— Oto i ciotka Susanna, dziewczęta — powiedziała Laura, która siedziała przy oknie od północy. Laura, jak przystało na artystkę z naszej utalentowanej rodziny, siadywała tylko tam, bo przeszkadzało jej zbyt mocne światło.
Każda z nas miała swój własny, niedawno odkryty talent, który to pieczołowicie pielęgnowałyśmy w nadziei, że kiedyś uda nam się dzięki niemu wybić i osiągnąć sukces. Trudno jednak rozwijać cztery różne talenty przy naszych skromnych dochodach. Gdyby Laura nie była tak dobrą gospodynią, nigdy by nam się to nie udało.
Na dźwięk słów Laury Kate odłożyła skrzypce, a ja schowałam pióro i teczkę z moimi pracami. Laura sama też ukryła własne pędzle i akwarele. Jedynie Margaret dalej spokojnie siedziała nad łacińską gramatyką. Ciotka Susanna krzywo patrzyła na muzyczne, literackie czy artystyczne aspiracje, ale jeśli się bardzo postarała, była w stanie znaleźć w sobie pewną dozę aprobaty dla Margaret, która chciała zdobyć wykształcenie. Zakończona namacalnym dyplomem edukacja oraz rozsądne aspiracje pedagogiczne to coś, co ciotka Susanna potrafiła jeszcze zrozumieć. Kompletnie jednak nie pojmowała bałaganienia farbami, brzdąkania na skrzypcach ani bazgrania po papierze, a wobec bałaganiarzy, skrzypków i gryzipiórków żywiła jedynie bezgraniczną pogardę. Był czas, kiedy nie zawracałyśmy sobie głowy jej poglądami, ale odkąd pewnego dnia, będąca akurat w doskonałym humorze, ciotka Susanna przebąknęła coś o tym, że mogłaby sfinansować naukę Margaret, gdyby ta okazała się grzeczną dziewczynką, dokładałyśmy wszelkich starań, żeby zasłużyć na jej względy. Nie wystarczyło, żeby ciotka była zadowolona z samej Margaret. Cała nasza czwórka musiała zyskać jej aprobatę. Taka właśnie była ciotka Susanna. Ostatnio zaczęłyśmy nawet nieco się zniechęcać. Ciotka Susanna przeczytała bowiem w jakimś w czasopiśmie, że edukacja kobiet rujnuje nasz kraj oraz że kobieta z wyższym wykształceniem z samej natury rzeczy nie może nigdy być dobrą gospodynią domową i kucharką. W związku z tym szanse Margaret na zostanie beneficjentką ciotki zbladły, ale nie straciłyśmy jeszcze zupełnie nadziei. Najmniejsza rzecz mogła ją skłonić do zmiany zdania, więc chodziłyśmy wokół niej na paluszkach i starałyśmy się łączyć roztropność węża z łagodnością gołębia w praktycznych proporcjach.
Kiedy więc ciotka Susanna weszła, Laura robiła na szydełku, Kate szyła, a ja studiowałam książkę z przepisami. Nie było w tym żadnego oszustwa, bo często zajmowałyśmy się tymi rzeczami — tak naprawdę znacznie częściej niż malowaniem, graniem na skrzypcach czy pisaniem. Ciotka jednak nigdy nam nie wierzyła. Teraz też nie.
Rozpięła swoją śliczną, nową pelerynę z foczego futra, rozejrzała się po salonie, a potem uśmiechnęła się w taki sposób, w jaki tylko ona potrafiła się uśmiechać.
— Jaka szkoda, że zapomniałaś wytrzeć tę smugę farby z nosa, Lauro — zauważyła sarkastycznie. — Wygląda na to, że ta koronka nie idzie ci za dobrze. Ile czasu już ją robisz? Trzy miesiące?
— Przez ostatnie trzy miesiące zrobiłam już trzy takie koronki, ciociu — odpowiedziała spokojnie Laura, która była bardzo dobra w tę grę. Nigdy się nie denerwowała i zawsze odpowiadała uprzejmie. Też chciałabym taka być, ale w obecności ciotki Susanny trudno zachować zimną krew. Oczywiście zazwyczaj mi się to udawało, bo dla Margaret zrobiłabym wszystko. Laura nie przyznała się przy tym, że sprzedała je w Women’s Exchange w miasteczku i zarobiła wystarczająco dużo, żeby starczyło na nowe kapelusze, a sprzedaż akwareli pozwalała jej zapełnić całą garderobę.
Ciotka Susanna się nie poddała. Wzięła głęboki wdech i powiedziała:
— Kate, widzę, że twoje skrzypce nie są tak zakurzone, jak inne rzeczy w tym pokoju. Szkoda, że przestałaś grać akurat wtedy, kiedy przyszłam. Nie przepadam za grą na skrzypcach, ale wolę to niż patrzeć, jak ktoś posługuje się igłą tak niewprawnie, jak ty.
Kate jest naprawdę niezwykle zręczną krawcową i zajmuje się wszystkimi tego typu pracami w naszej rodzinie. Zrumieniła się więc, ale nic nie powiedziała — co stanowiło najdoskonalszy wyraz łagodności, na jaki nasza Katie, podobnie jak ja, była w stanie się zdobyć.
— A oto i Margaret, która niszczy sobie wzrok nad książkami — kontynuowała surowo ciotka Susanna. — Czy mogłabyś mi z łaski swojej wyjaśnić, Margaret Thorne, do czego twoim zdaniem przyda ci się łacina?
— Widzisz, ciociu — odparła łagodnie Margaret — Magsie i Laura są ulepione z tej samej gliny — jeśli mi się uda, chciałabym zostać nauczycielką, a do tego potrzebuję znać łacinę.
Wszystkie dziewczyny oprócz mnie otrzymały już swoją zwyczajową reprymendę. Wiedziałam, że i mnie to nie ominie.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.