Tomik III
Dotyk Nieobecności
2001–2003
Carvillian Whitemage
<bzzztzzz!>
Czujesz zimny metal
Delikatna zimną szklaną strukturę
Kręcisz w prawo
Za chwilę znowu w lewo
Przełączasz…
Cichy pstryka jakby suchy trochę
Lekki syk tuz za nim
cisza
Ponownie kręcisz jednak
już tylko w prawo
do oporu przestaje się ruszać
Ponownie pstryk cichy brzdęk
Bzzzzzttzzt
…ON JUŻ NIC NIE SŁYSZY
GDYZ STAŁA SIĘ JASNOŚĆ…
Carvillian Whitemage
2001.XII.16
Bracia krwi
Skrzypnęły stalowe wrota
Zamykając odgłosy bitwy
Niknie światłość nikły blask
Odbijany w cieniu krypty
Ostatni trzask płomienia
duszony w mroku
bezdenna cisza grobowa
rycerza dni minionych
stukot i błysk się dobywający
z pod lekko uchylonej płyty
nagrobnej delikatny syk
zdławionego powietrza
ponownie słychać głuche
lecz regularne bicie serca
rycerza ponownie przebudzonego
stanął rycerz pośród mroków
swego grobowca śmiertelnego
Dobył miecz wszedł w chaos
bitewnego zgiełku
odszukał brata krwi
i jak przysięgał krwią
broni Swego brata
ostatnie spojrzenie
błysk klingi w oddechu zaklęty
zamknięcie grobowców
dwu barci honoru krwią pisanego
…długi sen sprawiedliwych
Carvillian Whitemage
2001-02-14
Strzaskana Zbroja
Ból rozrywa dusze
oddech niknie niczym cięty ostrzem
boli serce krwawi rozrywane żalem
miły uśmiech zamglone łzami oczy
a w dłoni skryty sztylet
ucichł wiatr ucichły myśli
pierwsze słowa przecięły burzowe chmury
kolejne rozcięły pancerz i dotknęły ciała
strach i ból,
łzy popłynęły a serce zaczęło twardnieć
przyjaciel pchnął jeszcze razy kilka
tam gdzie nie było pancerza
raniąc raz za razem a skorupa twardniała
chłodzona jedynie łzami
zaciśnięte gardło odrzucona nadzieja
samotność zagląda w duszę
zagląda w nią też żal i smutek
***
Strzaskana zbroja porzucona pod murem
złamany miecz i zniszczone tarcze
samotny wilk zawył
gdzieś ponad zamkowymi murami
a po chwili znikła zbroja
w wybuchu odłamki
minęły cień człowieka
minęły umarłą duszę
poraniony cień
odszedł w drogę ku zapomnieniu
Carvillian Whitemage
21 lipca 2003
Błysk
Jasność chwilowa
W ciemności i w duszy
Błysk
Twoją ślepotą
Z nadmiaru jasności
Wśród mroków ciemności
Carvillian Whitemage
2001.XII.16
CHAT
Czym ze jest życie?
Jeśli nie przerwa istnienia
Jeśli nieumykającą chwilą
Odsuniętą w nieznane
Czy znam reguły tworzące wszechświat,
Którego częścią jest moja istota?!
Jeśli ma odpowiedź twierdząca by była
Znaczy, że pyszałek a nie godny rozmówca.
Gdy jednak pokrętnie będę chciał swych racji dowieść
Sam się w tym pogubię, więc powiem NIE…
Czy to, co robisz jest zawsze słuszne?
Nie sadzę czasami
może być jedynie poprawne politycznie>!<
Myślisz szukasz odpowiedzi
do kogo owe słowa,
a są one do ciebie skoro myśleć zaczynasz.
Jednak odpowiedź umyka głęboko się skrywa
W regule życia szukasz odpowiedzi
A gra się toczy swym własnym życie
Lecz czy jesteś wstanie ową grę wygrać.
Czy żyjesz dla siebie
A może znasz zasady??
Czy znasz czy nie. Pamiętaj
Zasady są po to żeby je łamać
Omijanie jest tylko czasowe
A czasu już nie masz
Carvillian Whitemage
11.11.01
Cichy impuls wiosny
Słowa rozbrzmiewające w ciszy
Nieistniejące myśli odbicie
Mieni się niebiesko na małym ekranie
Parę słów może nawet mniej
A daje to więcej niźli cała powieść
Patrzę na śnieg u lata bram
Błądzę wzrokiem po swetrach płaszczach
Niepewnie patrzę ponownie za szyby
zasnute jakąś smutku zasłoną
i nadal, choć kwiecień to zimę widzę
A w sercu gorąc i letnie nastroje
Myślami już w letnie eskapady
W piesze wędrówki po lasach po górach
A przecież jest wiosna
a ja na nartach ludzi widzę
w zaspach śnieżnych biali magowie
z leśnymi ludźmi błądzą wzrokiem
po łąkach wyspach szukają
oznak zielonej pani
Lecz porty zamknięte lodowym klinem
Leje się trunków bez liku
W tawernach gdzieś płoną
Na wyspach mięsne piramidy
Ludzie patrzą nie widzą
Chcą czuć, lecz czuć nie potrafią
I gniew i bezsił ogarnia tłum
Chcą poczuć na skórze ciepły wiatr
Magowie druidzi sprowadzili na krótki czas
Letnie dni jednak ich magia
nie powstrzymała białej damy
i choć każdy już w słońcu się przeglądał
chociaż sennie w trawach przysypiał
To zbudzony z kostniały
Otrzepać się z śniegu musiał
Jedynie gorąc serca i piekło gorejące w duszy
Przy życia namiastce go utrzymało
Drzewa kwitną trawy pachną pierwszymi obsianiami
Słońce niepewnie jakby skarcone po ziemskim padole
Się rozglądać się poczęło i dostrzegło
Cierpienie i ból istnienia w lodowej krainie
Rozpaliło swe promienie posłało
Na ziemi lodową skorupę
Zaczęły się topić połacie lodowych ziem
Nadszedł czas odwilży
W małej uliczce błysnął strzał
Upadł jak kłoda szybkie delikatne kroki
Polityczny odwrót w dyplomatycznym stylu
Trawy coraz bujniejsze przykrywają
Zimowe zbrodnie i tych, co lata nie doczekali
Porty odtajały żeglują wampirze statki
A ja ponownie patrzę za okno i widzę tylko
Senną marę gorącem się mieniącą
I już tęsknię to ponurych wieczorów w zimnie przy kominku
Do lektury odrzuconej
Chce powrócić
To walki w zimowych ostępach
Zbita szyba przyszłych odczuć
klekocze na wietrze dzisiejszych niepewności
co ma być to będzie
Carvillian Whitemage
14.04.2001
Cienisty Miecza Jar
Czarne ostrze uniesione
zemstą na swych wrogach
i siła honoru w szaleństwie skrytym
upada z szczękiem
w piach pustynnej pustki
ostrze ciemniejsze od nocy
obmyte krwią smoków
zagrzebane pod gruzami
czeka wybrańca
czeka na bohatera
w swym oczekiwaniu
snuje pieśń złudną
o smokobójcach
o niezwyciężonym królestwie
pogrzebane u zwieńczenia początku
górzystego pasma
niżej myśli
niżej piekielnej czeluści
w głębokim cienistym jarze
pustyni pustki.
Carvillian Whitemage
2003.IV.26
Duchy ostrzy
Jasność uderza czystością
Gdy otwieracie oczy
W półmroku błyskają stalowe
Miecze, w niewidzialnych dłoniach
piach, szum morza
a po chwili silny ból
rozchodzący się po kościach
spokój w ciszy konania
w krwiście wilgotnym piachu
/***/
Jasność budzi mglistym błyskiem
W towarzystwie tępego bólu głowy
I kości otartych do szpiku
Oparty na ramionach
Czujesz piach pod dłońmi
Strach paraliżuje twe ruchy
myśli szaleją niczym rozszalałe gzy
unikasz by skoczyć na ostrze
dławisz w sobie krzyk
nagle ostrze Oświetla senną marę
/**/
Jasność dobudza, lecz nie wiesz
czy chcesz się budzić
z zaciśniętymi zębami, pięściami
cały spięty
niczym postronki u narowistego konia
turlasz się w szoku
spadasz, spadasz…
w niszę — czerniejszą niż noc
najeżoną ostrzami myśli
/*/
Jasność kłuję rzeczywistością
Kłuje niczym stal
Chwila spięta leżysz,
Minuta okrutnie długa
W godzinnym letargu rozluźniasz mięśnie
Nagle wybucha muzyka
„Blade spirit on the morning”
minęła godzina ósma
/*-*/
?Sądzisz, że to koniec
Jasność…
Carvillian Whitemage
2002.XII.8
Kiedy Marzenia nikną
a noc staje się wiecznym dniem
Jak łatwo się pomylić
jak łatwo ująć w słowach
myśli budzące się do uczucia
słowa „kocham” „nienawidzę”
spętane dniem
„nuda” „żałuję”
zapomnienie znają ci
tylko Ci co popiołem się stali
senne marzenia o szczęściu miewali
o nocy cichym dnieniu
w uniesieniu się rozkoszowali
rozbite strzaskane niczym lustrzana powierzchnia
marzenia, które musiały odejść
kiedyś Wenus z wiatrem tańczyła
w płomiennych zawirowaniach nocy
kiedyś byłaś Wenus i Ateną
o wspaniałym licu o nieskazitelnej duszy
o czystych myślach łączących się
z duchem i myślą marsowego wojownika
wodospad łez minionych spłynął
z górskiego kryształu zatopionego w piersi
koło życia i ludzi złamane
niczym strzaskana nadzieja
jest tam gdzie nigdzie
zaczyna się łączyć z być
nagłe najście burzy i zgasły płomienie
jak tknięte odcieniem wojny
o marsowym obliczu znikły
pozbawione ducha —
okryte kryształową pożogą
zapadają się coraz głębiej
aż w końcu nikną pod osłoną
myśli pod osłoną wiecznego dnia
zatopione niczym miasta niczym
zapomniane krainy
odchodzą a czas płynie
swym niebieskim nurtem
porywa rozbija inne łodzie
lecz nie rozbije tego co już
przestało istnieć
Carvillian Whitemage
28 sierpnia 2003
reqiem for D’Anna
Koszmar snów
Zawinięty w nicość
Odurzony nikłością uczucia
Skapany w niepewnym smutku
rozleniwiony ognista wodą
ogarnięty żalem wewnętrznego strachu
łzy toczone niczym deszczu strumienie
Z suchych i piekących oczu duszy
szukam ukojenia w głosie twym
Szukam ciszy w muzyce snów
marzeniem tkanych o spokojnym porcie
wtedy słyszę niewypowiedziane słowa
Pośród nocnych mgieł
szarość dnia otula mnie
Zapominam się i znikam
jakby deszcz zmywał łzy
a wiatr unosił ku lepszemu światu
światło niknie jak zdmuchnięte
spokój ciszy
kobierzec snów a jednak koszmarnych
Carvillian
2003/06/28
Lodowy skwar
Sen ciszy migotliwej
Pieśnią słońce przyzywa letnie chwile
Fortuna rozpalane tysiące uśmiechów
Przypominają o cieple tropików
I minionych chwilach które wrócą
I stopią zimowe mrozy
Letnia bryza cichutki wietrzyk
Trawy ponownie zielone
Roztańczeni kochankowie gorących chwil
W zapomnieniu trwają wtuleni
w ciepło swych ciał
marzą by zimne prądy odeszły
i dały wytchnienie rycerzowi i damie
by mogli opuścić twierdzę zapomnianą
w okowach lodu w sennej mgle
targa mną nie pewność
czy słońce nadejdzie rozpuści
lodową twierdzę w rześki strumyczek
dający wytchnienie i ponownie ciepły wiatr
Carvillian Whitemage
2001.01.22.
Rycerz snem uwięziony
Myśli me rozbiegane
Senną cisza wiatru
żaglami rozdmuchane
Kup książkę, aby przeczytać do końca.