Bezpłatny fragment - United Kingdom of Great Britain and Ireland

Prolog

Anno Regni GEORGII III. tricesimo nono & quadragesimo.

Ustawa o unii Wielkiej Brytanii i Irlandii.

ZWAŻYWSZY, ŻE zgodnie z najłaskawszym zaleceniem Jego Królewskiej Mości skierowanym do obu Izb Parlamentu Wielkiej Brytanii i Irlandii, odpowiednio, o rozważenie środków, które najlepiej przyczynią się do wzmocnienia i konsolidacji więzi między dwoma Królestwami, obie Izby Parlamentu Wielkiej Brytanii i dwie Izby Parlamentu Irlandii uzgodniły i postanowiły, że w celu wspierania i zabezpieczenia podstawowych interesów Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz konsolidacji siły, potęgi i zasobów Imperium Brytyjskiego, wskazane będzie uzgodnienie środków, które najlepiej przyczynią się do zjednoczenia dwóch Królestw Wielkiej Brytanii i Irlandii w jedno Królestwo, w sposób i na warunkach, które zostaną ustalone w aktach odpowiednich parlamentów Wielkiej Brytanii i Irlandii: Zważywszy, że w celu realizacji wspomnianej Rezolucji, obie Izby wspomnianych dwóch Parlamentów uzgodniły również pewne artykuły mające na celu realizację i ustanowienie wspomnianych Celów, w następującym brzmieniu:

ARTYKUŁ PIERWSZY

Pierwszym artykułem Unii Królestw Wielkiej Brytanii i Irlandii będzie artykuł, zgodnie z którym wspomniane Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii, z dniem pierwszego stycznia, który przypada w Roku Pańskim tysiąc osiemset pierwszym, na zawsze, zostaną zjednoczone w jedno Królestwo pod nazwą Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii; a Królewskie Tytuły i Tytuły należące do Korony Cesarskiej wspomnianego Zjednoczonego Królestwa i jego Dependencji, a także Chorągiew, Flagi Herbowe i Sztandary, będą takie, jakie Jego Królewska Mość, w swojej Proklamacji Królewskiej opatrzonej Wielką Pieczęcią Zjednoczonego Królestwa, z radością ustanowi.

ARTYKUŁ DRUGI

Drugim Artykułem Unii jest to, że sukcesja Korony Cesarskiej wspomnianego Zjednoczonego Królestwa i dominiów do niego należących będzie nadal ograniczona i uregulowana w taki sam sposób, w jaki sukcesja Korony Cesarskiej wspomnianych Królestw Wielkiej Brytanii i Irlandii jest obecnie ograniczona i uregulowana, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz warunkami unii między Anglią a Szkocją.

ARTYKUŁ TRZECI

Trzecim Artykułem Unii jest to, że wspomniane Zjednoczone Królestwo będzie reprezentowane w jednym i tym samym Parlamencie, zwanym dalej Parlamentem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii.

ARTYKUŁ CZWARTY

Czwartym Artykułem Unii jest to, że czterech Lordów Duchownych Irlandii w trybie rotacji sesji oraz dwudziestu ośmiu Lordów Świeckich Irlandii, wybieranych dożywotnio przez Parów Irlandii, będzie zasiadać i głosować w imieniu Irlandii w Izbie Lordów Parlamentu Zjednoczonego Królestwa; a stu członków Izby Gmin (dwóch z każdego hrabstwa Irlandii, dwóch z miasta Dublin, dwóch z miasta Cork, jeden z Uniwersytetu Trinity College i jeden z każdego z trzydziestu jeden najważniejszych miast, miasteczek i gmin) będzie liczbą uprawnionych do zasiadania i głosowania w imieniu Irlandii w Izbie Gmin Parlamentu Zjednoczonego Królestwa: Ustawa, która zostanie uchwalona w Parlamencie Irlandii przed zawarciem Unii, regulująca sposób zwoływania i odsyłania Lordów Duchownych i Świeckich oraz Izby Gmin, zasiadających w Parlamencie Zjednoczonego Królestwa w imieniu Irlandii, będzie uznawana za część Traktatu o Unii i zostanie włączona do aktów odpowiednich parlamentów, na mocy których Unia zostanie ratyfikowana i ustanowiona: Wszystkie kwestie dotyczące rotacji lub wyboru Lordów Duchownych i Świeckich Irlandii do zasiadania w Parlamencie Zjednoczonego Królestwa będą rozstrzygane przez Izbę Lordów; a kiedykolwiek z powodu równości głosów w wyborach któregokolwiek z Lordów Świeckich, pełne wybory nie zostaną przeprowadzone zgodnie z prawdziwym zamysłem niniejszego artykułu, nazwiska tych Parów, którym taka równość głosów zostanie przyznana, zostaną zapisane na kartkach papieru o podobnym kształcie i włożone do szklanki przez Sekretarza Parlamentu przy stole Izby Lordów, podczas posiedzenia Izby; a Par lub Parowie, których nazwisko lub nazwiska zostaną najpierw wylosowane przez Sekretarza Parlamentu, będą uważani za Parów lub Parów wybranych, w zależności od przypadku: Żadna osoba posiadająca tytuł Parowski Irlandii, obecnie istniejący lub który zostanie utworzony w przyszłości, nie zostanie z tego powodu pozbawiona prawa do wyboru do służby, jeśli uzna to za stosowne, lub do służby lub kontynuowania służby, jeśli uzna to za stosowne, w jakimkolwiek hrabstwie, mieście lub gminie Wielkiej Brytanii w Izbie Gmin Zjednoczonego Królestwa, chyba że została wcześniej wybrana, jak powyżej, do zasiadania w Izbie Lordów Zjednoczonego Królestwa; jednakże tak długo, jak Par Irlandii będzie nadal członkiem Izby Gmin, nie będzie uprawniona do Prywatnego prawa do tytułu parowskiego, ani nie może być wybrany na stanowisko parowskie z ramienia Irlandii ani głosować w takich wyborach; i że będzie podlegał pozwaniu, oskarżeniu, postępowaniu i osądzeniu jako członek plebsu za każde przestępstwo, o które zostanie oskarżony: Że Jego Królewskiej Mości, Jego Dziedzicom i Następcom przysługuje prawo mianowania parów części Zjednoczonego Królestwa zwanej Irlandią oraz dokonywania awansów w parostwie po zawarciu Unii; pod warunkiem, że po zawarciu Unii nie nastąpi żadne nowe mianowanie parów, dopóki trzy z parów Irlandii, które istniały w czasie zawarcia Unii, nie wygasną; a po takim wygaśnięciu trzech parów, Jego Królewskiej Mości, Jego Dziedzicom i Następcom przysługuje prawo mianowania jednego para części Zjednoczonego Królestwa zwanej Irlandią; i w podobny sposób, ilekroć trzy parostwa części Zjednoczonego Królestwa zwanej Irlandią wygasną, Jego Wysokość, Jego Dziedzice i Następcy będą mieli prawo mianować jednego innego parostwa tej części Zjednoczonego Królestwa; a jeśli zdarzy się, że parowie tej części Zjednoczonego Królestwa zwanej Irlandią, zostaną, na mocy wygaśnięcia parostw lub w inny sposób, zredukowani do liczby stu, z wyłączeniem wszystkich parów tej części Zjednoczonego Królestwa zwanej Irlandią, którzy będą posiadać jakiekolwiek parostwo Wielkiej Brytanii istniejące w czasie Unii lub Zjednoczonego Królestwa utworzone po Unii, na mocy którego parowie ci będą uprawnieni do dziedzicznego miejsca w Izbie Lordów Zjednoczonego Królestwa, wówczas i w takim przypadku Jego Wysokość, Jego Dziedzice i Następcy będą mieli prawo mianować jednego parostwa tej części Zjednoczonego Królestwa zwanej Irlandią za każdym razem, gdy którykolwiek z tych stu parostw upadnie na skutek wygaśnięcia lub za każdym razem, gdy którykolwiek par tej części Zjednoczonego Królestwa zwanej Irlandią nabędzie prawo, z tytułu pochodzenia lub utworzenia, do dziedzicznego miejsca w Izbie Lordów Zjednoczonego Królestwa; Prawdziwym celem i znaczeniem niniejszego artykułu jest, aby po Unii Jego Królewska Mość, Jego Dziedzice i Następcy mieli prawo utrzymywać tytuł parowski tej części Zjednoczonego Królestwa, zwanej Irlandią, w liczbie stu osób, ponad liczbę parów, którzy z tytułu pochodzenia lub kreacji będą uprawnieni do dziedzicznego miejsca w Izbie Lordów Zjednoczonego Królestwa: Jeśli jakikolwiek tytuł parowski w jakimkolwiek momencie będzie zawieszony, taki tytuł parowski będzie uważany i przyjmowany jako istniejący; żaden tytuł parowski nie będzie uważany za wygasły, chyba że w przypadku braku roszczeń do dziedziczenia takiego tytułu parowskiego przez okres jednego roku od śmierci osoby, która ostatnio go posiadała; a jeżeli przed upływem wspomnianego okresu roku nie zostanie zgłoszone żadne roszczenie do dziedziczenia takiego parostwa w takiej formie i w taki sposób, jaki może być od czasu do czasu określany przez Izbę Lordów Zjednoczonego Królestwa, wówczas i w takim przypadku parostwo uważa się za wygasłe; pod warunkiem, że nic w niniejszym dokumencie nie uniemożliwia żadnej osobie późniejszego zgłoszenia roszczenia do parostwa uznanego za wygasłe; a jeżeli roszczenie takie zostanie uznane za ważne na mocy orzeczenia Izby Lordów Zjednoczonego Królestwa przekazanego Jego Królewskiej Mości, parostwo uważa się za przywrócone; a w przypadku, gdyby w tym okresie nastąpiło utworzenie nowego parostwa części Zjednoczonego Królestwa zwanej Irlandią, w następstwie domniemanego wygaśnięcia takiego parostwa, wówczas Jego Królewskiej Mości, jego spadkobiercom lub następcom prawnym nie przysługuje nowe prawo utworzenia w następstwie kolejnego wygaśnięcia parostwa części Zjednoczonego Królestwa zwanej Irlandią. Wszystkie kwestie dotyczące wyboru członków Izby Gmin Zjednoczonego Królestwa do zasiadania w Izbie Gmin z ramienia Irlandii będą rozpatrywane i rozstrzygane w taki sam sposób, w jaki kwestie dotyczące takich wyborów w Wielkiej Brytanii są rozpatrywane i rozstrzygane obecnie lub w dowolnym późniejszym terminie zgodnie z prawem; z zastrzeżeniem jednak takich szczegółowych przepisów dotyczących Irlandii, jakie, biorąc pod uwagę lokalne okoliczności, Parlament Zjednoczonego Królestwa może od czasu do czasu uznać za stosowne: Kwalifikacje dotyczące majątku członków wybranych z Irlandii do zasiadania w Izbie Gmin Zjednoczonego Królestwa będą odpowiednio takie same, jak te przewidziane obecnie przez prawo w przypadku wyborów do hrabstw, miast i gmin w części Wielkiej Brytanii zwanej Anglią, chyba że w przyszłości w tej kwestii zostanie wydane inne postanowienie w drodze ustawy Parlamentu Zjednoczonego Królestwa: Gdy Jego Królewska Mość, jego Dziedzice lub Następcy oświadczą, że wyrażają zgodę na zwołanie pierwszego lub kolejnego Parlamentu Zjednoczonego Królestwa, zostanie wydana Proklamacja opatrzona Wielką Pieczęcią Zjednoczonego Królestwa, nakazująca Lordom Duchownym i Świeckim oraz Izbie Gmin zasiadanie w Parlamencie Zjednoczonego Królestwa ze strony Irlandii, w sposób przewidziany w jakimkolwiek akcie niniejszej sesji Parlamentu Irlandii; oraz że Lordowie Duchowni i Świeccy oraz Izba Gmin Wielkiej Brytanii, wraz z Lordami Duchowni i Świeccy oraz Izbą Gmin, wybranymi w wyżej wymieniony sposób ze strony Irlandii, utworzą dwie Izby Parlamentu Zjednoczonego Królestwa: Jeśli Jego Królewska Mość, najpóźniej do dnia 1 stycznia tysiąc osiemset pierwszego roku, w którym to dniu ma nastąpić Unia, oświadczy pod Wielką Pieczęcią Wielkiej Brytanii, że wskazane jest, aby Lordowie i Izba Gmin obecnego Parlamentu Wielkiej Brytanii byli członkami odpowiednich Izb pierwszego Parlamentu Zjednoczonego Królestwa ze strony Wielkiej Brytanii; wówczas wspomniani Lordowie i Izba Gmin obecnego Parlamentu Wielkiej Brytanii będą odpowiednio członkami odpowiednich Izb pierwszego Parlamentu Zjednoczonego Królestwa ze strony Wielkiej Brytanii; i oni wraz z Lordami Duchownymi i Świeckimi oraz Izbą Gmin, tak wezwani i odesłani jak powyżej ze strony Irlandii, będą Lordami Duchownymi i Świeckimi oraz Izbą Gmin pierwszego Parlamentu Zjednoczonego Królestwa; a taki pierwszy Parlament może (w takim przypadku), jeśli nie zostanie wcześniej rozwiązany, kontynuować obrady tak długo, jak obecny Parlament Wielkiej Brytanii może obecnie zgodnie z prawem kontynuować obrady, jeśli nie zostanie wcześniej rozwiązany: zawsze pod warunkiem, że dopóki w Parlamencie Zjednoczonego Królestwa nie zostanie uchwalona ustawa określająca, w jakich przypadkach osoby zajmujące urzędy lub miejsca zarobkowe pod Koroną Irlandii nie będą mogły być członkami Izby Gmin Parlamentu Zjednoczonego Królestwa, nie większa liczba członków niż dwudziestu, zajmujących takie urzędy lub miejsca, jak wspomniano powyżej, nie będzie mogła zasiadać w wymienionej Izbie Gmin Parlamentu Zjednoczonego Królestwa; a jeżeli taka liczba członków zostanie wybrana do służby w Izbie, że całkowita liczba członków Izby zajmujących takie urzędy lub miejsca, jak wyżej wspomniano, będzie większa niż dwadzieścia, wówczas i w takim przypadku miejsca lub miejsca tych członków, którzy ostatnio przyjęli takie urzędy lub miejsca, zostaną zwolnione, według uznania tych członków, tak aby liczba członków zajmujących takie urzędy lub miejsca została zmniejszona do dwudziestu; żadna osoba zajmująca takie urzędy lub miejsca nie będzie mogła zostać wybrana lub zasiadać w Izbie, dopóki w Izbie zasiada dwadzieścia osób zajmujących takie urzędy lub miejsca; i że każdy z Lordów Parlamentu Zjednoczonego Królestwa oraz każdy członek Izby Gmin Zjednoczonego Królestwa, w pierwszym i wszystkich kolejnych parlamentach, dopóki Parlament Zjednoczonego Królestwa nie postanowi inaczej, złoży przysięgę, sporządzi i podpisze Deklarację oraz złoży i podpisze Przysięgę, której złożenie, sporządzenie i podpisanie jest obecnie ustawą nakazaną Lordom i Izbom Gmin Parlamentu Wielkiej Brytanii: Lordowie Parlamentu ze strony Irlandii w Izbie Lordów Zjednoczonego Królestwa będą zawsze mieli te same przywileje parlamentarne, które przysługują Lordom Parlamentu ze strony Wielkiej Brytanii; a Lordowie Duchowni i Świeccy ze strony Irlandii będą zawsze mieli te same prawa w zakresie zasiadania i głosowania w Trybunale Parów, co Lordowie Duchowni i Świeccy ze strony Wielkiej Brytanii; i że wszyscy Lordowie Duchowni Irlandii będą mieli rangę i pierwszeństwo bezpośrednio po Lordach Duchownych tej samej rangi i stopnia Wielkiej Brytanii, i będą korzystać ze wszystkich przywilejów w takim samym stopniu, jak Lordowie Duchowni Wielkiej Brytanii korzystają obecnie lub mogą korzystać w przyszłości (z wyjątkiem prawa i przywileju zasiadania w Izbie Lordów oraz przywilejów z tego wynikających, w szczególności prawa zasiadania w Sądzie Parów); i że osoby posiadające jakiekolwiek tymczasowe tytuły parowskie Irlandii, istniejące w czasie Unii, będą, od Unii i po niej, mieć rangę i pierwszeństwo bezpośrednio po wszystkich osobach posiadających tytuły parowskie podobnych orderów i stopni w Wielkiej Brytanii, istniejących w czasie Unii; i że wszystkie tytuły parowskie Irlandii utworzone po Unii będą miały rangę i pierwszeństwo z tytułami parowskimi Zjednoczonego Królestwa utworzonymi w ten sposób, zgodnie z datami ich utworzenia; i że wszystkie tytuły parowskie Wielkiej Brytanii i Irlandii, istniejące obecnie lub utworzone w przyszłości, będą pod każdym innym względem, od daty Unii, uważane za tytuły parowskie Zjednoczonego Królestwa; i że parowie Irlandii, jako parowie Zjednoczonego Królestwa, będą pozywani i sądzeni jako parowie, z wyjątkiem przypadków wymienionych powyżej, i będą korzystać ze wszystkich przywilejów parów w takim samym stopniu jak parowie Wielkiej Brytanii; prawa i przywileju zasiadania w Izbie Lordów oraz przywilejów z niej wynikających, a także prawa zasiadania w Izbie Parów, z wyjątkiem:

ARTYKUŁ PIĄTY

Piątym Artykułem Unii jest, że Kościoły Anglii i Irlandii, ustanowione obecnie na mocy prawa, zostaną zjednoczone w jeden protestancki Kościół Episkopalny, zwany Zjednoczonym Kościołem Anglii i Irlandii; a doktryna, kult, dyscyplina i rząd wspomnianego Zjednoczonego Kościoła będą i pozostaną w pełni obowiązujące na zawsze, tak jak są one obecnie ustanowione prawem dla Kościoła Anglii; a kontynuacja i utrzymanie wspomnianego Zjednoczonego Kościoła, jako ustanowionego Kościoła Anglii i Irlandii, będzie uważane i traktowane jako istotna i fundamentalna część Unii; a w podobny sposób doktryna, kult, dyscyplina i rząd Kościoła Szkocji pozostaną i będą zachowane, tak jak są one obecnie ustanowione prawem oraz aktami Unii dwóch Królestw Anglii i Szkocji. ARTYKUŁ SZÓSTY.