stolika i wyciągnął nóż. Ostrze błysnęło w półmroku, brudne i wyszczerbione, ale wciąż groźne.

— Potnę cię, frajerze! — syknął.

Weles nie dał mu szansy na monolog. Złapał rękę z nożem, wykręcił ją tak, że staw łokciowy trzasnął jak sucha gałąź. Nóż upadł na lepką podłogę z metalicznym brzękiem.

W tym samym czasie kot kontynuował dzieło zniszczenia, traktując bar jak plac zabaw. Biegał po półkach z alkoholami za plecami barmana, zrzucając butelki jedną po drugiej. Drogie likiery mieszały się z tanią wódką. Kaskada szkła i alkoholu zamieniła podłogę za barem w śmierdzące lodowisko.

Barman próbował go złapać, wymachując ścierką.

— Wynocha, sierściuchu!

Ale poślizgnął się na rozlanym ginie. Nogi wyjechały mu do przodu i wyrżnął potylicą o ladę, osuwając się bez przytomności.

Weles zakończył zabawę solidnym, choć mało finezyjnym kopnięciem w klatkę piersiową ostatniego stojącego przeciwnika. Facet przeleciał przez pół sali, odbił się od ściany i wylądował na starej szafie grającej, która wydała z siebie jęk zdychającej elektroniki, po czym zamilkła na wieki.

Cisza wróciła. Tym razem była ciężka, przerywana tylko chrapliwymi oddechami Welesa i jękami pokonanych, wijących się na podłodze.

Na środku tego pobojowiska, w kałuży piwa, krwi i rozbitych nadziei, leżał pierwszy agresor — ten z tatuażami. Rękę miał wygiętą pod nienaturalnym kątem.

Ale to nie złamana kończyna przykuła uwagę Welesa. Bóg oparł dłonie o kolana, łapiąc oddech. Wzrok mu się wyostrzył. Na palcu nieprzytomnego dryblasa coś błyszczało. Nie było to złoto ani srebro.

Pierścień.

Stary, ciężki, sczerniały metal, na którym wyryto runy. Nie były to jednak runy ozdobne. One pulsowały słabym, trupim światłem, widocznym tylko dla tych, którzy patrzą głębiej.

Weles przykucnął, ignorując ból w plecach i lepkość podłogi. Chwycił dłoń osiłka. Była bezwładna. Zsunął pierścień z palca. Metal był zimny. Nienaturalnie zimny, jakby leżał w śniegu, a nie na ciepłym ciele.

— No proszę, co my tu mamy? — mruknął, obracając znalezisko w palcach.

Czuł bijącą od niego energię. Mroczną, starą i niepokojącą. To nie była błyskotka z lombardu, którą kupuje się za wygraną w bilard. To pachniało dawnymi czasami. Czasami ofiar, krwi i zapomnianych bóstw.

Kot zeskoczył z lady, lądując bezszelestnie obok. Obwąchał pierścień, marszcząc nos, i miauknął przeciągle. W tym dźwięku była aprobata, ale i ostrzeżenie.

— Jeśli przez to gówno wpakuję się w jeszcze większe kłopoty — powiedział Weles do zwierzęcia, chowając przedmiot do kieszeni — to przysięgam, zrobię z ciebie dywanik łazienkowy.

Wstał z trudem. Kostki dłoni miał zdarte, kurtkę jeszcze bardziej brudną. Wyciągnął z portfela w tylnej kieszeni ostatni banknot — zmięte dwadzieścia dolarów. Rzucił go barmanowi, który właśnie zaczynał odzyskiwać przytomność i gramolił się zza lady, trzymając się za głowę. Papierek wylądował w kałuży piwa.

— Reszty nie trzeba. Na sprzątanie — rzucił Weles. — I na nową szafę grającą. Ta i tak miała kiepski repertuar.

Kot ruszył do wyjścia pierwszy, z wysoko uniesionym ogonem, stąpając dumnie między odłamkami szkła, jakby właśnie wygrał tę walkę w pojedynkę. Weles poprawił kołnierz kurtki, splunął na podłogę i wyszedł za nim w szary, deszczowy poranek Jackowa.

Rozdział 3

Guślarz i Dym

Weles nie łudził się, że na tym łez padole istnieje coś takiego jak przypadek. W jego branży przypadki zdarzały się rzadziej niż uczciwi politycy. To, co trzymał w kieszeni, parzyło chłodem przez materiał dżinsów, jakby nosił tam kostkę lodu, która nigdy się nie topi. Pierścień pulsował rytmem, który bóg podziemi znał aż za dobrze — rytmem starej, wrednej i głodnej magii.

Usiadł na krawężniku przed barem, ignorując fakt, że beton był wciąż mokry i zimny. Wyciągnął pierścień na światło dzienne. W szarym, bezlitosnym świetle chicagowskiego poranka runy wydawały się drgać, przypominając robactwo wijące się pod podniesionym kamieniem. Metal nie był szlachetny. Był ciemny, porowaty, jakby wchłonął krew tych, którzy nosili go wcześniej.

— No dobra — mruknął, podrzucając ciężki krążek w dłoni. — Kto cię ukuł, małe cholerstwo? I dlaczego

czuję się przy tobie, jakbym stał nad otwartym grobem?

Potrzebował eksperta. Kogoś, kto grzebie w magicznym szambie na tyle głęboko, by rozpoznawać smród poszczególnych gówien, ale jednocześnie na tyle szalonego, by wciąż żyć w tym mieście.

— Aska — rzucił w przestrzeń. — Ten pieprzony konował.

Weles wstał, strzepując nieistniejący popiół z kurtki. Kot siedział obok na hydrancie, intensywnie liżąc łapę, jakby przed chwilą nie zdemolował baru i nie upokorzył lokalnej fauny dresiarskiej.

— Idziemy do Bielika, sierściuchu. — Weles ruszył przed siebie. — Może przy okazji uda mi się doprowadzić go do szału. To zawsze poprawia mi humor, a po tym poranku potrzebuję endorfin.

Droga przez Jackowo była jak podróż w czasie i przestrzeni. Polskie szyldy „Kiełbasa”, „Pierogi”, „Paczki do Polski” mieszały się z amerykańską, brutalną architekturą ceglanych czynszówek. Było tu swojsko, a jednocześnie obco. Zapach bigosu walczył z wonią spalin. Weles mijał ludzi spieszących się do pracy na budowach i w sklepach — rodaków, którzy uciekli za ocean za marzeniami, a znaleźli ciężką harówkę. On ich rozumiał. Też uciekł. Tyle że z Olimpu (no, słowiańskiego odpowiednika), a nie z Podkarpacia.

Po dwudziestu minutach marszu przez obdrapane ulice, gdzie wiatr od jeziora Michigan zacinał złośliwie w twarz, dotarli na miejsce.

Dom Asklepiosa „Aski” Bielika wyglądał jak pomyłka architekta, o której wszyscy chcieli zapomnieć. Wciśnięty między dwa nowoczesne magazyny logistyczne, odrapany budynek z czerwonej cegły przypominał spróchniały ząb w idealnym uśmiechu. Okna na parterze były zabite dechami, a te na piętrze zasłonięte ciężkimi, wojskowymi roletami.

Ale to, co działo się w środku, było znacznie gorsze.

Kiedy Weles pchnął drzwi (zamek ustąpił pod delikatnym naporem woli, klucze były dla amatorów), uderzył go zapach, który mógłby obudzić mumię. Była to gęsta mieszanka formaliny, starych, zwietrzałych ziół, spalonego cukru i czegoś, co niebezpiecznie przypominało gnijące mięso.

Wnętrze wyglądało jak po wybuchu w bibliotece połączonej z gabinetem osobliwości. Wszędzie walały się książki, mapy nieba, słoje z czymś, co kiedyś żyło (i patrzyło na gości mętnymi oczami), oraz zardzewiałe narzędzia chirurgiczne, które Aska nazywał „kolekcjonerskimi”, a które Weles uważał za dowód w sprawie karnej.

— Weles, kurwa mać — dobiegło z głębi pomieszczenia, zza góry woluminów.

Aska siedział w głębokim, skórzanym fotelu, z nosem w grubej księdze oprawionej w coś, co miało podejrzaną fakturę. Nawet nie podniósł wzroku. Był chudy, łysiejący, a na nosie miał okulary o tak grubych szkłach, że jego oczy wyglądały jak dwa rozgotowane jajka.

— Jebie od ciebie na kilometr. To szczyny, tania wóda czy po prostu twój naturalny zapach porażki, który ostatnio ci towarzyszy?

— Też miło cię widzieć, Aśka — odparł Weles z szerokim, fałszywym uśmiechem, wchodząc głębiej w ten labirynt szaleństwa. Wiedział, jak bardzo guślarz i były grecki bóg medycyny (zdegradowany do roli podziemnego lekarza w Chicago) nienawidzi tej formy imienia. — Mam prezent. Coś, co może cię zainteresować, jeśli wyjmiesz kij z dupy i przestaniesz udawać, że czytasz ten sennik dla gospodyń domowych.

Aska westchnął tak ciężko, jakby dźwigał na barkach cały panteon i jeszcze kredyt hipoteczny. Odłożył księgę z namaszczeniem, zsunął okulary na czubek nosa i spojrzał na gościa wzrokiem, który mógłby zsiadłe mleko zamienić w granit.

— Nie mów do mnie Aśka — warknął, wstając powoli. Jego kitel był poplamiony substancjami o różnych kolorach. — I nie znoś mi tu swoich gówien. Mam dość własnych problemów. Sanepid węszący wokół utylizacji odpadów medycznych to wystarczający ból głowy. Ale skoro już przylazłeś i zatruwasz mi powietrze… pokaż.

Weles podszedł do stołu, zrzucając z niego stertę recept z lat osiemdziesiątych, i rzucił pierścień na blat. Metal zadźwięczał ciężko, nienaturalnie głucho, jakby pochłonął dźwięk zamiast go odbić.

Aska pochylił się. Jego oczy zwęziły się. Sięgnął po długą pęsetę, wyraźnie unikając dotykania przedmiotu gołą skórą. I słusznie.

Gdy tylko stal narzędzia zbliżyła się do pierścienia, runy na metalu rozjarzyły się słabym, trupim światłem. Powietrze wokół stołu ochłodziło się o kilka stopni. Słoiki na półkach zadzwoniły cicho.

— O żesz ty… — szepnął Aska. W jego głosie słychać było mieszankę obrzydzenia i niezdrowej, naukowej podniety. — To gówno aż pulsuje. Skąd to wziąłeś? Z grobu?

— Od jednego martwego idioty w barze. Miał to na palcu i nawet nie wiedział, że to coś wysysa z niego życie. Wygląda na twoją działkę. Co to jest?

— To nie jest zwykła biżuteria, geniuszu. To nie jest amulet ochronny ani sygnet rodowy. — Aska przysunął lampę warsztatową, oświetlając przedmiot ostrym światłem. Cienie run wydłużyły się, tworząc na blacie skomplikowane wzory. — Te znaki… to klucz. Albo pieczęć. Jest w tym historia, ale śmierdzi czymś starym. Bardzo starym. Starszym niż Rzym. Starszym niż my.

Spojrzał na Welesa, krzywiąc się, jakby zapach boga podziemi nagle stał się nie do zniesienia.

— Zanim zacznę w tym grzebać i ryzykować, że coś mi urwie ręce, idź się umyć. Nie mogę się skupić, jak walisz kocim moczem i zwietrzałym browarem. Łazienka tam, gdzie zawsze, na końcu korytarza. I nie dotykaj moich skalpeli, ostatnio je ostrzyłem.

Weles nie zamierzał się kłócić. Czuł się brudny nie tylko fizycznie, ale i duchowo. Skorzystał z okazji.

Łazienka Aski wyglądała jak laboratorium szalonego chemika, który hobbystycznie zajmuje się hydrauliką. Rury były na wierzchu, kafelki odpadały, a w rogu stała wirówka do krwi, która służyła jako stojak na papier toaletowy. Ale woda w kranie była gorąca. To wystarczyło.

Szorował skórę szarym mydłem, zmywając z siebie brud zaułka, smród taniego alkoholu i — co najważniejsze — upokarzający odór kocich szczyn.

Kiedy zakręcił kurek, para osiadła na pękniętym lustrze nad umywalką. Weles oparł dłonie o porcelanę i spojrzał w swoje odbicie. Przetarł taflę dłonią.

Patrzył na niego zmęczony, wymięty bóg.

Jego oczy, stalowoszare i zimne jak listopadowy poranek nad Wisłą, były jedyną rzeczą, która nie zdradzała kaca. Reszta? Cóż. Ciemne, lekko falowane włosy były w nieładzie, a przy skroniach połyskiwało już całkiem sporo siwych nitek. Nieśmiertelność nieśmiertelnością, ale życie na Jackowie, picie podłej wódki i użeranie się z demonami niższego szczebla ryło bruzdy nawet na boskiej facjacie.

Miał cienie pod oczami. Wyglądał na kogoś, kto widział o jeden koniec świata za dużo.

— Wyglądasz jak gówno, stary — mruknął do swojego odbicia. — Jak długo jeszcze pociągniesz na tym paliwie?

Sięgnął po ciuchy, które trzymał u Aski na czarną godzinę — czyli średnio co drugi tydzień, bo jego życie składało się głównie z czarnych godzin.

Wciągnął świeże, ciemne dżinsy, które nie kleiły się do nóg. Do tego czarna bawełniana koszulka z dekoltem w serek, opinająca się na wciąż solidnych barkach. Prosto, mrocznie i bez zbędnego pierdolenia. Na koniec wsunął stopy w swoje ciężkie buty w stylu wojskowym. Były zniszczone, porysowane, ale wygodne.

Zarzucił na ramiona swoją wysłużoną skórzaną kurtkę. Skóra skrzypnęła znajomo, układając się na nim jak druga, twardsza skóra. Kurtka widziała niejedno — bójki w barach, ucieczki przed demonami, upadki z motocykla i z wysokiego konia. Była jak zbroja, tyle że z kieszeniami na fajki.

Wrócił do pokoju. Atmosfera zgęstniała. Aska siedział nad pierścieniem, mamrocząc pod nosem w martwym języku. Obok leżała otwarta wielka księga, której wcześniej nie było. Stara, oprawiona w skórę, która miała pory i drobne włoski.

Nagle tomiszcze drgnęło. Kartki same przewróciły się z szelestem, który brzmiał jak szept tysiąca głosów.

— Co do… — Aska cofnął rękę, jakby poparzył się ogniem.

Pierścień zaczął wibrować. Dźwięk był niski, na granicy słyszalności — basowe buczenie, od którego bolały plomby w zębach. Z powierzchni metalu biło zimno, które szroniło blat stołu, tworząc skomplikowane fraktale lodu. Weles poczuł metaliczny posmak w ustach. Zapach starożytnej bitwy, miedzi, krwi i ozonu.

— Nie mów mi, że to gówno czyta — mruknął Weles, podchodząc bliżej, ale trzymając rękę w pobliżu kieszeni z kastetem.

— Gdyby czytało, mielibyśmy problem, bo wiedza to broń — odparł Aska, ocierając zimny pot z czoła. — Ale to jest gorsze. To rezonuje. To nadaje sygnał. Język w tej księdze… nie znam go. A znam większość martwych języków, łącznie z akadyjskim, sumeryjskim i tymi dialektami, w których demony zamawiają pizzę w siódmym kręgu piekła.

Symbole na kartach wiły się, zmieniając kształty. Były ostre, drapieżne, kanciaste. Nie stworzyła ich ludzka ręka. Wyglądały jak rany zadane rzeczywistości.

— Świetnie — skwitował Weles, opierając się o regał, który zachwiał się niebezpiecznie. — Mamy magiczny pierścionek, który działa jak GPS, i książkę, która do niego gada w języku, którego nikt nie zna. Co teraz? Mam dać ogłoszenie do „Dziennika Związkowego”? „Szukam tłumacza z mrocznego bełkotu, płacę w walucie i duszach”?

Aska zamknął księgę z trzaskiem. Pierścień natychmiast przygasł, jakby ktoś odciął zasilanie.

— Thoth — powiedział krótko guślarz.

— Ten egipski ptaszysko? — Weles uniósł brew. — Myślałem, że siedzi na emeryturze, pisze pamiętniki i karmi gołębie nad Nilem.

— Prowadzi antykwariat w Kairze. Jeśli ktoś w tym wszechświecie zna ten język, to on. On wymyślił pismo, pamiętasz? Ale jest haczyk. Nie ma adresu, nie ma telefonu, nie ma profilu na Facebooku. Znajdują go tylko ci, którzy wiedzą, czego szukać, i ci, których on chce widzieć.

— Czyli wycieczka do Egiptu. Cudownie. — Weles wyprostował się, zapinając kurtkę. — Zawsze marzyłem, żeby pocić się w piasku i targować o cenę wielbłąda.

— Spierdalaj już — mruknął Aska, wracając do swoich notatek i wyraźnie chcąc pozbyć się niebezpiecznego artefaktu ze swojego domu. — I nie wracaj, dopóki nie dowiesz się, co to jest. I weź ten pierścień i tę cholerną księgę, która z nim przylazła. Psują mi feng shui w laboratorium.

Przed wylotem Weles miał jeszcze jedną, przyziemną sprawę do załatwienia. Pieniądze. Bogowie może i są nieśmiertelni, potrafią naginać wolę śmiertelników i widzieć w ciemności, ale linie lotnicze wymagają twardej waluty. Dolary, euro, cokolwiek. Niestety, „boska charyzma” nie działała na system rezerwacji online.

Zbyszek, stary dłużnik i drobny kanciarz, przesiadywał w barze „U Grubego” na rogu Milwaukee Avenue. Kiedy Weles wszedł do środka, uderzył go zapach, który był kuzynem tego z poprzedniego baru, ale z dodatkiem starej frytury i rozpaczy.

Zbyszek siedział w najciemniejszym kącie, czerwony na twarzy, wpatrzony w dno pustego kufla, jakby szukał tam sensu życia.

Weles podszedł powoli, celebrując każdy krok. Odsunął krzesło naprzeciwko dłużnika z głośnym, przeciągłym zgrzytem, który uciszył rozmowy przy sąsiednich stolikach.

— Cześć, Zbychu. Pamiętasz o tych dwóch stówach, co pożyczyłeś na „pewny interes”?

Zbyszek podniósł wzrok. Zbladł tak gwałtownie, że jego czerwona twarz przybrała kolor brudnego śniegu.

— Weles… stary… przyjacielu… wiesz, ciężko jest. Rynek trudny, matka chora… Daj mi tydzień. Oddam z procentem!

Weles nie bawił się w gadkę. Nie miał czasu na tydzień. Miał samolot do złapania.

Chwycił Zbyszka za kark, wbijając palce w miękką, spoconą skórę, i przycisnął jego twarz do lepkiego blatu. Kufel spadł na ziemię, rozbryzgując resztki piwa na buty dłużnika.

— Nie mam tygodnia, Zbychu. Mam pięć minut. Potem ten blat zamieni się w twoją trumnę, a ja będę musiał tłumaczyć się Grubemu, dlaczego ma trupa w lokalu.

Kot, który wszedł za Welesem jak cichy zabójca, wskoczył na stół. Nie zamiauczał. Zasyczał prosto w ucho dłużnika, a jego oczy zapłonęły nienaturalną, piekielną czerwienią. Zbyszek spojrzał w te ślepia i zobaczył coś, co sprawiło, że puściły mu zwieracze. Pisnął jak mała dziewczynka.

— Masz! Bierz wszystko! Nie zabijaj! — Wyrzucił z kieszeni garść pomiętych banknotów. Było tego więcej niż dwieście. Było tam całe jego nędzne życie.

Weles zgarnął kasę, nie licząc. Puścił kark faceta i poklepał go po policzku z udawaną czułością.

— Grzeczny chłopiec. Interesy z tobą to czysta przyjemność.

Wychodząc, czuł się dobrze. Miał kasę, miał cel. Ale Jackowo nie zamierzało wypuścić go tak łatwo. Miasto miało swoje własne demony.

W bocznej uliczce, którą skracał sobie drogę do swojego magazynu, cienie zgęstniały. Latarnia nad ich głowami zamrugała i zgasła z cichym pyk.

Nie był to zwykły mrok nocy. To była ciemność, która miała gęstość smoły i ciężar ołowiu. Powietrze stało się lodowate.

Coś wysunęło się zza kontenera na śmieci. Humanoidalny kształt, wysoki na dwa metry, utkany z dymu, sadzy i czystej nienawiści. Nie miał twarzy, tylko dwa rozżarzone węgle w miejscu oczu.

Weles stanął, spinając mięśnie. Sięgnął do kieszeni, gdzie spoczywał pierścień, ale dłoń mu zdrętwiała. Aura Cienia była paraliżująca. Działała na układ nerwowy jak neurotoksyna.

— Ogar gończy — szepnął. — Ktoś bardzo nie chce, żebym wyleciał z miasta.

— No chodź, śmieciu — warknął głośniej, choć czuł, jak zimny pot spływa mu po plecach. Nie miał przy sobie broni. Tylko kastet i zły humor.

Wtedy Kot wystąpił przed niego.

Małe, czarne zwierzę naprzeciwko demona z innego wymiaru.

Kot wygiął grzbiet w łuk. Sierść stanęła mu dęba. Ale zamiast syczeć, zaczął wibrować. Dźwięk był niski, głęboki, rezonujący w kościach. Weles poczuł go w zębach, w plombach, w samym szpiku.

To nie było mruczenie. To był rezonans starej magii, czystej, dzikiej i niszczycielskiej.

Cień zatrzymał się, jakby uderzył w niewidzialną ścianę. Wibracja kota narastała, zmieniając się w piskliwy, nieludzki skowyt, który rozrywał bębenki i rzeczywistość.

Dymna postać zafalowała. Jej kontury zaczęły się rozmywać, jak dym na wietrze. Ogar próbował zrobić krok, ale jego noga po prostu się rozwiała.

Potwór zaryczał bezgłośnie i rozpadł się w nicość z cichym, mokrym pyknięciem, zostawiając po sobie tylko zapach spalonego plastiku.

Weles odetchnął głęboko, opierając się o ścianę. Serce waliło mu jak młot.

— Dobra, sierściuchu — mruknął, patrząc na kota z nowym szacunkiem i odrobiną lęku. — Może jednak nie skończysz jako czapka. Może nawet kupię ci tuńczyka.

Teraz został już tylko magazyn. Jego stary schowek na przedmieściach.

Weles wyciągnął ze skrytki w ścianie (ukrytej za plakatem z roznegliżowaną panią z lat dziewięćdziesiątych) niepozorną, skórzaną sakiewkę. Wyglądała jak worek na drobniaki, ale była to torba przestrzenna. W środku mieściła więcej niż bagażnik kombi.

Wrzucił tam swój żelazny kostur (który wszedł gładko, choć był dłuższy niż torba), garść amuletów ochronnych, trochę gotówki i kilka fiolek z płynami, których składu wolał nie pamiętać, a które mogły przepalić metal.

— Wskakuj — powiedział do kota, otwierając torbę szerzej.

Zwierzę spojrzało na niego z politowaniem, jakby mówiło: „Serio? Klasa ekonomiczna?”, ale weszło do środka, moszcząc się między kosturem a fiolkami.

Lotnisko O’Hare było piekłem w innej formie. Tłumy spoconych turystów, płaczące dzieci, komunikaty o opóźnieniach i wszechobecny hałas. Weles nienawidził nowoczesności. Była głośna i pozbawiona duszy.

Podszedł do bramki kontrolnej. Strażnik, facet o twarzy buldoga i inteligencji krawężnika, spojrzał na sakiewkę na monitorze rentgena. Ekran zamigotał dziwnymi kolorami, pokazując coś, co nie miało sensu geometrycznego.

— Co to ma być? — warknął strażnik, mrużąc oczy. — Proszę to otworzyć.

Weles pochylił się, patrząc mu prosto w oczy. Skupił wolę. Uwolnił odrobinę boskiej charyzmy, która wciąż w nim tliła się jak żar pod popiołem. To był trik stary jak świat.

— To tylko kanapki i stary sweter — powiedział cicho, melodyjnym głosem. — Nie widzisz tu nic ciekawego. Jesteś zmęczony. Chcesz kawy. Chcesz po prostu puścić mnie dalej i mieć spokój.

Oczy strażnika stały się szkliste. Jego twarz rozluźniła się.

— Kanapki… tak. Sweter. Nudne. Idź pan — mruknął, machając ręką i ziewając szeroko.

Weles uśmiechnął się pod nosem, zabierając torbę. Jeszcze to miał. Jeszcze potrafił namieszać w głowach śmiertelników.

W samolocie zajął miejsce przy oknie, modląc się, żeby sąsiad nie był gadułą. Kot wychylił łeb z torby, którą Weles trzymał na kolanach, i obserwował startującą maszynę. Za oknem, w deszczu, znikały światła Chicago.

— Lecimy do piekarnika, sierściuchu — szepnął Weles, patrząc na oddalające się miasto. — Kair czeka. I coś mi mówi, że tamtejsze słońce wypali z nas resztki optymizmu.

Rozdział 4

Kair i Stary Ptak

Kair nie przywitał go. Kair uderzył go w twarz jak mokra, gorąca szmata nasączona benzyną.

Gdy tylko automatyczne drzwi terminala rozsunęły się, Weles poczuł fizyczny opór powietrza. Nie było to powietrze, jakie znał z północy czy zachodu. To była gęsta, lepka zawiesina, w której tlen stanowił jedynie śladową domieszkę do spalin, pustynnego pyłu, zapachu przypraw, koziego łajna i potu dwudziestu milionów ludzi stłoczonych na skrawku żyznej ziemi.

Hałas był nie do opisania. To nie był miejski szum Chicago, który miał swój rytm. To była kakofonia absolutna. Klaksony wyły bez przerwy, jakby każdy kierowca w tym mieście wierzył, że dźwięk klaksonu fizycznie odpycha inne samochody. Nawoływania muezzinów z tysiąca minaretów mieszały się z arabskim popem dudniącym z przejeżdżających gratów i krzykami taksówkarzy.

Weles stał na chodniku przed lotniskiem, mrużąc oczy przed bezlitosnym, białym słońcem, które zdawało się wisieć tuż nad jego głową. Czuł, jak jego skórzana kurtka — atrybut twardziela w Chicago — tutaj zamienia się w narzędzie tortur. Pot spływał mu strużką wzdłuż kręgosłupa.

Kot w sakiewce poruszył się gwałtownie, wbijając pazury w bok boga.

— Wiem, stary — mruknął Weles, luzując rzemyk torby, żeby zwierzę mogło zaczerpnąć (wątpliwej jakości) powietrza. — Też tego nienawidzę. To miasto to piekarnik z funkcją wibracji.

Wsiadł do taksówki, która wyglądała, jakby pamiętała czasy, gdy piramidy były jeszcze pokryte wapieniem. Kierowca, bezzębny staruszek o skórze jak wyprawiona skóra, uśmiechnął się szeroko.

— Where to, my friend? Pyramids? Museum?

— Stare Miasto — rzucił Weles, zatrzaskując drzwi, które ledwo trzymały się na zawiasach. — Okolice Khan el-Khalili. I nie próbuj mnie obwieźć dookoła Nilu, znam drogę.

To było kłamstwo. Weles nie miał pojęcia, dokąd jedzie. Thoth, bóg mądrości, nauki i magii, miał specyficzne poczucie humoru i nienawidził być znajdowanym. Jego antykwariat nie istniał na mapach Google. Nie miał adresu. Istniał w szczelinach rzeczywistości, przesuwając się tam, gdzie akurat był potrzebny — albo tam, gdzie Thoth miał ochotę na dobrą kawę.

Jazda taksówką była doświadczeniem z pogranicza sportów ekstremalnych i próby samobójczej. Kierowca traktował pasy ruchu jako luźną sugestię, a czerwone światła jako element dekoracyjny. Weles trzymał się rączki nad drzwiami, żałując, że nieśmiertelność nie chroni przed chorobą lokomocyjną.

Wysiadł w pobliżu bazaru, rzucając kierowcy banknot i nie czekając na resztę.

Zanurzył się w tłum.

Uliczki Starego Kairu były wąskie, duszne i pełne życia. Każdy centymetr przestrzeni był zajęty. Stragany z miedzianymi lampami, górami szafranu i podrabianymi butami Nike wylewały się na drogę. Naganiacze krzyczeli, próbując wcisnąć mu „prawdziwy papirus” za dolara. Dzieci biegały między nogami, a koty — chude, dzikie bestie o wielkich uszach — obserwowały wszystko z dachów i parapetów.

Znalezienie Thotha w tym chaosie było jak szukanie sensu w polityce. Bez adresu, bez mapy. Tylko przeczucie i mgliste wspomnienie dawnych układów.

Weles kluczył przez godzinę. Skręcał w coraz węższe zaułki, gdzie słońce docierało tylko w południe, a ściany budynków były tak blisko siebie, że sąsiedzi mogli podawać sobie herbatę przez okna. Kurz osiadał mu w gardle. Czuł narastającą frustrację.

Usiadł w końcu w cieniu jakiegoś zrujnowanego meczetu, ocierając twarz rękawem.

— No i dupa — stwierdził, patrząc na ślepą ścianę naprzeciwko. — Ptaszysko się schowało.

Wtedy kot wyskoczył z torby. Nie wyglądał na zmęczonego upałem. Przeciwnie — w tym klimacie zdawał się czuć jak ryba w wodzie. Przeciągnął się, prezentując elastyczność, której pozazdrościłby jogin, ziewnął, ukazując komplet ostrych jak igły zębów, i spojrzał w górę.

Wpatrywał się w odrapaną, brudną ścianę budynku naprzeciwko. Zwykły mur, pokryty warstwami starego tynku i plakatami wyborczymi sprzed dekady.

Weles podążył za jego wzrokiem.

— Co tam widzisz? Pęknięcie? Robaka?

Kot prychnął, jakby bóg zadał najgłupsze pytanie świata. Wskoczył mu na ramię, wbijając pazury boleśnie w skórę przez kurtkę.

— Ała, kurwa! Uważaj! — syknął Weles.

Zwierzę zignorowało go. Oparło mu przednie łapy na czole, zmuszając do odchylenia głowy.

I wtedy to się stało.

Świat zafalował. Dźwięki ulicy — klaksony, krzyki, nawoływania — nagle stały się odległe, przytłumione, jakby Weles zanurzył głowę pod wodę. Kolory zmieniły nasycenie. Żółć piasku stała się złotem, błękit nieba nabrał głębi indygo.

Przez ułamek sekundy Weles widział rzeczywistość oczami kota.

Widział sieć.

Na murze, który przed chwilą był pusty i brudny, zapłonęły linie mocy. Neonowe, błękitne hieroglify wiły się jak węże, tworząc skomplikowany wzór. W samym centrum tego wzoru, ukryty za iluzją solidnej cegły, płonął symbol Ibisa.

Wskazywał wąską, niemal niewidoczną szczelinę między budynkami, której wcześniej tam nie było. A może była, tylko ludzki (i boski, ale ograniczony formą) wzrok ślizgał się po niej, nie rejestrując jej istnienia.

Weles zamrugał, wracając do własnej percepcji. Magiczny neon zgasł, ale szczelina pozostała. Ciemna kreska w murze.

— Niezła sztuczka — mruknął, drapiąc kota za uchem. Zwierzę mruknęło z satysfakcją. — Prowadź, przewodniku.

Przecisnęli się przez wąskie przejście. Było tak ciasno, że Weles musiał iść bokiem, szorując plecami o chropowaty tynk. Na końcu korytarza znajdowały się proste, drewniane drzwi. Bez klamki, bez zamka, bez wizjera.

Weles pchnął je. Ustąpiły bezszelestnie, jakby ważyły tyle co piórko.

Wnętrze sklepu było uderzeniem w drugą stronę.

Szok termiczny i akustyczny.

Zamiast upału — przyjemny, suchy chłód, pachnący starym papierem, cedrem i odrobiną ozonu. Zamiast hałasu — cisza. Absolutna, nienaturalna cisza, która odcinała wrzask ulicy jak gilotyna. To miejsce nie znajdowało się w Kairze. Ono znajdowało się gdzieś indziej.

Przestrzeń zdawała się nie mieć końca. Sufit ginął w mroku, a rzędy regałów, uginających się od zwojów, kodeksów, glinianych tabliczek i oprawionych w skórę tomów, ciągnęły się w nieskończoność. Kurz wirował w snopach światła wpadających przez witrażowe okna, których nie powinno tu być.

Za ogromnym biurkiem z hebanu, zawalonym stertami papirusów i kubkami po kawie, siedział mężczyzna.

Był wysoki, chudy jak tyczka, o skórze barwy starego pergaminu, która wydawała się tak cienka, że niemal przezroczysta. Jego twarz była pociągła, o ostrych rysach, a oczy… oczy były czarne, bezdenne, pozbawione białek. Wyglądały jak dwie krople atramentu.

Na jego ramieniu siedział żywy ibis. Ptak o śnieżnobiałych piórach i długim, zakrzywionym dziobie wpatrywał się w gości z niemą nienawiścią.

— Weles. — Głos Thotha nie był głośny, ale wypełnił całą przestrzeń. Przypominał szelest przewracanych kartek w wielkiej, pustej bibliotece. Brzmiał sucho, staro i nieskończenie arogancko. — Wciąż żyjesz. Jakie to… statystycznie nieprawdopodobne. I rozczarowujące.

— Też tęskniłem, Dziobie — odparł Weles, podchodząc do biurka i zrzucając z niego stosik glinianych tabliczek z pismem klinowym, żeby zrobić sobie miejsce. — Mam zagadkę. Aśka się poddał, a wiesz, że on rzadko przyznaje się do niewiedzy.

Rzucił księgę i pierścień na hebanowy blat. Przedmioty wylądowały z głuchym stuknięciem, które poniosło się echem po wielkiej hali.

Thoth spojrzał na nie z nieskrywaną pogardą, jakby ktoś położył mu na biurku martwego, rozkładającego się szczura. Ibis na jego ramieniu syknął, strosząc pióra.

— Przychodzisz do mnie z błyskotkami? Jestem bogiem mądrości, Welesie, a nie lombardem. Jeśli szukasz wyceny, idź na bazar.

— Spójrz na runy, zanim zaczniesz marudzić.

Thoth westchnął, jakby sama konieczność interakcji z Welesem sprawiała mu fizyczny ból. Pochylił się jednak. Jego czarne oczy zwęziły się. Ibis przestał czyścić pióra i zamarł, wpatrując się w metal.

Gdy wzrok boga padł na runy, maska znudzonego profesora pękła. W jego oczach pojawiło się coś, czego Weles nie widział u niego od stuleci.

Zaniepokojenie.

Wziął księgę do ręki. Nie otworzył jej. Przesunął długimi, kościstymi palcami po okładce, badając fakturę ludzkiej skóry, wyczuwając wibracje, których śmiertelnik by nie zauważył.

— To nie jest język, Welesie — powiedział cicho. — Myślisz w kategoriach alfabetów i gramatyki, bo twój umysł jest ograniczony do spraw ziemskich. To nie są słowa. To jest szyfr.

— Szyfr?

— Kod źródłowy rzeczywistości — wyjaśnił Thoth tonem, jakim tłumaczy się dziecku, dlaczego nie wolno wsadzać widelca do kontaktu. — Ale… spaczony. Zepsuty. Ktoś wziął fundamenty istnienia i przepisał je na nowo, używając atramentu z nicości.

— Przetłumaczysz to? — Weles niecierpliwił się. Filozoficzne dysputy go nudziły. Chciał konkretów, nazwisk, adresów.

— To nie jest kwestia tłumaczenia, to kwestia dekryptażu. — Thoth wstał. Był nienaturalnie wysoki, jego cień padał na regały, wydłużając się w nieskończoność. — To zajmie czas. To nie jest lektura do poduszki. Każdy symbol w tej księdze to pułapka logiczna. Jeśli się pomylę, jeśli źle zinterpretuję choć jeden znak, ten sklep, i pół Kairu przy okazji, zniknie w czarnej dziurze implozji metafizycznej.

— Mamy czas. — Weles wzruszył ramionami, choć wcale nie był tego pewien. Pierścień, choć leżał na biurku, zdawał się parzyć go coraz mocniej.

— Ty masz — poprawił go Thoth oschle. — Ja mam pracę. Idź spać. Wyglądasz jak trup, którego ktoś wykopał po tygodniu i zapomniał umyć. Pokoje gościnne są na zapleczu, trzecie drzwi za działem „Apokalipsy Sumeryjskie”. I weź tego sierściucha. Ibis się denerwuje, a jak Ibis się denerwuje, to dziobie. A jego dziób przechodzi przez duszę.

Weles nie protestował. Adrenalina opadła, zostawiając po sobie tylko ołowiane zmęczenie.

Zabrał kota, który syczał na ptaka, i powlókł się na zaplecze. Pokój był mały, prosty, z łóżkiem twardym jak deska i zapachem kadzidła, ale dla Welesa wyglądał jak apartament w Ritzu.

Padł na materac w ubraniu. Zasnął, zanim jego głowa dotknęła poduszki, śniąc o pustyni, która pożera miasta, i o oczach bez źrenic patrzących na niego z ciemności.

Obudził go głos Thotha. Nie krzyk, ale szept, który wwiercał się w mózg jak wiertło.

— Mam.

Weles wstał gwałtownie, chwytając za kostur (którego nie miał w ręku, ale odruch pozostał). Przetarł oczy, próbując zorientować się w czasie i przestrzeni.

Wrócił do głównej sali.

Thoth wyglądał na wykończonego. Jego skóra była szara, niemal popielata, a wokół niego unosił się dym ze spalonych zwojów, które leżały na podłodze jak ofiary bitwy. Księga była otwarta. Pierścień leżał na jej środku, pulsując światłem, które przypominało rytm chorego serca.

— I? — zapytał Weles, czując ucisk w żołądku.

Thoth podniósł wzrok. W jego czarnych oczach nie było już arogancji. Nie było wyższości.

Był strach.

Czysty, pierwotny, atawistyczny lęk kogoś, kto zajrzał za kurtynę wszechświata i zobaczył tam coś, co patrzyło na niego z powrotem.

— To nie jest księga zaklęć, Welesie — powiedział Thoth, a jego głos drżał. — To jest mapa. I lista obecności.

— Czyja?

— Bogów. Tych, którzy śpią. Tych, którzy ukryli się w miastach, w górach, w rzekach, próbując zapomnieć, kim byli. Ktoś ich budzi. Ale nie po to, by przywrócić im chwałę.

Thoth wskazał na otwartą stronę. Rycina przedstawiała coś, co wyglądało jak wir, pożerający gwiazdy.

— Ktoś ich budzi, żeby ich zjeść. To jest menu, Welesie. A Pierścień jest kluczem do spiżarni. Przynosząc mi to tutaj, włączyłeś latarnię morską dla czegoś, co pożerało światy, zanim my w ogóle nauczyliśmy się krzesać ogień.

Kot wskoczył na biurko, zjeżył sierść i miauknął głośno, patrząc w stronę drzwi, których już nie było. Brzmiało to jak: „A nie mówiłem?”.

Weles westchnął ciężko, sięgając po pierścień i księgę, choć każdy instynkt krzyczał, by je zostawić.

— Czyli znowu w gówno. Standard.

Rozdział 5

PRZESYŁKA ekspresowa

Thoth nie zdążył nawet zamknąć ust po swojej apokaliptycznej przemowie, gdy ciszę antykwariatu rozdarł dźwięk, który nie pasował do tego świata. Przypominał darcie mokrego, grubego płótna tuż przy uchu, tyle że wzmocnione o jakieś sto decybeli. Był to odgłos naruszanej bariery.

Ibis na ramieniu boga wrzasnął skrzekliwie, zrywając się do lotu w panice. Zgubił przy tym kilka piór, które, ku przerażeniu Welesa, zamieniły się w szary popiół, zanim jeszcze dotknęły podłogi.

— Co jest, do cholery? — Weles zerwał się z krzesła, przewracając je. Sięgnął do kieszeni po kastet, chociaż gdzieś w głębi trzewi czuł, że na to, co nadchodzi, kawałek metalu przyda się jak umarłemu kadzidło.

Światło w sklepie nie zgasło. Ono zostało wyssane w jednym punkcie przy wejściu.

Cienie w kątach sali, które do tej pory były tylko brakiem światła, nagle nabrały gęstości. Nie rozlały się jednak bezładnie. Zostały wypchnięte przez coś, co wchodziło z zewnątrz.

— Ogary — syknął Thoth. Jego twarz, zazwyczaj kamienna i niewzruszona, teraz stężała w skupieniu. U boga mądrości nie była to panika, lecz błyskawiczna analiza taktyczna. — Namierzyli Pierścień.

Drzwi wejściowe, te same, przez które Weles wszedł tu zaledwie kilka godzin temu, nie zostały wyważone. One po prostu przestały istnieć. W ich miejscu zionęła teraz dziura o poszarpanych brzegach, z której wlewała się do środka absolutna, pulsująca czerń.

Z tej czerni wyłoniły się kształty.

Przypominały psy, ale tylko w ogólnym zarysie. Były to bestie wielkości małych koni, ulepione z dymu, potłuczonego szkła i koszmarów. Ich ciała falowały, nie mogąc utrzymać stałej formy w domenie boga wiedzy. Nie miały oczu. Miały tylko puste, ziejące oczodoły, z których sączył się gęsty, fioletowy dym.

— Nie dotykaj ich! — krzyknął Thoth, gdy Weles zrobił krok w przód. Egipcjanin wyrzucił w powietrze garść starych zwojów.

Papirusy rozwinęły się w locie, szeleszcząc jak suche liście. Nie opadły na ziemię. Zawisły w powietrzu, tworząc barierę zapisaną hieroglifami, które zapłonęły oślepiającym, złotym ogniem. Była to magia starego Kairu, magia słońca i porządku.

Pierwszy Ogar uderzył w barierę z głuchym, mokrym plaśnięciem. Złote znaki zasyczały, jakby ktoś polał je kwasem, ale wytrzymały. Smród ozonu i spalonego, zgniłego mięsa wypełnił natychmiast całe pomieszczenie.

— Dają radę! — wrzasnął Weles, próbując przekrzyczeć narastający wizg.

— To tylko spowalniacz, idioto! — odwarknął Thoth, cofając się w głąb sklepu, ale w jego głosie była stal. — Oni tu nie weszli, oni tu wciekają. Chcą zmienić mój sklep w żerowisko. Ale to wciąż moja twierdza!

Kot, który wdrapał się na szczyt chwiejącego się regału, zjeżył się tak, że wyglądał jak czarna kula najeżona igłami. Jego ogon był gruby jak szczotka do butelek. Wydał z siebie ten sam upiorny dźwięk co w Chicago — piskliwy, wibrujący wizg na granicy słyszalności.

Jeden z Ogarów, który próbował prześlizgnąć się bokiem, omijając płonącą barierę Thotha, zawył bezgłośnie. Jego niematerialne ciało wpadło w rezonans z krzykiem kota i rozprysnęło się na kawałki, jak bańka mydlana wypełniona dymem.

— Dobry sierściuch! — zawołał Weles, czując przypływ bojowej adrenaliny.

Wyciągnął swój żelazny kostur z sakiewki (wciąż dziwiło go, jak dwumetrowy kawał żelastwa mieści się w małym worku, ale nie czas był na rozważania nad topologią).

Kolejna bestia przeskoczyła przez barierę, lądując na stercie glinianych tabliczek z Babilonu.

Weles zamachnął się. Kostur świsnął w powietrzu.

Rąbnął bestię w łeb.

Uczucie było ohydne. Jakby uderzył kijem w wór wypełniony lodowatym kisielem i żwirem. Ręka zdrętwiała mu aż do barku od siły odrzutu, ale Ogar odleciał w tył, rozmazując się na regale. Półka runęła, ale Thoth nawet nie mrugnął. Księgi, zamiast spaść, zawisły w powietrzu, otoczone błękitną poświatą.

— Musimy walczyć! — ryknął Weles, gotów do kolejnego ciosu.

— Nie „my”, Welesie — powiedział Thoth.

Stał pośrodku chaosu, wyprostowany jak struna, władczy. Jego oczy płonęły teraz czystą bielą, a wokół głowy unosiła się aura hieroglifów, które formowały się w pancerz. — Ty musisz zniknąć. Oni przyszli po Pierścień. Dopóki tu jesteś, będą napierać. Zabierz im cel, a ja zajmę się sprzątaniem tego tałatajstwa.

Egipski bóg klasnął w dłonie. Dźwięk był potężny, jak uderzenie pioruna wewnątrz katedry. Regał za jego plecami rozstąpił się z trzaskiem, odsłaniając ukryte przejście.

W niszy stało wielkie, pęknięte lustro w ciężkiej, ołowianej ramie. Tafla nie odbijała wnętrza sklepu. Wirowała w niej szarość, mgła i błyski.

— To wyjście awaryjne? — zapytał Weles, cofając się w stronę lustra i odganiając kosturem dwa kolejne cienie.

— To dziura w dupie wszechświata, niestabilny tunel czasoprzestrzenny, ale wyrzuci cię tam, gdzie powinieneś być — odparł Thoth, unosząc ręce. Wszystkie księgi w pomieszczeniu, tysiące tomów, zaczęły wirować wokół niego, tworząc potężne tornado wiedzy, które odpychało Ogary pod ściany. — Skacz!

— A ty?! Zniszczą to miejsce!

— Ja jestem Thoth! — Bóg uśmiechnął się, a był to uśmiech pełen wyższości. — To moja domena. Nie oddam jej bez walki. Zabierz Pierścień, Słowianinie, żebym mógł zdjąć rękawiczki i pokazać im, co znaczy gniew starych bogów! Zjeżdżaj stąd!

Jeden z Ogarów rzucił się na Welesa, ignorując wirujące księgi, celując kłami w gardło. Kot wyskoczył, lądując bestii na karku. Wbił pazury w dymne ciało. Ogar zwinął się w kłębek bólu, a kot odbił się od niego, lądując na ramieniu Welesa.

Bóg podziemi nie czekał. Złapał kota za kark, przyciskając go do siebie, i rzucił się w stronę lustra.

Tuż przed tym, jak jego twarz dotknęła chłodnej, wibrującej tafli, usłyszał ostatni krzyk Thotha, pewny i rozkazujący:

— Pamiętaj o liście! I nie zgub tego cholernego kota!

Weles wpadł w taflę.

A potem świat zniknął.

Dla Welesa rzeczywistość Thotha przestała istnieć, ucięta jak taśma filmowa.

Podróż przez portal nie przypominała tych z filmów science fiction. Nie było kolorowych światełek, tunelu podprzestrzennego ani symfonii gwiazd.

Było to raczej jak zostanie wessanym przez rurę kanalizacyjną, która jest o dwa rozmiary za wąska, w dodatku wypełniona lodowatą wodą, tłuczonym szkłem i starymi gwoździami.

Weles czuł, jak jego żołądek zamienia się miejscami z płucami, a mózg robi potrójne salto wewnątrz czaszki. Ciemność wirowała, szarpała i wyła głosem tysiąca potępionych dusz. Czuł obecność kota — mały, wściekły punkt ciepła i pazurów, który wbił mu się w ramię.

Próbował krzyknąć, ale w tym miejscu nie było dźwięku. Było tylko ciśnienie, które zgniatało go jak puszkę po piwie.

A potem uderzył w ziemię.

Twardo. Betonowo. I mokro.

Powietrze uciekło mu z płuc. Leżał przez chwilę, próbując przypomnieć sobie, jak się oddycha. Każdy wdech smakował jak spaliny, mokry węgiel i tanie papierosy.

Deszcz.

Znowu ten pieprzony deszcz. Ale tym razem nie był to suchy, duszący żar Kairu. To była lodowata, przenikliwa mżawka, typowa dla Europy Środkowej w listopadzie, która wchodziła w kości jak reumatyzm.

Weles przekręcił się na bok i zwymiotował. Głównie żółcią i resztkami egipskiej kawy.

— Żyjesz? — zachrypiał, wycierając usta brudnym rękawem. Głos brzmiał obco w jego własnych uszach.

Kot siedział metr dalej, na zardzewiałej pokrywie studzienki kanalizacyjnej. Wyglądał na wstrząśniętego — jego futro sterczało na wszystkie strony.

— Miau — odpowiedziało zwierzę. W tym jednym dźwięku zawarta była cała litania przekleństw. W wolnym tłumaczeniu brzmiało to jak: „Nienawidzę cię, nienawidzę portali i nienawidzę mojego życia”.

Weles dźwignął się na nogi, czując, jak strzyka mu w każdym stawie. Rozejrzał się.

Stali wewnątrz typowej studni podwórkowej. Dookoła wznosiły się wysokie, odrapane kamienice z czerwonej cegły, pamiętające jeszcze czasy przedwojenne. W oknach paliły się nieliczne światła, rzucając żółte, chore plamy na brudny, popękany asfalt pełen kałuż.

Na środku podwórka stała kapliczka z Matką Boską, otoczona plastikowymi kwiatami. Obok niej, na ławce z brakującą deską, siedziało dwóch typów w dresach z trzema paskami. Pili piwo z puszki i patrzyli na przybyszów z tępym zainteresowaniem.

Zapach był nie do pomylenia. Mokry tynk, gotowana kapusta, koci mocz (tym razem lokalny) i ten specyficzny, słodkawy odór starej bramy.

— O żesz ty w mordę — mruknął Weles, czując, jak kąciki ust unoszą mu się wbrew woli. — Praga. Warszawa. Stara, dobra Praga Północ.

Poczuł nagłe ciepło na piersi. Księga. Wciąż ją miał, schowaną za pazuchą. Wibrowała lekko, jak komórka w trybie cichym, ale rytm był inny — jednostajny, kierunkowy. Ciągnęła go. W stronę ulicy Ząbkowskiej.

Przypomniał sobie słowa Thotha: Wyrzuci cię tam, gdzie powinieneś być.

— Sprytny ptaszor — mruknął pod nosem. Thoth wiedział, co robi. Wysłał go daleko od swojego sklepu, żeby odciągnąć pościg, prosto do punktu zbornego.

— Jaga — syknął, czując, jak żołądek znów podchodzi mu do gardła na wspomnienie ich ostatniego spotkania. — Stara jędza mnie zabije, zanim w ogóle zdążę się przywitać.

Jeden z dresiarzy na ławce wstał, zgniatając pustą puszkę w dłoni. Splunął pod nogi.

— Co się gapisz, kierowniku? Spadłeś z księżyca czy szukasz wpierdolu? — zapytał z tą specyficzną praską uprzejmością.

Weles poprawił kurtkę. Czuł ciężar pierścienia w kieszeni i wibrację Księgi. Był zmarznięty, obolały i śmierdział wymiocinami, ale po raz pierwszy od Chicago wiedział dokładnie, gdzie iść.

— Szukam apteki — odparł Weles, uśmiechając się szeroko. — Tej całodobowej. I może kogoś, kto wie, gdzie tu można kupić flaszkę po dwudziestej drugiej.

Dresiarz zmierzył go wzrokiem, zobaczył szaleństwo w oczach i, co ważniejsze, wielki, żelazny kostur w dłoni. Usiadł z powrotem.

— Tam, za rogiem. Ale tam straszy, kierowniku. Baba tam siedzi, co truje ludzi.

— Wiem — powiedział Weles. — To moja stara znajoma.

Kot otrzepał się z wody, podszedł do nogi Welesa i otarł się o nią, mrucząc głośno. On też wyczuł kierunek.

Wrócili do domu. No, prawie.

Rozdział 6

APTEKA POD Wilczą Jagodą

Ulica Ząbkowska o tej nieludzkiej porze wyglądała jak scenografia do filmu noir, w którym reżyserowi zabrakło budżetu na porządne oświetlenie, więc kazał operatorowi kręcić wszystko w półmroku.

Praga Północ, ta stara, zadziorna dama Warszawy, spała niespokojnym snem. Latarnie mrugały, jakby nadawały alfabetem Morse’a prośbę o eutanazję, rzucając chybotliwe cienie na mokry asfalt. Kałuże, w których odbijały się neonowe szyldy lombardów i sklepów monopolowych, wyglądały jak portale do świata, w którym wszystko jest mokre, lepkie i pachnie tanim winem.

Weles szedł pewnym krokiem, choć w środku czuł się, jakby ktoś przepuścił go przez wyżymaczkę i zapomniał wyprasować. Każdy mięsień bolał, a w głowie wciąż huczało mu echo przejścia przez portal Thotha. Kot truchtał przy jego nodze, omijając rozbite butelki i psie niespodzianki z gracją baletnicy, która przypadkiem trafiła na śmietnisko.

Zatrzymali się przed budynkiem, który stanowił architektoniczny oksymoron. Była to parterowa „plomba” wciśnięta brutalnie między przedwojenną, odrapaną kamienicę z czerwonej cegły a nowoczesny apartamentowiec ze szkła i stali, który pasował do okolicy jak pięść do nosa.

Nad witryną świecił zielony krzyż apteczny, z którego co chwila gasło jedno ramię, jakby urządzenie miało arytmię. Pod spodem widniał napis, z którego odpadła połowa liter: Apteka Całodobowa „Salus”.

Dla przeciętnego śmiertelnika, szukającego o trzeciej rano aspiryny na kaca albo prezerwatyw, była to po prostu kolejna, nieco zaniedbana apteka. Ale Weles widział więcej. Jego wzrok, wyostrzony przez boską naturę (i niedawne spotkanie z Ogarami), dostrzegał drugie dno.

Witryna mieniła się ochronnymi runami, wpisanymi w brud na szybie. W doniczkach na parapecie, zamiast smętnych pelargonii, rosły mandragory, dyskretnie zamaskowane iluzją jako paprotki — choć ich korzenie poruszały się niemrawo w ziemi, drapiąc w plastik doniczek. A sam budynek emanował aurą, która sprawiała, że lokalni dresiarze omijali go szerokim łukiem, nawet nie wiedząc dlaczego.

— Pamiętaj — rzucił do kota, kładąc dłoń na mosiężnej klamce, która parzyła w palce. — Cokolwiek powie, nie sycz. Ona ma krótki lont, dużo trucizn i jeszcze więcej urazów z przeszłości. Bądź uroczy.

Pchnął drzwi. Dzwonek nad wejściem nie wydał zwykłego, sklepowego „ding-dong”. Zadzwonił głuchym, ciężkim dźwiękiem, jakby ktoś uderzył młotem w kościelny dzwon owinięty grubą wełną. Dźwięk ten zawisł w powietrzu, tłumiąc odgłosy ulicy.

Weles nie zdążył zrobić nawet kroku w głąb pomieszczenia. Nie zdążył powiedzieć „Dzień dobry”.

Świst powietrza był jedynym ostrzeżeniem. Instynkt, wyostrzony przez tysiąclecia unikania wkurzonych małżonków, zazdrosnych bogów i płatnych zabójców, zadziałał ułamek sekundy szybciej niż świadomość. Weles rzucił się w bok, na podłogę wyłożoną sterylnymi, białymi kafelkami, pociągając za sobą kota (który w locie zdążył wbić mu pazury w przedramię).

Tam, gdzie ułamki sekundy wcześniej znajdowała się głowa boga podziemi, wbił się słoik. Szkło eksplodowało z mokrym, nieprzyjemnym chrupnięciem na framudze drzwi. Gęsta, zielona maź rozbryznęła się na boki, sycząc wściekle jak stado żmij. Farba na drzwiach zaczęła bąblować i spływać, a drewno czernieć i dymić, wydzielając gryzący w oczy zapach siarki, zgniłych jaj i octu.

— Ty sukinsynu! — Skrzekliwy głos dobiegł zza lady, przebijając się przez syk kwasu. — Masz tupet, żeby tu włazić?! Po tym wszystkim?!

Zza pancernej szyby — która wcale nie była pancerna dla ochrony przed złodziejami, ale przed tym, co siedziało w środku — wychyliła się postać. Baba Jaga, znana w tym stuleciu jako magister farmacji Jadwiga, nie wyglądała na miłą staruszkę, która częstuje wnuki cukierkami. W ręku trzymała kolejny słoik, tym razem wypełniony czymś fioletowym, tętniącym życiem i prawdopodobnie bardzo wkurzonym. Jej siwe włosy sterczały w artystycznym nieładzie, przypominając gniazdo wściekłego ptaka, a w oczach miała morderczy szał, przy którym furia Zeusa była zaledwie lekkim poirytowaniem.

— Jaga, czekaj! To nie to, co myślisz! — krzyknął Weles z poziomu podłogi, osłaniając głowę rękami.

— Czekaj?! — ryknęła wiedźma, a słoiki na półkach zadzwoniły. — Czekam od czterdziestu lat, aż oddasz mi te trzy smocze łuski i wątrobę bazyliszka, ty parszywy oszuście! Myślisz, że odsetki ci umorzyłam?! Inflacja szaleje, a ty myślisz, że możesz wpaść tu na herbatkę?!

Kolejny słoik poleciał łukiem nad ladą. Weles przeturlał się pod regał z witaminami dla seniorów i pieluchami dla dorosłych. Fioletowa breja chlusnęła na podłogę w miejscu, gdzie przed chwilą leżał. Płytki podłogowe natychmiast, wbrew prawom natury, porosły gęstym, kolczastym mchem, który wystrzelił w górę, próbując chwycić Welesa za nogawkę.

— Jaga, to nie jest wizyta towarzyska! — wrzasnął Weles, kopiąc pnącze, które owijało mu się wokół kostki. Roślina pisnęła i cofnęła się. — Mam kasę! Oddam!

— W dupę sobie wsadź swoją kasę! Twoja waluta jest gówno warta na rynku magicznym! — Jaga odłożyła słoiki i wyciągnęła spod lady coś, co wyglądało jak obrzyn myśliwski, ale jego lufa była pokryta grawerowanymi runami i żarzyła się na czerwono. — Chcę moich składników albo twojej skóry na abażur! Zawsze chciałam mieć lampę z boga kłamstwa!

Kot, oceniając sytuację jako krytyczną, wskoczył na najwyższą półkę, zrzucając przy tym display z pastylkami na gardło. Zasyczał głośno, jeżąc sierść i pokazując kły.

— Nie wtrącaj się, sierściuchu, bo z ciebie zrobię rękawiczki na zimę! — warknęła w jego stronę, nawet nie patrząc. Wycelowała w Welesa, który właśnie próbował wczołgać się głębiej między regały, modląc się, by pieluchomajtki stanowiły dobrą osłonę balistyczną.

— Jaga, kurwa, uspokój się! — Weles uniósł ręce w geście poddania, choć jedną dłonią wciąż trzymał się za pazuchę. — Nie przychodzę z pustymi rękami! Mam coś lepszego niż wątroba jaszczurki! Mam wieści od Thotha!

To imię zadziałało jak zaklęcie zamrażające. Palec Jagi zamarł na cynglu. Lufa wciąż celowała prosto w czoło boga podziemi, ale drżenie ręki ustało. — Thotha? — zapytała podejrzliwie. — Ten stary dziób jeszcze żyje? Masz trzy sekundy, żeby mnie przekonać. Raz…

— Ledwo. — Weles skorzystał z chwili wahania. Powoli, bardzo powoli, sięgnął za kurtkę. — Mam coś, co mi dał. Coś, co cię zainteresuje bardziej niż moja skóra.

Wyciągnął Księgę. W zimnym świetle aptecznych jarzeniówek okładka z ludzkiej skóry zalśniła tłusto. Księga wibrowała, wyczuwając obecność potężnej, starej magii, którą emanowała wściekła zielarka. Strony zaszeleściły, mimo że nikt ich nie dotykał.

— Dwa… — Jaga zmrużyła oczy, zawieszając odliczanie. Lufa obniżyła się o milimetr. — Co to jest? Śmierdzi trupem, Egiptem i kłopotami.

— To lista obecności. I mapa. — Weles wstał powoli z klęczek, otrzepując spodnie z magicznego mchu. — Coś budzi starych bogów, Jaga. I coś zjadło sklep Thotha na przystawkę. Ogary są w mieście.

Jaga opuściła broń, ale jej nie odłożyła. Podeszła bliżej, kopiąc po drodze syczący kwas na podłodze, jakby to była rozlana woda. Jej twarz, pokryta siatką zmarszczek, które pamiętały czasy puszczy, spochmurniała.

— Ogary… — szepnęła. — Czułam swąd spalenizny od rana. Myślałam, że to sąsiad znowu pali śmieci w piecu.

Podeszła do Welesa. Chwyciła go wolną ręką za kołnierz kurtki i szarpnęła w górę z siłą, której nikt nie spodziewałby się po drobnej staruszce. Przez chwilę ich twarze były centymetry od siebie. Weles czuł od niej zapach ziół, formaliny, tanich papierosów i, co dziwne, pierników.

— Wleziesz na zaplecze — powiedziała cicho, ale w tym szepcie była groźba gorsza niż krzyk. — Ale jeśli to jakaś sztuczka, Welesie, jeśli próbujesz mnie wrobić albo okraść… to przysięgam na wszystkie czarty, że przerobię cię na maść na hemoroidy. I będę ją rozdawać za darmo pod kościołem.

Puściła go tak gwałtownie, że Weles zatoczył się na regał i upadł. Jaga odwróciła się i ruszyła w stronę drzwi na zaplecze, kopniakiem otwierając przejście.

— A ty, sierściuchu — rzuciła przez ramię do kota — złaź stamtąd. I nie dotykaj kocimiętki w trzecim słoiku od lewej. To sproszkowany wilkołak. Rozerwie cię od środka, a nie mam ochoty sprzątać flaków z sufitu.

Weles odetchnął głęboko, sprawdzając, czy ma wszystkie kończyny. — Urocza jak zawsze — mruknął pod nosem, zbierając się z podłogi. — Tęskniłem za tą słynną, polską gościnnością.

Ruszył za nią w mrok zaplecza, czując, że kwas na podłodze wciąż syczy cicho, jakby chciał powiedzieć ostatnie słowo.

Zaplecze apteki było jak wnętrze umysłu szaleńca, który nie mógł zdecydować się, czy chce być naukowcem, czy szamanem. Zimne, sterylne regały ze stali nierdzewnej, typowe dla nowoczesnego laboratorium, sąsiadowały z ciężkimi, dębowymi półkami, które wyglądały, jakby wycięto je z drzew w Świętym Gaju. Uginały się pod ciężarem suszonych pęków ziół, czaszek małych ssaków, retort i wielkich słojów z czymś, co podejrzanie przypominało ludzkie organy w formalinie.

Pośrodku stał wielki stół sekcyjny z metalu, na którym walały się sterty starych recept, moździerze i laptop oblepiony naklejkami z zespołami metalowymi.

Jaga podeszła do stołu, zepchnęła łokciem papiery na podłogę i postawiła butelkę wódki. Zwyczajnej, sklepowej, z czerwoną etykietą, ale płyn w środku miał niepokojąco fioletowy odcień i gęstość oliwy.

— Pij — rozkazała, stawiając musztardówkę, która służyła za kieliszek. — Żebyś mi tu nie zszedł na zawał, zanim się przydasz. Wyglądasz jak siedem nieszczęść.

Weles nie pytał o skład. Wychylił szkło jednym haustem. Płyn smakował jak spirytus wymieszany z prochem strzelniczym, jagodami i odrobiną piołunu. Ogień rozszedł się po jego żyłach, wypalając zmęczenie. Kac magicznie zelżał, a obraz się wyostrzył.

— Dobra — mruknęła Jaga, opierając się o stół i zapalając cienkiego papierosa. Dym ułożył się w kształt czaszki, po czym rozwiał. — Chcesz, żebym zajrzała do tej twojej książeczki. Ale wiesz, że u mnie nie ma nic za darmo. Szczególnie dla takich recydywistów jak ty.

— Powiedziałem, że zapłacę. Mam kasę od Zbyszka…

— Nie chcę twoich pieniędzy, Weles. Pieniądze to papier. Ja potrzebuję usług. — Jaga uśmiechnęła się krzywo, odsłaniając złoty ząb, który błysnął złowrogo. — Potrzebuję hydraulika.

— Hydraulika? — Weles uniósł brew. — Do tego potrzebujesz boga podziemi? Zapchał ci się kibel?

Wiedźma zignorowała sarkazm. Wskazała kciukiem na ciężką, żelazną klapę w podłodze, przykrytą starym, perskim dywanem, który wyglądał na bardzo drogi i bardzo brudny.

— Piwnica. Miałam tam mały… eksperyment. Mieszanka odpadów medycznych, trochę starej alchemii i resztki z rzeźni na Wschodnim. Miał być tani golem do noszenia towaru, taki pomocnik magazynowy.

— I co? Złożył wypowiedzenie?

— Nie. — Jaga zaciągnęła się dymem. — Zmutował. Mieszanka okazała się… zbyt potentna. Urosło. I zrobiło się głodne. Zżarło mi już dwa worki karmy dla psów, zapas bandaży i listonosza, który wszedł nieproszony, żeby zostawić awizo.

— Listonosza? — Weles poczuł, jak fioletowa wódka podchodzi mu do gardła.

— Tylko nogi zostały. Ale buty miał ładne, to zostawiłam. Zejdź tam, ubij to cholerstwo i przynieś mi jego serce. To czarny kamień, który wsadziłam mu w klatkę piersiową. To będzie twoja zapłata za konsultację.

— Żartujesz sobie? — prychnął Weles. — Jestem Weles, pan Nawii, a nie twój cieć od brudnej roboty i deratyzacji!

— To wypierdalaj. — Jaga położyła dłoń na Księdze. — A to sobie zatrzymam jako zastaw za te smocze łuski.

Kot miauknął głośno, drapiąc w klapę. Wyraźnie wyczuwał zabawę i potencjalną ofiarę.

Weles zaklął siarczyście pod nosem, wymieniając imiona bogów z trzech różnych panteonów i obrażając ich matki. Wiedział, że nie ma wyjścia. — Dobra. Ale jak wrócę, to stawiasz następną kolejkę. I dajesz mi coś na ból głowy.