E-book
15.75
drukowana A5
37.39
Szpital dla psychopatów

Bezpłatny fragment - Szpital dla psychopatów


Objętość:
108 str.
ISBN:
978-83-293-0206-7
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 37.39

Powieść psychologiczna

Strona autora: www.KrzysztofTrybulski.pl

PROLOG. CZŁOWIEK, KTÓRY PODPISAŁ

O trzeciej siedemnaście w nocy deszcz uderzał w szyby tak mocno, jakby ktoś rozsypywał na parapecie garście drobnych kamieni. Mężczyzna stojący przy oknie nie poruszył się nawet wtedy, gdy za jego plecami otworzyły się drzwi. Na dziedzińcu szpitala migotała samotna lampa. Pod nią stał autobus bez oznaczeń. Silnik pracował, choć nie było w nim kierowcy.

— Nie mamy już czasu — powiedziała kobieta w białym fartuchu.

Mężczyzna odwrócił się. Twarz miał bladą, a na prawym policzku wąską kreskę świeżej krwi. Trzymał w ręku pióro wieczne, którym chwilę wcześniej podpisał ostatnią stronę dokumentu.

— Ile razy? — zapytał.

— Nie powinien pan o to pytać.

— Pytam, ile razy już to robiłem.

Kobieta nie odpowiedziała. Ułożyła na metalowym stole kartę z fotografią. Na zdjęciu mężczyzna uśmiechał się szeroko, jak ktoś uchwycony podczas udanych wakacji. Pod fotografią wydrukowano: ADAM WOLSKI. Data urodzenia zgadzała się z datą w jego dowodzie. Inne informacje były obce. Zawód: konserwator sprzętu laboratoryjnego. Stan cywilny: kawaler. Rodzina: brak.

— To nie moje życie — powiedział.

— Za godzinę będzie jedynym, jakie pan zna.

W korytarzu rozległy się kroki. Ktoś zaśmiał się krótko, po czym roześmianego uciszono. Kobieta sprawdziła zegarek i przesunęła w stronę mężczyzny niewielkie pudełko z magnetycznym zamknięciem. W środku leżał klucz i fotografia dziewczynki na czerwonym rowerze.

— Tego nie wolno usuwać — powiedział mężczyzna. — Bez względu na treść protokołu. Obiecaj mi.

— Pamięć o niej właśnie pana niszczy.

— Nie pamięć. To, co jej zrobiliśmy.

Nagle włączył się alarm przeciwpożarowy. Zamiast syreny z głośników popłynął spokojny kobiecy głos: „Próba ewakuacyjna. Personel proszony jest o pozostanie na stanowiskach”. Mężczyzna wsunął fotografię do kieszeni. Kobieta zauważyła ten ruch, lecz nie zareagowała.

— Jeśli rano będę twierdził, że pani kłamie, proszę mi nie wierzyć — powiedział. — Jeśli będę błagał o wypis, niech pani sprawdzi nagranie z tej nocy. A jeśli powiem, że jestem niewinny…

Urwał. Po raz pierwszy wyglądał na naprawdę przestraszonego.

— Wtedy? — spytała kobieta.

— Wtedy niech pani zapyta, dlaczego wszyscy tutaj nazywają się pacjentami.

Zza drzwi dobiegło trzykrotne pukanie. Kobieta otworzyła. Dwaj sanitariusze czekali z wózkiem. Mężczyzna sam się na nim położył. Zanim zapięto pasy, ujął kobietę za nadgarstek.

— Helena. Nawet jeśli nie zostanie ze mnie nic, nie pozwól im skrzywdzić jeszcze jednego dziecka.

Helena Radecka patrzyła, jak wózek znika za zakrętem. W dokumentacji wpisała: „Pacjent wyraził zgodę”. Później długo wpatrywała się w te cztery słowa. Podpis umieszczony na formularzu był prawdziwy. Wszystko inne coraz bardziej przypominało kłamstwo.

ROZDZIAŁ 1. WITAMY W DOMU

Najpierw był zapach. Adam rozpoznał środek dezynfekcyjny, wilgotną pościel i coś przypominającego gotowane ziemniaki. Potem usłyszał stukanie. Metal o metal. Powtarzało się regularnie, jakby ktoś w sąsiednim pomieszczeniu próbował nauczyć się rytmu starej piosenki.

Otworzył oczy. Sufit był popękany. Nad jego głową zamontowano prostokątną lampę przykrytą mleczną osłoną. W rogu pokoju stał fotel przykręcony do podłogi, a nad umywalką wisiało lustro z porysowanej stali. Okno nie miało klamki. Za szybą widział sosny i jasnoszare niebo.

Próbował wstać. Nogi okazały się zaskakująco słabe. Na lewym nadgarstku miał plastikową opaskę z numerem 47 i czerwonym paskiem. Pod numerem wydrukowano dwie litery: ZE. Przesunął palcem po plastiku. Nie potrafił przypomnieć sobie chwili przyjęcia.

Wczoraj wieczorem jadł kolację. Makaron z pomidorami. Zadzwoniła matka i zapytała, czy przyjedzie w niedzielę. Pamiętał nawet, że podczas rozmowy zmywał talerz, a telefon leżał na blacie obok ociekacza. Później… Później widział światła samochodu odbite w mokrym asfalcie. Czy prowadził? Czy był pasażerem?

Drzwi otworzyły się bez pukania. Do środka wszedł wysoki sanitariusz o szerokich ramionach. Niósł plastikowy kubek i niewielką tacę.

— Dzień dobry, panie Adamie. Jak samopoczucie?

— Gdzie jestem?

— W ośrodku.

— W jakim ośrodku?

— Leczniczym. Proszę wypić wodę.

Sanitariusz mówił uprzejmie, ale położył tacę poza zasięgiem ręki Adama. Przez kilka sekund mierzyli się wzrokiem.

— Chcę zadzwonić do rodziny.

— Najpierw badanie.

— Nie wyrażam zgody na żadne badanie. Chcę wiedzieć, kto mnie tutaj przywiózł.

— Proszę poczekać na panią doktor.

Mężczyzna wyszedł i zatrzasnął drzwi. Adam usłyszał obrót zamka. Rzucił się do klamki, ale ta była tylko krótkim, gładkim uchwytem. Uderzył w drzwi pięścią. Nikt nie odpowiedział. W końcu usiadł na łóżku, czując, jak serce tłucze mu się w piersi.

Po piętnastu minutach, odmierzonych według tykania zegara ściennego, przyszła kobieta. Miała około pięćdziesięciu lat, siwe pasmo nad lewym uchem i twarz człowieka, który bardzo rzadko okazuje zaskoczenie. Pod fartuch założyła ciemnoniebieski sweter. Nie niosła żadnych narzędzi, tylko teczkę.

— Dzień dobry, Adamie. Jestem doktor Helena Radecka.

— Chcę wyjść.

— Rozumiem. Zaczniemy jednak od rozmowy.

— Niczego nie rozumie pani. Zostałem porwany.

Radecka usiadła w fotelu, nie otwierając teczki. Adam zauważył, że siedzenie skierowano pod takim kątem, aby lekarz widział jednocześnie pacjenta i drzwi.

— Jaką mamy datę? — spytała.

Adam odpowiedział bez wahania. Lekarka nie skomentowała.

— A rok?

Powiedział. Dopiero gdy powtórzyła jego odpowiedź, usłyszał w jej głosie coś niepokojącego.

— Według pana wczoraj rozmawiał pan z matką. Czy pamięta pan jej imię?

— Krystyna. Po co pani pyta?

Radecka otworzyła teczkę i wyjęła odpis aktu zgonu. Nazwisko matki, data urodzenia, urzędowe pieczęcie. Adam zrozumiał tylko jedno: na dokumencie napisano, że Krystyna Wolska zmarła jedenaście lat wcześniej.

— To fałszerstwo — powiedział.

— Wiem, że takie wrażenie jest dla pana bolesne.

— Wczoraj słyszałem jej głos!

— To możliwe, że pamięta pan rozmowę bardzo wyraźnie. Wyrazistość wspomnienia nie świadczy jeszcze o jego aktualności.

Adam wydarł jej dokument, ale nie zdążył go przedrzeć. Radecka spokojnie skinęła głową ku drzwiom. Dwóch sanitariuszy weszło błyskawicznie. Jeden stanął przy Adamie, drugi zablokował wyjście. Nie dotknęli go.

— Nie jestem agresywny — powiedział Adam, cofając się.

— Właśnie dlatego nie ma potrzeby używać siły — odpowiedziała lekarka. — Chcę, żeby pan wiedział: jest pan tutaj bezpieczny.

— Od kiedy?

W ciszy słychać było tylko stukanie dochodzące zza ściany.

— Od jedenastu lat — odpowiedziała.

Adam spojrzał na własne dłonie. Wydawały się starsze niż jeszcze przed chwilą. Na grzbiecie prawej miał bliznę przypominającą literę Y. Nie pamiętał, skąd się wzięła.

— To niemożliwe.

Radecka przyglądała mu się uważnie.

— Panie Adamie, chciałabym dziś ustalić jedną rzecz. Co jest dla pana ważniejsze: dowiedzieć się, dlaczego pan tutaj trafił, czy opuścić to miejsce?

— Jedno i drugie.

— Nie zawsze można mieć oba.

Wstała, zamknęła teczkę i skierowała się do drzwi. Na progu odwróciła się jeszcze.

— Proszę dziś nie ufać głosom z wentylacji. Nie wszystkie należą do ludzi przebywających na tym oddziale.

Kiedy została sam, Adam dopiero wtedy zauważył, że metaliczne stukanie ustało. Zamiast niego z kratki nad łóżkiem dobiegł cichy męski szept:

— Czterdzieści siedem. Nie mów im o matce.

ROZDZIAŁ 2. WSZYSCY JESTEŚMY NORMALNI

Śniadanie podano o siódmej trzydzieści. Adam siedział przy stoliku z czterema miejscami, choć w sali jadalnej było ponad dwadzieścia pustych krzeseł. Nad oknem wisiała tablica: „REGUŁY WSPÓŁPRACY. Nie krzycz. Nie dotykaj innych bez zgody. Nie opowiadaj cudzych historii”. Ostatnia zasada została dopisana inną farbą.

Po jego prawej stronie siedział starszy mężczyzna o starannie przyciętej brodzie. Obierał jajko z taką dokładnością, jakby wykonywał doświadczenie. Naprzeciwko młoda kobieta rysowała palcem niewidzialne koła na obrusie. Czwarte miejsce zajmował niski, nerwowy pacjent, który zakrywał dłonią swój kubek.

— Nowy? — spytał brodacz.

— Podobno nie.

— A, to standardowa wersja. Marek Bielski. Numer dwanaście. Dawniej psycholog sądowy, obecnie ozdoba placówki.

Marek wyciągnął dłoń. Adam zawahał się, ale ją uścisnął.

— Jak się stąd wychodzi?

— Przez drzwi — odparł Marek. — Problem polega na tym, że drzwi prowadzą tam, gdzie chce dyrekcja.

Kobieta uniosła głowę.

— Nie słuchaj go. On wszystko zamienia w zagadkę, żeby ludzie do niego wracali.

— A ty? — spytał Adam.

— Julia. Dziewiętnaście. Numer, nie wiek.

Miała krótko obcięte włosy i czerwony ślad na przedramieniu po dawno zdjętej opasce. Spojrzała na Adama z dziwną mieszanką ciekawości i niechęci.

— Byłeś tutaj wcześniej — powiedziała. — Tylko inaczej wyglądałeś.

— Skąd wiesz?

— Bo wtedy jeszcze patrzyłeś ludziom w oczy, gdy ich okłamywałeś.

Niski pacjent odstawił kubek tak gwałtownie, że rozlał herbatę.

— Przestańcie przy nim — wyszeptał. — Na suficie jest mikrofon.

— Pan Roman uważa, że mikrofony są wszędzie — objaśnił Marek. — Czasami ma rację. Roman, chcesz naleśnika?

Roman pokręcił głową i zaczął wycierać rozlaną herbatę rękawem. Adam dostrzegł nad drzwiami małą ciemną półkulę. Kamera. Podobna była nad oknem, a trzecia wisiała nad zegarem. Nie było wątpliwości, że obserwowano ich także podczas posiłków.

— Wszyscy jesteście tutaj za coś? — zapytał.

— Ja za prawdę — powiedział Roman.

— Ja za błąd zawodowy, który kosztował kogoś życie — odparł Marek. — A Julia nie uznaje czasu przeszłego.

— Jestem martwa — powiedziała bez emocji.

Adam spojrzał na nią. Miała normalny, mocny puls widoczny na szyi. Oddychała. Właśnie odgryzła kawałek chleba. Nie wyglądała na osobę robiącą sobie żarty.

— Nie musisz mi wierzyć — dodała. — Ja też długo nie wierzyłam.

Do sali wszedł sanitariusz znany Adamowi z poranka. Na identyfikatorze miał imię KAMIL. Obszedł stoliki i zatrzymał się przy Marku.

— Pan Bielski. Po posiłku konsultacja.

Marek pobladł ledwie zauważalnie.

— Mieliśmy ją wczoraj.

— Zmiana planu.

— Czy pani Radecka wie?

Kamil nie odpowiedział. Podniósł tacę z niedojedzonym śniadaniem i odszedł. Marek śledził go wzrokiem aż do drzwi. W końcu wyprostował plecy.

— Adamie, pierwsza rada: kiedy ktoś tutaj mówi „zmiana planu”, zapytaj, kto ją zatwierdził. Druga: nigdy nie podpisuj dokumentu, którego końca nie widzisz. Trzecia…

— Milcz — przerwała Julia.

Marek zerknął na kamerę i naprawdę zamilkł.

Po śniadaniu pacjentów wypuszczono na dziedziniec. Otaczał go wysoki betonowy mur, za którym rosły sosny. W jednym rogu ustawiono plastikową ławkę, w drugim dwa donice z uschniętymi tujami. Adam przeszedł wzdłuż ogrodzenia, szukając bramy. Dostrzegł furtkę z elektronicznym zamkiem oraz tabliczkę z napisem: „STREFA B. PRZEJŚCIE TYLKO DLA PERSONELU”.

Julia podeszła bezszelestnie.

— Nie sprawdzaj ogrodzenia przy kamerze. Zapisują takie rzeczy.

— Dlaczego miałbym ci ufać?

— Nie powinieneś. Ale możesz sprawdzić coś sam.

Wskazała na widoczny nad murem fragment czerwonego dachu.

— Co widzisz?

— Budynek. Może portiernię.

— Widzisz komin?

— Tak.

— Zapamiętaj go. Jutro będzie w innym miejscu.

Adam spojrzał jeszcze raz. Komin był krótki, czarny, lekko odchylony. Nic szczególnego. Kiedy opuścił wzrok, Julia już odchodziła.

Przy ławce siedział Roman. Trzymał w dłoniach kawałek drutu zgięty w kształt ptaka. Podał go Adamowi, nie patrząc mu w twarz.

— Zrobili mi to na osiemdziesiąte urodziny — powiedział.

— Co takiego?

— Zabrali wszystkie dni, w których nie byłem tutaj.

Adam schował drucianego ptaka. Na wieży budynku, po drugiej stronie dziedzińca, znajdował się zegar. Wskazywał jedenastą czterdzieści. Zegar na jego sali wskazywał podczas wyjścia dziesiątą pięć. Na dziedzińcu spędził najwyżej kilka minut.

Zanim zdążył zapytać kogokolwiek o godzinę, odezwał się głośnik: „Pacjent czterdzieści siedem proszony jest do gabinetu”.

Wszyscy jednocześnie spojrzeli na niego. W ich twarzach zobaczył nie ciekawość, lecz coś bliższego współczuciu.

ROZDZIAŁ 3. DOKTOR NIGDY SIĘ NIE MYLI

Gabinet Radeckiej różnił się od reszty budynku. Miał drewnianą podłogę, prawdziwe zasłony i regał pełen książek. Pachniało kawą i papierem. Na biurku stała fotografia dwójki dzieci nad jeziorem. Adam od razu zwrócił uwagę na dziewczynkę na czerwonym rowerze widocznym w tle zdjęcia. Jej twarz była częściowo zasłonięta przez gałąź.

— Usiądzie pan? — zapytała lekarka.

— Chcę zadzwonić do adwokata.

— To rozsądna potrzeba. Odnotuję ją.

— Nie chcę, żeby ją pani odnotowywała. Chcę zadzwonić.

Radecka przesunęła ku niemu kartkę. W nagłówku widniało: „Wniosek o kontakt z pełnomocnikiem”. Pod spodem znajdowało się sześć pól, a ostatnie nosiło nazwę „Przyczyna odmowy”.

— Dlaczego jest tu już miejsce na odmowę?

— Ponieważ formularz przewiduje różne rozstrzygnięcia.

— A ile takich wniosków uwzględniono w ostatnim roku?

Lekarka przez chwilę nie odpowiadała. To wystarczyło.

— Zrobimy proste ćwiczenie — powiedziała w końcu. — Opowie mi pan swoje najwcześniejsze wspomnienie.

Adam przypomniał sobie kuchnię w mieszkaniu matki. Cerata w żółte kwiaty. Zimę za oknem. Zapach przypalonego mleka. Miał może pięć lat i zgubił mały czerwony samochodzik. Szukał go wszędzie, a matka znalazła zabawkę w bucie ojca. Ojciec śmiał się tak głośno, że musiał usiąść.

Radecka zapisała kilka słów.

— Dlaczego właśnie to wspomnienie?

— Bo jest moje.

— A gdybym powiedziała panu, że pański ojciec odszedł przed pana narodzinami?

— Powiedziałbym, że to nieprawda.

— Mam fotografie z jego pogrzebu. Dokumenty. Zeznania członków rodziny.

— Może pani mieć cokolwiek. To nie sprawi, że nagle zapomnę tamten śmiech.

Radecka zamknęła notes. Wyglądała na zadowoloną, co zirytowało Adama bardziej niż groźba.

— Właśnie — powiedziała. — Dla człowieka pamięć nie jest archiwum. Jest opowieścią, którą nieustannie sobie przedstawia. Nie chodzi o to, by panu odebrać przeszłość. Chodzi o to, by oddzielić doświadczenie od interpretacji.

— Podsuwa mi pani fałszywe dokumenty i nazywa to terapią?

— Poddaję próbie pańską pewność.

— A kto poddaje próbie pani pewność?

Lekarka spojrzała ku drzwiom. Adam po raz pierwszy miał wrażenie, że pytanie ją dotknęło.

Na ścianie wisiał dyplom uczelni medycznej oraz fotografia zespołu ośrodka. Kilkanaście osób w fartuchach stało na schodach. Adam rozpoznał młodszą Radecką i Kamila. Tuż obok nich był wysoki mężczyzna o twarzy zasłoniętej odbiciem światła na szkle. Nosił identyczną bliznę na prawej dłoni jak Adam.

— Kim on jest? — zapytał.

Radecka nawet nie odwróciła głowy.

— Który?

— Po lewej od pani. Ze złożonymi rękami.

— Proszę opisać twarz.

— Nie widzę jej dokładnie.

— To dlaczego jest pan pewien, że go zna?

Adam nie odpowiedział. Gdy próbował przypomnieć sobie wyraz twarzy mężczyzny, przed oczami pojawiła mu się fotografia dziewczynki na rowerze. Czuł nagły, nieuzasadniony smutek.

— Kiedy zostanę wypisany?

— Gdy odzyska pan zdolność do podejmowania bezpiecznych decyzji.

— To znaczy kiedy?

— Gdy będzie pan umiał rozpoznać konsekwencje własnych czynów.

Adam oparł łokcie na biurku.

— Pani doktor, a jeśli ktoś mnie tu przetrzymuje, bo boi się tego, co wiem? Jeśli wymyśliliście tę całą historię o jedenastu latach? Czy istnieje jakikolwiek dowód, który mógłby panią przekonać, że to pani się myli?

Radecka wysunęła z szuflady magnetofon. Stary sprzęt z przyciskami start i stop. Włożyła kasetę oznaczoną odręcznie cyfrą 47.

— Chce pan dowodu? Proszę posłuchać.

Z głośnika dobiegł szum, a następnie męski głos. Adam rozpoznał go natychmiast. To był jego głos, choć brzmiał trochę niżej, jak po długim płaczu.

„Nazywam się Adam Wolski. Nie chcę już nikogo skrzywdzić. Proszę nie pozwolić mi opuścić oddziału, dopóki nie będę wiedział, czego naprawdę chcę”.

Nagranie urwało się. Adam siedział nieruchomo. Wiedział, że głos można podrobić. Wiedział również, że gdy człowiek słyszy samego siebie wypowiadającego obce słowa, argumenty przestają być takie proste.

— Kiedy to nagrano? — wyszeptał.

— Na początku pobytu.

— Dlaczego powiedziałem coś takiego?

Radecka nie odpowiedziała od razu. Wzięła fotografię dzieci znad jeziora i położyła ją ekranem do dołu.

— Bo są rzeczy — powiedziała — od których nawet najsilniejszy człowiek chce uciec.

Gdy Kamil odprowadzał Adama do sali, minęli korytarz zamknięty stalowymi drzwiami. Za nimi ktoś płakał. Dziecięcym głosem, zbyt wyraźnym, by pomylić go z radiem.

— Macie tu dzieci? — zapytał Adam.

Kamil przyspieszył kroku.

— Nie mamy oddziału dziecięcego.

Adam oglądał się za siebie aż do zakrętu. Tuż przed zniknięciem drzwi usłyszał słowa: „Nie zostawiaj mnie drugi raz”.

ROZDZIAŁ 4. TERAPIA BÓLU

Pokój badań znajdował się na piętrze, do którego nie prowadziły zwykłe schody. Kamil otworzył windę kartą, a potem wpisał kod na klawiaturze ukrytej wewnątrz metalowej poręczy. Adam zapamiętał rytm stuknięć, choć nie dostrzegł cyfr. Dwa krótkie naciśnięcia, pauza, trzy następne. Winda zjechała zamiast pojechać w górę.

— Dokąd jedziemy?

— Na obserwację.

— To coś innego niż konsultacja?

— Nie mnie o tym decydować.

— A może mógłbyś zdecydować, żeby nie udawać, że niczego nie rozumiesz?

Kamil spojrzał na niego w wypolerowanym fragmencie ściany.

— Jeśli chce pan przeżyć tu spokojnie, niech pan nie zmusza ludzi do wybierania stron przy kamerach.

Winda zatrzymała się w podziemiu. Korytarz był nowoczesny, prawie sterylny, zupełnie niepodobny do zniszczonych sal na górze. Szklane drzwi, gładkie ściany, przygaszone lampy. Adam dostrzegł na tablicy nazwę „SEKCJA REKONSTRUKCJI”. Pod nią widniał znak firmowy: trzy koncentryczne okręgi przecięte pionową kreską.

Przed salą badań czekał młody lekarz z okularami opadającymi na nos. Przedstawił się jako doktor Sowa. Mówił szybko i nerwowo. Poprosił Adama, aby usiadł na fotelu z miękkimi podłokietnikami. Na stoliku leżały słuchawki i zestaw fotografii.

— Nie planujemy podawać żadnych substancji — zapewnił. — To zadanie uwagowe. Obejrzy pan kilka obrazów i powie, co pan czuje.

Adam przypomniał sobie, co mówił Marek: o dokumentach, o pytaniu, kto zatwierdził zmianę planu.

— Kto wyraził zgodę?

Sowa poprawił okulary.

— Ordynatorka.

— A ja?

— Zgoda pacjenta jest zawarta w protokole.

— Chcę ją zobaczyć.

Lekarz zawahał się. Kamil stał przy drzwiach, odwrócony plecami. Po dłuższej chwili Sowa wręczył Adamowi cienką teczkę. Na ostatniej stronie był jego podpis. Wyglądał poprawnie, ale w miejscu daty wpisano numer złożony z dwóch oddzielonych ukośnikiem liczb. Nie była to data.

— Co oznacza siedem przez czterdzieści siedem? — zapytał.

— Numer sesji i numer uczestnika.

— Siódma sesja? Dzisiaj miałaby być siódma?

Sowa wyrwał mu teczkę z rąk.

— Proszę skupić się na zadaniu.

Pierwsza fotografia przedstawiała zwykłą kuchnię. Na blacie leżał telefon. Druga pokazywała czerwony rower przy drzewie. Trzecia była obrazem ciemnego korytarza. Na czwartej Adam zobaczył siebie. Stał na estradzie obok baneru z nieczytelnym hasłem, a przed nim siedziała publiczność. Zatrzymał wzrok na zdjęciu. Miał na sobie garnitur, a w dłoni trzymał mikrofon.

— To jestem ja.

— Co pan czuje?

— Zaskoczenie. Gdzie to zrobiono?

— Proszę opisać emocje, nie historię.

Adam zauważył, że Sowa naciska przycisk przy każdym pytaniu. Pod sufitem migało czerwone światełko. W słuchawkach, których nie założył, dało się słyszeć trzaski. Dopiero gdy przybliżył je do ucha, zrozumiał, że emitowano w nich jego własny głos, powtarzający pojedyncze słowa: „dom”, „wina”, „dziecko”, „wybór”.

— Dość — powiedział.

— Jeszcze dwa zdjęcia.

Piąta fotografia przedstawiała salę zabaw z rozsypanymi klockami. Pod ścianą leżał jeden czerwony bucik. Adam poczuł nagły ucisk w gardle i odruchowo odsunął zdjęcie. Sowa to zauważył. Zrobił notatkę, którą natychmiast zasłonił dłonią.

— Dlaczego pokazuje mi pan dziecko? — spytał Adam.

— Co dokładnie pan zobaczył?

— Bucik.

— Co jeszcze?

— Nie wiem.

— Proszę się postarać.

Adam zamknął oczy. W jego głowie pojawił się odległy trzask szkła i zapach świeżo pomalowanej ściany. Wyobraził sobie drobne dłonie chwytające poręcz. Nie pamiętał twarzy. I właśnie brak twarzy był najgorszy. Czuł, że powinien wiedzieć, do kogo należała.

— Przestańcie — powiedział ciszej.

Sowa odchylił się na krześle. Przestał naciskać przycisk. Wreszcie podał Adamowi kubek wody. Dopiero wtedy Adam zorientował się, że drżą mu ręce. Lekarz wyglądał na zawstydzonego.

— Nie musimy kontynuować — wyszeptał.

— To dlaczego pan zaczął?

Sowa spojrzał w kamerę. W odpowiedzi z głośnika popłynął suchy trzask, jak zakłócenie łączności. Młody lekarz pobladł.

— Proszę wstać — polecił już oficjalnym tonem.

Kamil odprowadził Adama do windy. Po drodze minęli uchylone drzwi, za którymi słychać było głosy techników. Jeden mówił, że „reakcja na materiał źródłowy jest większa niż zakładano”. Drugi odparł: „Zapisz to jako przełom”.

Na górze Adam spojrzał na swój nadgarstek. Opaska z numerem 47 pociemniała od potu. Poczuł nagłą złość. Uczynił niewielką, lecz ważną rzecz: postanowił już nigdy nie przyznawać lekarzom, które fotografie coś w nim budzą.

Tego wieczoru znalazł pod poduszką złożoną kartkę. Nie było na niej słów, tylko rysunek czerwonego buta. Na odwrocie zapisano ołówkiem: „Nie szukaj dziecka. Szukaj ludzi, którzy usuwają świadków”.

ROZDZIAŁ 5. PACJENT, KTÓREGO NIE BYŁO

Roman zniknął następnego ranka. Jego miejsce przy stole pozostało puste, a kubek z drobnym odpryskiem na uchu zamieniono na nowy. Marek przez chwilę obserwował naczynie, potem odsunął swoje śniadanie.

— Wczoraj siedział tu Roman — powiedział do pielęgniarki.

— Nie mamy pacjenta o tym imieniu — odpowiedziała kobieta, nawet nie sprawdzając listy.

— Miał numer trzydzieści jeden.

— Numer trzydzieści jeden nie został przydzielony.

Adam poczuł lodowaty ucisk w brzuchu. Wyjął z kieszeni drucianego ptaka, którego Roman dał mu na dziedzińcu. Pokazał go pielęgniarce.

— A to?

— Przedmiot własny — odparła. — Proszę nie przynosić ostrych rzeczy do jadalni.

Zabrała ptaka i wrzuciła go do pojemnika na odpady. Julia odprowadziła ją wzrokiem. Jej palce mocno zacisnęły się na łyżce, ale nie powiedziała ani słowa.

Po posiłku Adam poszedł do pokoju Romana. Znajdował się trzy drzwi dalej od jego sali. Teraz tabliczka z nazwiskiem zniknęła. W środku stały dwa łóżka przykryte folią, a okno było otwarte. Czuć było świeżą farbę.

— Malowali w nocy? — spytał Kamil, który właśnie przechodził.

— Ten pokój był pusty od remontu — odpowiedział sanitariusz.

— Wczoraj mieszkał tutaj człowiek.

Kamil spojrzał mu prosto w oczy. Jego twarz nie zdradzała niczego.

— Nie mogę panu pomóc w tej sprawie.

— Czyli wiesz.

— Powiedziałem, że nie mogę pomóc.

Adam wszedł do środka, zanim sanitariusz zdążył go zatrzymać. Za łóżkiem dostrzegł kilka jasnych prostokątów na ścianie, ślady po zdjętych kartkach. Przy listwie przypodłogowej leżał mały papierowy skrawek. Podniósł go i wsunął do rękawa. Kamil kazał mu wyjść, ale nie próbował go przeszukać.

W łazience Adam rozwinął papier. Była to część starego rozkładu dyżurów. W jednym wierszu zapisano nazwisko Roman Wilk i godzinę obserwacji. Pod spodem niewielkim drukiem widniało: „Sektor Z. Nie przenosić bez archiwizacji”.

Adam pokazał skrawek Julii podczas spaceru. Dziewczyna przeczytała go szybko.

— Zrobili z nim to samo co z Elą — powiedziała.

— Kim była Ela?

— Pacjentką, której nigdy nie było. Tydzień temu miała długie czarne włosy, teraz nawet w łazience nie zostało po niej nic. Wyczyszczono odpływ, wymieniono szczotkę, zabrano wszystkie ubrania.

— Co oznacza sektor Z?

Julia dotknęła szyi. Adam zauważył drobną bliznę poniżej ucha.

— Nie wiem. Ale przychodzi po nich ten sam człowiek. Nie ma identyfikatora. Nosi rękawiczki nawet podczas upału.

Marek dołączył do nich z gazetą sprzed kilku miesięcy. Otrzymał ją rzekomo w nagrodę za właściwe zachowanie.

— Trzeba ustalić jedną rzecz — powiedział. — Czy zniknięcie oznacza śmierć, przeniesienie czy zmianę nazwiska. Każda z tych możliwości wymaga innego działania.

— Dlaczego zakładasz, że da się cokolwiek zrobić? — spytała Julia.

— Bo jeśli nie założymy, że można działać, będziemy tylko odliczać dni do następnej pustej miski.

Adam zrozumiał, że Marek usiłuje utrzymać ich przy zdrowych zmysłach bardziej niż personel. Jednocześnie pamiętał jego własne słowa: człowiek ten został oskarżony o zabójstwa. Może właśnie dlatego najlepiej wiedział, jak znikają ludzie.

Wieczorem Adam zaczął prowadzić spis. Na odwrocie formularza, który dostał od Radeckiej, zanotował nazwiska i cechy osób z oddziału. Marek: prawa dłoń z przebarwieniem. Julia: blizna na szyi. Roman: osiemdziesiąte urodziny, druciany ptak. Dopisał pielęgniarkę z zielonym długopisem, starszego pacjenta z kulą i kobietę śpiewającą pod nosem podczas mycia rąk.

Chciał stworzyć dowód, którego nie da się usunąć jednym ruchem. Znalazł w łóżku rozpruty szew i schował za nim kartkę. Następnego dnia postanowił sprawdzić, czy nadal tam będzie.

Tuż przed ciszą nocną usłyszał szuranie za drzwiami. Ktoś wsunął pod nie kopertę. W środku leżała fotografia Romana. Starszy mężczyzna stał obok autobusu na dziedzińcu, miał na sobie cywilne ubranie i uśmiechał się do aparatu. Za jego plecami widoczny był zegar na wieży. Wskazywał godzinę, której Adam wcześniej nie potrafił wytłumaczyć.

Na zdjęciu napisano: „Nie wszyscy zniknięci są ofiarami”.

Adam długo patrzył na fotografię. Jeżeli Roman naprawdę opuścił szpital, dlaczego nikt nie chciał przyznać, że w ogóle tam przebywał? A jeśli uśmiech na jego twarzy był szczery, dlaczego wcześniej tak bardzo bał się mikrofonów?

Nad ranem Adam przestał myśleć o ucieczce jako o jednym szybkim biegu do bramy. Zrozumiał, że zanim spróbuje wyjść, musi ustalić, co właściwie znajduje się po drugiej stronie.

ROZDZIAŁ 6. NIE UFAJ WŁASNEJ PAMIĘCI

Następnego dnia deszcz przestał padać. Nad dziedzińcem unosiła się mgła, w której komin sąsiedniego budynku wyglądał jak smuga ołówka. Adam przypomniał sobie ostrzeżenie Julii. Wczoraj komin znajdował się po lewej stronie dachu. Teraz był po prawej.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 37.39