E-book
6.83
drukowana A5
58.67
Upadek Kraju mórz

Bezpłatny fragment - Upadek Kraju mórz

Tom 2


Objętość:
448 str.
ISBN:
978-83-8126-439-6
E-book
za 6.83
drukowana A5
za 58.67

Część II

Bitwa o Dormoth

Lea

Zwrócił się pospiesznie ku niej, gdy niewiasty dotarły do wozu.

— Pani, proszę, racz naszą znajomość zachować w tajemnicy! Jesteśmy tu z misją, wielce ważną misją!

Lailana zamarła na moment, a potem wykrzyknęła głośno:

— Ianie!

Kapitan Orsen XI

Niewielkie miasto targowe u ujścia Lei, drugiej z rzek Nionis pod względem długości, tego dnia wrzało niczym ul, a ludzi było w nim chyba dwukrotnie więcej, niż zazwyczaj.

Targ zawsze ściągał mnóstwo ludzi z okolic i nawet wiedza o postępie wojsk z północy nie mogła odstraszyć licznych wędrowców, od niepamiętnych czasów zmierzających o tej porze roku do Lei. Niektórzy przybyli szukać zajęcia, inni przywieźli towary na sprzedaż. Nie brakowało rzemieślników, zachwalających własne wyroby i kupców, handlujących tym, co nabyli wcześniej, licząc na duży zysk.

Rynek miejski rzadko był tak kolorowy i tłoczny, jak tej wiosny; każdego roku jednak targ przewyższał rozmiarami i przepychem ubiegłoroczny, co było zresztą źródłem jego niezwykłej sławy.

Młody mężczyzna o kruczoczarnych włosach i wzroście porównywalnym do wieży zamkowej przeciskał się przez tłum w kierunku zagrody dla koni, zdecydowany, jak wynikało z jego skupionego na celu spojrzenia, zakupić ognistogrzywego konia o równie okazałych rozmiarach, jak jego przyszły właściciel.

Wysoki mężczyzna wzbudzał powszechne zainteresowanie i ogólną wesołość, ale zdawało się to nie robić na nim żadnego wrażenia. Całe swoje życie musiał zapewne znosić docinki i śmiechy za plecami, teraz więc puszczał je mimo uszu.

Nasz olbrzym nazywał się Kasir Naran i miał zamiar znaleźć na tym targu nowego pracodawcę. Dotychczasowy przeszedł na stronę Vaksos, więc Kasir uznał, że czas najwyższy złożyć wymówienie.

Uczyniwszy to skierował swe kroki w stronę Lei, licząc na to, że jego postura skieruje w jego kierunku zainteresowanie tych, którzy poszukują właśnie gwardzisty lub strażnika.

Położył odwróconemu akurat tyłem handlarzowi rękę na ramieniu, a następnie bez wysiłku obrócił go ku sobie.

— Przybyłem, aby zakupić konia. — rzekł.

Niski, jakby przyroda zażądała kontrastu, czarnowłosy i czarnobrody mężczyzna w wielokrotnie łatanym kaftanie złapał jego rękę swoją i strząsnął ją ze swego ramienia:

— Pohamuj się zaraz, młodzieńcze! — zawołał. — żadna lalka ze mnie, abyś mną tak na wszystkie strony wywijał!

Kasir zmieszał się, lecz nie zamierzał ustąpić.

— Ten koń. — wskazał ręką, o którego mu chodziło. — chcę go kupić.

— Jasne, synu. Widzisz więc, spokojem zyskać więcej możesz, niżeli przemocą. Koń, oczywiście, jest do kupienia. — handlarz otworzył wrota zagrody. — Proszę, wejdź, przyjrzyj się, powiedz, jeśli który odpowiada, a targu dobijemy.

Naran wszedł zatem do zagrody, wywołując całkiem zrozumiałe poruszenie pośród zwierząt. Olbrzym podszedł od razu do konia, który zwrócił jego uwagę na samym początku; tego obdarzonego czerwoną grzywą. Pogłaskał jego chrapy i szyję, a wspaniały ogier zarżał w odpowiedzi na ludzkie pieszczoty. Sądząc po rogu, liczył sobie ledwo ze trzy lata.

Kasir nie miał zamiaru długo się zastanawiać, odwrócił się do sprzedawcy i rzucił w jego kierunku sakiewkę.

Ten złapał ją i szybko przeliczył zawartość.

— Biorę go. — rzekł Kasir.

Handlarz wzruszył ramionami i odsunął na bok ruchomą ścianę zagrody, przez którą Kasir wyprowadził wierzchowca. Gdy młodzieniec go mijał, złapał go nagle za ramię.

— Słuchaj no, synu. Skąd żeś miecz takowej długości zdobył? Nikt już w Nionis nie robi takich.

Naran odwrócił się w jego stronę. Jego lodowate spojrzenie nie wróżyło niczego dobrego:

— Puść me ramię. — powiedział nisko, wyraźnie akcentując słowa.

Przestraszony mężczyzna cofnął się o krok, spełniając żądanie Kasira bez zbędnej dyskusji. Absolutnie jednak nie miał zamiaru dać za wygraną i odejść z niczym:

— Miecz! — dodał z naciskiem.

— Miecz… — powtórzył Naran, patrząc przed siebie. — Miecz jest mój. I tak zostanie, pókim żywy.

Ruszył przed siebie, prowadząc wierzchowca, a handlarz koni długo jeszcze odprowadzał go wzrokiem. Nie trzeba było sokolego wzroku, by stwierdzić, że nie było w nim ani krztyny uczciwości.

Nasz nowy znajomy nie miał wszakże ani czasu, ani nawet ochoty na zajmowanie się tym, co miał do niego ów człowiek.

Skierował się zdecydowanie w stronę gospody, którą sobie wybrał, by spędzić w niej noc.

Praca u hrabiego Darnela, Lorda jednej z prowincji nieco na południe od Dormoth, była całkiem znośna, a już na pewno na tyle dobrze płatna, by mógł sobie powolić na kupno konia, który teraz postępował za nim krok w krok jak pies raczej, niż rumak czystej krwi.

Kiedy jednak giuadarowi żołnierze pojawili się na horyzoncie, hrabia wybrał łatwiejsze rozwiązanie i złożył hołd księciu Vaksos. Prowincja była bogata i nieźle zarządzana, przynajmniej do czasu, gdy zawładnęli nią Vaksosianie. Mieszkali tam przeważnie rolnicy, a ziemia była żyżna i urodzajna, wody było pod dostatkiem, więc dochody były dość wysokie, by stanowiła ona łakomy kąsek dla vaksoskiego księcia.

W każdym razie kąsek smaczniejszy, niż sąsiednie prowincje.

Hrabia Darnel zaś nie był już młodym człowiekiem i zapewne dość już miał konfliktów, walki o jakieś ideały, co jeść nie dają, wybrał więc spokój i bezpieczeństwo.

Tymczasem Kasir Naran, młody i jeszcze wierzący w ideały, pozwolił, by górę wzięła w nim ambicja i młodzieńcza impulsywność. Pożegnał się z hrabią, rozżalony, że jego chlebodawca tak łatwo zaprzedał się diabłu.

W takim stanie ducha przybył do Lei, miasta, które w porze targowej oferowało najszerszy zakres możliwości. Jeżeli gdzieś była jakakolwiek szansa znalezienia pracy, to na pewno tutaj. A młody człowiek zatrudnienia bardzo potrzebował.

Nie założył jeszcze, co prawda, rodziny, lecz nawet jedna gęba do wyżywienia wymaga zapewnienia owego wyżywienia.

Idąc zdawałoby się bez celu, stwierdził nagle, że coś było nie tak. Bardzo nie tak.

Lata na służbie nauczyły go w końcu tego i owego potrafił odróżnić zwykłą ciszę od ciszy przed burzą.

Od czasu, gdy zszedł z rynku w boczną uliczkę, prowadzącą, jak mu się wydawało, do jego gospody, czuł na sobie czyjś wzrok. Szedł na skróty, a każda kolejna uliczka wydawała się być bardziej pusta, niż poprzednia.

Już niedługo, czuł instynktownie, jego przeczucia się ucieleśnią.

Pomacał dłonią głownię miecza, wystającą ponad lewym ramieniem. Nie było nic dziwnego w tym, że na rynku przykuła oko handlarza, zresztą zapewne jeszcze z tuzin innych osób zapragnęłoby położyć na niej swoje łapy. Miecz miał półtora metra długości, jego głownię wieńczyła potężna diamentowa gałka, osadzona w misternie zdobionym złoconym gnieździe. Rękojeść również była zdobiona, pokrywały ją niezwykle kunsztowne inkrustacje z maleńkich czarnych kryształów, przedstawiające walkę toczoną przez niezwykłe istoty, nie przypominające swoim wyglądem ludzi. Krystalowe ostrze zdobiły wyżłobione pod ostrym kątem linie, które przecinały się, tworząc siatkę, pokrywającą całą klingę.

Ten kawałek metalu, który był bodaj ostatnim przedstawicielem nieistniejącego już kunsztu zdobniczego z Eseber, wisiał ściśle przywiązany do pleców Kasira w przepięknej pochwie z aksamitnej skóry z brzucha młodego ekotrosa.

Mimo swojej rzadko spotykanej długości, na okazałym grzbiecie Kasira nie robił on już takiego wrażenia.

Tak, czy owak, Kasir czuł się bardzo blisko związany ze swoją oryginalną ruchomością i nie miał zamiaru pozbywać się na rzecz nikogo, a był człowiekiem upartym, gotowym poświęcić własne życie, jeżeli uważał cel za słuszny.

Zatrzymał się, a koń stanął tuż za nim.

— Sądzę, panowie, że interes was za mną wiedzie ulicami tego jakże pięknego miasta. — stwierdził z uśmiechem młody mężczyzna, odwracając się narazdo tyłu. — Bo w jaki inny sposób wytłumaczyć to, że czterej mężczyźni idą za jednym przez pół miasta? Pociąg jaki niezwykły, o którym nie chce mi się gadać?

Stanęli, niezdecydowani, co robić dalej. W istocie było ich czterech, niewiele starszych od niego, a na pewno bardziej wystraszonych. Jednak determinacja zdawała się w nich przeważać nad strachem i doskonale to rozumiał; w końcu sam jeszcze całkiem niedawno był człowiekiem kogoś, lennikiem swego seniora, jego klientem.

Niczego to jednak nie zmieniało w tej sytuacji. Naran potrafił być dużo bardziej zdeterminowany, niż byliby to sobie w ogóle w stanie wyobrazić, szczególnie, gdy chodziło o jego własne życie.

— Słuchajcież, chłopcy. — rzekł już chłodniej. — Krzywdy wam nijakiej uczynić nie pragnę, lecz gdy mnie do tego zmusicie, pewni być możecie, że oczekiwaniom waszym sprostam, niezależnie od tego, jakie by duże nie były.

Nie spodziewał się odpowiedzi i jej nie otrzymał; w każdym razie nie werbalnej. Wszyscy czterej natomiast sięgnęli po miecze, choć z całą pewnością musieli być świadomi, na co się porywają. Kasir wzruszył ramionami i złapał za rękojeść swojego oręża. Wyciągnął go powoli, delektując się czystym dźwiękiem metalu szorującego po skórze. Sam widok jego broni nieźle wystraszył przeciwników, co natychmiast odmalowało się w wyrazie ich twarzy, ale nie cofnęli się.

Trudno doprawdy jednoznacznie stwierdzić, czy była to odwaga, brawura czy szaleństwo z ich strony. W każdym razie ich oczy z niemal religijną bojaźnią obserwowały każdy zamach potężnego oręża, a uszy uważnie śledziły dźwięki, jakie wydawał, przecinając powietrze.

Strach nie okazał się być wystarczającym motywem, by obrzydzić im perspektywę podejmowania walki.

— Dlaczego on ów miecz chce tak bardzo zdobyć? — Naran rozmyślał głośno, nie spodziewając się usłyszeć choćby namiastki odpowiedzi ze strony atakujących. — Wiem, że duży, piękny i z krystali wykuty, rzecz wielkiej wartości. Nie sprzeda go wszak za więcej, jak pięć, sześć shakunów, gdyby sztylet jaki jeszcze dorzucił. Coś musi w tym metalu być, co go przyciąga, i wam, chłopcy, jedno jeno powiem: wielce się będziecie natrudzić musieli, by mu go przynieść, bom nie zwykł dawać niczego za darmo, zwłaszcza, gdy mnie do tego zmuszają.

Potem westchnął ciężko i jednym, zdecydowanym zamachem wytrącił im broń z ręki, nie zasapawszy się nawet przy tej okazji. Przeciwnicy bez jednego słowa znikli gdzieś w mroku któregoś zaułka, zniknęli tak szybko, że Kasir nie mógłby ich znaleźć, nawet gdyby miał ochotę na szukanie, a ich miecze pozostały na bruku, wyszczerbione tak, że pewnie trzeba będzie kowala, by się jeszcze kiedy do czegoś nadawały.

Ich reakcja była w pełni zrozumiała; w końcu strach przed olbrzymem wziął górę nad strachem przed własnym panem.

A Naran z niezmąconym spokojem wsunął swój miecz tam, gdzie było jego miejsce, ucałowawszy przedtem z prawdziwym zadowoleniem diamentową kulę wielkości pięści dziecka, wieńczącą rękojeść.

Potem, równie spokojny, co nieobecny, powrócił na swój szlak wiodący do gospody, a ognistogrzywy rumak, wstrząsnąwszy grzywą i zarżawszy, ruszył za nim tak naturalnie, jakby to Kasir był jego panem od początku jego krótkiego końskiego żywota.


Nie uszedł jeszcze paru kroków, kiedy to zupełnie inny dźwięk zwrócił jego uwagę.

Przysiągłby, że słyszy odgłos klaskania!

Przystanął, a zza załomu budynku wysunął się niskiego wzrostu mężczyzna, który najwyraźniej chwilę już jakąś przyglądał się całej tej scenie. Miał pogodną. Lekko nalaną twarz, pokrytą starannie przystrzyżoną bródką, w której więcej było włosów srebrnych, niż czarnych, ale włosy wciąż miał ciemne, poza paroma siwymi nitkami tu i ówdzie.

Klaskał w dłonie, jakby był pod wielkim wrażeniem postawy Narana i chyba tak właśnie było w istocie.

Kasir stanął wyczekująco, gotów do działania.

Chwilę mierzyli się wzrokiem, nie mówiąc ani słowa.

— Wspaniałe przedstawienie. — powiedział w końcu nieznajomy.

Kasir lekko pochylił głowę, jakby w podziękowaniu, podczas gdy tak naprawdę intensywnie przeczesywał oczami okolicę, szukając najmniejszych oznak zagrożenia i analizując wszelkie możliwe wyjścia z sytuacji.

— Jestem Len Dreigh, mój drogi chłopcze. — przedstawił się mężczyzna. — Hrabią jestem tej prowincji. Powiedz mi, proszę, nie poszukujesz przypadkiem roboty?

Kasir z widocznym wahaniem skinął głową.

— Po tom tu przyjechał. — odparł niskim głosem, wciąż jeszcze wahając się, czy może zauważać rozmówcy.

— Na Eulena, znakomicie! — hrabia znowu klasnął w dłonie. — Pójdź zatem za mną, dwa kroki stąd jest Strażnica. Omówimy tam szczegóły, jeśliś zainteresowany pracą w Straży Miejskiej!

Naraz zmarszczył brwi, ale kiedy Dreigh odwrócił się i ruszył przed siebie, podążył za nim, jakkolwiek uczynił to z wielką ostrożnością, stale rozglądając się bacznie dookoła.

— Ta nasza Lea… — zaczął mówił hrabia, nie odwracając się nawet, a Kasir czuł pewną tkliwość w jego głosie. — Miasto tysiąc już lat tutaj stoi, a wcześniej była tu wioska rybacka. Mury miejskie zbudowano z kamieni, którymi obmurowane są wały ziemne. Mój przodek budował je. — pochwalił się. — Postawione są na planie czworoboku, a w każdym z rogów jedna wieża stoi. Jedną Wieżą Płaczu zwiemy, lub Lamentów. Tam coś jakby lazaret mamy urządzone. Druga, na północno-wschodnim skraju murów, zwie się Wieżą Planów, i tam właśnie nasz cel się znajduje — dom lejskiej Straży Miejskiej. Trzecia to Wieżą Trąb, co ją w południowo-wschodnim narożniku posadowiono — jak się domyślasz, tam właśnie wroga przez wieki wypatrywano i wiesz co? Do dziś dnia, nigdy go tam nie było. Nigdy.

— A czwarta? — spytał Kasir, kiedy poczuł, że pauza trwa zbyt długo i mam na celu zbadanie, czy on, Kasir Naran, postępuje za swoim rozmówcą. Hrabia chciał być pewien, że mówi do kogoś, a nie do pustej przestrzeni.

— Czwarta wieża to Wieża Świateł, co najbardziej na południowym zachodzie stoi, nad samą zatoką jest położona, i domyślasz się zapewne, czemu służy.

— Latarnia morska. — skinął głową Kasir.

— Nie wiem, ile mieszkańców miasto dzisiaj liczy dokładnie. — ciągnął swój wykład dla nowego pracownika Len Dreigh. — Jeno powiedzieć ci mogę, że ostatni spis powszechny, jakeśmy przeprowadzili, dusz wykazał nam około dwudziestu tysięcy. Ale był jakieś piętnaście wiosen temu, będzie więc teraz więcej. Niedługo jednak może nas być o wiele, wiele mniej. — dodał po krótkiej, pełnej widocznego wahania chwili.

Ale tym razem Kasir go zaskoczył.

— Wojska księcia Vaksos stoją u bram. — rzekł domyślnie. — Przybywam z północy, widziałem, jak rozłożyli się obozem. Nie jest to dla mnie żadnym zaskoczeniem.

— Z północy? — zainteresował się Dreigh.

— Służyłem u hrabiego Darnela, pod Dormoth. — pospieszył z wyjaśnieniem Kasir.

Hrabia obrócił się na moment w jego kierunku, zmierzył go wzrokiem, a potem podjął wędrówkę opustoszałymi uliczkami miasta.

— Taki młody — mruknął — a już pana swego porzucił…

Oczy Kasira Narana zwęziły się niebezpiecznie. Czuł ogarniające go płomienia.

— Poddał się Giuadarowi. –c wyrzucił z siebie. — Ja na to przystać nie mogłem.

— Bardzo słusznie. — zgodził się z nim Dreigh. — Bardzo słusznie. Powiedz mi jeno, drogi chłopcze; postawę słuszną masz, przyznaję. Na to, co robi Giuadar, przyzwolenia być nie może. Ale czy walkę z nim podjąć gotowyś? Czyliż nie umkniesz, kiedy się gorąco zacznie robić?

— Hrabio — rzekł powoli, uważnie przemyślając słowa, które wypowiadał, młody mężczyzna — wiem, w jakiej się miasto sytuacji znajduje. Wiem, że wszelkich rąk do pracy poszukujecie, by obronę miasta wzmocnić przed inwazją, co jest nieunikniona. Nie mam złudzeń, że i mnie do tego celu zwerbować próbujecie. A jednak wciąż postępuję za wami, prawda? Świadom tego wszystkiego, com przed chwilą powiedział.

Len odwrócił się na moment. Kasir dojrzał w jego oczach coś na kształt uznania.

Hrabia przystanął przed okazałym budynkiem, wkomponowanym w wysoki na kilkanaście metrów, prosty mur miejski z surowych kamieni łączonych zaprawą. Byli na miejscu.

— Wybacz mi ten drobny test, Kasirze Naranie. — powiedział tonem usprawiedliwienia. — Ale musiał wiedzieć, czy właściwym człowiekiem jesteś do tej roboty, którą mam zamiar ci powierzyć. — to mówiąc, otworzył okute, szerokie drzwi wiodące do wnętrza wieży, a potem przesunął się nieco w bok, robiąc przejście młodemu człowiekowi.

— Nie znajdziesz u mnie ciepłej posadki, skoro wojna się zbliża. — mówił dalej hrabia. — Nie będziesz jeno złodziei na rynku ścigać, ani sąsiedzkich swar rozliczać. Widzę, że posturę masz właściwą do tej roboty, na pierwszy rzut oka. Trudniej sprawdzić, czy głowa na miejscu. — dodał ze smutkiem. — Ale muszę to sprawdzić, jeśli mam właściwych ludzi na właściwych mieć miejscach.

— To chyba nawet ważniejsza jest, niźli postura. — potwierdził Naran, rozglądając się z ciekawością po miejscu, w którym się znalazł.

Dreigh spojrzał na niego z ukosa, uważnie taksując młodego człowieka. Zdaje się, że ten chłopak nadawał się znakomicie do wypełnienia wakatu, który miał od niedawna. Uznał, że czas zagrać w otwarte karty.

— Siadaj. — polecił.

Zajęli miejsca po obu stronach sporego biurka, ustawionego pod jedną ze ścian. Środek pomieszczenia zajmował owalny stół z rozłożonymi na nim planami miasta i okolicy., wokół którego stało kilka pustych, prostych krzeseł. Pod jedną ze ścian stała szafa, pękata od wypełniających ją zwojów. W żadnej ze ścian nie było nawet najmniejszego okienka, a przestronne pomieszczenie było wystarczająco jasne dzięki kilku lampom umieszczonym wzdłuż ścian. Dawały one światło, ale nie wydzielały przy tym dymu, więc nie trzeba było komina, by odprowadzał spaliny.

— Lea zawsze na uboczu stała, jeżeli o wojny chodzi. — mówił Dreigh. — Wojna Tysiąca Lat ledwie mitem, bajką dla była. Tyle, że nieco mniej kupcy nasi zarabiali w tym czasie. Teraz zaś zawierucha sama przybyła do nas. Nie wiem, jakie plany ma Giuadar wobec nas. Zupełnie nie wiem. Sądzę jednak, i oczywistym winno się to tobie wydawać, że tanio skóry sprzedać nie chcemy. Niech się tym kąskiem udławi.

— Słusznie. — przytaknął wojowniczo Kasir.

— Cieszę się, że zgodę mamy w tym zakresie. — uśmiechnął się hrabia. — Sytuacja jednak jest, co tu wiele gadać, tragiczna. Tak wielu wojaków hrabia Zavin prowadzi, sedsyrowego plemienia przedstawiciel, że pewnie połowę mieszczan naszych to stanowi. Nie twierdzę, że wygrają, bo i my asów parę w rękawach naszych chowamy, ale twierdzę, że przewagę mają sporą. A my znikąd pomocy oczekiwać nie mamy celu. Nikt z odsieczą nam nie przybędzie, to pewne.

Oczy Kasira zwęziły się.

— Wszak płacicie podatki do skarbca shakowego — stwierdził przytomnie.

— W Lei nie ma nawet śladu garnizonu. — powiedział z pewnością w głosie hrabia. — I nigdy nie było takowego. Żadnych przemarszów armii nigdzie też nie spostrzeżono. Shak pozostawił nas samych, to pewne.

— Jakie więc szanse są?

Dreigh zaśmiał się.

— Takie, że dwóch poruczników Gwardii zdezerterowało. — stwierdził bez ogródek. — Mamy jednak mury. Nie każde miasto je ma w Nionis. Nasze stare są, ale na naszą korzyść zadziałają. — powiedział z przekonaniem Dreigh.

Kasir pokiwał głową ze zrozumieniem. — Jeśli miasto pragną zdobyć, muszą się na murach potykać.

— Właśnie. — pokiwał głową hrabia. — Najpierw muszą walczyć o mury. Ważne więc, by je utrzymać.

— A jest czym? — spytał chmurnie Kasir Naran.

— Szukam każdego, kto tylko się nada. — rzeczowo odpowiedział hrabia. Spojrzał z namysłem na młodego człowieka.- Dużyś. — stwierdził z uznaniem — Ty nadasz się do Straży Miejskiej, to pewne.

— To mało. — ocenił kategorycznie Naran. — Jeden człowiek całości murów nie obroni. Na moje oko potrzeba z dwudziestu setek, by całe linie obstawić. I jeszcze z parę setek łuczników by się przydało.

Len Dreigh pokiwał głową, uśmiechając się do siebie łagodnie.

— Właśnie dlatego żem cię tu sprowadził. — powiedział. — Obserwowałem cię na targu. Skupiony jesteś. Dążysz wprost do celu. Oceniasz. Zbierasz wszelkie informacje, jakie tylko się da. I jesteś nieugięty. Dlatego opuściłeś hrabiego Darnela, prawda? Nie chciałeś kłonić głowy przed kimś, co twoim wrogiem był przed chwilą, prawda?

Kasir zaciął usta.

— Zrobię cię moim porucznikiem, jeżeli przyjmiesz ofertę. — ciągnął hrabia. — Płacę hojnie, dziesięć shakunów na miesiąc stałego żołdu. Będziesz odpowiadać jeno przed mną. Zgadzasz się na takie warunki?

Kasir zmarszczył brwi, rozważając ofertę. Była dobra, zaskakująco dobra, nawet jak na tę fatalną sytuację, w której znalazła się Lea.

Nie bał się wojny. Nawet tej przegranej. Zresztą, jeszcze nic nie było stracone — trzeba było tylko z polotem rozegrać te karty, które nam rozdano.

— Zastępca szeryfa. — powtórzył wolno, z namaszczeniem wielki mężczyzna. — Zgadzam się, to oczywiste.

— A więc… — Dreigh uśmiechnął się szeroko i rozparł wygodnie na własnym, szerszym i obitym futrzaną skórą zwierzęcia krześle. — A więc, drogi Kasirze, na służbie miasta Lei od dziś jesteś. Spraw się dobrze, drogi chłopcze, a gdy mi się spodobasz, to i może szeryfem cię zrobię! — wychylił się nagle i poklepał Narana po ramieniu, sięgając długą ręką ponad zawalonym papierami stołem. — A cóż to…

Kasir obejrzał się przez ramię.

— A, to… Miecz mój rodowy. Niejednego odparł wroga bez żadnego uszczerbku na sobie.

— Nie wątpię, nie wątpię… — Dreigh z lubością pogładził lśniącą gałkę tego największego oręża, jakiego kiedykolwiek widział. — Ile chcesz? Za niego?

— Nie na sprzedaż. — Kasir powstał nagle z krzesła, górując teraz nad małym hrabią, siedzącym na swoim fotelu za biurkiem.

— W porządku, chłopcze. Nie gorączkuj się tak, nigdym nie chciał ciebie w gniew wprawiać. — hrabia wyszczerzył zęby w uśmiechu. — Siadaj i napij się ze mną. — rzekł, po czym postawił przed krzesłem Narana puchar napełniony winem, zaś drugi sam wziął do ręki. — Pij, a gdy zabraknie, doleję więcej. Uczcić musimy twój początek służby.

Kasir zasiadł więc z powrotem na swoim siedzisku i sięgnął po puchar, starając się przy okazji opanować wrodzoną podejrzliwość.

— No, Kasirze. Pewien jestem, że dobrymi przyjaciółmi zostaniemy. — stwierdził Dreigh, unosząc w górę puchar. — Zdrowie!

— Zdrowie. — zawtórował mu z widoczną rezerwą wysoki mężczyzna.

Wypił spory łyk wina; musiał przyznać, że było bardzo dobre.

— Skorom służbę właśnie zaczął — rzekł, Kasir odstawiając puchar na stół. — odłóżmy może świętowanie na dzień po wojnie, mój panie.

Hrabia patrzył na niego spokojnie.

— Masz słuszność. Trzeba wiele rzeczy przygotować. Nie czas na świętowanie. — przyznał z powagą. — Niemniej, wino wypijmy. Dobry to trunek. Tutejsze wina nie mają sobie równych w całej Nionis. Wierzaj mi, jak zdobędą nas i z dymem puszczą, może już nigdy podobnych nie być, trzeba więc skorzystać, póki jest to możliwe.

— Ile mamy ludzi na żołdzie? — spytał rzeczowo Naran.

— Do tej pory udało mi się ze cztery setki zgromadzić. — rzekł z zadowoleniem w głosie hrabia. — Sam jużeś stwierdził, że to z ćwiartka tego, co trzeba. Ale z dobrym oficerem na czele, mogą być i ze dwa razy tyle warci, ile stanowi ich liczba. — zauważył. — Dlategom parol na ciebie właśnie zagiął.

— Ile jeszcze mamy czasu, tyle wykorzystamy. — powiedział z mocą w głosie Kasir. — Zwerbujemy jeszcze z parę setek i jakoś to wyglądać będzie.

— Właśnie na to liczę. — powiedział z naciskiem Dreigh. — Na to właśnie liczę. Obrona już jest szykowana, mój chłopcze. Wiedzieć musisz, że chociaż wojny Lea nie widziała nigdy, to nie jest tak, że całkiem jest nieprzygotowana na taką ewentualność. Mamy pewne mechanizmy obronne, które zadziałać mogą i moi ludzie już od tygodni paru wszystko szykują. Później przejdziem się po murach. Musisz na własne swoje oczy wszystko obaczyć.

— To naturalne. — zgodził się z nim Kasir.

Raptem obrócili się obaj i spojrzeli się na drzwi, które otwarły się do środka i wszedł przez nie krępy mężczyzna w średnim wieku, przerywając im rozmowę. Widząc pogrążonych w rozmowie stanął z wahaniem koło drzwi, nie śmiejąc się odezwać, ani nawet poruszyć. Pochylił tylko z szacunkiem głowę.

— Hunys, poznaj proszę, to Kasir Naran, od dziś dowódca twój. — przedstawił go hrabia. — To jeden z moich ludzi, Naszych — poprawił się. — Zwie się Hunys i jest podoficerem.

Kasir skinął głową, przyglądając się ciekawie swojemu nowemu podkomendnemu. Miał on lekko zadarty nos, kilkakrotnie złamany, a jago twarz zdradzała oznaki niedawnego upojenia alkoholowego.

Nietrudno było mu stwierdzić, dlaczego hrabiemu tak trudno było uzupełnić skład oficerski Straży, skoro pierwszy ze Strażników, którego poznał, miał wyraźne problemy z nałogiem.

Dreigh potrzebował na tym stanowisku kogoś pewnego, chłodno i pewnie myślącego. Kogoś takiego, jak Kasir Naran.

Hunys podniósł głowę i szybko otaksował spojrzeniem nowego dowódcę.

Dreigh poprawił się w fotelu.

— Mów, co wiesz. Od tej pory Kasir tu dowodzi, więc co masz mi do powiedzenia, mówisz nam obu. Albo jemu. Porucznik w moim imieniu władzę na Strażą Miejską sprawuje, rozumiesz?

— Jasne jak słońce, panie. — gorliwie pokiwał głową Strażnik. — Jaśnie panie, wieści od rybaków niosę, co to z połowów powrócili. Donoszą oni, że kilka mil na południe od nas wielka się armada rozbiła. Wiele okrętów mają i ponoć armię jakąś na północ wiodą. — przerwał, by zaczerpnąć tchu. — Od naszych wodę kupowali, by na podróż na północ się wyposażyć. Zdaje się, że dzisiaj już u nas będą!

Spojrzenia Kasira i hrabiego zetknęły się, pełne napięcia.

Armia?

Jakież to zrządzenie losu?

Czy to wsparcie dla nich, czy… dla wroga?

Serca obu zabiły nagle mocniej. Może jest dla nich jakaś szansa, którą nieznani bogowie w ostatniej chwili dla nich sprokurowali?

Kasir pierwszy zerwał się z miejsca.

— Trzeba iść do portu. — zawyrokował. — Musimy się dowiedzieć, co to wszystko znaczy. — mówił z gardłem ściśniętym emocjami.

Nie chciał dopuścić do siebie nadziei, ale przecież czuł, że kiełkuje tam gdzieś, w środku, i wolał uczynić wszystko, by zdusić ją w zarodku, niż dopuścić, by się rozwinęła. Potem byłoby już znacznie trudniej pogodzić się z faktem, że była zbudowana na niczym.


Lorak nie pamiętał, by kiedykolwiek w ciągu jego długiego życia dopadł go ból głowy równie potężny, jak w tym momencie.

Moc Andera, przepływająca przez niego w chwili śmierci vaksoskiego Maga solidnie go ogłuszyła.

Ale najważniejsze było to, że zagrażający im Czarmistrz został pokonany — raz na zawsze. Cała ta moc nie będzie już wykorzystana przeciwko nim. To był pierwszy krok na drodze do ostatecznego zwycięstwa, ale rewelacje Esse Bayeu nie dawały mu spokoju.

To były tylko dwa słowa, „On nadchodzi”, a nie potrafił ich zapomnieć.

Przecież był Księciem Magów, nie powinien się obawiać. A jednak czuł drżenie na samą myśl o człowieku, z którym ostatnio widział się ze cztery tysiąclecia temu.

Ech, kiedy już skończy się ten cały bałagan, będzie musiał złożyć Esse wizytę. Za dobrze sobie poczynał stary renegat i zdaje się, że jego moc solidnie się zwiększyła, skoro próbował dostać się za śliczną skórę Eliwary. I prawie się mu to udało!

Położono go w tej samej kajucie, co Keit; zdaje się że tylko ten jeden okręt nadawał się już do przewożenia rannych.

Zaśmiał się w duchu. Musieli nieźle się natrudzić, żeby wykopać go z tego krateru, który wybił w ziemi, jak spadał, a potem przywlec tutaj.

Na szczęście nie pamiętał już samego momentu uderzenia, a to znaczy, że pewnie był nieprzytomny, dzięki bogom.

Spróbował się podnieść do pozycji leżącej. Przyszło to mu z ogromnym trudem, ale musiał się zmobilizować; w końcu nie wiedział, czy Keit przetrwała burzę, czy potrzebuje jego pomocy, czy też po prostu umarła. Jakież było jego zdziwienie, gdy dostrzegł, że łóżko rannej zajmują dwie kobiety, leżące z całkowitym spokojem jedna obok drugiej, pogrążone w obęciach Morfeusza.

Przyjrzał się uważniej Keit. Widział jej twarz, mokrą od potu; musiała dalej gorączkować przez ubiegłą noc. Nie wyglądała już jednak na tak rozpaloną, jak była do niedawna. Nie było śladu infekcji, więc mógł być już chyba dobrej myśli.

Druga kobieta, zwinięta w kłębek, leżała na kocu okrywającym ciało Kei, ale Lorak nie miał jeszcze okazji jej poznać.

Była piękna tym dojrzałym rodzajem piękności, który przychodzi, gdy młodzieńcza uroda przemija. Lorak natychmiast zwrócił uwagę na niezwykłe znamię w kształcie gwiazdy znajdujące się po prawej stronie karku i zaraz też uznał, że to, co owa kobieta uważa za swoje przekleństwo, jeszcze ją upiększa i dodaje jej uroku.

Lorak z trudem dźwignął się z łoża i podszedł do okienka, by spróbować się zorientować po stanie morza, ile czasu zabrało mu dochodzenie do siebie.

Z każdym krokiem wracały mu siły, ale czuł, że do stanu optymalnego ma jeszcze bardzo daleko.

Mimo iż przeciwnik nie okazał się aż tak wymagający, jak początkowo się spodziewał, to i tak sporo go to zwycięstwo kosztowało.

Martwiło go co innego. Niegdyś znał wszystkich Czarmistrzów w Nionis, bez względu na ich rangę. Ten cały Ander zaś pojawił się jakby znikąd i to od razu wyposażony w zdolności, których pośledniejsi Czarmistrze nie posiadali. Umiał latać i zadawać ciosy w całym spektrum fal elektromagnetycznych. Zawsze sądził, że jeśli ktoś posiądzie już podobne zdolności, będzie o tym wiedział. A tu zaskoczenie; nie tego się spodziewał.

Jeśli zaś jeden z nich umknął jego uwadze, czemu nie mogło być ich więcej tam, w całym tym wielkim świecie?

Trzeba przyjąć tą cenną lekcję i starać się działać dalej. Priorytetem była walka o zdrowie Keit, i to bez udziału magicznych mocy. Lorak nie lubił chodzić na łatwiznę, wierzył, że czasem trzeba się solidnie zmęczyć, by mieć większą satysfakcję z osiągniętego sukcesu.

Podszedł do łóżka i zdecydowanie potrząsnął zwiniętą w kłębek zdrową kobietę za ramię. Algina As-Liath z ociąganiem otworzyła oczy i uśmiechnęła się, ciągle jeszcze pozostając nieco w świecie snu. Jednak potrzeba było tylko chwili, by oprzytomniała i, widząc nieznajomego mężczyznę wpadła w popłoch, chroniąc się za kocami, na których spała. Na czarnoskórego Czarmistrza wyglądały spod nich jedynie przerażone, intensywnie niebieskie oczy.

Oddychała ciężko, próbując otrząsnąć się z szoku, który ją dopadł.

Kiedy on się tutaj pojawił? Kim on w ogóle jest? Przecież kiedy tu wchodziła, w kajucie była tylko śpiąca ranna!

— Kim jesteście, panie? Czego ode mnie chcecie? Przecież nie skrzywdzić słabej kobiety i chorego dziecka? — zapytała z przestrachem w głosie.

Lorak zastanawiał się tylko parę chwil, po czym odpowiedział:

— Jam jest Lorak. A kimże ty jesteś, pani?

— Algina. Małżonką jestem kapitana tego vargu, Nocnego Motyla. — pani As-Liath opuściła nieco koce.

— Co tu robisz? — indagował Lorak.

— A ty, panie? — Algina odzyskała nieco pewności siebie, widząc, że nieznajomy mężczyzna raczej nie ma zamiaru krzywdzić ani jej, ani Keit.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 6.83
drukowana A5
za 58.67