E-book
17.06
drukowana A5
49.04
drukowana A5
Kolorowa
75.83
Tajemnica Agarthy

Bezpłatny fragment - Tajemnica Agarthy

Ukryta cywilizacja


Objętość:
289 str.
ISBN:
978-83-8155-825-9
E-book
za 17.06
drukowana A5
za 49.04
drukowana A5
Kolorowa
za 75.83

Projekt okładki: Krzysztof Chrząstek

Wszelkie grafiki pochodzą z bezpłatnych źródeł


Wszelkie prawa do książki należą do: Krzysztof Chrząstek


Wszelkie podobieństwo do jakichkolwiek prawdziwych osób, postaci, miejsc lub wydarzeń jest w tej książce całkowicie przypadkowe. Całość tej powieści opowiada o fikcyjnych wydarzeniach i przygodach grupy ludzi. Ta książka łączy w zgrabną całość wiele faktów, legend, mitów i fragmenty tzw. teorii spiskowych, które od lat ciekawią i nurtują wielu ludzi.


Żadna część tej publikacji lub jej fragment nie może być w jakiejkolwiek formie upubliczniona, kopiowana, powielana, przepisywana, zapisywana, przetwarzana, przechowywana w jakiejkolwiek bazie danych, tłumaczona ani udostępniana w jakiejkolwiek formie, jakąkolwiek metodą, gdziekolwiek i kiedykolwiek bez pisemnej zgody autora.

Gdy po raz pierwszy ujrzałem to miejsce, z początku pomyślałem, że wszystko mi się jedynie przyśniło. Było ono tak niezwykłe, że aż sam zacząłem wątpić w realność tego doświadczenia. Jednak uwierz mi szanowny czytelniku, że wszystko to szczera prawda. Sam tam byłem i widziałem na własne oczy wszystkie te cudowne niezwykłości, które tutaj opisałem.

Porobiłem też stosowne notatki i szkice, a nawet udało mi się zrobić kilka fotografii, choć mieszkańcy tej krainy wzbraniali się przeciwko temu. Nie znali mnie jednak jeszcze wtedy i nie ufali mi. Dopiero po pewnym czasie obdarzyli mnie zaufaniem, a nawet pomocą i wsparciem.

Dzięki temu mogłem zbliżyć się do nich, zapoznać z ich wynalazkami i spotkać miłość swojego życia. Jakże to cudowne, móc odkryć naraz aż dwa skarby — tak wspaniałą, wysoko rozwiniętą cywilizację i serce, które pokochało mnie szczerą, niewymuszoną miłością…

Teraz, gdy moje życie skłania się już ku końcowi, przekazuję ten manuskrypt swojemu prawnikowi, aby w dwadzieścia lat po mojej śmierci ujawniono go światu, tak, jak przyrzekłem to Radzie Agarthy. Mam nadzieję, że do tego czasu ludzkość dojrzeje do ponownego spotkania z nimi.

Oni są naszą wielką, a być może też i ostatnią nadzieją… Ich wiedza, kultura, etyka, duchowość, technologia, możliwości i umiejętności, a nawet ekologia przewyższają nasze pod każdym względem. Niestety — wtedy, mimo moich dobrych intencji i usilnych starań, nadzieja na spotkanie naszych dwóch światów została niefortunnie zaprzepaszczona… Boleję nad tym wielce i mam nadzieję, że teraz — po latach, wy to nadrobicie, drodzy mieszkańcy Ziemi.

Z nadzieją i życzeniami pomyślności

John T.

John był już stary i schorowany. To wszystko, co wtedy tam przeżył, zawarł w swoich notatkach, które teraz pieczołowicie zapakował do srebrnego pudełka i zamknął na klucz. Jutro miał je odebrać jego prawnik i zdeponować w skarbcu banku.

Niestety, zaledwie po dwóch tygodniach od napisania tych słów, John odszedł z tego świata. Teraz wszystko było w rękach Francisa Jacoba Blooma, który od lat miał własną, dużą kancelarię w tym mieście.


Myślisz może, że wszystko poszło jak z płatka? Że stało się tak, jak chciał tego John? Otóż nie.

Gdy kwiaty na jego grobie zwiędły, a ostatnie zapalone na nim świeczki znikły ponad rok temu, Francis postanowił działać. Przejeżdżał często koło tego miejskiego cmentarza i uważnie go obserwował. Chciał mieć absolutną pewność, że nikt się nim nie interesuje.

Od lat też wyznawał zasadę, że jeśli chcesz, aby coś było dobrze zrobione, to trzeba to było zrobić samemu.

Teraz siedział w swoim Bentleyu i patrzył na niszczejące szczątki na grobie Johna. Przez wiele lat dopilnowywał jego spraw majątkowych i podpisywanych umów dotyczących jego firm i aktywów. Wiedział też, że jego przyjaciel skrywał jakąś tajemnicę.

Pamiętał dokładnie, jak kiedyś, dawno temu, wyjechał on w podróż, w której zniknął na dwa lata. A dokładniej mówiąc, w miesiąc po tym, jak wyruszył, jego telefon przestał działać. Nie odbierał go, albo wyłączył. Co jednak ciekawsze, również w tym czasie nie logował się ani razu na swoją skrzynkę e-mailową. To już Francisa wielce zdziwiło.

John — biznesmen i filantrop nie potrafił żyć bez komputera i internetu. Zawsze miał najlepsze dostępne na rynku zabawki. Gdy więc kolejne telefony Francisa trafiały w próżnię, a maile pozostawały bez odpowiedzi, postanowił to sprawdzić. Wynajął najlepszych ludzi, którzy od lat pomagali mu w rozwikłaniu najtrudniejszych spraw. Ale po dwóch tygodniach szczegółowych poszukiwań, okazało się, że nie było go nigdzie, gdzie mógłby być.

Francis sprawdził to bardzo dokładnie. Poza tym telefon Johna przez cały czas był nieczynny. Ba, ani razu go nie włączał w tym okresie. Był też nie do namierzenia, choć jego ludzie mieli swoje sposoby i potrafili ustalić nawet to, gdzie znajduje się kompletnie wyłączony telefon. Teraz jednak nie byli w stanie tego zrobić. Nic. Zero jakiegokolwiek sygnału. Zupełnie, jakby się zapadł pod ziemię.


Gdy po pół roku od jego zniknięcia nie pokazywał się w domu, nie dzwonił, a nawet nie logował się na swoją skrzynkę internetową (czego to nie można ustalić, jak się ma spore pieniądze i zna odpowiednich ludzi), postanowił sam osobiście sprawdzić, gdzie jest John. Tym bardziej, że jego sekretarz również nie odbierał telefonu i wsiąkł gdzieś jak kamfora. Najwyraźniej byli gdzieś razem.

Okazało się jednak, że nawet on — stary wyga, który prześwietlał miliardowych inwestorów na wylot, a tajemnice finansistów tego miasta miał w małym palcu, nic o nim nie znalazł. Ustalił tylko, że John nie wykupił w tym czasie żadnych biletów lotniczych, ani nawet nie skorzystał ze swojej złotej karty kredytowej. A przecież ludzie na jego poziomie nie mogli bez tego żyć. — Czyżby skrył się w jakiejś pustelni, aby odpocząć od tego zabieganego świata, jak zwykł czasem żartować — zastanawiał się.

Postanowił jeszcze raz to sprawdzić. Miał swoje metody i zaufanych ludzi, po których sięgał w ostateczności. Ci byli w stanie załatwić wszystko. Wystarczyło tylko uregulować rachunek. Ale nawet oni tym razem nic nie wskórali. Ci, których wynajmował do najtrudniejszych zadań, nie byli teraz w stanie ustalić miejsca pobytu Johna, ani jego działań. Dowiedzieli się tylko, że był na krótko w Watykanie i tam spotkał się z niejakim Marco.

To go już nie tyle zaniepokoiło, co zaciekawiło. Dopóki jednak na jego konto wpływało co miesiąc wynagrodzenie za jego usługi, najwyraźniej zlecone wcześniej w banku, nie miał powodów do niepokoju. Zwłaszcza, że ta super ekipa do zdań specjalnych dbała o swoją reputację i zwróciła mu połowę pokaźnej kwoty, którą im wpłacił, gdy okazało się, że nie namierzyli Johna.

Tak minęło jeszcze półtora roku.

A potem, najzwyczajniej w świecie, John pojawił się w mieście i to z nową ukochaną u boku. Najdziwniejsze jednak było to, że tym razem nie chciał barwnie opowiadać mu o swoich przygodach. Wspomniał tylko mimochodem, że był w rajskiej krainie. Cóż… — początkowo Francis wziął to na karb jego miłości, bo Mahika była piękna i urocza. Jej spojrzenie zniewalało słodyczą i świeżością. Żadna kobieta w tym mieście nie miała takiego wdzięku, radości i mądrości, nie tylko w oczach, ale każdym ruchu, spojrzeniu i geście. Nie dziwił się więc, że John zakochał się w niej bez pamięci. Gdy jednak po pół roku nadal, nawet jednym słowem nie chciał mu nic powiedzieć o swej dwuletniej wyprawie, postanowił to sprawdzić.

Niestety, mimo najlepszych chęci, wielu środków, ludzi i ich zaangażowania, tym razem również nic nie zdziałał. Przyjaciel też, mimo wielu pytań zadawanych mu przy różnych okazjach, nie chciał nic na ten temat powiedzieć. Fracisowi pozostało zatem jedynie czekać. Bo tylko czas odkrywa przed nami wszystkie karty, również te głęboko skrywane. Wiedział to aż nazbyt dobrze. W tym biznesie, którym się zajmował, trzeba było być bystrym i mieć nerwy ze stali.


Przyszło mu jednak na to bardzo długo czekać. Aż dwadzieścia pięć długich lat. Francis był wtedy na swoich urodzinach, na które John zaprosił go do swej rezydencji. Rozmawiali, jedli i świetnie się bawili na tarasie przed domem. Mieli stąd piękny widok na wspaniały, okazały ogród z wieloma egzotycznymi roślinami i kwiatami. Francis mógłby nawet przysiąc, że niektórych z nich nigdy wcześniej nie widział. — Zapewne przywiózł je z którejś ze swoich amazońskich wypraw — tłumaczył to sobie, pałaszując wyśmienity tort.

Aż tu nagle, gdy John częstował go kolejnym kawałkiem wybornego ciasta, spojrzał na niego jakoś tak dziwnie i westchnął.

— Wiesz… spotkajmy się jutro, jeśli oczywiście masz czas… — dodał, chcąc wybadać, czy przyjaciel znajdzie w swym bogato wypełnionym kalendarzu lukę dla niego.

Francis od razu wyczuł, że coś się święci i chodzi o coś ważnego. Nie wspomniał mu zatem o spotkaniu z dwoma prezesami wielkich korporacji, tylko powiedział:

— Jasne, pogadamy sobie w cztery oczy.

John przytaknął na te słowa z ulgą. Francis to zauważył. — A zatem chodzi o coś naprawdę ważnego — powiedział sam do siebie i ucieszony pałaszował szarlotkę przygotowaną przez chyba najlepszego cukiernika w tym kraju. Istny raj dla podniebienia. Poza tym dobrze wiedział, że John już od dawna trochę niedomaga i być może nawet rozmyśla o podsumowaniu swojego życia.


Nazajutrz stawił się o umówionej porze w jego willi. Lubił punktualność, zwłaszcza wobec przyjaciół i tych, którzy mu płacili. A tutaj te dwie kwestie zgrywały się w jedno.

— Dzień dobry John — powitał go, gdy ten otworzył mu drzwi.

— Witaj stary druhu — powiedział z uśmiechem.

— Może i stary, ale na szczęście dużo młodszy od ciebie — zażartował. John też się uśmiechnął, choć wcale nie było mu do śmiechu. Poza tym różnica wieku nie była wcale aż taka wielka.

Usiedli wygodnie w jego salonie. Sącząc chłodne, świeżo wyciskane soki, których gospodarz był wielkim fanem, podziwiali nowy obraz Rembrandta, który zakupił. Zachwycali się jego światłem i fakturą dzieła. Dokładnością wykonania i mistrzowską kompozycją dzieła.


Francis lubił tu przychodzić. Czuł się swobodnie, a naturalny wdzięk Johna pozwalał mu na to, aby rozkoszować się życiem, bez tego zadęcia, jakie miało większość tak bogatych ludzi. On nadal pozostał skromnym, naturalnym i życzliwym człowiekiem.

— Pozwoliłem sobie na ten ostatni zakup — zaczął. — Chcę go po mojej śmierci przekazać do muzeum. Niech się nie pałęta po zamkniętych, prywatnych kolekcjach.

Francis pokiwał głową, sącząc pyszny sok.

— Ale spotkaliśmy się dzisiaj w innym celu

Francis nastawił uważnie uszu i patrzył na niego w skupieniu.

— Powierzam ci swój największy sekret — westchnął John, a Francis siedział w bezruchu. Wyczuł, że to może mieć coś wspólnego z jego tajemniczym zniknięciem sprzed wielu lat.

— Otóż, jak wiesz, dawno temu zawieruszyłem się na prawie dwa lata. Wiem, że mnie szukałeś — John uśmiechnął się z lekką nutą przebiegłości, ukazującą się na jego wydatnych wargach. — Cóż… nie mam ci tego za złe, że mnie poszukiwałeś. W innych okolicznościach nawet bym ci za to serdecznie podziękował. Ale wtedy — wierz mi przyjacielu, nie mogłem się z tobą skontaktować. Dałem też słowo wielu znaczącym ludziom, że nie pisnę nikomu ani słowa. Przez dwadzieścia pięć lat sam dźwigałem to brzemię na swych barkach. Tylko moja ukochana wiedziała o tym. Tylko jej mogłem ufać w tym względzie. — John westchnął ciężko i mówił dalej. — Jednak teraz zbliża się czas, gdy będę mógł o tym opowiedzieć.

Francis chłoną w skupieniu każde jego słowo.

— Ale nie osobiście — zaznaczył John. — Nie usłyszysz ode mnie żadnego słowa na ten temat przyjacielu — powiedział do wyraźnie zawiedzionego Francisa. — Ale będziesz mógł je kiedyś przeczytać — o ile dożyjesz — dorzucił z uśmiechem. — Kiedyś musiałem przysiąc grupie osób, że dopiero dwadzieścia lat po mojej śmierci będzie można opublikować te notatki. W nich jest wszystko o mojej wyprawie, cała prawa o ludziach, których spotkałem i ich życiu — westchnął głęboko, jakby coś sobie właśnie przypomniał. — To dziwne — kontynuował, jak wiele mitów i opowieści okazuje się prędzej czy później najzwyklejszą prawdą, odzianą w legendy — westchnął z rozrzewnieniem. — W tej oto skrzynce — wskazał wzrokiem Francisowi wykonany ze srebra kuferek — znajdują się moje notatki, szkice, a nawet kilka fotografii.

Francis już prawie wrzał z ciekawości. Przełknął teraz jednak tylko ślinę i delikatnie oblizał wargi z emocji.

— Proszę cię, abyś przez najbliższe 20 lat strzegł tego skarbu, a potem, zgodnie z moją wolą, którą masz tutaj na piśmie — mówiąc to podał mu podpisany dokument — należy wydać to dzieło i sprzedawać po cenie minimalnej jednego dolara za sztukę. Na wskazanym koncie bankowym jest zdeponowana suma, która z pewnością pokryje wszelkie związane z tym koszty. Resztę, która zostanie, należy wydatkować na sierocińce, bezdomnych i domy opieki. Jutro pojedzie z tobą mój sekretarz i razem zdeponujecie skrzynkę w banku. Przez dwadzieścia lat nikt — nawet ty, nie ma prawa otworzyć skrytki, w której zostanie umieszczona. Tak będzie najlepiej — John westchnął po raz kolejny. — Nie zdziw się też — dodał — jeśli Mahika zniknie bez śladu po mojej śmierci. Tak musi być i o nic jej nie pytaj.

Tego już było Francisowi za wiele. Zagadka goniła zagadkę. — Dlaczego on mi nie ufa — kłębiło mu się w głowie. — Załatwiali razem tysiące spraw wartych miliony, rozmawiali ze sobą o tak poufnych sprawach, że wstydziłby się je wyznać nawet żonie, a teraz — w tej jednej kwestii pozostawał od lat nieugięty. — To musi być jakaś grubsza sprawa — głowił się. — Może jakaś tajemnica, która może zmienić losy świata? — Francis dobrze wiedział o idealizmie swego przyjaciela i jego głębokim dążeniu do poprawy losów tego świata.

Chciał on, aby było to piękne, przyjazne miejsce dla każdego, gdzie wszyscy mają wszelkie środki i możliwości, aby realizować swój prawdziwy, największy potencjał. Chciał dla wszystkich godnego i owocnego życia. Z całych sił starał się przez lata, aby ludzie, firmy i korporacje również to zrozumieli i powoli wprowadzali w życie. Godzinami mógł opowiadać o tym, jak wprowadzenie pewnych wynalazków lub chociażby czerpanie z energii z paneli słonecznych postawionych na pustyniach, zrewolucjonizowałoby nasze życie i zasoby.

Jednak ci, którzy mieli w głowach stary model funkcjonowania świata i byli jeszcze przywiązani do przestarzałych już obecnie technologii opartych tylko na ropie i węglu, opornie przyjmowali jego argumenty. To byli ludzie, którzy mieli wiele ogromnych firm, zarabiających miliardy na dotychczasowym stanie rzeczy. Bronili się więc zaciekle przed zmianami. Nie chcieli wypuścić ze swojej ręki tego, co dawało im zyski, nawet pomimo tego, że zmiany, które by wprowadzili, dałyby natychmiastową wolność i energię wszystkim mieszkańcom Ziemi. To ich przerastało. Oni chcieli zachować swą władzę nad innymi. Nie mogło im się pomieścić w głowach, że ludzie wcale nie musieliby pracować, a większość uciążliwych prac mogłyby już teraz wykonywać za nich inteligentne automaty.

— Ach ci idealiści — skomentował swoje myśli Francis. — Wciąż im się roi, że ludzie mogą być dobrzy, a Ziemia może być rajem dla wszystkich. Westchnął też na wspomnienia, jak to John latami przekonywał go do przejścia na wegetarianizm. — To uratuje świat — zaręczam Ci — mówił mu często.

John podsunął mu przygotowane wcześniej dokumenty. Francis skwapliwie złożył na nich swój podpis. Odtąd był jedynym powiernikiem jego tajemnicy. Oczywiście były tam punkty mówiące o tym, co by mu się stało i jakie poniósłby kary, również finansowe, gdyby złamał warunki tej umowy. Odpowiednie dyspozycje miały zostać wydane również bankowi, w skarbcu którego miała spoczywać srebrna skrzynka. Nikt odtąd nie mógł się do niej dostać przez długie 20 lat.

Ale on nie od dziś był prawnikiem i wiedział, że każdy prawie zapis można podważyć, a podpis zanegować. Wiedział, że John liczył w tym względzie bardziej na ich długoletnią przyjaźń i lojalność, niż jego prawnicze serce, które jest niczym wiatr nocnej pustyni — wieje chłodem i przenika do szpiku kości obawiających się go ludzi.


Porozmawiali jeszcze o sztuce, zdrowym odżywianiu i pięknie życia. John miał tyle planów, ale realizował je już głównie poprzez internetowe eskapady.

— Jak to dobrze, że tyle miejsc można teraz zobaczyć przez internet — cieszył się. — Zresztą większość z nich już i tak zwiedziłem. Z życia trzeba się cieszyć, dopóki trwa — mówił, ale Francis dostrzegł w jego oczach błysk lekkiego zawodu.

To już 25 lat Mahika gościła w tym domu, ale, w odróżnień od Johna, nie dostrzegł na jej twarzy żadnych znamion starzenia się. Wręcz przeciwnie — jej buzia wciąż błyszczała świeżością i radością życia.

Gdy teraz weszła, poczuł, jakby właśnie nastała wiosna.

— Dzień dobry — powitała go swym melodyjnym głosem, niosąc talerz pełny owoców — jagód, porzeczek czarnych i czerwonych, malin, czereśni i wiśni. — Trochę zdrowia dla każdego — powiedziała z czarującym i pełnym wdzięku uśmiechem.

— Witaj Mahika. Jak ty to robisz, że jesteś coraz piękniejsza i młodsza? — zapytał z westchnieniem.

A ona uśmiechnęła się po raz kolejny i odpowiedziała, siadając.

— Może mam dobre geny, albo miłość w sercu do wszystkich i wszystkiego. Powinieneś tego spróbować Francis — powiedziała z rozbawieniem.

— Haha, jeśli polecasz, to od jutra wszystkich pokocham. Przyda mi się kilka dodatkowych lat życia — powiedział radośnie.

— O nie kochany — powiedziała mrużąc oko. — Zrób to już dzisiaj, bo tylko teraz istnieje. Nie ma żadnego jutra, ani wczoraj.

— Zapamiętam to — pokiwał głową, podziwiając jej piękne oczy.

Nie wiedział dokładnie, ile ma lat. Zresztą podobno kobiet się o to nie pyta.

Mahika mu się podobała. John wiedział o tym od pierwszej chwili. Zresztą, podobała się każdemu. Roztaczała wokół siebie jakiś specyficzny rodzaj wdzięku i swoistej magii, która oczarowywała swym aromatem każdego, podobnie, jak barwne kwiaty na łące przyciągają owady. To była aura szczęśliwej, spełnionej kobiety, która jest świadoma swojej wartości, mądrości i piękna. Skrzyła się jak drogocenny klejnot na naszyjniku życia.

Francis czuł się zaszczycony, mogąc z nimi przebywać. — Oto ludzie, którzy przeżyli dobrze, zgodnie i pięknie kawałek swojego życia — cieszył się ich szczęściem. — Iluż ludzi, zamiast doceniać to, co mają i czerpać jak największą radość ze swego istnienia, pogrążało się w smutku, hazardzie, albo szkodliwych namiętnościach. I po co? — dziwił się. — Przecież to im w niczym nie pomagało, a wręcz przeciwnie.

Podziwiał ich spokój i harmonię. Mieli pod ręką wszystko, czego im było trzeba. Wielki, wygodny dom z ogrodem, basenem i lasem. Mnóstwo pieniędzy i udziałów w firmach, z których mogli korzystać do woli. Nic, tylko żyć wiecznie… — pomyślał rozmarzony. — Och — otrząsnął się Francis — czyżbym i ja został przez nich zainfekowany idealizmem — uśmiechnął się do swoich myśli.


— Cóż… — Francis z rozbawieniem skwitował swoje wspomnienia. — To było dawno. A teraz pora działać i ustalić, co to była za tajemnica, którą tyle lat skrywał John — pomyślał, uruchamiając auto. Ruszył powoli i wybrał numer telefonu, aby puścić wreszcie w bieg machinę działania, która czekała na tę ważną chwilę aż tyle lat.


John — ten wytrawny podróżnik i inwestor, nie przypuszczał nawet, ile czasu upłynie, nim jego zapiski ujrzą światło dzienne i jaki będzie ich dalszy los. Najwyraźniej nie znał dobrze tego, w czyje ręce powierzył swój sekret. Gdyby o tym wiedział, być może wybrałby kogoś innego, albo nawet sam je zlecił do druku, łamiąc tym samym słowo, które dał Radzie. Bo to chyba byłoby lepsze, niż trzymanie tych faktów w ukryciu, albo dostanie się ich w niepowołane ręce.

Cóż… jak to się często zdarza, życie czasem pisze dziwne scenariusze i miesza nam nawet najlepsze plany. Tak było i tym razem.


Francis odczekał dogodny moment, kiedy nie było w banku dyrektora, ani jego zastępcy. Jego zaufany, pracujący tu człowiek poinformował go o tym telefonicznie. Spotkali się w umówionym miejscu na tyłach budynku banku. Tamten, używając specjalnej karty magnetycznej, otworzył wyjście awaryjne, którym weszli do środka. Kamery w tym czasie zostały przekierowane tak, że ochroniarze widzieli zapętlony obraz pustych korytarzy, którymi szybko przemknęli. Zadbał o to suto opłacony człowiek.

Poszli prosto do skarbca. Tamten wstukał skomplikowany dwudziesto znakowy kod i dał zeskanować swoje oko czytnikowi. Te dane i tak zostały skasowane przez monitorującego ich fachowca od takich zabezpieczeń.

Obaj mieli na rękach eleganckie, skórzane rękawiczki. Otworzyli wspólnie grube, ciężkie drzwi skarbca i weszli do środka. Dwoma kluczami otworzyli dużą skrytkę. Ale na tym nie koniec. Wysunęła się z niej wykonana z grubej blachy jakby szuflada. Na jej szczycie był panel do wpisania kodu. I znowu człowiek, z którym tu wszedł, wpisał poprawną kombinację znaków. Rozległo się głośne kliknięcie i odskoczyło wieko skrzynki. Francis odetchnął z ulgą i zdjął z twarzy przeciwsłoneczne okulary. Spokojnie, aczkolwiek lekko drżącymi dłońmi, otworzył drzwi skrytki. Gestem pokazał tamtemu, aby się oddalił. Chciał zostać sam. Nie wiedział, czego może się spodziewać. To mogło być coś wielkiego. Podejrzewał, że znajdzie jakiś moduł wyrzutni rakiet, patent na urządzenie darmowej energii, albo diamenty lub nawet o wiele cenniejszy od nich painit lub kaliforn. Rozważał też, że były to wskazówki, jak dotrzeć do jakiejś kopalni złota, albo legendarnego skarbu Majów lub Azteków. Był gotowy na wszystko.


Wewnątrz była czarna, średniej wielkości skrzynka bez zamka. Ostrożnie otworzył jej wieko. W środku była ta sama szkatułka, którą już kiedyś widział u Johna. Gdy uchwycił tę wykonaną ze srebra skrzynkę, zdziwił się, bo była dość lekka. — Czyżby — zastanawiał się — w środku nie było nic? Serce mu zadrżało.

Kluczyk miał od lat przyszykowany. Swoimi sposobami odnalazł konstruktora tego cacka. Okazała suma szybko go przekonała do tego, aby przekazał mu klucze do wszystkich egzemplarzy, jakie wypuścił w ostatnim czasie na rynek. A było ich siedem. Dlatego teraz, trzymając w ręku pęk siedmiu kluczy, szykował się do działania. Wybrał pierwszy z nich i włożył go do dziurki, próbując lekko go przekręcić. Ale on ani drgnął. Zatem wybrał kolejny i powoli włożył go w zamek. Ten również nie zadziałał. Nie zrażony, wybrał trzeci z kolei. Ten, z lekkim oporem, przekręcił się. Francis przełknął ślinę i otworzył wieko z uśmiechem triumfu na twarzy.

Ale to nie trwało długo. W środku było coś płaskiego owiniętego w czarne sukno aksamitu. Sięgnął po to zawiniątko i szczęka opadła mu w dół ze zdziwienia gdy zobaczył, co właśnie trzyma w rękach. To była najwyraźniej jakaś księga i to taka, której nawet on nigdy wcześniej nie widział w całej swojej karierze. A przewertował mnóstwo opasłych tomów i wartościowych starodruków.

Okładka tego cacka wielkości zwykłej księgi była najbardziej niezwykła, jakąkolwiek widział. Na grubej, najwyraźniej okutej warstwą cienkiego złota okładce były misternie oszlifowane i ułożone w przedziwny wzór różnokolorowe kamienie szlachetne. Po środku połyskiwał z pewnością na różowo wielki brylant. Wokół niego było koło z szafirów i szmaragdów. I to wszystko zamknięte było w ośmiokąt wykonany z kamieni, których nigdy wcześniej nie widział. Gdy im się uważniej przyglądał, zauważył, że zmieniały one kolor w zależności od tego, pod jakim kątem na nie patrzył. — Co to jest? — pytał sam siebie. — Najbardziej jednak go zdziwiły cztery sferyczne kryształy, które usadowione były przy rogach tej księgi. Na jej dole znajdowało się kilka rzędów dziwnych symboli.

— Może to jakiś starożytny język? — przemknęło mu przez głowę.

Gdy zajrzał na tylną okładkę, zdziwił się jeszcze bardziej. Tam na złotej blasze wyryty był jakiś dziwny wzór spirali. Tu również znajdowały się jakieś sferyczne kamienie szlachetne przy rogach książki. Na dole dostrzegł te same tajemnicze znaki. Wyglądała poprzez to, jak stara księga przygotowana w zamierzchłych czasach dla jakiegoś króla.

Francis przełknął głośno ślinę i wstrzymując oddech otworzył księgę. Łapczywie zajrzał do środka.

Jego oczom ukazało się równe, odręczne pismo Johna.

Zaczął gorączkowo czytać.

„Gdy po raz pierwszy ujrzałem to miejsce, z początku pomyślałem, że wszystko mi się jedynie przyśniło. Było ono tak niezwykłe, że aż sam zacząłem wątpić w realność tego doświadczenia…”

Gdy doczytał ten wstęp, był zdziwiony. Przyjaciel dał mu wyraźne instrukcje, aby wydać te zapiski w najlepszym wydawnictwie w Nowym Jorku. Zdziwiło go jednak to, że miały być sprzedawane tylko po dolarze za sztukę. — Zatem to nie o pieniądze tu głównie chodziło — namyślał się. — Czyżby zatem były aż tak cenne? — wertował namiętnie kolejne strony. Nagle jego twarz stężała, a dolna szczęka sama opadła mu po raz kolejny tego dnia. Nie mógł uwierzyć w to, co sam przeczytał. — To było niesamowite. — Gdyby to była prawda — mówił do siebie — możnaby…

Rozejrzał się uważnie dookoła i sprawdził, czy człowiek, który go tu wprowadził, nie podgląda.

Wszystko było w porządku. Zamknął księgę i schował ją do swojej czarnej teczki, która nosiła już wcześniej, wiele tajemnic tego świata. Ale nigdy aż takiej. — To będzie hit, prawdziwa sensacja! — cieszył się rozgorączkowany. Nawet jeżeli na każdej książce zarobię, ja i jego spadkobiercy, po 40 centów, to i tak będziemy miliarderami. Każdy chętnie do niej zajrzy i ją przeczyta. Ludzie są spragnieni takich informacji. Już widział swoje nazwisko na pasku wiadomości i planszach najlepszych talk show-ów w kraju.

— A może by tak — dumał — wybrać się tam osobiście? Z kamerami i pokazać wszystko online? — zastanawiał się. — To jest pomysł — uśmiechnął się chytrze. — Wtedy będzie prawdziwy dowód na to, że to prawda. Bo chociaż widział te kilka fotografii, załączonych do księgi, ale przecież na filmie wszystko lepiej widać — uśmiechnął się z miną człowieka, który właśnie odnalazł swoje Eldorado. — W końcu wszyscy jesteśmy coraz bardziej ludźmi oglądającymi, niż czytającymi, nad czym wielokrotnie on, John i wielu ich znajomych szczerze ubolewało, widząc pustkę mentalną i brak ogłady, który to powodowało u wielu ludzi.

Francis zamknął skrzynkę i wsadził ją z powrotem do skrytki. Lekko pchnął jej szufladę, a mechanizm sam się zatrzasnął. Księgę natomiast pieczołowicie owinął w czarny aksamit i z namaszczeniem schował do nesesera.

Oto największa tajemnica jego przyjaciela — prawdziwy, wspaniały skarb, teraz spoczywał w jego rękach — cieszył się, wychodząc z pomieszczenia. Wystarczyło skinienie głową, a ten, który go tu wpuścił, znowu — używając karty magnetycznej dyrektora banku, otworzył mu drzwi na zewnątrz. Nie musiał mu nic mówić. Tamten też wiedział, że nazajutrz na jego koncie pojawi się spora sumka. Francis zawsze dotrzymywał słowa. Jak dotąd nigdy się na nim nie zawiódł. Tamten zatrzasnął za nim drzwi i poszedł zacierać jakiekolwiek ślady ich tu obecności.

Wynajęty spec od systemów komputerowych już uruchomił odpowiednie procedury wymazujące z danych banku jakiekolwiek informacje o tym, co się stało. — Tak, elektronika to wspaniała rzecz. Nie ruszając się z domu, mogę robić cokolwiek i gdziekolwiek zechcę — uśmiechnął się, popijając zimy sok na werandzie swojego domu nad brzegiem morza na Hawajach.


Francis ucieszony zmierzał na miejsce na parkingu, gdzie zostawił swój samochód. Nie wiedział jednak, że nie tylko on czekał na tę okazję.

Gdy dochodził do swego auta, czarny mercedes zajechał mu drogę. Wyskoczyły z niego dwie zamaskowane osoby. Nim zdążył zareagować, zobaczył przed swoimi oczami wycelowany w niego pistolet. Drugi z nich wyszarpnął mu walizkę z ręki i pchnął go na ziemię. Gdy upadał, tamten strzelił w dwie opony jego nowiuśkiego Bentleya i z rozmachem wskoczył razem z tym drugim do auta.

Francis kątem oka widział, jak jego właśnie zdobyty skarb znika za drzwiami mercedesa, który odjeżdżał z piskiem opon. Początkowo przestraszył się, ale ponieważ nic mu się nie stało, szybko się otrząsnął.

Nauczony przez lata obcowania z grubymi rybami tego świata, zachował przytomność umysłu. Wyciągnął telefon i wybrał numer do swojego sprawdzonego człowieka.

— Czarny mercedes, ucieka właśnie na północ! Znajdź go i zabierz mu czarny neseser. Teraz! — wrzasnął do słuchawki. — To ważne!… Jak to!? — warknął wściekły po chwili i rozłączył się. — Na nikogo już nie można liczyć! — denerwował się.

Jego najlepszy człowiek, akurat dzisiaj, był w Oregonie. — Zanim zorganizuję innych ludzi, którzy mogliby to zrobić, tamten zdąży uciec. — Chyba, że… — myślał gorączkowo. Miał jeszcze jeden kontakt. Używał go w ostateczności. To był Greg — przywódca jednaj z grup nowojorskiego półświatka.

Z westchnieniem wstrętu i po dłuższym wahaniu wybrał jego numer.

— Witam, tu… — zaczął.

— A, to ty Francis? — usłyszał głos w słuchawce. — Miło cię słyszeć — dał się wyczuć nieszczery uśmiech tamtego.

— Tak, to ja, mam sprawę. Gdybyś dowiedział się czegoś o czarnym mercedesie, którego dwóch pasażerów skradło dziś o godzinie 11 neseser pewnemu człowiekowi, daj mi proszę znać.

— Oczywiście. Wiesz przecież, że zawsze możesz na mnie liczyć — powiedział wyniośle tamten.

— Dziękuję — bąknął Francis i rozłączył się. Co jak co, ale Greg wiedział o wszystkim w tym mieście. Zanim policja dostała jakiś nakaz lub informację o czymś, a nawet zgłoszenie, on już był dawno o tym poinformowany. Umiał działać szybko. Francis doceniał to, ale nie jego metody.


Greg rozsiadł się wygodnie w swoim fotelu. Wiedział, co za chwilę nastąpi. Miał czas, aby ułożyć pasjansa.

Po kilku minutach jego ochroniarze wpuścili do gabinetu na ostatnim piętrze drapacza chmur szczupłego mężczyznę. Greg wskazał mu krzesło. Tamten usiadł i położył teczkę na biurku Grega. Co jak co, ale wszyscy tutaj byli bardzo oszczędni w słowach. Tutaj liczyły się tylko twarde działania i mamona.

Greg uśmiechnął się minimalnie, widząc przed sobą czarny neseser. Nabrał głęboko powietrza i rozluźnił palce obu dłoni, jakby miał otwierać zamek szyfrowy „na słuch”. Pociągnął za oba zatrzaski walizki. Były zamknięte. Spojrzał na tamtego, który wzruszył tylko ramionami. Najwyraźniej on również nie znał szyfru. Grek uśmiechnął się i sięgnął do szuflady biurka. Wyjął z niej pęk małych wytrychów, robionych ręcznie na zamówienie i wybrał ten, który myślał, że będzie odpowiedni. Nie chciał niszczyć teczki — mogła mu się jeszcze przydać. Przynajmniej na razie — dopóki miał nadzieję na normalne jej otwarcie i nie stracił jeszcze swej anielskiej cierpliwości — krótkiej i gwałtownej.

Włożył cieniutki wytrych i pogmerał nim w zamku. Nie zadziałał. Wybrał więc kolejny. Ten również nie poskutkował. Uważnie przyjrzał się zamkowi i wybrał starannie trzeci wytrych. Tym razem, ledwie go włożył do zamka, ten odskoczył. To samo było z drugim zamkiem. — Więc jednak to prawda, co mówią, że do trzech razy sztuka — uśmiechnął się w myślach.

Ostrożnie otworzył wieko i zajrzał do środka. Podekscytowany oblizał wargi. Ostrożnie wyjął czarne zawiniątko. Zdjął czarny aksamit i oniemiał. Takiego cacka jeszcze nie widział. — Ładna robota — westchnął oglądając uważnie przedmiot z obu stron.

Spojrzał na wyczekującego gościa. Wydął wargi i sięgnął do drugiej szuflady. Tamten zamarł na ułamek sekundy. Rozluźnił się dopiero, gdy Grek powoli wyciągnął z niej książeczkę czekową i położył przed sobą na biurku. Sięgnął po swoje ulubione pióro ze złotą stalówką i wpisał kwotę na blankiecie. Spojrzał uradowany na swój podpis, oderwał czek i wręczył mu go.

Tamten zerknął pośpiesznie na kwotę, uśmiechnął się, widząc dziesięcioprocentowy naddatek i podziękował mu skinieniem głowy.

Greg delikatnym gestem wskazał mu drzwi. Mężczyzna ukłonił mu się nieznacznie, wstał i wyszedł. Z doświadczenia wiedział, że w takich miejscach lepiej być krótko i szybko z nich wychodzić, póki się jeszcze żyje.

Gdy ochroniarze zamknęli za nim drzwi, Greg sięgnął po księgę. Klejnoty przykuły jego uwagę, ale z doświadczenia wiedział, że treść może być o wiele cenniejsza. — W końcu nie ocenia się książki po okładce — uśmiechnął się. On również interesował się tajemnicami, zwłaszcza takimi, na których można było grubo zarobić. A zlecenie na tę księgę dostał aż z zagranicy.

Z zaciekawianiem otworzył księgę. Zdziwił się już pierwszym zdaniem napisanym na wewnętrznej stronie okładki.

„Tylko z tą księgą wejdziesz do królestwa…”

— Co to, biblia jakaś? — zastanawiał się i powoli zaczął wertować księgę. Czytał co poniektóre zdania i dziwił się coraz bardziej. — Czyżby to była prawda? — zastanawiał się, paląc swoje ulubione cygaro. — Nie, to zbyt niesamowite — mówił sam do siebie. — Silniki ante...anty...gra...wita...cyjne — wycedził wreszcie i zmarszczył czoło. — Co to może być?… Niewyczerpana energia próżni… Urządzenia zasilane enterem? Eterem — poprawił się, marszcząc czoło ze zdziwienia. Gdzieś już o tym słyszał… — A, przecież za młodych lat tak się usypiało golonych frajerów — uśmiechnął się. — Ale to chyba nie o to chodzi. Może to jakiś szyfr? Albo jakieś bajki… Albo książka fantastyczna, którą napisał w ostatnich latach? — snuł domysły, puszczając kółka z dymu, które zaczęły unosić się ku sufitowi.

Gdy jednak przełożył kartki na stronę, na której była wklejona fotografia, jego dolna szczęka opadła, a cygaro, które właśnie trzymał w ustach spadło i potoczyło się po podłodze.

W życiu nie widział takich urządzeń, a miał w tym rozeznanie, bo trochę szmuglował sprzętu wojskowego do partyzantów za granicę.

— Steven! — zawołał.

Drzwi się otworzyły i wszedł do środka pokaźnych rozmiarów mężczyzna, który był jego prawą ręką. Podszedł do biurka, za którym siedział.

— Zawiadom Jamesa. Mamy to — powiedział krótko Greg.

— Okej szefie — potwierdził tamten. — A co to? — powiedział, podnosząc z ziemi palące się cygaro.

— Właśnie rzuciłem palenie — powiedział beztrosko Greg. — To bardzo niezdrowy nałóg — przymrużył szelmowsko oko.

— Rozumiem szefie — powiedział Steven i położył cygaro na popielniczce.

— Odwołaj również Jose. Może już wrócić z tego swojego Oregonu — zaśmiał się.

Steven kiwnął głową i wyszedł z pokoju, aby wypełnić polecenia szefa. Dobrze wiedział, gdzie jest tamten i że to na pewno nie był Oregon.


Greg znowu rozsiadł się w fotelu, aby spokojnie dokończyć pasjansa. — Najwyraźniej życie ma jeszcze dla mnie parę niespodzianek — zdumiewał się, układając karty.


James był zadowolony. Właśnie otrzymał telefon od człowieka, który go zapewnił, że „książka” jest w drodze. — To dobrze — pomyślał. — Wszystko się wreszcie zaczyna układać.

Wybrał telefon do Toma i poczekał, aż tamten odbierze.

— Tak? — odezwał się jego niecierpliwy głos.

— Przesyłka w drodze. Powiadom Marco.

— Okej — powiedział tamten gorączkowo i się rozłączył.


Jednak James myślał o czymś innym. Jego chytry plan właśnie miał się zrealizować. Postanowił jednak nieco nagiąć warunki wcześniejszej umowy. Miał im sprzedać ten rękopis. Ale przecież nikomu nie przyrzekał, że w chwili sprzedaży nie może być kogoś jeszcze, chętnego do kupienia go — zachichotał, rozbawiony swoją przewrotną błyskotliwością.

Lubił to małe wynajęte biuro, z którego czasem nadzorował swoje interesy i obserwował rozwój wydarzeń. Wiedział, że jeżeli chce trzymać w tym mieście rękę na pulsie, to musi być właśnie tutaj.

Wyjrzał przez okno na widoczny w oddali plac świętego Piotra. — Tak, to piękne miejsce. Tutaj krzyżują się setki odwiecznych tajemnic — pomyślał, patrząc na tłumy ludzi, którzy beztrosko spacerowali, choć w ich pobliżu była być może największa tajemnica tego świata. Oni jednak uganiali się za gołębiami, patrzyli w chmury, całowali się, albo robili sobie zdjęcia na tle bazyliki.


W tym mieście od wielu lat ludzie poszukiwali prawdy i świętości. Przyjeżdżali tutaj, aby choć raz w życiu zetknąć się z sacrum tego miejsca. Tego przynajmniej chcieli tu zaznać. I piękna, które spoglądało na nich z każdego obrazu, fresku czy rzeźby. Niektórzy byli zauroczeni, inni rozczarowani. — Gdyby tylko wiedzieli naprawdę, co tu się dzieje… — westchnął z ponurym uśmiechem. — Ale oni niewiele wiedzą. Uganiają się za zewnętrznym blichtrem wystawionym na pokaz dla odwrócenia uwagi ludzi… Tego co się faktycznie tutaj dzieje… Jak to w życiu — westchnął Marco, który dowiedział się przed chwilą sms-em od swojego sekretarza, że rękopis, który kiedyś już raz pojawił się w jego życiu, znowu ma okazję wpaść mu w ręce. Szybko mu odpisał „Bogu niech będą dzięki :)”. Był teraz na audiencji w dużej grupie i nie mógł rozmawiać. — Jednak ta technika pomaga ludziom — stwierdził, chowając ustawiony na wibracje telefon. — Nie będą nam podburzać ludzi i mieszać im w głowach — pomyślał chytrze. — Ta sprawa musi ucichnąć. Gdyby się ludzie dowiedzieli, chcieliby sami to sprawdzić — dumał. — A wtedy cały porządek świata ległby w gruzach — obawiał się, patrząc przez wielkie okna na różnobarwny tłum, który zachowywał się jak jeden, wielki organizm przetaczający się po ulicach tego wiecznego miasta.


Tymczasem Greg wertował księgę. Nie był biegły w tych sprawach, ale pożółkłe fotografie wyglądały na autentyczne. Powoli zaczął się zastanawiać, czy nie wziął od niego za mało. — Może to jakaś książka, a może… — aż mu się gorąco zrobiło. — W każdej bajce jest trochę prawdy — mówiła mu babcia, gdy opowiadała historyjki na dobranoc. Greg zaciągnął się cygarem i zaczął myśleć.

— Steven! — zawołał.

Drzwi się otworzyły i jego zausznik pokazał się z pytającym wyrazem twarzy.

— Zrób mi z tego dokładne odbitki — powiedział, pokazując księgę. — A tu, tu i tu powiększ… — przekładał kolejne strony, chcąc mu pokazać, o co dokładnie mu chodzi.

— Okej szefie — powiedział tamten i zniknął za progiem drzwi wraz z tomem.

— Tylko, żeby mi żaden kamyk nie zniknął! — rzucił za nim. Tamten tylko skinął głową, nie odwracając się nawet.

Greg intensywnie myślał. — Może to jakaś grubsza afera? W końcu Watykan ma umoczony tyłek w wiele nieciekawych spraw. Popierali Hitlera, mają ogromne udziały w nieruchomościach w Europie i do tego jeszcze swój bank, którego nie wszystkie sprawy są czyste — dumał. — Zobaczymy, jak się ta sprawa rozwinie — zdecydował.

Wszedł Steven i wręczył mu ładnie zbindowane ksero księgi.

— Proszę szefie.

— Dzięki — powiedział Greg. — Słuchaj, mamy jeszcze kontakt do Paolo?

— Jasne, je nam z ręki.

— To dobrze. Poleć mu, aby dyskretnie obserwował Jamesa i ustalił, kim jest ten Marco.

— Szykuje się jakaś robota, szefie? — zapytał z nadzieją w głosie.

Greg spojrzał na niego przenikliwie.

— Dawno nie byłem u mamy w Neapolu — wyznał uczciwie Steven.

— Może i tak… — wycedził Greg. — Bądź przygotowany… A, i w razie czego zrób rezerwację na przyszły tydzień. Ale do Rzymu. Najpierw tam trochę pospacerujesz — powiedział, a tamten delikatnie posmutniał. — Przyda ci się nieco ruchu — dorzucił. — Spasłeś się ostatnio — wskazał wzrokiem na jego zaokrąglony brzuch.

Steven natychmiast się wyprostował i wciągnął przeponę do środka, chcąc wydać się szczupłym na tyle, na ile to było w tej chwili możliwe.

— Nie martw się — mamusia cię podpasie, haha. Po robocie dostaniesz dwa tygodnie wolnego — ledwie dokończył, a na twarzy Stevena zagościł szczery uśmiech pokazujący jego dwa złote zęby.

— A księgę wyślij — dorzucił.

— Tak jak zwykle? — bardziej upewnił się, niż zapytał ucieszony Steven.

Greg kiwnął głową i położył się na kanapie. Chciał powertować jeszcze ksero.

Steven zniknął z pokoju, cicho jak duch. Nauczył się tego jeszcze za młodu.


Marco podczas przerwy dotarł do swego biura. Tom od razu wręczył mu notatki, które porobił w trakcie rozmowy z Jamesem. Pokiwał głową i zabrawszy je, poszedł do swego gabinetu, aby wszystko dokładnie przemyśleć. — W końcu 5 milionów Euro to nie jest mała suma — pomyślał z lekkim zdenerwowaniem. Liczył na kwotę 2—3. Zresztą tyle początkowo tamten sugerował. Ale ponoć miał jakieś dodatkowe wydatki.

Marco westchnął głęboko. Odkąd oddał się na służbę Panu, wciąż musiał załatwiać takie sprawy. Co rusz pokazywały się gdzieś jakieś dokumenty, które mogły skompromitować Watykan, albo zburzyć dotychczasowy porządek świata. A on stał na straży, aby do tego nie dopuścić. Jego podpis znaczył tu wiele. Pieniądze przepływały przez jego ręce, a ład i spokój mogły dzięki temu nadal tu panować.

Marco cieszył się, że mógł w taki sposób służyć ludziom. — W końcu jesteśmy ich pasterzami, a one owieczkami, o które dbamy — uśmiechnął się gorzko. Zawsze czuł ulgę, gdy niewygodne dla kościoła dowody mogły spocząć w zalakowanych kopertach i zamykanych skrytkach tajnych archiwów Watykanu, mieszczących się głęboko pod ziemią. Tam mieli dostęp tylko tacy jak on i archiwariusze, których zadaniem było dokładne opisanie zawartości tego skarbca.

Niewielu wiedziało, że te zbiory dotyczą nie tylko kościoła czy wiary, ale również wielu wynalazków, finansów i niewygodnych dla władzy świata faktów historycznych, o których woleliby zapomnieć, albo je przemilczeć. Było tam też ogromne archiwum dotyczące osób, które mogły zagrozić władzy Watykanu. Bo jego ludzie byli wszędzie i pociągali za odpowiednie sznurki wtedy, kiedy chcieli.

Docelowo nikt poza takimi jak on, zaufanymi ludźmi, nie miał już nigdy więcej oglądać zdeponowanych tu dokumentów czy artefaktów. Jego mentor i przewodnik mówił mu, kiedy podjął się tego zadania, że ich bractwo jest jak oddział reanimacyjny, powołany do utrzymania dobrego zdrowia ludzkości i zachowania wiary.

Marco chodził po pokoju i spoglądał z dumą na wszystkie te nagrody i odznaczenia, które uzyskał przez ostatnie trzydzieści lat służby kościołowi. Oczywiście były one tylko dla niego. Nawet nie wszyscy kardynałowie znali jego misję. Dla większości z nich był tylko biskupem pomocniczym, odpowiedzialnym za konferencje, spotkania i kontakt z mediami. Dla wtajemniczonych był strażnikiem, dbającym o dobre imię kościoła.

A teraz wpatrywał się przez okno w tłum ludzi spacerujących po placu Świętego Piotra i szykował się do kolejnej bitwy. Musiał tylko zebrać odpowiednią do tego amunicję, czyli zasoby finansowe.


Greg tymczasem czytał jego pierwszą od wielu lat książkę. O dziwo, ta pochłonęła go bez reszty. Zapomniał nawet o obiedzie, tylko namiętnie wertował kolejne kartki, ukazujące odręcznie zrobione notatki.


Z początku nie wierzyłem w powodzenie tej ekspedycji. Jednak Chris mnie do tego gorąco namawiał. Wiedziony jakimś szóstym zmysłem, czy też intuicją, podsuwał mi co rusz nowe wątki, odkrycia i wskazówki, które wydatnie posuwały naszą pracę do przodu.

Dowiedział się m.in., że w Watykanie natrafiono na tajne informacje o przejściu, którym można było się dostać do dziwnej, nikomu nie znanej krainy.

— A to ci heca — zaciekawił się Greg i czytał dalej.

„Na szczęście dostęp do niego był wielce utrudniony” — pocieszał się pewien biskup w służbowej notatce.

Jako wytrawny podróżnik i archeolog, Chris od razu się tym zainteresował. Szybko dotarł, przez zaufanych mu ludzi, do dokumentu, na którym niejaki Marco opisywał, że zebrane dowody wskazują jednoznacznie na to, że to, co wydawało się jedynie legendą, może być jednak prawdą. Doradzał, aby zaangażować wszelkie środki do sprawdzenia tego i powstrzymanie ewentualnego rozprzestrzeniania się tych informacji, które mogłyby wprowadzić wśród ludzi nieopisany chaos. No i poważnie zagrozić władzy kościoła. Notatka opatrzona była dopiskiem „Agartha — top secret”.

Chris sporo za nią zapłacił, ale było warto. Dzięki temu wiedzieliśmy, że to, co mówił poznany przez niego ksiądz Antoni, było prawdą. Antoni czasem był kurierem i przechodziły przez jego ręce różne ważne dokumenty. Oficjalnie nie miał się z nimi zapoznawać, ale od czasu, gdy postanowił zerknąć, przynajmniej na te niezapieczętowane, przeraził się. Oto okazało się, że instytucja, której ufał i wierzył jako ostoi prawdy i miłości, tropiła i zwalczała niewygodne dla niej fakty. Nie wahała się ona, aby zaangażować spore kwoty pieniędzy w zatuszowanie niektórych informacji, a nawet… — gdy po raz pierwszy o tym przeczytał, aż nim wstrząsnęło — ich niszczenie lub ukrywanie na wieki w podziemnych archiwach.

Kiedy jednak przeczytał, że dwaj, którzy odnaleźli jakieś dokumenty z czasów drugiej wojny światowej, mówiące o finansowaniu przez kościół części kampanii Hitlera, mieli „zniknąć”, postanowił działać. Odtąd otwierał wszelkie listy, które trafiały mu w ręce i robił ich kopie. On również był w służbie Pana, a ten przecież mówił wyraźnie, aby żyć w prawdzie i nadziei — podkreślał, robiąc swoje prywatne archiwum prawdy.

Miał nadzieję, że to wszystko kiedyś się przyda tym, którzy naprawdę służą Bogu i społeczeństwu. Cieszył się skrycie ze swojej misji i postanowił poszukać na zewnątrz takich jak on, którzy szukali prawdy i chcieli, aby każdy był poinformowany o tym, co istotne dla życia i ludzkości.

Podziwiałem jego szlachetną postawę i to, że być może naraża się na niebezpieczeństwa lub dymisję w niełasce. Ale bez takich ludzi jak on, ten świat dawno byłby już zniszczony. Odkąd pieniądze decydowały o ludzkich sumieniach, nie było tu prawdy, a tylko wyważone, a właściwie odmierzone monetami i banknotami opinie, które warto było oficjalnie prezentować.


Greg przerzucił kilka kartek do przodu.


W ciągu miesiąca zbierania materiałów na wschodzie, wielokrotnie natrafialiśmy na legendy opisujące tajemniczą krainę, do której dawno temu uciekła wysoko rozwinięta cywilizacja. Schroniła się tam przed wojnami i zdziczeniem reszty ludzkości. Nie mogli wytrzymać panującej tu atmosfery i bezprawia.

Podania opisywały, że znaleźli przejście do nieznanego nikomu obszaru ziemi i tam się ukryli. W ten sposób stracili na wiele lat kontakt z pozostałymi mieszkańcami ziemi.

Czasem się zastanawiałem, czy przypadkiem wydrążone wewnątrz ziemi wielkie tunele, które znajdowano ostatnio w różnych zakątkach świata, nie prowadzą przypadkiem właśnie do nich.

Takie informacje podsyciły wielce moją ciekawość. I odtąd z prawdziwą namiętnością wyszukiwaliśmy podobne informacje i tych, którzy mogli nam coś opowiedzieć o tej dziwnej krainie. Idąc tropem legend i naszych informatorów, dotarliśmy wysoko w góry.

W jednym z klasztorów, umiejscowionym pośród niedostępnych szczytów w Himalajach, pewien bibliotekarz pokazał nam — po wielu namowach i przekonywaniach naszego zaprzyjaźnionego od lat przewodnika, że jesteśmy uczciwi i szukamy tylko prawdy, niczym spragnieni wędrowcy wody — starą, grubą i ręcznie zapisaną księgę. Gdy nam ją podawał, czuło się jego wzruszenie i dałbym nawet słowo, że ujrzałem w jego oczach łzy. Zawierała ona ponoć w jednym rozdziale opis drogi do Agarthy, legendarnej krainy, z której miała kiedyś — według jego słów, nadejść wielka pomoc dla naszej cywilizacji. Tak przynajmniej mówiła legenda.

Nikt w klasztorze nie znał tego starego języka, w którym była zapisana księga. Mnisi mieli tyko strzec tego skarbu po wsze czasy. Tak nakazywała im tradycja, więc robili tak od wielu stuleci. Księga leżała zakurzona i nikt się nią nie interesował.

Zaciekawiony wertowałem ją, bo zawierała również ryciny i szkice. Miałem przeczucie, że tutaj kryje się klucz do rozwiązania naszej tajemnicy. Trzeba było jednak znaleźć kogoś, kto potrafi go odczytać.

Całe dwa tygodnie zajęło mi znalezienie kogoś, kto zna ten dialekt. Musiałem uruchomić wszystkie swoje kontakty. Wysłałem wiadomości do wielu znajomych lingwistów, uniwersytetów i tłumaczy. Okazało się jednak, że to opat klasztoru pomógł mi najbardziej. Wysłał wiadomość do swojego znajomego z Indii, który znał pewnego Tybetańczyka, który teraz mieszkał w Nepalu. Był to wiekowy już człowiek, który był kiedyś w jednym z klasztorów w Tybecie. Potem jednak opuścił go i ruszył wraz z ojcem i rodziną w poszukiwaniu lepszego życia. On kiedyś zgłębiał ten zapomniany język, wraz ze swoimi współbraćmi. Wielu z nich już jednak nie żyło. Być może nawet był on ostatnim, który mógłby odczytać tę księgę.

Po wielu namowach i pokazaniu mu zdjęcia jednej z kart tej księgi, postanowił nam pomóc. Słyszał o niej już kiedyś, ale nigdy jej nie widział. Dotarło do niego nawet przed laty, że na pewno zaginęła. Dlatego był gotowy podjąć tę podróż i spróbować odczytać księgę.

Cieszyłem się na myśl, że nasze prace wreszcie posuną się do przodu. Musiał jednak upłynąć kolejny tydzień, nim w końcu go powitaliśmy w klasztorze. W międzyczasie dowiedzieliśmy się, że chociaż wielu tutejszych mnichów słyszało o tej krainie, to nikt z nich tam nie był. Mówiło się tylko, że… podobno wiele lat temu, jeden z opatów zniknął kiedyś na rok i dopiero po tym okresie wrócił jakiś odmieniony, jakby młodszy i pełniejszy wigoru. Nic jednak nie mówił o okresie, w którym go nie było w klasztorze. Powiedział jedynie, że złożył śluby milczenia, i że nie może, póki co, nic nikomu powiedzieć.


To go już poważnie zaciekawiło. — Być może uda się na tym więcej zarobić — przemyśliwał sprawę, drapiąc się po zarośniętym policzku. Coś mu tu jednak nie pasowało. Postanowił się z tym problemem przespać. Zawsze tak robił i przeważnie dobrze na tym wychodził. Miał ten nawyk jeszcze ze szkoły. Kładł sobie zawsze zeszyt lub książkę pod poduszkę z nadzieją, że nazajutrz będzie wszystko umiał, a wiedza z jakichś tajemniczych powodów, sama przeskoczy mu z podręcznika do głowy. Co prawda nigdy to nie nastąpiło, ale nawyk mu pozostał. W końcu w życiu trzeba mieć jakąś nadzieję. Choć świętej pamięci ojciec powtarzał mu zawsze, że w życiu to trzeba być wytrwałym i twardym.

Dlatego z podziwu godną wytrwałością kładł pomoce naukowe pod głowę, a następnego dnia spokojnie zżynał wszystko od Billa, który zawsze był przygotowany, umiał wszystko, a lekcje miał pięknie odrobione. Temu w szkole zawsze wszystko wychodziło. Co innego jemu. Do czasu jednak, jak ukończył tę szanowną państwowa instytucję. Wtedy wziął sprawy w swoje ręce i otworzył mały interes. Roznosił gazety i sprzedawał również szmuglowane papierosy. Interes nie był legalny, ale za to jakże dochodowy. — Dawne dzieje, ale powspominać miło — rozczulił się na chwilę. W końcu prawie każdy czasem wraca myślami do lat młodości, kiedy w głowie kłębiły się liczne pomysły i marzenia. I tylko one decydowały wtedy o tym, co i kiedy jest możliwe.

Ale teraz miał do przemyślenia małe co nieco.

— W życiu się tyle nie naczytałem. Aż mnie od tego mózgownica rozbolała — pocierał czoło i tył głowy. Schował ksero pod poduszkę na swej ulubionej kanapie i postanowił się nieco zdrzemnąć. Nic go tak nie uspokajało, jak błogie leżenie i pochrapywanie. Liczył, że tym razem znowu mu się przyśni jego słodka Lulu, panie świeć nad jej duszą…


Marco dreptał tam i z powrotem. Zerkał na plac św. Piotra przez okno i nerwowo zagryzał wargi. Ten James zaczynał go wkurzać. Najpierw chciał tylko trzy miliony za rękopis, potem cena podskoczyła do pięciu, a następnie chciał aż osiem, jeśli chcieli go kupić od ręki. Marco wziął głęboki oddech i rozpiął sutannę pod szyją. Najwyraźniej skoczyło mu ciśnienie na myśl o tym wszystkim. Sięgnął nerwowo po ziołowe pastylki uspokajające i zaczął je ssać. Od razu dwie.

Już by nawet przebolał ten wzrost ceny, ale teraz ten gamoń, ten… bandyta, podły James powiadomił Toma, który przekazał mu to drżącym głosem, że nie są jedynymi kupcami, a zostaną tylko zaproszeni do licytacji dokumentu wraz z jakimś tajemniczym panem X. — Nosz kur… — wyrwało mu się z ust, ale w porę powstrzymał się przed tym niezbyt urodziwym słowem, które już prawie zagościło na jego ustach.

— Ważne, że wkrótce te notatki będą moje — ucieszył się szyderczo. Nie sądził, aby ktoś jeszcze mógł ot tak od razu dać 8 milionów za nikomu nieznaną księgę. — Zwyczajną księgę z notatkami nabazgranymi odręcznie — pocieszał się w myślach, ale jakiś cień lęku i niepewności zagościł w jego sercu.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 17.06
drukowana A5
za 49.04
drukowana A5
Kolorowa
za 75.83