Bezpłatny fragment - Trymowanie psów szorstkowłosych

DZIĘKUJĘ

Rodzicom — za pomoc w spełnianiu marzeń.

Pani Marii Bednarczyk — za wymarzone psy.

Panu Adamowi Ostrowskiemu — za pierwsze lekcje.

Kasi i Edycie — za pierwszą pracę i wsparcie.

Dziękuję Czytelniku!

Kupując książkę w legalny sposób, wspierasz moją pracę i możliwość tworzenia kolejnych wartościowych treści.

Wprowadzenie

Cieszę się, że zdecydowałeś się sięgnąć po tę książkę. Niezależnie od tego, czy jesteś profesjonalnym groomerem chcącym poszerzyć swoje umiejętności, czy właścicielem jednego z tych wspaniałych, szorstkowłosych czworonogów — trafiłeś w dobre miejsce! Trymowanie psów szorstkowłosych to temat, który zasługuje na znacznie więcej uwagi, niż obecnie otrzymuje w literaturze groomerskiej.

Przede wszystkim, rasy szorstkowłose cieszą się w Polsce i na świecie niesłabnącą popularnością. Sznaucery, teriery (West Highland White, Jack Russell, Fox i wiele innych), a także gryfony czy charty o szorstkim włosie — te wszystkie rasy mają swoich wiernych fanów. Choć brakuje dokładnych statystyk dotyczących liczby tych psów, z doświadczenia wiem, że stanowią one znaczący procent psów trafiających do salonów groomerskich. Pytanie brzmi: czy wszyscy właściciele wiedzą, jak prawidłowo dbać o specyficzny rodzaj sierści swoich pupili? Niestety, moje doświadczenie pokazuje, że nie zawsze.

I tutaj dochodzimy do sedna problemu — zagrożeń związanych z nieprawidłowym trymowaniem i pielęgnacją psów ogólnie. Skołtuniona, zaniedbana, brudna sierść to nie tylko kwestia estetyki. Zaniedbanie pielęgnacji, lub wykonywanie jej nieprawidłowo, naraża psa na problemy zdrowotne i dyskomfort.

Niewłaściwe trymowanie to zagrożenie nie tylko dla psów, lecz także dla samych groomerów. Zła technika może prowadzić do przeciążenia nadgarstków, zespołu cieśni nadgarstka, odcisków i wielu innych dolegliwości, które mogą znacząco utrudnić, a nawet uniemożliwić dalszą pracę zawodową. Znam kilku hodowców, którzy po wielu latach samodzielnej pielęgnacji psów, stracili mobilność i czucie w palcach i nie są w stanie już wykonywać tak precyzyjnej pracy.

Kolejny problem? Brak wystarczającej liczby specjalistów potrafiących prawidłowo trymować psy szorstkowłose. W Polsce mamy wielu utalentowanych groomerów, ale niewielu naprawdę specjalizuje się w trymowaniu. Dlaczego? Bo to wymagająca i fizycznie wyczerpująca technika. Wymaga nie tylko wiedzy teoretycznej, ale i lat praktyki, by doprowadzić ją do perfekcji. Wielu groomerów woli skupić się na strzyżeniu maszynką i nożyczkami, a trymowanie traktuje jako „konieczne zło” lub wręcz unika przyjmowania psów, które wymagają tej techniki.

W efekcie właściciele psów szorstkowłosych często stają przed trudnym wyborem, albo znaleźć jednego z nielicznych specjalistów, (co bywa czasochłonne i kosztowne), albo próbować radzić sobie samodzielnie, (co bez odpowiedniej wiedzy i umiejętności może być ryzykowne), albo po prostu zdecydować się na strzyżenie maszynką, (co wprawdzie rozwiązuje problem doraźnie, ale niszczy naturalną strukturę sierści). Żadna z tych opcji nie jest idealna.

Właśnie dlatego powstała ta książka. Chcę podzielić się z Tobą wiedzą i doświadczeniem, które zgromadziłam przez lata pracy z psami szorstkowłosymi. Pokażę Ci, na czym polega prawidłowe trymowanie, jakie techniki stosować, jakich narzędzi używać i jak unikać typowych błędów. Dzięki temu będziesz mógł zadbać o swojego psa (lub psy swoich klientów) w sposób profesjonalny, bezpieczny i skuteczny.

W kolejnych rozdziałach zarysujemy budowę skóry psa, różne techniki trymowania, niezbędne narzędzia oraz typowe problemy i ich rozwiązania. Ale zanim przejdziemy do szczegółów, przyjrzyjmy się bliżej, czym właściwie jest trymowanie i dlaczego jest tak ważne dla psów ras szorstkowłosych.

Zapraszam na YouTube: Groomerka — mój kanał poświęcony zagadnieniom groomerskim, m.in. także trymowaniu. Będzie doskonałym uzupełnieniem wiedzy z tej książki.

Gotowy? To zaczynamy!

Czym jest trymowanie?

Trymowaniem nazywamy czynności dążące do usunięcia z szaty zwierzęcia martwych włosów okrywowych oraz nadmiaru podszerstka. Wykonuje się je u wielu ras, u których odłączony od nerwu włos zalega zbyt długo, uniemożliwiając prawidłowy wzrost nowego. Brak trymowania skutkuje wówczas pojawieniem się sierści nietypowej, miękkiej, falistej i często odbarwionej. Samo strzyżenie jako takie nie powinno trwale uszkodzić struktury sierści, kluczem w tym przypadku jest brak usuwania nadmiaru obumarłych już włosów.

Trymowanie powinno być bezbolesne, polega na usuwaniu martwych włosów. Nie ma sensu porównywać tego z depilacją człowieka. Przyznać jednak należy, że niektóre psy pokazują dyskomfort, prawdopodobnie mają one zwiększoną wrażliwość ciała. Bardzo wiele psów odczuwa trymowanie głowy, łap, zadu i boków ciała jako nieprzyjemne, na co należy zwrócić szczególną uwagę i dostosować technikę pracy.

Trymowanie wykonywane regularnie umożliwia odpowiednie kształtowanie sylwetki psa. Doświadczony groomer wie, w jaki sposób regulować długość sierści na poszczególnych częściach psa danej rasy tak, aby wyglądał wzorcowo bez strzyżenia.

Częstotliwość zabiegów uzależniona jest od zwierzęcia oraz potrzeb estetycznych klienta. Najczęściej wykonujemy zabiegi co 8 tygodni, czasem 6 lub 10. Jest to uzależnione od tempa wzrostu włosa danego psa. Logicznym jest, że Jack Russel Terrier krótkowłosy i z włosem złamanym będzie miał ten cykl wzrostu włosa krótszy, aniżeli Jack Russel szorstkowłosy, a więc trymowanie u nich należałby wykonywać częściej. Dla uzyskania dobrych efektów wizualnych, szczególnie ważne jest trzymanie się terminów wyznaczonych przez groomera.

Przed zabiegiem trymowania psa warto wykąpać. Szanuję poglądy niektórych groomerów, którzy twierdzą, że mycie zmiękcza sierść i utrudnia jej wyrywanie. Pozwolę sobie jednak mieć inne zdanie. Od lat trymuję psy po kąpieli, zawsze stosuję odżywkę. Zależy mi na tym, aby przed tak intensywnym zabiegiem, który może podrażniać skórę, dobrze ją oczyścić i zapobiec w ten sposób zapaleniom mieszków włosowych. Nie spotkałam się z sytuacją, aby kosmetyk trwale zmienił sierść. Jeżeli po danej odżywce czujemy, że sierść jest miękka w dotyku — po prostu nie stosujmy jej przed wystawą. Jeśli chcemy przed wystawą podbić odczucie szorstkości, warto użyć szamponu dla sierści szorstkiej. Jeżeli z kolei włos jest trudny, śliski podczas trymowania, polecam zastosować puder groomerski.

Niektórzy wierzą, że brak trymowania wywołuje problemy skórne. Szczerze muszę przyznać, że trymując i strzygąc od wielu lat codziennie psy szorstkowłose, nie zauważyłam takiego problemu. Zarówno psy trymowane jak i strzyżone w równym stopniu miewają problemy ze skórą, najczęściej na tle alergicznym. Skłaniałabym się raczej ku stwierdzeniu, że nieprawidłowo wykonywane, zbyt agresywne trymowanie może prowadzić do problemów. U bardzo gęsto owłosionych psów typu mastiff tybetański, chow chow zdarzają się faktycznie hot spoty, jeżeli martwa sierść nie jest regularnie wyczesywana, szczególnie latem. W tej książce nie zajmujemy się jednak tą grupą psów.

Szorstkowłose pupile domowe można elegancko strzyc, ponieważ zabieg taki trwa krócej i jest dużo tańszy, ale psy wystawowe muszą być bezwzględnie poddane trymowaniu. Wady i zalety trymowania będą szerzej opisane w dalszej części książki.

Trymujemy:

— rasy szorstkowłose

— spaniele

— setery

— psy krótkowłose (nazywane zamiennie wyczesywaniem martwej sierści)

— wyczesywanie martwej sierści wykonywane jest też u wielu innych ras, szczególnie o bogatym podszerstku, nie jest to typowe pełne trymowanie jak w przypadku ras szorstkowłosych, można jednak uznać termin „trymowanie” za właściwy także w tym przypadku

Rasy szorstkowłose:

— wiele terierów

— jamnik szorstkowłosy

— sznaucery

— pojedyncze rasy innych grup np. gryfonik, deerhound, wyżeł niemiecki szorstkowłosy

Warto zaznaczyć, że trymowanie różni się nieco w obrębie różnych grup rasowych. Wiele osób uważa, że spanieli nie trymuje się, ponieważ nie uznają trymerów za odpowiedni sprzęt — zbyt ryzykowny dla ich sierści. W rzeczywistości chodzi tu jedynie o nazewnictwo: trymowanie to selektywne usuwanie martwego, dojrzałego włosa, niezależnie od rasy.

Uważam, że należy uszanować te różnice i podchodzić do sprawy elastycznie. Nie ma znaczenia, czym usuwamy martwy włos — palcami czy trymerem — taki zabieg nazywam trymowaniem. Tak samo trymowaniem określam wyczesywanie martwego podszerstka u landseera czy samoyeda.

Spaniele mają podobną strukturę sierści do psów szorstkowłosych — tylko bardziej miękką i jedwabistą — i linieje zarówno ich okrywa, jak i podszerstek. Nawet w obrębie jednej rasy różnią się między sobą, wymagając indywidualnych technik. W groomingu nie ma sztywnych reguł — dostosuj je do szaty konkretnego psa. Są spaniele, które z powodzeniem trymuje się nożykiem trymerskim, bez niszczenia sierści.

Rozbawił mnie kiedyś ceniony nauczyciel groomingu, Prezes-Założyciel Europejskiego Stowarzyszenia Groomerów, Umberto Lehmann. Na jednym ze szkoleń beztrosko stwierdził, że wszyscy hodowcy zabraniają trymerów do cocker spanieli — a on je stosuje. Kluczem do sukcesu jest odpowiedni dobór narzędzi i doskonała technika, które przychodzą z doświadczeniem. Jeśli nie niszczysz włosa, ani go nie urywasz — to czym się przejmować?

Część osób pozostanie przy nazywaniu trymowaniem wyłącznie zabiegu u psów szorstkowłosych — w porządku. Uważam, że należy to uszanować i podejść do sprawy elastycznie. To tylko kwestia nazewnictwa.

Teoria sierści

Wyróżniamy dwa rodzaje włosa występujące u psów: włos okrywowy oraz podszerstek, które to wyrastają z jednego mieszka włosowego. Włos okrywowy jest grubszy, zwykle mocniej wysycony pigmentem, lśniący i sztywniejszy. Jego funkcja to zakrycie podszerstka całkowicie lub niemal całkowicie, tworząc swoisty pancerz chroniący przed słońcem, deszczem, uszkodzeniami mechanicznymi. Podszerstek jest dużo gęstszy i cieńszy, matowy, zwykle słabiej wysycony pigmentem, wiotki. W nadmiernych ilościach i zaniedbany potrafi szybko się zbijać. Spełnia funkcję termoizolacyjną. Często z jednego mieszka włosowego wyrasta kilkanaście włosów podszerstkowych, a tylko jeden okrywowy. Zależnie od rasy występuje jeden lub dwa rodzaje włosa. Często różnice między włosem okrywowym, a podszerstkiem są bardzo wyraźne, czasem trudne do odróżnienia. Najczęściej występującym i pierwotnym typem sierści jest szata dwuwarstwowa, czyli zawierająca oba rodzaje włosa. W wyniku selekcji stworzone zostały rasy z jednym typem włosa. Nie należy wówczas wydzielać czy jest to włos okrywowy, czy podszerstek, ponieważ nazewnictwo to jest podyktowane spełnianą funkcją, czy też umiejscowieniem. Jak nazwa wskazuje, u psów z szatą dwuwarstową jeden włos „okrywa”, a drugi jest „pod”. U psów z jednym rodzajem włosa występuje po prostu jeden rodzaj włosa.

Typ sierści to charakterystyczna dla psa danej rasy struktura okrywy włosowej, wynikająca z odziedziczonych przez niego genów. Na jej ogólny wygląd wpływa ilość owłosienia, proporcje między włosem okrywowym i podszerstkiem, (jeśli występują dwa typy włosa), ich długość na poszczególnych partiach ciała i grubość, a także ewentualna tendencja do skręcania się, falowania.

Sierść potrafi bardzo różnić się strukturą w obrębie jednej rasy, a także na ciele psa. Przykładowo na karku zwykle sierść jest grubsza i gęstsza niż na bokach ciała. Z kolei na pysku wiele ras ma sierść krótką i cienką mimo długiej sierści na reszcie ciała (spaniele, setery), są też jednak brodacze (czarny terier rosyjski, gryfon) i u tych drugich włos na plecach zwykle nie urośnie tak długi, jak właśnie na brodzie.

U niektórych psów jesteśmy w stanie zaburzyć typową dla rasy strukturę sierści. Przykładowo wiele psów szorstkowłosych ma sierść tak doskonałą gatunkowo, że niezależnie od wykonywanych zabiegów, nie zostanie ona zmieniona. Jest natomiast coraz więcej piesków szorstkowłosych, u których jeżeli zaprzestaniemy regularnego usuwania martwej sierści, włos okrywowy zacznie przypominać podszerstek (stanie się matowy, wiotki). U niektórych psów o innym rodzaju sierści — w typie szpic, chow chow, jeżeli włos zostanie poddany bardzo krótkiemu strzyżeniu maszynką, pojawia się bardzo nierównomierny, plackowaty odrost, czasem wyłysienia, które potrafią trwać miesiącami lub sierść nie odrasta w ogóle. Dokładne przyczyny tego zjawiska nie zostały jeszcze poznane, ale mają podłoże genetyczne (tzw. Łysienie X).

U większości psów sierść zmienia się z wiekiem, a u niektórych bardzo widoczne zmiany pojawiają się pod wpływem chorób i zmian hormonalnych.

Naturalne zmiany sierści z wiekiem

Należy zwrócić uwagę, że sierść psa podlega zmianom wraz z wiekiem. Widzimy to w zasadzie u wszystkich zwierząt. U szczeniąt (do około 6 miesiąca życia) sierść jest bardziej miękka. Często zdarza się tak, że szczenię wydawane z hodowli ma jeszcze pofalowany puszek. Jeżeli psiak taki jest odpowiednio trymowany i ma genetycznie przypisany włos szorstki, to w przeciągu kilku miesięcy faktycznie będzie stawał się bardziej szorstki. Doświadczone oko dostrzeże już u szczeniąt różnice osobnicze.

Psiaki mniej puchate, bardziej gładkie będą miały prawdopodobnie sierść twardszą, ale mniej obfitą, czasami nawet będą bardzo szorstkie mimo strzyżenia i braku trymowania. Sierść psów genetycznie bardzo szorstkich nie rośnie długa, dlatego jest gotowa do wyrwania stosunkowo szybko, ale i wymaga tego rwania częściej niż u psów bardziej puszystych. Przerośnięta wręcz sprawia wrażenie jakby sama chciała wypaść — i faktycznie w końcu wypadnie.

Szczenięta, które już od hodowcy wychodzą z bardzo szorstką okrywą, mają doskonałą jakość włosa, zazwyczaj nie do zniszczenia jakimkolwiek strzyżeniem. Niestety często sierść taka jest dużo rzadsza niż w przypadku puszystych psiaków i u niektórych ras nie robi ostatecznie dużego efektu na wystawach. Przykładowo taki typowo szorstkowłosy west nie będzie miał bujnej, długiej chryzantemy, a sznaucer puszystych łap, niczym grube kolumny i długiej brody. Tak poruszyliśmy temat mody na dany typ psa. Według wzorca pies powinien być szorstki, jest to istotna cecha użytkowa, z drugiej jednak strony wizualnie preferowane są, (i często na wystawach wygrywają) psy w typie pośrednim, czyli „efektownie puchaty, ale jeszcze z szorstkim grzbietem”. Są to psy wymagające pod względem pielęgnacji, ale piękne. Idąc tą drogą selekcji hodowlanej, pojawiają się oczywiście też całkiem miękkie psy, u których trymowanie nie daje pożądanych rezultatów.

Psy wybitnie puszyste będą miały wzrost włosa wydłużony i ich sierść może dłużej dojrzewać, a więc później zamierać i być gotową do trymowania. To bardzo logiczne — po prostu włos takiego psa rośnie czasem nawet o wiele dłuższy niż u typowo szorstkiego. Przykładowo niektóre sznaucery w wieku pół roku są krótkowłose, bardzo szorstkie i dosłownie „sypią się” z włosa, tymczasem te w innym typie hodują go w najlepsze i zaczynają przypominać niestrzyżonego teriera tybetańskiego.

Młodzi groomerzy zwykle są zaniepokojeni, kiedy przychodzi półroczny pies na trymowanie, a sierść nie chce wychodzić, prędzej się urwie. W takim wypadku należy podjąć próbę za miesiąc, a jeśli trzeba to i za kolejny. Sierść w końcu powinna ruszyć. Sytuacja stanie się mocno podejrzana, jeśli pies w wieku 10 miesięcy wciąż nie linieje. 7—8 miesięcy przy obecnej różnorodności genetycznej nie powinno nas już dziwić. Jest to efektem podążania za modą na piękne, puszyste łapki.

Część takich psów w dorosłym życiu wygląda bardzo efektownie, przy zachowaniu idealnej, grubej okrywy włosowej. Niestety część mimo doskonałego prowadzenia przez groomera czy hodowcę po prostu „nie wyjdzie”. Sierść u takich wadliwych egzemplarzy będzie tylko nieznacznie, niezadowalająco grubsza po trymowaniu, zupełnie nieadekwatnie do ilości włożonej pracy. Mogą pojawić się także problemy z wybarwieniem — np. u West Highland White Terierów sierść może wyglądać na wręcz perłową, przezroczystą. Z kolei u sznaucerów pieprz i sól będzie problem z wadliwym, za ciemnym umaszczeniem, ponieważ pasy koloru szarego i czarnego na danym włosie będą o wiele dłuższe niż typowo. Jeśli chcemy utrzymać sierść psa w zakresie 1—4cm, a pierwsze 10cm rośnie wyłącznie czarne, naturalnym jest, że sędzia nie oceni koloru psa dobrze. Jest to związane z wydłużonym cyklem życia włosa.

W okresie około 6—18 miesięcy, czyli u młodzieży sierść jeszcze będzie się zmieniać. Dopiero dorosły pies powinien mieć tą szatę najlepszą gatunkowo. Ostateczny czas zmiany, jak wszystko jest osobniczy, ale możemy przyjąć ogólnie okres do 3 roku życia. Tutaj właściciele psów powinni uzbroić się w cierpliwość i nie oczekiwać od groomera czy hodowcy, że ich roczniak będzie wyglądał jak 4 letni champion. Sierść psów młodych bywa krótsza, nieco cieńsza i słabiej wybarwiona. Choć w przypadku ras szorstkowłosych nie są to zwykle już tak radykalne zmiany jak w przypadku wymiany włosa szczenięcego.

W późniejszych latach sierść psa powinna już być stabilna, jest to jednak oczywiście uwarunkowane jego zdrowiem, ciążami i zmianami hormonalnymi. Pies chory może mieć problemy ze skórą i sierścią, może też zmienić się pod wpływem sterylizacji i kastracji. W tym drugim przypadku nie widziałam radykalnej zmiany u ras szorstkowłosych, natomiast u spanieli czy seterów zabiegi sterylizacji i kastracji potrafią zrobić spektakularną zmianę okrywy włosowej psa, niestety na niekorzyść — objawia się to intensywnym, niemożliwym do ujarzmienia przerostem podszerstka.

U psich seniorów, zwłaszcza schorowanych, czyli powyżej 7 roku życia, (ale może to być i 10) sierść ponownie może się zmienić w słabszą, mniej gęstą i witalną — bardziej wiotką i matową. Skóra może być bardziej sucha i delikatna. Sierść może odrastać wolniej i nierówno. W tym wieku warto obserwować pieska i zastanowić jak długo warto kontynuować trymowanie, szczególnie, jeżeli pies jest obolały lub wykazuje zwiększoną drażliwość. Strzyżenie jest zabiegiem trwającym krócej.

Zalety i zagrożenia

Trymowanie to ważny zabieg pielęgnacyjny dla psów szorstkowłosych. Nie tylko pomaga utrzymać ich naturalny wygląd, ale także przyczynia się do poprawy kondycji skóry i sierści. Nieprawidłowe wykonanie może z kolei prowadzić do podrażnień skóry, a nawet ran. Dlatego ważne jest, aby zabieg był wykonywany przez doświadczonego groomera lub właściciela psa, który zna odpowiednie techniki. W tym rozdziale przyjrzymy się bliżej zarówno zaletom, jak i wadom trymowania, abyś mógł podjąć świadomą decyzję o tym, czy jest to odpowiednie rozwiązanie dla twojego psa.

Zalety trymowania:

— Naturalna struktura sierści

Trymowanie pozwala zachować szorstką teksturę sierści, co jest niezwykle ważne dla psów wystawowych. Dzięki temu możesz kształtować fryzurę bez użycia nożyczek lub z ich minimalnym użyciem, co daje psu naturalny wygląd.

— Ochrona przed czynnikami zewnętrznymi

Sierść szorstkowłosych psów działa jak naturalna bariera ochronna przed deszczem, słońcem i zimnem, czy urazami mechanicznymi. Trymowanie pomaga utrzymać tę ochronę, zapewniając psu komfort w różnych warunkach pogodowych.

— Zapobieganie problemom skórnym

Trymowanie może pomóc w zapobieganiu kołtunom i we wczesnym wykryciu problemów skórnych. Usuwanie martwych włosów może poprawić krążenie krwi w skórze, co jest korzystne dla zdrowia psa. Stymulujemy także mieszki włosowe do produkcji nowych, zdrowych włosów.

— Zmniejszenie częstotliwości pielęgnacji

Trymowanie może znacznie zmniejszyć potrzebę częstego czesania. Dodatkowo, psy trymowane gubią mniej sierści w domu, co jest ogromnym ułatwieniem dla ich właścicieli. Sierść szorstka nie wchłania tak mocno brudu, jak miękka.

— Poprawa relacji: Regularne trymowanie może być okazją do wzmocnienia więzi między psem, a jego opiekunem. Delikatne i spokojne zachowanie podczas trymowania może pomóc psu poczuć się bezpiecznie i zaufać swojemu opiekunowi, jeśli jest on przyzwyczajony do tego procesu i bardzo dobrze go toleruje.

Wady trymowania:

— Możliwy ból, dyskomfort i stres

Jeśli trymowanie nie jest wykonane prawidłowo, może powodować ból i dyskomfort u psa. Używanie nieodpowiednich narzędzi lub nieprawidłowa technika trymowania może prowadzić do podrażnień skóry, zaczerwienienia i bolesnych ran, zadrapań, infekcji. Sporadycznie mogą zdarzyć się reakcje alergiczne na kosmetyki lub narzędzia używane podczas trymowania. Niektóre psy są szczególnie wrażliwe i mogą mieć trudności z tolerowaniem tego zabiegu, nawet jeśli jest przeprowadzany prawidłowo. Trymowanie jest czasochłonne, co często jest trudne do wytrzymania dla ruchliwych piesków, niektóre też po prostu źle tolerują zabiegi pielęgnacyjne, nie lubią ich, może to prowadzić do zachowań agresywnych i utraty zaufania.

— Czasochłonność

Trymowanie jest procesem wymagającym czasu i cierpliwości. Może być trudne dla starszych lub lękliwych psów, które potrzebują więcej delikatności podczas zabiegu.

— Wymagania techniczne

Aby trymowanie było wykonane prawidłowo, wymaga doświadczenia i umiejętności. Dla początkujących może to być wyzwanie, które wymaga praktyki i nauki.

— Cena

Dobre trymowanie jest kosztowne ze względu na wysokie kwalifikacje groomera, obciążenie ciała i czas trwania zabiegu.

Trymowanie jest korzystne dla utrzymania zdrowia i naturalnego wyglądu psów szorstkowłosych, ale wymaga wiedzy i umiejętności, aby uniknąć potencjalnych problemów. Nie każdy pies będzie się nadawał do tego zabiegu ze względu na charakter lub zwiększoną wrażliwość skóry. Przed podjęciem decyzji warto rozważyć wszystkie za i przeciw oraz skonsultować się z doświadczonym groomerem. Groomer musi poznać psa i obserwować jego reakcje oraz zmiany zachowania (tak naprawdę przez całe życie psa). Czasami w pewnym wieku warto zrezygnować z zabiegu.

Ostrzyżenie psa szorstkowłosego może mieć szereg niepożądanych skutków.

Przede wszystkim, nowy odrost włosa okrywowego może być cienki i nie będzie miał miejsca na naturalny rozwój, co nieraz prowadzi do przerostu podszerstka ponad włos okrywowy. To z kolei powoduje utratę koloru i matowy wygląd, utratę właściwej funkcji ochronnej szaty, oraz zwiększa skłonność do kołtunienia i brudzenia się włosa, co w efekcie prowadzi do utraty typowego wyglądu psa. Dodatkowo, choć rzadko, może pojawić się podrażnienie skóry, nieprzyzwyczajonej do strzyżenia. Niektórzy podejrzewają sporadyczne problemy z łojotokiem, jako spowodowane brakiem przewietrzenia gęstej, nietrymowanej szaty. Choć te zjawiska występują rzadko i ciężko udowodnić bezpośrednią zależność przyczynowo skutkową, są one możliwe i powinny być brane pod uwagę. Największą zaletą strzyżenia jest krótszy czas zabiegu i niższa cena.

Narzędzia używane do trymowania

Jak tam, decyzja podjęta? Jeśli jeszcze Cię nie zniechęciłam, pora zapoznać się z podstawowymi narzędziami używanymi do trymowania.

Czym możemy trymować?

— palcami (warto ochronić je gumową rękawiczką lub specjalnymi, gumowymi naparstkami)

— trymerami płaskimi (trymery nie powinny włosa ucinać!)

— trymerami hakowymi (grabkowymi np. Coat King)

— eliminatorami podszerstka (dotyczy wyczesywania psów krótkowłosych)

— pumeksami (kamieniami trymerskimi, pałeczkami trymerskimi z pumeksu lub metalu)

— stępione ostrze nr. 40, stępiony brzeszczot piły, grzebień z gumką recepturką (to dawne domowe metody, obecnie niezalecane ze względu na dostęp niedrogich, bezpieczniejszych trymerów)

Wspomaganie — puder trymerski lub lakier, aby ułatwić chwytanie śliskiego włosa, rękawiczka sportowa bez palców, dla ochrony przed odciskami.

Pojawiło się już na rynku urządzenie elektryczne do trymowania (Karhia Pro). Przyznaję, że nie używałam. Słyszałam opinie, że sprawdza się głównie do zgrubnego zebrania bardzo luźnej sierści. Urządzenie istnieje od kilku lat i podobnie jak wszelki automatyczne szczotki… nie podbiły jeszcze rynku. Cóż, oznacza to tylko tyle, że nasze ciało jest wspaniałe, niezastąpione i musimy o nie dbać! A kto wie, co za jakiś czas przyniesie nam nowa technologia.

Czym bezwzględnie nie trymujemy? Mam nadzieję, że ta książka nie trafi w ręce żadnego sadysty. Pamiętam jak bardzo zażenowana byłam jako nastolatka, czytając forum hodowców przechwalających się metodami trymowania i jedna użytkowniczka „błysnęła” informacją, że używa ludzkiego depilatora. Zachowanie to należy uznać za karygodne. Tak inwazyjny zabieg jak usuwanie włosów, powinno odbywać się z delikatnością i poszanowaniem psa. Żaden depilator kobiecy nie zapewni odpowiedniej precyzji i wyczucia, to znęcanie się nad zwierzęciem!

Właściwa technika trymowania

Trymer płaski

Nożyk trymerski, zwany też trymerem płaskim to podstawowe narzędzie do trymowania psów szorstkowłosych.