E-book
13.65
drukowana A5
47.57
Vastertilie. Tajemnice smoków

Bezpłatny fragment - Vastertilie. Tajemnice smoków


Objętość:
337 str.
ISBN:
978-83-8104-846-0
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 47.57

Rozdział I

Jeszcze mocniej nasuwam sobie kaptur peleryny na oczy, po czym z wąskiej, bocznej uliczki przechodzę w jedną z głównych arterii miasta.

Błyskawicznie udaje mi się wmieszać w tłum, z resztą dzisiaj nie jest to specjalnie trudne. Chyba cała stolica wylęgła na ulice. Nic dziwnego, chcą przecież pożegnać swoją ukochaną księżniczkę, Luminę der Soltarie, ponoć zabitą przez smoki, uśmierconą w wielkim pożarze podłożonym przez jednego z nich.

Plotki szybko się roznoszą, i słyszałem już wiele wersji odnośnie tej sytuacji. Najsłynniejsza chyba jest ta, w której to sam Mitterian Elevaio okazuje się być owym smokiem-podpalaczem. Przecież to w końcu w jego pracowni doszło do tej „tragedii”…

I w całym tym zamieszaniu wszyscy zapomnieli o tym, że przecież, wedle wydarzeń sprzed paru godzin, gdy księżniczka rozstała się z rodzicami, tam powinien być jeszcze jeden człowiek, dyplomata z ramienia Triangi, mający doprowadzić do zawarcia sojuszu…

A w rzeczywistości smoczy książę, dążący do uwolnienia swoich rodziców z laboratoriów pod Pearle Kiry za wszelką cenę.

Jest mi to bardzo na rękę — jeszcze ktoś zacząłby zadawać niewygodne pytania, gdzie zniknął tamten, co się z nim stało…

A w ten sposób Jack, moja przybrana ludzka osobowość, rozpłynęła się w powietrzu.

Bez żalu ją porzuciłem. W końcu używanie przybranego imienia i przybranej historii ma prawo dość szybko się znudzić…

Ostrożnie, nie chcąc wywołać zamieszania, zaczynam przeciskać się przez ludzi idących pod dachem czarnych parasoli. Akurat zaczęło padać, o dziwo. O tej porze roku to się przecież nie zdarza. Zupełnie tak, jakby niebo płakało wraz z ludźmi nad martwą lumią…

Przynajmniej pozornie martwą.

Dość szybko udaje mi się dostać do głównego miejsca dzisiejszych, symbolicznych uroczystości, nie wzbudzając niczyich podejrzeń, nie zostając zauważonym przez nikogo. Ale tu już muszę zachować wysoko idącą ostrożność. Przecież wielu z mieszkańców pałacu mnie widziało. Rodzina królewska w szczególności, przecież spędziłem z nimi wyjątkowo dużo czasu, od podróży z Envalionu, stolicy Triangi, albo może nawet i jeszcze wcześniej, minęło już parę miesięcy… Lumie też mnie znają. Jednej z nich, Airze, zawróciłem nawet w głowie. A skoro o mnie zapomniały… Nie chcę im niepotrzebnie przypominać.

Jak na razie jednak wszystko idzie jak po maśle.

Udaje mi się podejść bliżej, aż do pierwszego rzędu.

I na samym środku pustego placu, tuż przed podwyższeniem, ukazuje się szklana trumna, w środku której leży… ona. Lumina der Soltarie. Moja Sarecertis.

Ale przecież to wcale nie jest ona, przywracam się do rzeczywistości. Tylko woskowa figura, jej doskonała replika, można by powiedzieć. Ale niezwykle łatwo można dać się nabrać…

Za podwyższeniem stoją jej najbliżsi. Zapłakana matka, śmiertelnie poważny ojciec i równie skupione jej najlepsze przyjaciółki — Rori, Aira, Leira, Iora, Mistral, Lara i Ayumi — trzymające w dłoniach jakieś zawiniątka, oraz władcy Triangi wraz z synem, jej niedoszłym mężem, którym okazał się ten idiota Bastian (nigdy go jakoś specjalnie nie lubiłem). Wszyscy ubrani na czarno.

Z tego co wiem, po śmierci Lu w królowej nagle ożyły matczyne uczucia. Popadła w wielką rozpacz, czasami nawet przechodzącą w obłęd. Nie chce widywać się z nikim poza lumiami, a służba szepcze, że w nocach krzyczy przez sen coś w rodzaju „może i nie całkiem moja, ale i tak ją kochałam!”, zupełnie, jakby ktoś jej coś zarzucał. Aczkolwiek pierwsza część jest niezwykle interesująca. Nie całkiem jej? Co to niby mogłoby oznaczać?

Muszę to zbadać w najbliższym czasie.

— Moi drodzy, proszę was o ciszę! — król nie musi nawet specjalnie podnosić głosu, by wszyscy umilkli. — Bardzo… bardzo się cieszę z tego, że przybyliście tutaj tak licznie. Dzisiaj spotykamy się z niezwykle smutnego powodu. Przyszedł czas, w którym z ogromnym smutkiem i żalem musimy pożegnać cudowną córkę, przyjaciółkę, narzeczoną, oraz następczynię tronu. Luminę der Soltarie.

W tłumie słychać pojedyncze szlochy. Cóż… jedno trzeba mu przyznać — wie, jak grać na uczuciach publiczności.

— Odeszła od nas, a właściwie została od nas zabrana zbyt wcześnie. A kto to uczynił?

Szepty dookoła wyraźnie świadczą, że ludzie zostali doskonale poinformowani.

Zaciskam zęby ze złości. Przecież do przewidzenia było, że tak to się skończy, on wykorzystuje każdą możliwą okazję, by przekonać innych do swojego…

— Smoki, rzecz jasna! — teraz głos władcy wręcz ocieka nienawiścią. — Odebrały nam nasz największy skarb! I w imię czego? Zwykłej, bezsensownej nienawiści, bez żadnego, choćby najmniejszego powodu!

„Ja ci dam bezsensowną nienawiść — czuję, jakby się we mnie gotowało. — Mogę ci znaleźć powód, daj tylko tym ludziom informacje o laboratoriach i o tym, kogo tam przetrzymujesz!”.

— Dlatego, obywatele Arlesiie, oświadczam wam, że od dziś my i smoki jesteśmy w stanie wojny! Zemścimy się za Luminę, czego z całą pewnością by chciała! Od teraz nie bójcie się atakować smoków, róbcie wszystko, by zadać im jak najwięcej bólu, by poczuły, co to znaczy zadrzeć z Arlesiie i Triangą!

Zaraz, zaraz… Ale jak to? Trianga jest po jego stronie? Przecież zawarty jest traktat… Nie mogą tak po prostu…

Muszę jak najszybciej zawiadomić Dreon’Tiriala!

Ale jednak coś mnie zatrzymuje. Mimo wszystko czuję, że muszę zostać do końca…

Rozlegają się gromkie oklaski, a król schodzi z mównicy.

Moment później jednak ktoś się na niej pojawia. Szczupła sylwetka lumii, której ciepła karnacja i miedzianorude włosy odcinają się od czarnego, obcisłego kostiumu, zajmuje miejsce władcy.

— Również my chciałyśmy coś oznajmić — zaczyna Rori, a pozostałe przyjaciółki Lu, oraz wszystkie lumie z jej okresu postępują krok naprzód, tak iż prawie cały wolny środek placu jest nimi pokryty. — W związku z oświadczeniem króla… Oraz wieloma innymi czynnikami… Chciałabym wam wszystkim ogłosić powstanie nowej formacji taktyczno-wojskowej. K’narah, Wilczyce Zemsty, tak możecie nas od dzisiaj nazywać. Przysięgamy zemstę na każdym smoku, półsmoku, czy smoczym jeźdźcu, którego znajdziemy. Każdy z nich zapłaci za śmierć naszej byłej królowej, najlepszej osoby na świecie, jaka kiedykolwiek istniała! Wierzymy, że nasza kochana Lu chciałaby tego, i z tego powodu obieramy ją na swoją patronkę. A na dowód, że wytrwamy w naszej przysiędze, każda z nas przyniosła ze sobą prezent dla niej. Wszyscy bowiem zapewne wiedzą, że my, lumie, mamy niezwykle dobre stosunki ze smokami…

I na te słowa każda z wilczyc odwija swoje zawiniątko, po czym składa je u stóp trumny.

A ja czuję się tak, jakbym miał zaraz zemdleć.

— Więc żeby udowodnić, że nie mamy zamiaru współpracować z wrogiem, przyniosłyśmy tu serca naszych smoczyc!

Tłum gotuje jej owacje, ja natomiast cudem powstrzymuję się od rozerwania ich wszystkich na strzępy. Tyle ich wszystkich… Trzydzieści siedem smoczych serc… Trzydzieści siedem smoczyc, zamordowanych w imię bezsensownych idei, i to na dodatek nie mających choćby najmniejszej podstawy!

Dyskretnie się wycofuję i znikam w tłumie. Nie chcę już więcej na to patrzeć.

* * *

Kilka godzin później, w środku nocy, miasto jest już wyludnione. Tylko plac, na którym wystawiono trumnę, został porządnie oświetlony.

I cały czas leżą tam owe serca…

Przekradam się do środka. Wiem, że to tylko pogorszy sytuację, ale cóż, teraz nie ma już nic do stracenia.

Przystaję tuż przy dość sporym stosie. Na jego widok wciąż czuję ogromną nienawiść, ale teraz pojawia się też bezbrzeżny smutek. Tyle razy ratowałem wszelkiego pokroju smoki czy Sarecertis z opresji. To ja byłem odpowiedzialny za wszystkie misje ratunkowe, sam przecież narzuciłem na siebie ten obowiązek… Tym razem zawiodłem. A mogłem pomóc…

Za to teraz mogę zrobić tylko jedno.

Z mojego palca wskazującego wyskakuje iskra i podpala leżące najbliżej serce. Moment później wszystkie zajmują się ogniem, płomienie zaczynają lizać również trumnę…

Odbijam się od ziemi, po czym przemieniam się w smoka i wzbijam się w powietrze, zanim ktokolwiek zdąża cokolwiek zauważyć.

Nie mam zamiaru się jednak oddalać. Ląduję na dachu pałacu i już w ludzkiej postaci zaczynam obserwować bieg wypadków.

Natomiast w głowie mam totalną gonitwę myśli.

Jedno jest pewne — Lu wcale nie zginęła. Ogień przecież nie mógłby jej zabić, bez względu na to, czy o tym wiedziała, czy nie. Natomiast Elevaio z pewnością doskonale o tym wiedział, i zapewne stosując ten fortel z podpaleniem i jej odpornością, pomógł jej uciec na Stertilie. Nie mam mu tego za złe, w końcu wymogłem na nim obietnicę, że się nią zaopiekuje, a to przecież była najlepsza możliwa opcja. W końcu ona tak rozpaczliwie nie chciała tego małżeństwa…

I się jej nie dziwię. W końcu wczoraj udało mi się poznać plany Soacrita — w pewnym momencie wesela miała zostać otruta, a wina rzecz jasna spadłaby na nas. Więc to, co teraz się stało… Po prostu nastąpiło w inny sposób. Nie mam do niej choćby najmniejszych wyrzutów. Zdecydowanie wolę ją żywą, niż martwą, równocześnie do końca będącą pionkiem w grze swojego ojca. Owszem, teraz jej zniknięcie zostało wykorzystane w taki a nie inny sposób, ale przynajmniej udało jej się przeżyć.

Jedyne, co mnie gryzie, to reakcja lumii. W życiu nie spodziewałbym się, że mogą zareagować aż tak impulsywnie, i aż tak bardzo chcieć zemścić się za „śmierć”. Poza tym Rori wie naprawdę dużo, jej smoczyca, Est’Ria, zdradziła jej wiele istotnych informacji, w tym tych o istnieniu Sarecertis, czy o Santegrissie… Więc mogą stać się poważnym przeciwnikiem. Już to udowodniły, tak po prostu pozbywając się swoich smoczyc…

Ale przecież… Dowodów zbrodni było zaledwie trzydzieści siedem… A z tego co wiem, lumii z tego okresu jest czterdzieści jeden, czterdzieści bez Luminy, a Aira i Rori nie mają smoków… Czyli powinno być o jedno więcej… Gdzie się zapodziało? Czy może ta smoczyca również zmarła wcześniej?

Ale to nie jest aż tak istotne. Tym mogę zająć się kiedy indziej.

Żałuję w sumie jednego. Mianowicie tego, że nie pomogłem swojej Sarecertis, że ją zostawiłem, zawiodłem… A przecież mogłem dotrzymać danego jej słowa, i zabrać ją z powrotem na tamten świat… A potem, gdy wszystko się już uspokoi, z powrotem przyprowadzić tutaj… I oboje moglibyśmy zniknąć ze świecznika, i żylibyśmy gdzieś spokojnie… Ja porzuciłbym smoczą postać, i moglibyśmy zostać parą… Bo już przecież przyznałem przed sobą, że ją kocham. I mam nadzieję, że by mnie nie odrzuciła… Wydaje mi się, że też nie byłem jej obojętny…

Choć w sumie nie wszystko stracone. Elevaio na pewno wie, gdzie ona jest, a ja w sumie przypuszczam, że też posiadam tą informację. Przecież tak bardzo chciała wrócić do Long Beach, do swojego domu, zwyczajnego życia… I wróciła. A teraz jest tam, bezpieczna. Nic jej nie grozi. Znajduje się możliwie jak najdalej od centrum wydarzeń, od jakichkolwiek smoków, półsmoków czy sobie równych smoczych jeźdźców.

Więc może… Może w odpowiednim czasie będę mógł faktycznie po nią wrócić?

I może nawet mi wybaczy?

Ale to się okaże w przyszłości.

Teraz mam do zrobienia inną, niezwykle ważną rzecz.

Muszę poinformować brata, obecnego władcy Santegrissy, o powstałym zagrożeniu.

Odrywam się od dachu i rozpościeram skrzydła. Błyskawicznie łapię odpowiedni prąd powietrzny i zaczynam lecieć w stronę Envalionu, stolicy Triangi i miejsca, gdzie obecnie jest tymczasowy rząd mojej ojczyzny.

Ale ciągle dwie sprawy nie dają mi spokoju.

Po pierwsze, co się stało z tamtym jednym smoczym sercem? Ogólnie z tamtą smoczycą i jej lumią?

A po drugie… Czy aby na pewno Lu postanowi wrócić do starego życia, skoro odkryła, kim już jest?

Rozdział II

— Myślisz, że to wystarczy? — z lekkimi wątpliwościami patrzę na torbę z ciuchami, stojącą obok mojego krzesła.

Z racji, że wszystko zostawiłam w pałacu królewskim Arlesiie i nie było kiedy ani nawet jak zabrać moich rzeczy, musiałam wybrać się na małe zakupy w celu skompletowania garderoby. I mimo paru godzin spędzonych w sklepach wybraliśmy mi zaledwie ze dwie pary spodni, kilka bluzek, i czegoś na wierzch, i mnóstwo drobiazgów typu naszyjniki, apaszki, czy inne takie.

I choć już wielokrotnie słyszałam takie zapewnienia, nadal nie mogę wyzbyć się wrażenia, że to wszystko za mało… Nawet teraz, kiedy siedzimy przy kawie w jednej z wielu kawiarenek na 5th Ave, czekając na wyznaczoną nam godzinę spotkania z moimi przyszłymi współlokatorkami.

— Oczywiście — Mitterian kiwa głową. — Kilka bazowych ciuchów i reszta dodatków. Wiesz, że mi możesz ufać w tej kwestii. A ja jestem stuprocentowo pewien, że poradzisz sobie doskonale z dobieraniem ubrań czy czegokolwiek, żeby stworzyć efektowną całość. Poza tym przecież to chyba nie jest najważniejsze?

— Masz rację, o wiele bardziej liczy się to! — ze śmiechem unoszę torebkę prezentową, w której bezpiecznie spoczywa butelka półwytrawnego, różowego Carlo Rossi, przeznaczona na prezent dla moich nowych współlokatorek.

Projektant uśmiecha się lekko.

Ale i tak doskonale wiem, co miał na myśli.

Otóż najważniejsze jest to, co obecnie mam w narzuconym na plecy plecaku. Mój strój Sarecertis, moje dokumenty, oraz teczka z projektami, którą do niego spakowałam. Wszystko, co stanowi jakąkolwiek moją tożsamość i co jest jakąkolwiek pamiątką po moim starym życiu, z którym tym razem zerwałam już całkowicie. Nie miałam wyboru. Mogę być albo Luminą der Soltarie, następczynią tronu w Arlesiie, przyrzeczoną przyszłemu królowi Triangi, albo po prostu Lu, zwyczajną Sarecertis z ucieczką z domu na koncie, jako że jej rodzina była totalnie antysmocza. I w sumie… To drugie też jest prawdą.

Wcześniej ustaliliśmy, co mam powiedzieć moim nowym współlokatorkom. W sumie historia sprowadza się do tego, co już powiedziałam. Jestem jedynaczką, moi rodzice są bardzo negatywnie nastawieni do smoków. Ja osobiście nie miałam najmniejszego zamiaru rezygnować z tego, kim jestem i do końca życia ukrywać swoich powiązań z tymi stworzeniami, więc uciekłam. A co do mojej „drugiej połówki”… Miała bardzo ważną misję do wykonania, dlatego mnie zostawiła. A że o swoim powołaniu na smoczego jeźdźca wiem od niedawna, równocześnie informacje, jakie posiadłam, są wyjątkowo niewielkie. Więc, reasumując, nie nadawałam się kompletnie do pomocy, bardziej bym zawadzała niż pomagała i najlepszym wyjściem było mnie zostawić. W sumie nic dziwnego. Z tego, co wiem, owe trzy Sarecertis, z którymi mam mieszkać, są właśnie w takiej samej sytuacji… Czyli to jak najbardziej normalne, że chcemy trzymać się razem…

A i tak najlepsze jest to, że to wszystko jest całkowita prawda, jak już wspominałam. Po prostu… parę faktów zostanie przemilczane. Między innymi moje pełne imię i nazwisko.

— To co, gotowa? — Elevaio patrzy na mnie uważnie.

Łapię się na tym, że lekko się rozkojarzyłam. Oczywiście wszystko się sprowadza do wydarzeń z paru ostatnich dni…

— Tak, jasne — kiwam głową. — Po prostu… Trochę się boję.

— Czemu? — lekko unosi brwi. — Czego może się bać potężna, niepokonana Lumina der Soltarie?

— Już nie potężna i z tego, co wiem, nie była niepokonana — wzruszam ramionami. — A przede wszystkim, już nigdy więcej der Soltarie.

— Ale wisior i tak masz na szyi, pod bluzką — zauważa.

Dyskretnie poprawiam łańcuszek, na którym zawieszony jest duży kryształ z wtopioną w środek białą różą pokrytą kropelkami krwi. Symbol zarówno mojej ojczyzny, jak i mojej rodziny. I o dziwo, choć wcześniej nie miałam wobec tego żadnych oporów, teraz zwyczajnie nie mogę się z nim rozstać… Zbytnio przywykłam do jego ciężaru na szyi… I w sumie to on nie raz i nie dwa przywracał mnie do pionu, przypominając o ciążącej na mnie odpowiedzialności, nie ważne, jakiego rodzaju…

— Lu…? — Elevaio pytająco zawiesza głos.

— Cóż… Po prostu nie traktuję tego jako fakt przynależności do mojej rodziny — wzruszam ramionami. — Owszem, może i faktycznie dla kogoś może się wydawać znaczący w tej kategorii… Ale dla mnie to właściwie tylko ozdóbka z dość przydatną funkcją leczenia wszelkiego rodzaju ran i zadrapań, aczkolwiek nie tych śmiertelnych. No i może pewien drobiazg, który choć troszkę przypomina mi o przeszłości… Nic poza tym przecież nie mam, żadnych zdjęć, żadnych pamiętników… Nic.

— Nie uważasz, że to mogłoby dla ciebie oznaczać większe prawdopodobieństwo, że ktoś cię rozpozna?

Wiedziałam, że to pytanie padnie. Przecież to tak oczywista kwestia…

— A kto niby mógłby wiedzieć, że to akurat to oznacza? — wzruszam ramionami. — Zwykła błyskotka, ot co.

Ale prawda jest taka, że nie znam odpowiedzi i sama od pewnego czasu się nad tym zastanawiam. Nie mam stuprocentowej pewności, czy jakimś cudem jednak mnie nie poznają. Przecież smoczyce na pewno uświadomiły swoje Sarecertis, kto jest ich największym wrogiem. A któż inny może to być, niż rodzina der Soltarie?

W sumie najlepszym rozwiązaniem byłoby zrobić coś, co w jakiś sposób mogłoby zmienić mi wygląd — obcięcie i przefarbowanie włosów, pójście na solarium, czy cokolwiek innego. Ale tak szczerze to nie chcę. Choć raz jedyny nie chcę grać kogoś, kim nie jestem. I tym razem nie mam zamiaru udawać, co najwyżej mogę zataić pewne informacje, choć i tak w większości przecież pozostanę szczera. Przecież taki fałsz wcale nie jest dobrą metodą zdobywania przyjaciół, a na to teraz mam nadzieję…

— W każdym razie zaryzykuję — uśmiecham się do niego lekko. — Moim zdaniem to jest tego warte.

Projektant przez moment mierzy mnie uważnym spojrzeniem.

— Skoro tak uważasz — stwierdza po chwili. — Ale nie myślisz, że może lepiej się aż tak nie narażać i zmniejszyć ryzyko? Nie mówię przecież, że musisz ten twój kryształ wyrzucić, możesz po prostu go schować do kieszeni i zawsze mieć przy sobie…

W sumie to mądrze gada… I choć wcześniej byłam święcie przekonana odnośnie swojej racji, teraz powoli zaczynam w nią wątpić…

— Przemyśl to, Lu — mężczyzna kładzie mi dłoń na ramieniu. — Naprawdę, mówię ci, dobrze to przemyśl i zdecyduj, czy warto jest ryzykować życie dla błyskotki, nawet jeżeli ma dla ciebie tak wielką wartość sentymentalną…

Między nami zapada cisza.

Przez jedną, wyjątkowo długą chwilę patrzę mu w oczy, próbując przetrawić jego słowa. Potem, nie spuszczając wzroku, sięgam za bluzkę i zdejmuję wisior z szyi, bu potem wrzucić go do jednej z toreb z zakupami.

Jego twarz rozpromienia uśmiech.

— Wiedziałem, że podejmiesz mądrą decyzję. Mirt’Oshim byłby z ciebie dumny, wiesz?

— Tia… — wzdycham. Wcale nie jestem tego taka pewna. Przecież gdyby był ze mnie dumny, albo gdyby był pewny, że się nadaję, nie zostawiłby mnie tam, w Arlesiie…

— O tym już chyba rozmawialiśmy? Wiesz przecież, dlaczego zrobił tak, a nie inaczej — Elevaio ciągle stoi po stronie smoka. W sumie mu się nie dziwię, on patrzy z boku…

Choć i tak sama już nie wiem, co mam o tym wszystkim myśleć.

— To jak, odpowiesz mi na moje pytanie? — zerka na mnie projektant, upijając już chyba ostatni łyk swojej kawy. — Czego się boisz, Lu?

— Tego, że nie będę do nich pasować, że im się nie spodobam… Że nie wyjdzie mi pierwsze wrażenie, że jednak jakimś cudem mnie rozpoznają… Że nie wyjdzie mi krycie mojego smoka… W sumie takie same podstawowe kwestie, których może bać się osoba przed spotkaniem z kimś, z kim będzie spędzać dość sporo czasu — wzruszam ramionami. — Tym bardziej, że nie wytłumaczyłeś mi, dlaczego nie mogę im powiedzieć o Mirt’Oshimie…

Elevaio wzdycha.

— Cóż, po prostu sprowadza się to do tego, że wasza para jest wyjątkowa. Przecież jako jedyni jesteście układem mieszanym. Nie ma sensu tego rozpowiadać, jeżeli nie chcesz, żeby faktycznie traktowali cię jakoś inaczej.

Kiwam głową ze zrozumieniem. Argument jak najbardziej do mnie trafia, przecież tego też się obawiam…

Zerkam na zegarek na moim nadgarstku, prezent od Mitteriana. Potrójna bransoletka z białych rzemyczków, splecionych warkocz, jednego luźnego i złotego łańcuszka, do tego tarcza z masy perłowej, oprawiona w złoto. Stwierdził, że należy mi się coś, co byłoby takim miłym drobiażdżkiem na początek nowej drogi…

Jest już parę minut po piątej. Z dziewczynami umówiliśmy się na równą…

— Nie martw się, przyjdą — projektant obdarza mnie ciepłym uśmiechem, zupełnie, jakby czytał w moich myślach i wiedział, że tego właśnie potrzebuję. — Ty się nigdy nigdzie nie spóźniasz?

Odpowiedź jest tak oczywista, że nawet nie chce mi się jej udzielać.

Zamiast tego dopijam swoje latte i obstawiam szklankę.

— A ty je znasz? — pytam po chwili. — No wiesz, te dziewczyny?

— Znam ich smoczyce, nie raz i nie dwa spotykaliśmy się w sprawie strojów. Bo wiesz, zazwyczaj to smok zajmuje się wszystkimi szczegółami odnośnie swoich Sarecertis, nawet kostiumem, o wykształceniu i wyszkoleniu nie wspominając. A co do tych dziewczyn, to nie masz się czym martwić. Znając życie, są takie same, jak ich drugie połówki, a tamte to naprawdę sympatyczne babki. Polubisz je wszystkie, jestem tego pewien.

I w tym momencie jego twarz rozpromienia uśmiech. Podnosi się z krzesła i machnięciem ręki zaczyna kogoś do nas przyzywać.

Odwracam się i widzę trzy dość nieśmiało podchodzące do nas postacie w różnym wieku. Najstarsza ma pewnie coś koło dwudziestu pięciu lat, najmłodsza — około piętnastu.

Szybko lustruję je wzrokiem. Najstarsza jest równocześnie najniższa i dość przy kości. Brunetka, z piwnymi oczami i dość przyjemną twarzą. Wydaje się być dość sympatyczna.

Najmłodsza z kolei to całkowita odwrotność — bardzo wysoka, szare oczy, burza blond loczków na głowie, aczkolwiek prawie że płaska… Odczuwam od niej pewnego rodzaju chłód, ale bardziej wynikający ze sztywności i stawiania zasad na pierwszym miejscu, przed wszystkim innym. Hmm… Będzie ciekawie, jak nasze poglądy się zetrą…

Za to ta średnia wydaje się całkowicie odróżniać od innych. Z wyglądu to dlatego, że jest czarnoskóra, i to tak naprawdę, niemalże czarna. Do tego rude włosy, obcięte na asymetrycznego boba i czarne oczy. Mojego wzrostu, dość szczupła, ale wysportowana. I na pierwszy rzut oka widzę, że płonie w niej ogień. Żywiołowa, pewna siebie… Czuję, że dogadamy się bez problemu.

Ale najciekawsze jest to, że pomimo różnic wydają się być naprawdę dobrze zgrane. Hmm… Może ja też mam szansę dołączyć do ich paczki?

Wstaję i przywołuję na twarz możliwie jak najbardziej sympatyczny uśmiech, jaki obecnie mam na stanie.

— Cześć — mówię dość nieśmiało. W sumie specjalnie nie wiem, jak mam się zachować, żeby nie wyszło to ani przesadzone, ani nie niechętne…

Moje obawy bardzo szybko zostają zniweczone przez czarnoskórą, która podchodzi do mnie i zamyka mnie w silnym, szczerym, a przede wszystkim ciepłym uścisku. Zaraz potem podchodzą do mnie pozostałe i witają mnie w taki sam sposób.

Z początku jestem deczko zaskoczona, ale bardzo szybko się rozluźniam. Hmm… Może nie będzie wcale aż tak źle…

Uśmiech na mojej twarzy z takiego dość sztucznego zmienia się w naprawdę szczery i niezwykle szeroki.

Moment później dziewczyny odsuwają się ode mnie.

— To w takim razie już ją wam zostawiam — Elevaio zerka na zegarek. — Liczę na to, że po tak ciepłym przywitaniu dobrze się między wami ułoży i ogólnie, poza tym chciałbym jeszcze chwilę z wami pobyć, ale trochę mi się spieszy… Będę się odzywał co jakiś czas.

— Spoko, i dziękuję — posyłam mu wdzięczny uśmiech. — Gdyby nie ty, nie wydostałabym się z tego bagna.

— Chodź tutaj — ściska mnie mocno. — A to dla ciebie, przeczytaj w wolnej chwili, ale to jak już sobie wszystko poukładasz w głowie i ogólnie.

Z tymi słowami podaje mi kopertę.

Dziękuję mu skinięciem głowy i obserwuję, jak oddala się i znika za najbliższym skrzyżowaniem, wcześniej regulując rachunek.

— To chyba teraz powinnyśmy się lepiej poznać — zauważa najmłodsza. — Ja jestem Meriah, nasza kuleczka to Jessica, a ta tu to Tristana.

— Czyli dla przyjaciół Ria, Jess i Triss — wyjaśnia „kuleczka”.

— A ja Lu. Po prostu Lu — mówię, choć jednak jakby nie było, trochę mnie korci, żeby przedstawić się pełnym imieniem.

— Chyba nie będziemy tu stać, prawda? — zauważa ta przedstawiona jako Tristana. — Chodźmy już do domu, rozpakujesz się, a potem wybędziemy gdzieś na miasto i coś niecoś ci o sobie opowiemy, ty nam z resztą też. Trzeba w końcu wiedzieć, z kim będzie się mieszkać — mruga do mnie porozumiewawczo.

— Dobra, chętnie — uśmiecham się. — Daleko macie do mieszkanka?

— Dwie przecznice — informuje Ria, po czym, nawet na nas nie czekając, zaczyna iść w odpowiednim kierunku.

Przez moment patrzę na nią z lekkim zaskoczeniem.

— Ona tak ma — tłumaczy Jess. — Nie przejmuj się nią. Przekonasz się, że jest naprawdę spoko.

— A teraz idziemy — Triss bierze mnie pod ramię i zaczyna mnie prowadzić śladami Rii. — Zobaczysz, będzie fajnie!

Cóż… Teraz serio zaczynam w to wierzyć!

Rozdział III

— Daleko jeszcze? — zerkam na idącą obok mnie Jess.

— Nie wiem — Sarecertis wzrusza ramionami, oglądając się wokoło. — Nie mam bladego pojęcia. Ria wybrała jakąś inną, dłuższą trasę niż zazwyczaj chodzimy, może ma coś jeszcze do załatwienia…

— Właśnie ja też się zastanawiam, co się dzieje — wcina się Triss. — Miśku, co ty wyprawiasz? — woła do idącej na przedzie nastolatki.

— Przypomniałam sobie, że powinnam ogarnąć jedną bardzo ważną sprawę — mówi, oglądając się przez ramię. — Zaraz wam z resztą powiem, o co chodzi i zapewne się ze mną zgodzicie, że to jest warte zrobienia trochę większej trasy.

— Okej, spoko… — ruda wydaje się podchodzić do tego z lekkim dystansem. — Nie gniewaj się w takim razie, Lu…

Wzruszam ramionami na znak, że mi to przecież wcale nie przeszkadza. Każdy ma prawo do swoich prywatnych spraw… Nasza „pani przewodnik” zaś nie wydaje się robić sobie z tego cokolwiek, bo nawet nie zwalnia kroku i znika za rogiem.

Przez moment idziemy w milczeniu.

— Ona zawsze taka jest? — pytam dziewczyn obok mnie.

— Cóż, może i jest sztywna, ale nie aż tak. Teraz jakaś taka… chamska się zrobiła — Tristana bez żadnych oporów wyraża swoje zdanie. Hmm… Podoba mi się to…

— Triss! — Jessica spogląda na nią karcąco.

Jej zachowanie wyraźnie informuje mnie, że to jest ta dbająca o to, by nigdy nikogo nie urazić, warto zapamiętać…

— Czy ja powiedziałam coś nie tak?

— No ale weź… Mówić tak o przyjaciółce… — starsza wydaje się być deczko zbulwersowana. — A co do Rii… To nie, faktycznie taka nie jest. Jakby się czymś martwiła, albo coś ją zaniepokoiło…

— Albo jest przed okresem — beztrosko rzuca Triss.

Nie mogę powstrzymać parsknięcia śmiechem, co wywołuje karcące spojrzenie Jessicii. Mam dziwne wrażenie, że z Afroamerykanką dogadam się bez najmniejszego problemu…

Ale moja reakcja sprawiła, że nie tylko najmłodsza, ale najstarsza z Sarecertis również na mnie patrzy z dezaprobatą. Dobra, może faktycznie nie powinnam się narażać, przecież dzisiaj dopiero pierwszy dzień, ba, powiedziałabym nawet, że pierwsze pół godziny, ale cóż… Nic na to nie poradzę, niestety… Bo w tym wypadku serio nie mogłam się powstrzymać.

I nagle w sumie całkiem przypadkiem rzucam okiem na sklep, który właśnie mijamy.

Od razu zatrzymuję się w pół kroku. Ta jeansowa kamizelka Levi’sa… Nie ma dyskusji… Tym bardziej, że na coś takiego polowaliśmy z Elevaio, ale nigdzie czegoś takiego nie było… Nigdzie…

— Dziewczyny, ja muszę na chwilę wejść do sklepu — oznajmiam pozostałym. — Idziecie ze mną?

— Ja bardzo chętnie… — zaczyna Tristana.

— Zostaniemy tutaj — bezlitośnie ucina jej Meriah, która ni z tego, ni z owego pojawia się obok nas.

— Ale…

— Zostaniemy! — w głosie Sarecertis słyszę niespotykaną stanowczość. Dziwne… O co może jej chodzić?

Ale i tak tylko wzruszam ramionami. Przecież do niczego ich zmuszać nie będę…

— Spoko — rzucam lekko, po czym wchodzę do sklepu. Jak chcą czekać, to proszę bardzo…

* * *

Tym razem zakupy idą mi błyskawicznie — po zaledwie piętnastu minutach wychodzę ze sklepu z jedną dodatkową torbą, kolejnym logo do kolekcji. I ogromną dozą satysfakcji, która pojawiła się z powodu wynalezienia poszukiwanej wcześniej rzeczy.

— No, laski, zobaczcie, co mam — z dumą unoszę zdobycz, podchodząc do zbitych w grupkę dziewczyn.

— Super — Triss posyła mi lekki uśmiech.

Ale jest w nim coś, co sprawia, że zatrzymuję się w pół kroku.

— Coś się stało? — pytam ostrożnie.

— Nie, skąd — szybko odpowiada Jess.

Trochę zbyt szybko…

— Idziemy już? — Ria patrzy na nas ze zniecierpliwieniem. — Spieszy mi się deczko do domu, a mamy jeszcze jedną rzecz do załatwienia…

Kiwam głową ze zrozumieniem. Nie wiem, co to za ważna sprawa, i w sumie nawet specjalnie mnie to nie interesuje. O wiele bardziej zastanawia mnie, co mogło je ugryźć…

Najmłodsza z Sarecertis znów zaczyna iść przodem, ale tym razem jej krok jest jakby… pewniejszy. I szybszy. Czyżbym tylko ja to zauważyła?

Z zaciekawieniem, ale możliwie jak najbardziej ukradkowo przyglądam się pozostałej dwójce. One też są jakby… Bardziej spięte. Coś wyraźnie jest nie tak…

— Powiesz nam coś o sobie, Lu? — z zamyślenia wyrywa mnie głos Jess.

— Co ja mogę wam o sobie powiedzieć… W sumie nie mam jakieś specjalnej historii — wzruszam ramionami. — Pochodzę z Arlesiie, z dość bogatej, wpływowej, i totalnie antysmoczej rodziny. Swoją drugą połówkę poznałam cztery lata temu, potem przez długi czas nie było żadnego kontaktu… Aż w końcu rok temu jakoś udało nam się znów znaleźć. I wówczas też nie udało nam się spędzić ze sobą sporo czasu, ale wtedy, po pewnym czasie już dowiedziałam się, że jestem Sarecertis… I przez cały rok żyłam w nieświadomości, nie wiedząc, co to oznacza i będąc całkowicie zagubiona w nowych umiejętnościach, nowym wyglądzie… Aż w końcu jakieś trzy tygodnie temu, może nawet trochę mniej, wszystko się wyjaśniło. Po raz kolejny wyszło nam spotkanie, tym razem na dłużej, i wszystko zostało wyjaśnione. Ale niestety potem, jeszcze nie zdążyłam nawet zacząć nauki na dobre, a już zostałam sama… Wiecie, jest coś na rzeczy i wzywają smoki do pomocy, z resztą słyszałam, że wasze smoczyce też mają jakieś misje… I po prostu nie mogłam zostać sama. Z pomocą Mitteriana, mojego dobrego znajomego, uciekłam z domu. Rodzice nigdy by mnie nie zaakceptowali, a ja nie miałam zamiaru dłużej ukrywać prawdziwej siebie. A potem dzięki niemu znalazłam was i, mam nadzieję, moje miejsce na świecie… Pośród takich jak ja. No i w sumie to tyle z mojej historii — uśmiecham się lekko na koniec. — A wy? Jak trafiłyście na siebie?

— To już w domciu ci opowiemy, zaraz będziemy — stwierdza Tristana.

— Super — mój uśmiech na twarzy się poszerza. — Już nie mogę się doczekać!

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 47.57