E-book
6.83
drukowana A5
33.84
Tajemnica zamku

Bezpłatny fragment - Tajemnica zamku

MBX: część I


Objętość:
199 str.
ISBN:
978-83-8126-469-3
E-book
za 6.83
drukowana A5
za 33.84

Ten tom dedykuję moim rodzicom oraz bratu i jego żonie za wsparcie

A także Paulinie Gołębiewskiej za pomoc. Elwirze Hajduga, Ance Leśniewskiej,

A. Andrzejewskiej i byłej Klasie III,,B” z L. O. w Bolkowie, rok
2004/2005, za natchnienie

Prolog

Od zarania dziejów zło toczy walkę z dobrem. Swymi ciemnymi

mocami opanowuje osoby, które nie zaznały nigdy prawdziwego

szczęścia, miłości czy radości. Otwierają oni wtedy drogę dla Cienia,

niematerialnego lęku, który pochłania świat, powodując Nicość.

Walczyć z nim może tylko osoba o czystym sercu, nieskalana

złem. Na przestrzeni wieków pojawia się siedem osób, mających

w sobie wielką moc. Lecz ich największą siłą jest jedność — Moc

Siedmiu. Tylko oni mogą przeciwstawić się złu. Ale muszą być

razem, a nie zawsze moc wszystkim naraz się objawia. Muszą oni

odnaleźć Symbole Władzy, mające wielką siłę. Gdyby wpadły

w nieodpowiednie ręce, nie byłoby dla Świata ratunku.

Rozdział 1
Legenda

Nazywam się Maciej Malester, ale wszyscy mi mówią Majk, gdyż to jest mój pseudonim. Jestem tajnym agentem tajnej międzynarodowej agencji zajmującej się trudnymi do wyjaśnienia zagadkami. Jestem wzywany zwłaszcza do rozwiązywania zagadek dotyczących skarbów i trudnych morderstw. Mam 35 lat. Swą pierwszą zagadkę razem z grupą przyjaciół rozwiązałem w wieku 16 lat. Stworzyliśmy razem brygadę MBX i próbowaliśmy rozwiązywać różne dziwne zagadki. Morderstwa, kradzieże, poszukiwanie zaginionych skarbów i tym podobne. Już wtedy poznałem co to ból i cierpienie. Jeden z członków naszej organizacji zginął. Przeżyliśmy niesamowite przygody, w które nikt nie uwierzył i dalej nie wierzy. To co nas spotkało, jest bardzo dziwne, ale o tym później.

Brygadę MBX stworzyłem ja, mój brat Łukasz, przyjaciółka Katrina Mirlian, Alicja Kalina, kolega Bartek Gołąbek oraz jego kuzynka Sandra Agrawka. Wszyscy wymyśliliśmy sobie nowe imiona, nasze pseudonimy, i tak ja zostałem Majkiem, Katrina — Kimberli lub po prostu Kim, Alicja zwała się Aszli, Łukasz — Jupiter lub w skrócie Jupi, a Bartek nazywał się Bob. Jedynie Sandra nie chciała żadnego przezwiska. Prawowita nazwa brygady brzmiała MABJK BRYGADY X, w skrócie MBX. Po pewnych przeżyciach, między innymi przez zamek w Płoninie, posiedliśmy wiele niezwykłych umiejętności, wyostrzyły się nam wszystkie zmysły, ale staraliśmy się, by nikt o tym nie wiedział. Poza tym każdy z nas miał inną jakby moc zdolność niczym mutant. Ja panowałem nad ziemią i roślinami, Alicja nad wodą, Łukasz nad ogniem, Katrina nad powietrzem i pogodą, Bartek nad metalem, a Sandra potrafiła zamrażać czas oraz rzeczy. Lecz nasze moce ukazały się długo po przeżyciach w tym zamku. Ale nim opowiem, jak utworzyliśmy brygadę w wakacje, gdy skończyłem gimnazjum, cofniemy się kilka lat wstecz, by usłyszeć, skąd się wzięła legenda o skarbie.

Jest rok 1000, w Gnieźnie, obecnej stolicy Polski dochodzi do zjazdu ważnych osobistości. Tymczasem na Dolnym Śląsku, w wiosce, która potem przerodziła się w miasto Świdnicę, która swego czasu była nawet stolicą Księstwa Świdnicko-Jaworskiego, mieszkał chłopiec, który był woźnicą członka rodu Hochbergów. Do nich należał zamek Książ, zbudowany długo później.

Pewnego dnia, gdy chłopiec wiózł swego już starszego pana do rodziny, ten wyjawił mu sekret i wręczył żółty, czysty kawałek papieru. Wiedział, że umrze i dlatego powiedział to jedynej osobie, która mogła go wysłuchać.

— Ogromny skarb jest tu ukryty. W przyszłości będą do niego prowadzić cztery klucze ukryte w zamkach. Kluczem do znalezienia tamtych kluczy jest ta kartka. Pamiętaj jednak, ten skarb jest zbyt potężny dla jednego człowieka.

Po tych słowach umarł. Chłopiec wszedł w skład jego rodziny, żeniąc się z wnuczką swego pana. Po jego śmierci skarb zdobywa wiele osób, aż nadchodzi czas Templariuszy. Oni, po powrocie z Jerozolimy, odnajdują skarb i dzierżą go aż do zlikwidowania zakonu w roku 1307. W tym roku wielu Templariuszy straciło życie. Wiadomo też, że ostatni członek zakonu zginął w Bolkowie, gdzie też mieli jedną ze swych siedzib. W niej znajdował się żółty kawałek pergaminu, który otrzymał woźnica. Po drugiej wojnie światowej odnaleziono ten kawałek papieru. Po przeanalizowaniu go i po odczytaniu niewidocznego pisma, wywnioskowano, że gdzieś na Dolnym Śląsku jest ukryty potężny skarb, ale nie wiadomo gdzie, gdyż dalszy kawałek kartki został oderwany i go niestety nie znaleziono. Ale obok tych wydarzeń powstała legenda, że ktoś ukrył skarb w zamku „Niesytno”, w Płoninie. Nie wiadomo tylko, czy to prawda, czy ta legenda nie powstała po to, by odwrócić uwagę od prawdziwego skarbu. Mimo to wielu śmiałków próbowało go znaleźć, ale nikomu się nie udało.

W roku 1955 na zlecenie Sowieckiego wywiadu (KGB) profesor historii, Jan Kowalski oraz kilku rosyjskich naukowców i archeologów prowadziło wykopaliska w Płoninie. Próbowano odnaleźć cztery słynne skrzynie, w których hitlerowcy ukryli Bursztynową Komnatę. Wiadomo było tylko, że jest ukryta na Dolnym Śląsku, ale nikt nie wiedział, w którym miejscu. A miejsce owiane legendami było idealną kryjówką.

Niestety, nie znaleziono Komnaty Bursztynowej. Choć profesor podobno coś odkrył, to jednak nie ujrzało to światła dziennego. Razem ze swą ekipą zaginął. Później komunizm upadł i zapomniano o tym miejscu. Przez kilka lat zamek był we władaniu państwa, a obecnie jest w rękach prywatnych. Jednak właściciele pozwalają tam wchodzić i amatorzy skarbów mogą próbować dalej ich szukać.

Nadszedł rok 2002, z gimnazjum wyszli pierwsi absolwenci, wśród nich ja. Razem z przyjaciółmi mieszkałem w Starych Rochowicach. Z utęsknieniem czekaliśmy na odebranie świadectwa, gdyż dzisiaj mieliśmy organizować nową brygadę detektywistyczną. Naładowani

pomysłami na wakacje, czekaliśmy na ostatni dzwonek.

* * *

— No, nareszcie koniec szkoły — rzekł Bartek, podchodząc do przyjaciół, siedzących na ławkach przed szkołą.

Szkoła była świeżo po remoncie. Miała nowe okna i właśnie kończono ją malować. Z góry swym wyglądem przypominała dwupiętrową literę E, z ogonkiem w kształcie dwóch sal gimnastycznych.

Obok niej stał bardzo podobny budynek, w którym znajdowała się stołówka i świetlica. Też po gruntownym remoncie.

— No, jeszcze nie całkiem. Będziemy musieli stać długo w tym palącym słońcu, na apelu.

— Nie przesadzaj, Kim, nie będzie tak źle. Przecież i tak wyjdziesz po świadectwo z czerwonym paskiem — odrzekł Maciej.

Katrina najlepiej się uczyła z całej piątki mieszkającej w Starych Rochowicach.

— Jaka średnia, Kim?

— 5,1. Bob, a twoja?

— Lepiej nie mówić.

— Masz jakąś pałę? — spytał Łukasz.

— A zaskoczę cię, Jupi, bo nie mam żadnej.

— To świetnie. Pewnie same dwóje masz — rzekła Katrina. Dalszą rozmowę przerwał Maciej.

— Chodźcie, już czas — zapowiedział, spoglądając na zegarek.

Oni wstali z ławek i mijając budynek stołówki, poszli do szkoły. Do niej prowadziły dwa wejścia, jedno dla podstawówki, a drugie kawałek dalej dla gimnazjum. Przed wejściem stały klomby z bratkami, a obok nich rosła jarzębina.

Maciej pierwszy pchnął metalowe drzwi i wszedł do środka, za nim Katrina, Łukasz, Alicja i Bartek. Przeszli obok portierni i wyszli tylnym wyjściem na plac, pomiędzy dwoma segmentami.

Każdy poszedł do swojej klasy. Ustawili się czwórkami i wysłuchali nudnego przemówienia dyrektora, po czym odczytane zostały nazwiska osób z czerwonym paskiem na świadectwie, takie otrzymała Katrina. Po kilku ogłoszeniach, których prawie nikt nie słuchał, udali się do klas po odbiór nagród i innych świadectw.

Majk wraz ze swoją klasą wspinał się mozolnie na drugie piętro. Był wysokim i chudym chłopcem, ale za to silnym i sprytnym. Ciekawiły go zamki i pragnął przeżyć prawdziwą przygodę. Gdy szedł łącznikiem na segment B (wchodziło się przez segment A), myślał, co będzie robił na wakacjach. Najbardziej bał się ich końca.

Jego myśli zaprzątała nowa szkoła, do której miał się udać we wrześniu. Wszedł na korytarz, prowadzący do jego klasy, która znajdowała się na samym końcu. Przed nią wszyscy czekali na wychowawczynię. Maciej oparł się o zimną ścianę, wyczekując momentu

opuszczenia tej szkoły.

Po chwili ukazała się wychowawczyni. Była to młoda nauczycielka zaraz po studiach. Oni byli jej pierwszą klasą i wszyscy bardzo się z nią zżyli. Dzięki niej nikt nie został w tej samej klasie.

Uczyła ich niemieckiego, a nazywała się Ilona Pawłowska. Szybko otworzyła drzwi, a uczniowie rzucili się do klasy. Zajęli miejsca. Majk usiadł w drugiej ławce, koło okna. Klasa ogólnie dość przyjaźnie wyglądająca, ale wiele ławek było porysowanych i popisanych.

Nauczycielka po kolei odczytała nazwiska osób z najwyższą średnią w klasie i wręczyła im książki.

— Pierwsze miejsce ma Magda Olszewska, średnia 5,35 — rzekła

wychowawczyni. — Drugie: Kasia Urbaniak, Małgorzata Uchmanowicz

i Martyna Janas, średnia 5,0. Gratulujemy.

Po tych słowach rozdała resztę świadectw i nagród, uczniowie zajęli się rozmową.

— Gdzie idziesz do szkoły, Maciej? — spytała Kaśka, była to drobna szatynka o silnym charakterze. Siedziała ławkę przed nim.

— Tutaj, do ogólniaka. A ty?

— Ja też, ale z rozszerzonym niemieckim.

— To tak jak ja.

— Wiele osób idzie tutaj do szkoły — przyłączyła się do rozmowy Gośka. — Jedynie ja idę do Jeleniej Góry.

— Na pewno nie — rzekła Karolina Wierzbicka ze współczuciem. Miała czarne włosy i niebieskie oczy. Była szczupła tak jak pozostałe dziewczyny. — Inni też idą do innych szkół.

— A ty? — spytała Kaśka, miała ciemne, długie włosy, zebrane w kucyk.

— Ja? Ja idę tu do szkoły.

— No, widzisz — wpadła jej w słowo Gośka, miała najkrótsze włosy. — Będę sama w innej klasie.

— Nie przejmuj się — wtrąciła z tyłu siedząca Magda. Miała długie do pasa, jasne włosy i siedziała obok Martyny. Ona miała krótkie i ciemne. Lecz dalszą rozmowę przerwała wychowawczyni,

wymawiając imię Majka.

— Maciej Malester — usłyszał Majk, wstał więc, odebrał świadectwo i książkę, po czym wrócił na miejsce.

— Czemu nie masz czerwonego paska? — zagadnęła Kaśka.

— Zabrakło mi dwóch piątek — odrzekł.

— To jest najgorsze. Jak brakuje ci tak niewiele — rzekła Karolina.

— Chciałam wam życzyć — doszedł do nich głos nauczycielki

— miłych, słonecznych, szczęśliwych i przede wszystkim bezpiecznych wakacji. Możecie iść. Do widzenia.

— Do widzenia! — odrzekła chórem klasa i powoli wymaszerowała z sali.

Przecisnęli się przez drzwi, przeszli przez korytarz i potem wyszli na dwór. Maciej usiadł na ławce, oczekując pozostałych. W tym samym czasie Kim odbierała nagrodę jako najlepsza uczennica w klasie. W jej klasie było 26 uczniów, w Maćka tylko 23. Prawie po połowie chłopców i dziewcząt. Jej wychowawczynią była starsza już nauczycielka, Elżbieta Starska. Katrina uwielbiała moment, gdy jest uznawana za najlepszą uczennicę. Pracowała ciężko przez cały rok i ta nagroda jej się należała. Posiadała długi warkocz ciemnych włosów, długie rzęsy i błękitne oczy. Jedynie czego jej brakowało to wzrostu, była najniższa z całej paczki.

Swe świadectwo otrzymała jako ostatnia, więc gdy usiadła, pani im życzyła słonecznych wakacji i wszyscy wyszli. Gdy wyszła z korytarza na łącznik, zauważyła Alicję. Stała do niej tyłem, a jej złote, rozpuszczone włosy sięgały do pasa. Gdy podeszła bliżej, zorientowała się, na co ona patrzy.

Alicja spoglądała krzywym wzrokiem na swoje oceny, a nie były one najpiękniejsze.

— Jak poszło? — zagadnęła Katrina.

— A, tak sobie — odrzekła i szybko schowała świadectwo.

— A masz jakieś dwóje?

— Tak, chyba trzy — po czym szybko dodała — ale to co?

— Hej, co tak stoicie? — spytał Bartek, podchodząc do nich.

Wyszedł z klasy od chemii, znajdującej się tuż obok schodów. W szerokim uśmiechu prezentował swoje białe zęby. Doskonale kontrastowały z jego czarnymi włosami. Był niski i przeraźliwie chudy, choć jego ulubionym zajęciem było jedzenie wszystkiego, co było do jedzenia, a zwłaszcza słodyczy.

— A, tak sobie — chłodnie odparła Katrina.

— A jak leci? — żartował sobie, bardzo to lubił. Ale najlepiej wychodziło mu denerwowanie Katriny i Alicji.

— A jak może lecieć! — warknęła na niego Alicja.

— Co ją ugryzło? — szepnął Bartek do koleżanki.

— Ma trzy dwóje — odpowiedziała równie cicho Katrina.

— Co? — spytał już głośniej. — Masz dwóję, Alicjo?

Ta spojrzała na niego morderczym wzrokiem, jeszcze chwila, a mogłaby go nim zamordować.

— Nie przejmuj się — on mówił dalej, nie zwracając na nic uwagi.

— Ja mam same dwóje i się tym nie przejmuję.

Po czym roześmiał się. Ale tylko on, nikomu więcej nie było do śmiechu. Milcząc, skierowali się na schody, by wyjść z tego budynku. Na parterze przyłączył się do nich Jupiter. Wyszedł z przeciwległego korytarza. Cała czwórka znalazła się na korytarzu prowadzącym do wyjścia.

— I co, zdałeś? — zagadnęła Łukasza Katrina.

— Jasne, że tak. Nawet mam nagrodę.

— Nie żartuj! — wykrzyknął Bartek.

— Pokaż! — rozkazała mu Alicja.

Wyciągnął z marynarki książkę. Był najgrubszy z całej brygady, choć nie był taki bardzo gruby. Nosił okulary i uwielbiał piłkę nożną w każdej postaci, a zwłaszcza oglądać.

— Dostałeś słownik ortograficzny? — zdziwiła się Alicja.

— Tak.

— Pokaż świadectwo — rozkazała Katrina.

On je wyciągnął, a ona bezczelnie mu je wyrwała z ręki. Przeglądając oceny, czytała je cicho pod nosem.

— Dobry, dostateczny, dostateczny, dostateczny… Hej, przecież ty masz same tróje — rzekła, podnosząc głowę znad świadectwa.

— No to co, że mam tróje.

— To jak mogłeś dostać nagrodę? — nie poddawała się.

— Nie tylko oceny się liczą. Zachowanie, opuszczone godziny również.

Po tych słowach zabrał jej świadectwo i schował do kieszeni razem z książką.

W tej samej chwili Alicja zauważyła czekającego na nich na ławce Maćka. Więc przyspieszyli kroku i szybko obok portierni wyszli na zewnątrz.

— Pośpieszcie się! — krzyknął do nich Maciej, gdy tylko wyszli ze szkoły. — Zaraz autobus nam ucieknie.

— Co? — spytała Katrina.

— Autobus nam ucieka, mam ci to przeliterować? — rzekł Bartek.

— Nie, nie trzeba, i tak nie potrafisz — odgryzła się Katrina.

Cała piątka puściła się biegiem na przystanek. Znajdował się on obok świetlicy, tylko trochę niżej. Cała szkoła stała na wzniesieniu, a niedaleko niej, na północ, znajdował się zamek Bolków. Uczniowie już się ładowali do trzech autobusów, dwóch pomarańczowych

gimbusów, jednego małego, drugiego dużego, oraz niebiesko-białego, zwyczajnego autobusu.

Oni wsiedli do małego Gimbusa. Jak zwykle nie było gdzie usiąść, więc musieli stać. Po około pięciu minutach ruszyli. Wjechali do miasta, po czym skręcili obok przystanku PKS. Po tej samej stronie znajdował się pałac przerobiony na szkołę, był otoczony srebrzystymi świerkami, więc nie było go za bardzo widać.

— Hej, spójrzcie w lewo — rzekł Maciej do przyjaciół. — To będzie moja przyszła szkoła.

Wszyscy przysunęli się do okna, ale nie mogli zbyt długo podziwiać, gdyż autobus ruszył dalej i wjechał na główną drogę. Teraz mijali niedokończony dom i nowe budynki po lewej stronie, a po prawej — ogródek jordanowski i Ośrodek Zdrowia.

Minęli kolejne skrzyżowanie, sklep z kwiatami i młyn, po czym wyjechali z miasta. Po prawej mieli skarpę, porośniętą drzewami, a po lewej: wąwóz, którego dnem płynęła rzeka. Dalej minęli tamę i samotny dom, i zjechali w lewą stronę na Stare Rochowice. Minęli pierwsze 10 domów i zatrzymali się.

Kilka osób wysiadło i zrobiło się luźniej. Bartek i Katrina usiedli, reszta nadal musiała stać. W końcu, po pięciu minutach wysiedli na drugim przystanku. Obok numeru 33. Gdy autobus pojechał dalej, zeszli na lewą stronę. Przez chwilę stali jeszcze razem.

— To o której przyjdziesz, Bartek? — spytał Łukasz.

— Około czwartej, gdy Sandra przyjedzie.

— Czyli koło piątej mamy czekać — rzekła Katrina.

— Jak to?

— No, przecież ty nie znasz się na zegarku i przychodzisz… — ale nie dokończyła, przerwał jej Bartek.

— Chcesz powiedzieć, że ja jestem taki głupi i nie znam się na zegarku?

— Nie, nie to miałam na myśli — broniła się Katrina.

— A co?

— Nic, po prostu chciałam ci uzmysłowić, że ty się ciągle spóźniasz, a dzisiaj jest ważny dzień dla nas.

— Tak, wiem, Katrina, dziś tworzymy nową brygadę o nazwie MBX…

— Mabjk (czyt. Mabik) Brygady X — przerwał mu Łukasz, ale on nie zwrócił na to uwagi i ciągnął dalej:

— Która ma zastąpić Brygadę X. Mamy się zastanowić nad tym, czy kogoś przyjmiemy, nad regulaminem i gdzie będzie nasza siedziba. Poza tym dzisiejszą datę, 24 czerwca 2001 roku, mamy wyryć na korze Dużego Drzewa. A, i ustalimy swoje nowe imiona, albo raczej je zatwierdzimy.

— No właśnie, więc choć raz się nie spóźnij — wpadła mu w słowo Katrina.

— A co jeśli Sandra się spóźni. Co wtedy?

— Wtedy — rzekła Katrina — będziesz usprawiedliwiony.

— Niech ci będzie — odparł Bartek. — Do zobaczenia.

Odwrócił się w stronę, skąd przyjechali i odszedł od przyjaciół. Natomiast czwórka, która została, poszła w drugą stronę. Weszli do dawnego PGR-u, przeszli przez most i obok drewnianego płotu, otaczającego ruiny pałacu, podążając do samotnego bloku. Po obu stronach drogi rosło mnóstwo krzaków, tworząc istny gąszcz. Oni po prawej mieli pałac i stuletnią lipę a po lewej nieskoszony i zarośnięty chwastami trawnik i klony. Idąc do domu, okrążali pałac,

mając go cały czas po lewej stronie.

Jego główne wejście, umieszczone w kwadratowej wieży, było ustawione na południe. Na przeciw drzwi rosły dwa duże kasztany, pomiędzy którymi biegła droga do bloku, w którym mieszkały cztery rodziny. Za kasztanami znajdowały się budynki gospodarcze, czyli obora, cielętnik i stodoły. Obecnie wszystko było zaniedbane i popadało w ruinę. Tuż przy zachodnim skrzydle późno barokowego pałacu z XVIII wieku stał jednopiętrowy blok z oknami z przodu i z tyłu. Tu mieszkała Alicja, na górze po prawej, a na dole po prawej Katrina, a po lewej dwaj bracia. Wszyscy udali się do siebie, by przygotować się na czwartą.

Około czwartej godziny Maciej, Katrina, Łukasz i Alicja czekali na Bartka. Wszyscy byli ubrani w dżinsy, siedzieli pod rozłożystą lipą, którą nazywali Dużym Drzewem. Było to bardzo stare drzewo, które kiedyś się paliło, przez co straciło całe swoje wnętrze i została tylko gruba kora, z której wyrastają konary. Tuż przy jego pniu ustawili prowizoryczne ławki, a poza zasięgiem gałęzi, z kilku cegieł zbudowali miejsce na ognisko. Kawałek dalej znajdowało się miejsce na drugie ognisko (już bardzo duże), odgrodzone od zarośli bzem pachnącym (lilak) i różą. Za nimi były pokrzywy. Dalej znajdował się plac, na którym grali w piłkę.

Czwórka osób siedząca na dwóch ławkach, Maciek z Katriną plecami do drzewa i na drugiej Alicja z Łukaszem, czekali na przyjaciela, który się spóźniał już pięć minut. Jego postępowanie bardzo denerwowało Katrinę.

Przyszli założyciele MBX spotkali się tutaj, ponieważ ich właściwa baza, znajdująca się w jałowniku, została zniszczona przez Ewelinę Grzejnik, z którą się kiedyś kolegowali. Maciej, Alicja, Katrina, Bartek i Łukasz stworzyli wiele brygad i zawsze posługiwali się imionami: Majk, Aszli, Kim, Bob i Jupi, i teraz również chcą się nimi posługiwać. Przyjmowali do nich różne osoby i te, które były wierne, i te, które niszczyły. I tak upadło wiele brygad, a było ich z 10, najważniejsze to:,,Brygada RR”,,, Akapulko” czy,,J przez P”, a także wiele klubów jak,,Klub Ściśle Tajny” (KŚT), założony przez Bartka. Po około dziesięciu porażkach zdecydowali się na ostatnią próbę, na stworzenie,,Mabjk Brygady X”, ulepszonej i dobrze zorganizowanej brygady, która by przetrwała długi czas. Z taką burzą myśli czekali.

W końcu dotarł Bartek i Sandra. Dziewczyna miała czarne oczy i jasne, kręcone włosy. Była wysoka i zgrabna. Łukasz w skrycie się w niej podkochiwał. Jej nazwisko to Agrawka (jak zwykła agrafka, tylko że z błędem).

— No, nareszcie! — wykrzyknęła Katrina, gdy dwie postacie znalazły się pod gałęziami lipy.

— Sorry, ale autobus się spóźnił — rzekł Bartek.

— Co ty nie powiesz? — zadrwiła panna Mirlian.

— Oj, dajcie spokój. Jesteśmy tu, by postanowić coś z naszą najnowszą brygadą, MBX-em, a nie kłócić się — uciął Łukasz rozmowę Katriny z Bartkiem, która mogła przeobrazić się w kłótnię.

Sandra i Bartek usiedli z boku na osobnej ławce. Dziewczyna siedziała koło Katriny a Bartek obok Łukasza. Gdy wszyscy usiedli, Maciej wyjął z brązowej torby zeszyt i długopis, i położył obok siebie na ławce.

— Po pierwsze, trzeba się spytać wszystkich tu zebranych, czy chcą uczestniczyć w tej brygadzie — zaczął Maciej.

— Tak, no pewnie, jasne, że chcemy — usłyszał odpowiedzi od reszty.

— W takim razie — ciągnął dalej Maciej — podpiszcie się na tej kartce.

Chłopak wyciągnął kartkę, której nagłówek brzmiał:,,Ja, niżej podpisany, przystępuję do Mabjk Brygady X z własnej, nieprzymuszonej chęci”.

Po podpisaniu tej kartki przez wszystkich, Maciej schował ją do koperty i położył na ławce.

— To teraz zagłosujmy, czy chcemy mieć przywódcę? Jak myślicie, jest nam on potrzebny? — spytała Katrina.

— No, nie wiem — odparła Alicja.

— Ja też nie wiem — powtórzył Bartek.

— No, to głosujemy — zdecydował Maciej. — Kto za tak?

Rękę podniosła Katrina i Sandra.

— A kto za nie?

Zgłosił się Łukasz i Bartek.

— Ja się wstrzymuję — rzekł Maciej, spojrzał na Alicję. — Ona też, więc jest pół na pół. A więc rozstrzygniemy to kiedy indziej.

— Dobra, ale czy będziemy kogoś przyjmować do brygady? — zapytała Alicja.

— To zależy kogo. Tylko tych, co lubimy — odparł Bartek.

— Ale jak ja kogoś lubię, to nie znaczy, że ty go lubisz lub kto inny z brygady. Bo możecie go w ogóle nie znać — rzekł Łukasz.

— Trzeba dać szansę wszystkim — podsumowała Sandra.

— I znowu ktoś wszystko popsuje, tak jak wcześniej — wyrzuciła z siebie Alicja.

— W takim razie musimy wymyślić dla nich testy, aby ci, co będą chcieli tylko namieszać, nie przeszli — powiedział Łukasz.

— Bardzo dobrze, to jest to — pochwalił brat.

— Ale jakie testy?

— Pomyśl, Katrina — rzekł do niej Bartek. — Ty przecież umiesz myśleć, bo masz czerwony pasek na świadectwie.

— Ale ty jesteś irytujący i… — zaczęła Katrina, przerwał jej Maciek:

— Już wiem, każdy z nas wymyśli swój własny test i jeden wspólnie napiszemy. Aby ktoś został członkiem, musi zdać 3 testy od kogoś i ten wspólny, czyli 4 z 7.

— To bardzo dobry pomysł, ale co ma być na tych testach? — zapytała Sandra.

— Co chcesz — odparł Maciej. — Sprawność fizyczna, logiczne myślenie, znajomość historii brygad itp.

— A skąd będą oni wiedzieć o naszych brygadach?

— To proste, Łukasz — odparł jego brat. — Każdy, kto będzie chciał, abyśmy kogoś przyjęli, najpierw zgłosi to pozostałym założycielom, czyli naszej szóstce, ewentualnie piątce. Jeżeli podczas głosowania będą 4 głosy na tak, to kandydat ma tydzień na przygotowanie się do testów. Pomagać mu będzie ten, co zgłosił jego kandydaturę. Jeśli ich nie zda, przez 2 lata nie może próbować ponownie. Dopiero później znów będziemy głosować i tak dalej, o ile

on jeszcze będzie chciał.

— To wspaniały pomysł — pochwaliła kolegę Katrina.

— W takim razie trzeba to spisać i aby każdy się pod tym podpisał — rzekł Bartek.

— No, to mamy problem — zaczął Łukasz. — Bo nie mamy sekretarza.

— To trzeba go wybrać — zaproponowała Alicja.

— Tak, a kto będzie kandydował? — spytała Sandra.

— Wszyscy — odparła Katrina.

— No, to ty zagłosujesz na siebie, ja na siebie i tak każdy, i nic z tego nie będzie — stwierdziła Sandra.

— W takim razie proponuję inne rozwiązanie.

— Jakie Maciek? — dopytywał się brat.

— Mam tu zeszyt — wyciągnął go na kolana — i każdy, kto coś wymyśli i zostanie to przyjęte, zapisze to w tym zeszycie, i ci, którzy się na to zgadzają, podpiszą to również. Jeśli coś będzie miało trzy lub mniej głosów, zostanie wykreślone, a jeśli więcej, wejdzie w życie. A kto nie będzie przestrzegał tego, co tu jest napisane, stanie przed sądem i my będziemy decydować, czy zostanie w brygadzie, czy zostanie wyrzucony. A i jeszcze jedno, każdy właściciel punktu regulaminu podpisze się z lewej, a pozostali z prawej. I podpisujemy się tylko imionami zmyślonymi, chyba że ktoś takiego nie ma. Co wy na to?

— Nic, bo musisz to napisać. To będzie pierwszy punkt naszego regulaminu — zadecydowała Katrina.

— Dobra, już piszę.

Chłopak otworzył zeszyt na pierwszej stronie i zamieścił dużymi litrami nagłówek:,,REGULAMIN”, po czym przewrócił stronę i napisał:


Punkt 1


Każdy autor nowego punktu w regulaminie ma obowiązek wpisać go do Regulaminu i pod nim podpisać się z lewej strony, ci co się zgadzają po prawej. (Ten punkt dotyczy tylko szóstki założycieli.) Ci, którzy mają pseudonimy, podpisują się tylko nimi, rozmawiając, używają tylko ich.

Majk Malester

Kimberli Mirlian

Jupiter Malester

Aszli Kalina

Bob Gołąbek

Sandra Agrawka


Po podpisaniu przez wszystkich punktu pierwszego, zeszyt wrócił znów do Majka.

— Od teraz posługujemy się tylko zmyślonymi imionami — rzekł Maciej.

— Napisz jeszcze to, co mówiłeś wcześniej — rzekła Kim.

— Już napisałem.

— Ale napisz wszystko to, co wcześniej też — dopowiedziała Aszli.

— Okay.


Punkt 2


Każde nieprzestrzeganie regulaminu będzie karane. Ostateczną karą jest wyrzucenie z brygady MBX. Osoba, która złamała regulamin, będzie sądzona, i sąd podejmie decyzję w związku z jej przewinieniem. Decyzja sądu może być odwołana po upływie 2 lat. W skład sądu, do którego należy oskarżyciel, obrońcy, sędzia i ława przysięgłych, mogą wchodzić jedynie osoby z Wielkiej Szóstki (założycieli).

Majk Malester

Kimberli Mirlian

Jupiter Malester

Aszli Kalina

Bob Gołąbek

Sandra Agrawka

— No, to zakończone — rzekł Majk.

— Jeszcze nie. A o testach nie piszesz w tym zeszycie? — spytała Kim.

— Przecież ty to wymyśliłaś, napisz to sama — odparł Majk.

— Ale to ty większość wymyśliłeś.

— Ale nie tylko ja mam pisać w tym zeszycie. Ty też możesz.

— No dobra — powiedziała Kim, wzięła zeszyt z rąk kolegi i zaczęła pisać.


Punkt 3


Nim do brygady ktokolwiek dołączy, najpierw musi przejść szereg testów. Na samym początku odbywa się głosowanie, musi uzyskać 4 głosy z 6, by przejść dalej. Potem jedna osoba uczy ją przez tydzień, czego może się spodziewać na testach od Wielkiej Szóstki i jednego wspólnego. Po zdaniu 7 testów musi mieć zdane 4 przynajmniej na 2, by przejść dalej, podpisuje się z tyłu zeszytu i respektuje regulamin. W ten sposób staje się członkiem MBX. Jeśli nie zda pomyślnie testów, to kolejną próbę może podjąć dopiero za 2 lata. Po 2 latach, jeśli będzie chciał, zostanie rozpatrzona jego kandydatura ponownie.

Osoba, która z wszystkich testów, które udało się zdać, uzyska średnią poniżej 3 i równą 3, w następnym roku ponownie zdaje testy. Jeśli się nie powiedzie, zostanie usunięty z brygady.

Kimberli Mirlian

Jupiter Malester

Aszli Kalina

Bob Gołąbek

Sandra Agrawka

Majk Malester


— No dobra — zaczął Majk. — Trzy najważniejsze prawa zostały napisane i uchwalone jednogłośnie. Teraz możemy się zastanowić, kogo by tak przyjąć.

— Ja tam myślę, że na razie nikogo nie powinniśmy przyjmować. Najpierw musimy zbudować bazę…

— Chyba raczej odbudować — przerwała Jupiterowi Kim.

— Nieważne, zbudować czy odbudować — ciągnął dalej — ale musimy mieć miejsce, gdzie będziemy się spotykać. Bo przecież nasze zebrania nie mogą być organizowane tu, pod drzewem. Musimy wyremontować naszą dawną bazę, znajdującą się w jałowniku.

— Ale tam już mieliśmy bazę, chociażby w brygadach Trójka i BX — rzekła Aszli.

— No to co! — odparł Majk. — To jest idealne miejsce. Bo tam już jest wszystko, trzeba tylko trochę uporządkować i ponaprawiać niektóre rzeczy.

— Co masz na myśli, mówiąc,,trochę”? Przecież tam jest masa roboty — dodała Kim.

— Tak, ale to jest miejsce zadaszone, gdzie nie pada — rzekł Bob.

— No dobra, macie rację. Chodźmy uporządkować ten,,śmietnik”

— zgodziła się w końcu Kim. — Ale potem przejdziemy się na wycieczkę, dobra?

— Okay — odparł Majk. — Ale musimy się szybko uwinąć.

Rozdział 2
Nieoczekiwane spotkanie

Naraz wszyscy wstali i poszli w kierunku najbliższego jałownika. Podeszli do zielonych, dwuskrzydłowych drzwi. Do wnętrza jałownika prowadziły trzy takie bramy. Oni stali przy tej najbliżej drzewa. Jupiter schylił się i z trawy koło progu wyciągnął małe pudełeczko z kluczem do kłódki, po czym otwarł drzwi i wpuścił wszystkich do środka.

Ich oczom ukazał się paskudny widok. Baza, którą budowali i wiele razy remontowali, była w ruinie. Stoły powywracane, szafki powywalane. Wszędzie panował nieład i chaos. Nawet ściana, którą sami zbudowali, aby nikt z zewnątrz nie wszedł, była zburzona. Przyjaciele oniemieli i bez słowa ruszyli do pracy. Każdy wiedział, co ma robić. Jupiter z Majkiem postawili z powrotem ścianę odgradzającą kuchnię od reszty jałownika. Kim i Aszli posprzątały pokoje, ustawiały szafki, wersalki itp. Bob i Sandra naprawiali połamane stoły czy krzesła i pomagali w sprzątaniu.

Baza była zrobiona w starym magazynie. Jego szerokość wynosiła około 4 metry, a długość od drzwi do ściany, którą sami zbudowali, mniej więcej 9 metrów. Co 3 metry znajdowały się belki wychodzące ze ściany i podtrzymujące dach. Ściany zrobione z pustaków były nie otynkowane. Z prawej strony, blisko siebie, znajdowały się małe okna.

Jak szóstka dobrze zorganizowanych osób wzięła się do pracy, to baza w oka mgnieniu zrobiła się możliwa do użytkowania. Teraz wyglądała jak mieszkanie lub biuro. Zaraz przy wejściu, naprzeciw siebie, stały dwie wersalki, pomiędzy nimi, na czerwonym dywanie, znajdował się okrągły stolik. Na ścianie obok drzwi wisiała czarna tablica. A po bokach obrazy i zegarek. Za łóżkami były szafki i kolejny stół na środku, a przy nim 6 krzeseł. Tam znajdowały się okna, naprzeciwko których był kwietnik. A dalej kuchnia, oddzielona od pokoju białą firanką. W koncie stał zlew, na ścianach wisiały szafki z naczyniami i szklankami, oraz stoły i 2 taborety. U góry były żyrandole. Tak z grubsza wyglądała ich baza. Ścianę zrobili z trzech drzwi, które pozbijali deskami i przymocowali do pustaków.

— No i po robocie — rzekł Majk, gdy wszyscy skończyli i usiedli na wersalkach. On z bratem po lewej, a reszta po prawej, tylko Kim usiadła na krześle.

— Akurat się udało uporządkować wszystko szybko — odparła Kim.

— No, teraz mamy prawdziwą bazę — stwierdził Bob.

— No… I teraz będziemy mogli rozszerzać naszą brygadę na innych członków — zawtórowała Aszli.

— Jasne — poparł ją Majk.

— No dobra, chodźmy teraz się przejść, póki nie jest jeszcze ciemno — zaproponowała Kim.

— Dobra, ale idziemy tą drogą do lasu, a nie do wioski — zgodził się Bob.

— Dobry pomysł, będzie przyjemniejszy spacer — pochwaliła go panna Mirlian.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 6.83
drukowana A5
za 33.84