E-book
25.2 22
drukowana A5
64.12
Strzępy. Ofiara
10%zniżka

Bezpłatny fragment - Strzępy. Ofiara


Objętość:
347 str.
ISBN:
978-83-293-0113-8
E-book
za 25.2 22
drukowana A5
za 64.12

STRZĘPY
OFIARA
TOM II. Michał Kokoszka

Mojej Żonie — najsilniejszej kobiecie jaką znam

PROLOG

1 listopada 2002

Późny wieczór

Gdyby jeszcze ktokolwiek zwracał uwagę na niebo, zauważyłby, że jest rozgwieżdżone jak nigdy dotąd. Gdyby jeszcze… Czasy, jakie nastały, zmusiły jednak nielicznych ocalałych do spoglądania przed siebie, za siebie i przede wszystkim na ręce innych.

Niebo, obojętne na to wszystko, dawało popis, ukazując tysiące jasnych, rozsianych punktów. Od tamtej czerni aż biło zimną pustką.

Cichy wiatr poruszał delikatnie gołymi koronami drzew, niosąc ze sobą zapach lasu. Wieś wydawała się spokojna. Większość domów lśniła ciemnością; tylko pojedyncze wypuszczały przez okna blade, nieśmiałe światło świec i lamp naftowych.

W jednym z takich domów, w głębokiej, stęchłej piwnicy, wymieszały się zapachy starych ziemniaków, kiszonek, spoconych ludzi i nadchodzącej śmierci.

Grupa ludzi stojących w półkręgu miała na sobie ubrania niepasujące do niczego: sztuczne futra, stare kożuchy, ortalionowe dresy. Każdy z zebranych trzymał w dłoni świecę. Para z ich ust kumulowała się pod szarym, popękanym sufitem, dokładając do zaduchu kolejny składnik: odór wyczekiwania.

Chłodne spojrzenia zebranych kontrastowały z tym jednym, zupełnie innym. Błagalnym i wystraszonym. Nagi mężczyzna siedzący naprzeciw nich na krzywym krześle szukał wzrokiem odpowiedzi, ale znajdował tylko obojętność. Zakneblowane usta i związane kończyny były ostatecznym dowodem jego osaczenia.


Cisza, przerywana jedynie delikatnymi poruszeniami zgromadzonych i stłumionymi pomrukami związanego człowieka, nie trwała długo. Z grupy wystąpiła ku niemu kobieta. Zwyczajna. Z twarzą, na której malował się obraz nadchodzącego zadania. Stanęła między nim a tłumem. Na jej szyi wisiał łańcuszek z krzyżykiem. Wiszący na nim Jezus nie mógł już nikomu pomóc; tak jak cała reszta, był jedynie milczącym świadkiem.


W oczach mężczyzny błysnęło ostrze. W dłoni kobiety pojawiła się brudna stal. Zważyła nóż, na kilka oddechów zawieszając na nim wzrok, po czym odwróciła się w stronę swoich ludzi. Oczekiwanie na ich twarzach było namacalne. Pachniało niecierpliwością.

— Nadszedł czas — jej chrapliwy głos odbił się od ścian piwnicy.

Więzień skurczył się w sobie. Niewyraźny bełkot próbował przebić się przez knebel z jakiejś brudnej szmaty.

Kobieta z nienaturalnym spokojem podeszła do człowieka na krześle. Spojrzała mu prosto w oczy. Lewą ręką delikatnie złapała go za bujną czuprynę ciemnych włosów, po czym powolnym ruchem odchyliła jego głowę do tyłu.

Dla tłumu za jej plecami był to znak.

— O Pani Lasu bądź miłosierna…

— O Pani Lasu bądź zaspokojona…

— O Pani Lasu, odpuść nam…

— O Pani Lasu, przyjmij ofiarę…

Chóralna modlitwa brzmiała złowieszczo, odbijając się od niskiego sufitu. Mężczyzna poczuł nagłe ciepło na udach. Jego ciało zaczęło wibrować w zwierzęcym przerażeniu.


Zimne ostrze przyłożone do krtani spowodowało mimowolny skurcz tkanek. Łzy wielkości grochu spłynęły człowiekowi po policzkach.

Nacięcie było szybkie. Nie zdążył nawet szarpnąć się na krześle. Ciepła krew delikatnie parowała, a jej intensywna czerwień współgrała z tańczącymi, pomarańczowymi płomykami świec. Kobieta wytarła nóż o rękaw, po czym puściła głowę człowieka; ta zawisła luźno, niczym w zepsutej zabawce na sprężynie.

Modlitwa ustała. Z tłumu wystąpiło dwóch innych mężczyzn. Wprawnymi ruchami podeszli do ofiary i odwiązali ją od krzesła. Wzięli nieszczęśnika pod pachy i ruszyli przez rozstępujący się tłum. Tylko dwie osoby odwróciły wzrok. Reszta poczuła błogą ulgę.


Skóra z gołych stóp rwała się płatami, kiedy ofiara była wleczona przez poharatany asfalt drogi prowadzącej od piwnicy w stronę lasu. Tuż za wsią. Kondukt po opuszczeniu domu szedł w głuchym milczeniu. Przewodząca grupie kobieta naciągnęła na głowę ciężki kaptur i złożyła ręce w nabożnym geście. Ludzie za jej plecami szli z głowami spuszczonymi nisko, wpatrzeni w podłoże.


W chwili, gdy niesiony pod pachy mężczyzna zaczął charczeć, a jego świadomość w szybkim tempie ulatywała ze wsi, kobieta gestem zatrzymała pochód. Odwróciła się w jego stronę.

— Wózek! — rozkazała krótko.

Młoda dziewczyna wyrwała się z tłumu i pobiegła w przeciwnym kierunku. Pęd, z jakim ruszyła, zaskoczył płomienie świec w rękach pozostałych ludzi. Tańczyły przez chwilę, niemal przygasając.


Cisza, która po chwili zapanowała, rozrywała swoją bezlitosną siłą strukturę powietrza. Coraz bardziej bezwładne ciało ofiary zaczęło ciążyć mężczyznom, którzy je nieśli. Nie uszło to uwadze liderki.

— Ofiara nie może teraz zbrukać swojego ciała — powiedziała prawie szeptem.


Obaj, pogonieni jej słowami, włożyli resztki sił w to, by utrzymać konającego człowieka w górze. Kobieta skinęła głową na znak aprobaty. Zanim zdążyła ponownie obrócić się w stronę pochodu, do jej uszu dotarł pisk. Młoda dziewczyna uwinęła się w znakomitym tempie; wyłaniając się z ciemności wsi, pchała przed sobą stary wózek inwalidzki. Jedno z kół, nadwyrężone czasem, piszczało niemiłosiernie, drażniąc bębenki zebranych.

Dziewczyna stanęła przy liderce. Pisk ucichł, ale tylko na chwilę. Zadyszana nastolatka szybko wróciła do szeregu, a podtrzymujący ofiarę mężczyźni, nie czekając na polecenie, złożyli nagie, zalane krwią ciało na siedzisku. Jeden z nich odruchowo stanął z tyłu i zaczął pchać wózek przed siebie.


Człowiek na wózku już tylko strzępami sił rejestrował to, co działo się wokół niego. Oczy, których źrenice raz po raz uciekały pod powieki, w tym rwany pokazie slajdów ukazywały mu jedynie własne stopy, ciemną drogę i cień człowieka pchającego wózek. Pisk koła na zmianę z odgłosem kroków docierał do jego uszu z jakiejś ogromnej dali.

Zamazany obraz po bokach sugerował, że droga jest wyznaczonym szlakiem, obsianym zniczami stojącymi niczym martwi żołnierze. Chciał. Tak bardzo chciał, żeby ta podróż — dokądkolwiek prowadziła — dobiegła już końca.


Nie znał tej wsi ani tych ludzi. Nie rozumiał, dlaczego to wszystko się stało. Jeszcze wczoraj był zwykłym wędrowcem, który próbował po prostu przetrwać kolejny dzień. Dziś natomiast zdradziecki los sprawił, że stał się ofiarą ludzi, którzy poprzedniego wieczora chcieli go ugościć i nakarmić. Gdzieś musiał zawieść go instynkt przetrwania. Nie miało już znaczenia, kiedy i jak to się stało.

Teraz pisk koła ucichł. Po dwóch uderzeniach serca umilkły też kroki. Pojawiła się ta głośna, dudniąca w uszach cisza. Zamknął oczy.


W jego ciało uderzył chłód. Był bezlitosny, zupełnie jak tamto cięcie nożem. Zdany już tylko na słuch, rejestrował każdy najmniejszy szmer.

— Przywiązać go do ołtarza — głos kobiety brzmiał całkowicie beznamiętnie.

Poczuł, jak się unosi. Chłód dopadł teraz także jego plecy, gdy nagie ciało zetknęło się z lodowatą powierzchnią.


Znowu poczuł ucisk na dłoniach i stopach. Tym razem jednak jego ciało leżało na czymś twardym i nieustępliwym. „Boże, niech to już się skończy” — to była jedyna świadoma myśl, jaka przemknęła mu przez głowę.


Smak metalu w ustach i kłąb pary przed twarzą były ostatnimi rzeczami, jakie zarejestrował.

Spoczął na ołtarzu. Nie wiedział, że to stary, wygładzony przez setki lat kamień. Nie wiedział też, że wokół leżą kwiaty, znicze i resztki jego poprzedników. Już niczego nie wiedział.

— Odsunąć się! — rozkazu kobiety już nie usłyszał.

Tragarze posłusznie odstąpili od kamienia. Dołączyli do reszty ludzi, zostawiając przed ofiarą tylko liderkę. Kobieta zdjęła z szyi łańcuszek. Pocałowała go, uniosła głowę do gwiazd i szeptem rozpoczęła modlitwę do Pani Lasu. Kiedy skończyła, ponownie wyjęła z kieszeni nóż. Bez celowania, bez wahania, jednym rutynowym ruchem wbiła ostrze prosto w serce mężczyzny.

— Przyjmij naszą ofiarę — szepnęła.

Wyciągnęła stal i złożyła niski pokłon w stronę ściany lasu, po czym wolnym krokiem dołączyła do zgromadzonych. Ludzie stali nieruchomo, niczym posągi napięte do granic wytrzymałości.

Wiatr dmuchnął mocniej, niosąc w głąb kniei świeży zapach śmierci. W tłumie młoda dziewczyna złapała za rękę stojącego obok chłopaka. Oboje zamknęli oczy, starając się, by nikt tego nie zauważył. Nie otworzyli ich nawet wtedy, gdy z ciemności dobiegł dźwięk łamanej gałęzi.


— Idzie… — szepnął ktoś w tłumie, który poruszył się niespokojnie, niczym jeden wielki organizm.

— Cisza! — syknęła kobieta, po czym szybko uklękła, a w ślad za nią reszta zgromadzonych.

Kolejny trzask łamanej gałęzi, a potem ten zapach. Jedyny i niepowtarzalny odór żywej śmierci. Potężny cień wysunął się zza ściany drzew. Chłopak mocniej ścisnął dłoń dziewczyny, robiąc pół kroku w tył.

Cień stanął przed ołtarzem, dysząc i sycząc okrutnie. Gęsta, lepka ślina spłynęła na świeże zwłoki. Ryk, który chwilę później poniósł się ku niebu, był dla zgromadzonych znakiem przyjętej ofiary. Na parę dni we wsi zagości spokój…

R1 MŻAWKA

„Patrz tam!” — te słowa rzucone przez Kubę nie miały sensu. Rozbiły się o ścianę mroku i zgasły. Piotrek kręcił głową jak opętany, dygotał, nie widział żadnego „tam”. Widział tylko śmierć, która napierała na drzwi.

Poczuł szarpnięcie za bark. Brutalne, palące. Kuba pociągnął go w dół, do samej ziemi. Biurko, które przed chwilą z trudem zapchnęli pod klamkę, darło podłogę z hukiem przypominającym krzyk. Płaty starego linoleum zwinęły się pod jego ciężarem jak poparzona skóra, odsłaniając to, co pod spodem.

Szansa. Brudna, rdzawa i ciężka.

Żeliwny krąg włazu tkwił w betonie, obrośnięty dekadami smaru i pyłu. Kolejne pęknięcie drewna za ich plecami brzmiało jak wyrok — barykada puszczała, zgnilce były centymetry od środka. Major wbił palce w wąską szczelinę między metalem a podłogą, nie czując, jak rdza wchodzi mu głęboko pod paznokcie.

Musiało puścić. Teraz albo ich rozszarpią.


Ale nie puszczało.

Kuba zamarł. Sekundy uciekały, a on stał pośrodku dylematu: pomagać przy włazie czy ratować barykadę? Piotrek stękał, jego ciało dygotało z wysiłku. Kuba rzucił się na ziemię. Zapomniał o bólu w nogach, o dłoniach startych do żywego mięsa.

Napięli mięśnie do oporu. Ścięgna jęczały, gotowe pęknąć pod skórą. Żeliwna nadzieja trzymała się swoich zasad — tkwiła w betonie jak przyspawana. W przeciwieństwie do biurka, które właśnie zaczęło się sypać.

— Kurwa… — syknął Piotrek, a lepka ślina pociekła mu po brodzie. — Proszę…

Urwał. Błagania zagłuszył trzask łamanej framugi. Zdechlaki utorowały sobie wejście na obiad. Pierwsza dłoń, pozbawiona dwóch palców, wbiła się w krawędź blatu.

— Dawaj! — wrzasnął Kuba, nie odpuszczając.

Naparli jeszcze raz. Wrzucili w ten ruch wszystko: resztki sił w nogach, ból ramion i nieme modlitwy.


Chóralne zawodzenia głodu i natrętnej, bezmózgiej głupoty zostały zagłuszone gwałtownym wystrzałem. Właz puścił. Powietrze, oszalałe od nagłej zmiany ciśnienia, zagrało jak zerwana struna kontrabasu. Przeleciało ze świstem przez budkę, wysysając tlen prosto z płuc chłopaków.

Dziura stała otworem i odmierzała czas.

Pierwszy zgnilec był już w środku. Pokracznie przedzierał się przez resztki barykady, chcąc dopaść żywy strach, który tak intensywnie parował z ich ciał.

— Ja pierdolę… — to było wszystko, co zdążył wykrztusić Major, zanim runął w ciemność.

Kuba nie czekał ani sekundy. Skoczył za nim, prosto w gardziel kanału. W ostatnim ułamku sekundy poczuł na lewym bucie muśnięcie czegoś śliskiego i zimnego. Zgniła dłoń zacisnęła się na powietrzu tam, gdzie przed chwilą była jego kostka.


Dziki tłum wpadł do środka z impetem. Siła martwej masy była tak wielka, że biurko — ich jedyna tarcza — stało się narzędziem egzekucji. Ciężki blat runął w otchłań włazu, taranując pierwszego zgnilca i niemal przecinając go na pół o krawędź betonu.

Chwilę później biurko wywrócone blatem do dołu uderzyło w otwór. Zatkało dziurę idealnie, z głuchym, ostatecznym mlaśnięciem.

Droga powrotna przestała istnieć.


Piotrek zniósł upadek nadspodziewanie dobrze. Gdzieś w locie, w tych ułamkach sekund między budką a dnem, instynkt kazał mu się spiąć. Chlapnął ciałem o błotnistą maź, a Kuba, wpadający tuż po nim w wąskie gardło smrodu, minął go o milimetry.

Drugi z nich nie miał tyle szczęścia.

Cuchnąca, gęsta breja tylko nieznacznie zamortyzowała uderzenie. Senior zwalił się prosto na kolano. Jęknął żałośnie, a dźwięk odbił się echem od betonowych ścian, brzmiąc jak skomlenie bitego psa. Poczuł, jak ból w kości eksploduje, pulsując w rytm walącego serca.


— Zapalniczka… — To nie był głos chłopaka. To był skowyt rozpaczy wydarty z gardła Kuby.

Kolega wsunął dłoń do kieszeni. Palce namacały śliski plastik. Drżącymi, mokrymi od szlamu rękami uniósł przedmiot przed twarz. Zakręcił krzesiwem. Snop zimnych iskier sypnął mu prosto w oczy, śmiejąc się z jego wysiłku. Spróbował raz jeszcze. To samo.

— Próbuj… — zmęczony głos kolegi pachniał czystym zwątpieniem. — Musi zapalić…

Kolejny ruch kciuka. Metal o metal. Głucha ciemność nawet nie drgnęła.

— Kurwa jebana — warknął Major.

Wypowiadając przekleństwo, poczuł na języku, jak gęste i ciężkie jest tu powietrze. Nie wdychał go, on je przełykał. Smród amoniaku i starego tłuszczu osiadał mu w gardle jak mokra szmata.


Spróbował jeszcze raz. Tym razem Swaróg był łaskawy. Blady płomień, cienki i niski jak mysi ogon, zatańczył przed ich twarzami. Skulili się odruchowo, idąc wzrokiem za cugiem.

— Jezu… — westchnął Kuba.

W słabym świetle, tuż nad lustrem brei, ziała dziura. Boczna rura. Betonowe jelito, które zdawało się zaciskać na sam widok.

— Nie ma szans… — Głos Piotrka był zbyt silny. Wydech zdmuchnął kruchą nadzieję.

Płomień zgasł, a na ich barkach znów usiadła flegmatyczna ciemność.


Schował zapalniczkę z powrotem do kieszeni, modląc się w duchu, by znów okazała łaskę. Nad nimi odgłosy powoli cichły. Niezadowolone zgnilce zaczęły hibernować, zawieszając martwe ciała w chmurze fetoru, jakby czekały na kolejny impuls do mordu.

Na dole para z ust chłopaków łączyła się w jedno. Z każdym oddechem odbierała im resztki łagodnego tlenu. Wiedzieli, że niebawem zaczną przeżuwać to powietrze — gęste, mokre i ciężkie od amoniaku.

Major kucnął. Podparł się rękami o śliskie ściany, czując pod dłońmi zimny, obślizgły beton.

— Pójdę pierwszy — rzucił w mrok.

Zaczął szukać nosem otworu, który widzieli tylko przez kilka sekund. W absolutnej ciemności nie mógł widzieć, jak Kuba zaciska powieki, jakby chciał odciąć się od tego, co nieuniknione.


— Przecież… — Senior nie wiedział, czy chce zaprotestować, czy tylko odwlec to, co nieuniknione.

Nie dokończył. Kucnął obok. Zaskoczone ruchem kolano kliknęło z niezadowolenia. Gęsty mrok ukrył grymas bólu, który wykrzywił mu twarz.

— To jedyna droga — rzucił kumpel.

Oparł ciężar ciała na łokciach. Wbił nos w otwór. Przed nim ziała dwunastnica kostuchy. Betonowe gardło, zimne i śmierdzące starym szlamem, czekało na ich ciepłe ciała.


Starszy z kumpli wsadził głowę do środka. Odruchowo skurczył barki, czując, jak szorstki beton zdziera mu skórę z pleców przez cienki materiał. Przełknął ślinę. Gęsto klapnęła o dno żołądka.

Przejebane — pomyślał i wpełzł głębiej.

Wąska rura zaciskała się na jego ciele. Była jak pięść trzymająca z całej siły wierzgającego szczura. Beton nie dawał miejsca na oddech, nie dawał miejsca na błąd. Każdy ruch ramion wymagał wypuszczenia powietrza z płuc.

— Złap mnie za buta — rzucił do Kuby.

Głos wewnątrz rury stracił barwę, stał się płaski i stłumiony. Piotrek czuł, jak kolega podąża za nim, wsuwając się w to samo ciemne gardło.


Kuba robił, co mógł, by nie reagować na ból. Ale to kolana i łokcie były teraz jedynymi silnikami ich ciał. Prawą ręką wczepił się w mokrego buta kolegi. Major ruszył w głąb ciemnego przeznaczenia. Pokonywał kolejne centymetry, brodząc w osadach dawnej cywilizacji.

Sapnięcia i szuranie kurtek o ściany długiej trumny wypełniały rurę. To były jedyne odgłosy tej wyprawy. Zimno zalegającej wody wbiło się w dłonie jak igły. Adrenalina mogła nie wystarczyć.


W twardej ciemności stracili poczucie czasu i przestrzeni. Piotrek zacisnął dłonie w pięści. Chciał zmniejszyć powierzchnię, którą chłonęła wilgoć i chłód. Oddychał coraz ciężej. Czuł, że kolega ma ten sam problem. Serce biło bez rytmu. Szarpało nierówno, chcąc opuścić klatkę piersiową i ten tunel.

Po kilku kolejnych centymetrach stanął. Wyłapał przed sobą coś większego niż jego własny strach.

— Co jest? — dobiegło z tyłu.

Piotrek przepchnął przez gardło gulę, która tam zaległa.

— Coś tu jest — szepnął. Wytrzeszczył oczy, ale ciemność była nieprzenikniona.

— Co? — Kuba mimowolnie puścił jego buta.

Zapadła cisza. Gdzieś daleko przed nimi kapała woda. Albo coś gorszego.

— Nie.… wiem… — Głos mu wibrował.

Odważył się wyciągnąć rękę. Powoli. Ostrożnie. Dłoń trafiła na coś miękkiego, mokrego i śliskiego. Szybko cofnął rękę, a potem odruchowo całe ciało. Zapomniał o koledze.

— Kurwa! — Kuba jęknął, gdy kumpel uderzył w niego stopami, wgniatając go w beton.


— Poświeć… — Kolega przypomniał mu o zapalniczce. — Może…

— Nie! — zaprotestował. — Nie śmierdzi, więc to chyba nic takiego…

Bardziej uspokajał własną wyobraźnię niż kumpla. Spiął mięśnie. Ponownie wystawił dłoń przed siebie. Tym razem szybciej wyłapał przeszkodę. Z obrzydzeniem obmacywał powód postoju. Dłoń ślizgała się po mokrej powierzchni, wydając dźwięki przypominające mieszanie widelcem w gęstej galarecie.

— No i co? — Kuba zaczął się niecierpliwić.

Pustka za nim przerażała go bardziej niż to, co przyjaciel miał przed sobą. Nie mógł odwrócić głowy. Czuł się podwójnie bezbronny. Napędzana strachem wyobraźnia dotykała go po plecach zimnymi palcami.

— To chyba… — Piotrek zaczął niepewnie. — Chyba…

Brakowało mu tchu. Nawet nie zauważył, kiedy z jego oczu zaczęły płynąć łzy.


— Kurwa… to chyba ciało… — Sam nie wiedział, dlaczego nie cofnął ręki. Może to zmęczenie. Może przeciwnie — adrenalina. A może pchała go dziwna, chora ciekawość.

— Są tu włosy… — Macał dalej, prostując rękę w łokciu. — I…

Wciągnął więcej powietrza. Każde słowo było jak dźwiganie ciężarów. Płuca paliły.

— Przejdziemy? — Kuba nie chciał być dłużej świadkiem oględzin. Chciał tylko, żeby ten koszmar szedł do przodu, a nie stał w miejscu nad trupem.

Major nie odpowiedział. Dyszał ciężko. Próbował poruszyć się na boki, o pół milimetra w każdą stronę, szukając szczeliny między ciałem a betonem.

— Co jest? — Ciszę znów przerwało pytanie młodszego. Znowu bez odpowiedzi.


Kuba, przerażony nagłą pustką, desperacko machnął ręką przed siebie. Przez kilka sekund trafiał tylko na zimną mazię i beton, aż w końcu palce zacisnęły się na mokrej podeszwie. Przesunął dłoń wyżej, na kostkę Piotrka. Ścisnął ją z całej siły, niemal krusząc kość.

— Aaaa… — jęknął starszy, wydając z siebie w końcu jakiś dźwięk.

— Przejdziemy? — Senior ponowił pytanie, a w jego głosie była już tylko dziecięca bezbronność.

Major na chwilę spuścił głowę, dając ulgę napiętemu karkowi. Czuł, jak pot miesza się z brudną wodą i spływa mu po skroniach.

— Tak…, ale — wycharczał, a każde słowo kosztowało go litr tlenu. — Ale przez to musimy przejść.

Wskazanie brodą w stronę ciemności było bezcelowe, ale Kuba i tak zrozumiał. Musieli stać się taranem.


— To idź — głos Kuby nie brzmiał jak prośba. To był rozkaz wydany przez kogoś, kto stoi nad przepaścią.

Piotrek zrobił trzy krótkie wdechy, trenując płuca do tego, co miało nadejść. Potem wziął jeden potężny. Na zapas. Ohydny zapas gęstego, amoniakalnego powietrza, który musiał mu wystarczyć na czas przejścia przez śmierć.

— Pchaj mnie, jak coś — rzucił. Słowa odbiły się od ścian i wbiły w uszy kolegi.

Kuba przytaknął. Skinął głową, choć sam tego nie widział. Ciemność przestała się z nimi bawić. Teraz zaczynała ich pożerać żywcem.


Zanim Major zrobił pierwszy ruch, zza ich pleców dobiegł potężny, basowy skowyt. Echo niosło go rurą jak metalową rynną. Obaj daliby sobie uciąć ręce, że od tego ryku skruszył się tynk nad ich głowami.

— Co to było? — Kuba na ułamek sekundy obrócił głowę o pół milimetra, szukając wzrokiem czegoś w absolutnej czerni.

— Nie wiem! — warknął kolega.

Strach przed tym, co nadchodziło, był silniejszy niż obrzydzenie do tego, co leżało przed nim. Puścił się naprzód. Złapał oburącz to śliskie „coś” i naparł całym ciężarem ciała. Mlasnęło. Przeszkoda zapadła się pod nim jak nasiąknięta olejem gąbka. Kiedy wsuwał się głębiej, poczuł, jak miękka masa oblepia mu klatkę piersiową.

— Pchnij! — rzucił za siebie, czując, że utyka.

Kuba chwycił go za drugą stopę, spiął mięśnie i pchnął z całej siły. Znów mlasnęło, jakby ktoś rozsmarował butem wielkiego ślimaka na betonie. Piotrek uniósł głowę tyle, ile mógł, by nie utonąć twarzą w szlamie. Reszta jego ciała wchodziła miękko w kule tłuszczu, włosów i resztek wszystkiego, co najgorsze.


Zimny brud właził mu pod ciuchy, oblepiał ciało i wpijał się w pory skóry, choć te były skurczone z zimna do maksimum. Przebijał się przez zator jak noworodek przez błonę, dławiąc się każdą sekundą.

— Pchaj! — zaświszczał.

Wymiociny stały mu już w gardle, paląc przełyk kwasem. Ale Kuba nie pchał. Major przestał czuć nacisk dłoni na stopach. W jednej chwili, uwięziony w tłustej mazi, poczuł na karku lodowaty powiew absolutnej samotności.

— Kuba? — zawołał.

Głos był niemrawy, stłumiony przez gąbczastą masę i pozostał bez odzewu. Ta cisza była jak cios obuchem w brzuch. Strach w końcu pchnął rzygowiny. Wyleciały cienką strużką przez zaciśnięte zęby, prosto w to, przez co właśnie próbował się przebić.


Decyzja była krótka. Musiał się cofnąć. Szurnął kolanami w tył, czując, jak gęsta masa stawia mu opór, jakby nie chciała go wypuścić ze swoich objęć. Wyprostował prawą nogę. Kopał powietrze, szukając w nim twardego punktu, oporu, który byłby ciałem kolegi.

Gdyby nie kanał, gdyby nie wszechobecna obietnica śmierci, wyglądałby jak na absurdalnym treningu. Noga latała w mroku, zahaczając tylko o mokrą pustkę.

— Kurwa… Kuba! — wycharczał.

Cofnął się jeszcze bardziej. Z trudem przelazł z powrotem przez tłusty zator, czując, jak maź odrywa się od jego ubrań z głośnym cmoknięciem.


Szybko wygrzebał z kieszeni zapalniczkę. Podpierając się na jednej ręce, drugą zaczął desperacko skrobać kciukiem o krzesiwo. Błagam — myśl przebiegła mu przez głowę jak szczur uciekający w boczny kanał.

Pyknęło. Płomień uśmiechnął się do niego pomarańczowymi zębami.

Piotrek spuścił głowę. Patrząc wzdłuż własnego ciała, przez tunel wyznaczony przez klatkę piersiową i nogi wsparte na kolanach, w słabym świetle zobaczył kumpla. Ten leżał płasko na brzuchu z twarzą wykręconą na bok. Śmierdząca woda otulała go ciasno, a pod jego ustami bulgotały rzadkie bańki powietrza.

To była ostatnia rzecz, jaką Major zobaczył. Zapalniczka zgasła, parząc mu palce.


Zapamiętał pozycję kumpla. Cofnął się o kilka centymetrów, czując, jak rura go dławi. Lewa noga szukała głowy przyjaciela. Szurając butem o dno kanału, trafił na miękką tkankę twarzy. Skupił zmysły. Stopa stała się jego jedyną parą oczu.

Starannie wyczuł podbródek. Wsunął pod niego czubek buta i uniósł nieznacznie do góry, wyrywając usta Kuby z objęć ścieków. Nienaturalnie wykręcona noga Piotrka zaczęła drżeć z wysiłku. Prawą starał się sięgnąć dalej, na bok klatki piersiowej. Przy tym manewrze całe jego ciało wibrowało w konwulsjach. Oddech przyspieszył do granic możliwości, serce stukało jak opętane o żebra.

Znalazł punkt oparcia. Zabrał po trochu siły z każdego mięśnia i uderzył w żebra kolegi. Mocno. Zbyt mocno. Lewa stopa nie wytrzymała napięcia i puściła brodę. Głowa Kuby znów chlupnęła w wodę, na szczęście bokiem. Major nie próbował jej podnosić. Nie było czasu. Kopnął kumpla w klatkę raz, drugi, trzeci.

— Dawaj, chuju! — krzyczał bezgłośnie, a w gardle czuł krew. — Nie zostawiaj mnie w tym gównie!

Kopnął jeszcze raz. Tak mocno, że pod podeszwą coś głośno strzeliło.


Woda zabulgotała dokładnie w chwili, gdy szykował się do ostatniego kopnięcia. Zawiesił stopę w połowie drogi. Szukał uszami jakiegokolwiek znaku. Paliło go wszystko. Ręce dygotały z wysiłku, a kwaśny pot zalewał oczy.

Uszy wyłapały kolejne bulgotanie, a zaraz po nim rzężący kaszel. Długi, charczący, brzmiący jak rozdzierane płótno, ale oznaczający życie.

— Ty skurwysynu… — Major spuścił głowę.

Zamknął oczy i dotknął czołem mokrej, brudnej wody. Sapał ciężko w rytm kaszlnięć kumpla. Senior po chwili zgarnął całą flegmę z gardła i splunął soczyście w szlam.

— Sorry… — wykrztusił przez krzywy grymas bólu.

— Sorry? — przyjaciel uniósł głowę z wody, a w jego głosie mieszała się furia z niewyobrażalną ulgą. — Jak stąd wyjdziemy, to cię osobiście zajebię…


Na chwilę w ich wąskim świecie zapanowała cisza. Kuba uspokoił kaszel, Piotrek nerwy. Na chwilę.

— Dasz radę? — zapytał, znów szukając go stopą. Potrzebował potwierdzenia, że ten za nim faktycznie oddycha.

Kuba najpierw odkaszlnął, pozbywając się resztek mazi z gardła. Dopiero potem wysilił się na odpowiedź:

— Dam.

— To łap za buta i spierdalamy stąd.

Czekał, aż palce kumpla zacisną się na przemoczonym traperze. Kiedy poczuł uścisk, znów zmienił dłonie w stopy i zaczął rwać beton.

— Zerzygałem się w to — dodał, wbijając się barkami w kulę tłuszczu.

— Wiem… — kumpel znów splunął. — Dlatego zemdlałem.


Tym razem nie zwymiotował. Nie miał czym. Ślizgał się całym ciałem przez ohydztwo, holując za sobą Kubę jak martwy ciężar. Palce Piotrka wpijały się w tę masę jak w plastelinę, szukając jakiegokolwiek oparcia. Cisnęli się naprzód z głowami uniesionymi do granic możliwości. Jeden za drugim, centymetr po centymetrze, aż w końcu pokonali szlam. Zabrali jego część ze sobą — na ciuchach, dłoniach i w butach.

Gdy opór nagle zniknął, rura wypluła ich w nieco szerszą pustkę.

— Czujesz? — zapytał Major, gdy poczuł, że sufit nad nim nagle się oddalił.

— No… — Kuba skłamał. Nie czuł już zupełnie nic. Był, jak zdrętwiały kawał mięsa.

— Przed nami chyba jakiś kolektor czy chuj wie, jak to się nazywa… — zawiesił głos, chłonąc tę odrobinę większą przestrzeń. — Będzie można wyprostować nogi i…

— Pomyśleć — przerwał mu Kuba.


Zeskoczyli do tuby niżej. Kuba znów zniósł to gorzej; jego kolano przy lądowaniu wydało z siebie tępy trzask, który odbił się echem od betonowych sklepień. W kolektorze woda sięgała im ledwie do kostek, co było niemal luksusem po brodzeniu w mazi. Najważniejsze jednak było to, że mogli wreszcie wyprostować plecy i zaczerpnąć głębszy haust powietrza, które choć wciąż śmierdziało, wydawało się niemal świeże.

— Gdzie jesteś? — Piotrek wystawił rękę przed siebie, panicznie szukając w czerni jakiegokolwiek punktu oparcia.

— Tutaj… opieram się o ścianę — odpowiedź Kuby została przerwana przez ciężki, mokry kaszel.

Obaj dyszeli jak po maratonie. Ciężko, gęsto, w rytm uderzeń serca, które wciąż waliło o żebra.

— Staraj się nie poruszać — szept Majora uderzył o ściany i wrócił do nich jako zniekształcony pomruk. — Za duży hałas.

Piotrek uniósł głowę. Wyczuł podskórnie, jak nad nim delikatnie szumi chłodniejsze powietrze. Jeśli do gałek ocznych nie wdarła mu się właśnie kolejna porcja kanałowej brei, to miał wrażenie, że widzi wysoko nad sobą cienką, niemal nierealną smugę światła. Blady odblask księżyca lub latarni, który przebijał się przez otchłań.

— Może tam uda się wyjść… — zaczął, ale zaraz skarcił się w myślach, pamiętając, że Kuba jest w kompletnej ciemności i nie ma pojęcia, o czym on mówi. Odchrząknął cicho. — Nad nami jest chyba kratka czy coś… Wysoko, ale może…

— Nie dam rady — Kuba szybko uciął temat, kurczowo łapiąc się za rozszarpane bólem kolano.


Po tych słowach do kolektora wpadła cisza. I oparła się wygodnie o beton. Towarzyszyły jej tylko delikatne pluski wody, gwiżdżące echo pustki w rurach, skrzypienie rdzy gdzieś w oddali i pisk szczurów, a nad tym wszystkim — martwy spokój powierzchni.

Piotrek przerwał tę złowieszczą aurę.

— To co teraz?

— Nie wiem… — kaszel osiadał koledze głęboko w płucach, dławiąc każde słowo. — Nie mam już sił…

— Musisz mieć — przyjaciel nie pozwolił mu dokończyć. Głos mu drżał, ale biła z niego desperacka determinacja. — Musimy stąd wyjść.


— Pamiętasz, jak kiedyś… — zaczął Kuba, niemal pieszczotliwie masując strzaskane kolano.

— Kurwa, nie czas teraz na jakieś wspominki! — Piotrek zrezygnował z szeptu. Wściekłość w jego głosie rozbiła się o ściany kolektora, niosąc się w ciemność długim, metalicznym echem. — Idziemy dalej. Tu przy dnie na bank jest kolejna rura.

Poruszył się gwałtownie, wzburzając wodę pod ich stopami. Chlupot brzmiał w tej ciszy jak wystrzał.

— W końcu dotrzemy gdzieś, gdzie będzie można stąd wyleźć — dodał, choć sam nie wiedział, czy próbuje przekonać Kubę, czy uciszyć własną panikę.


W tym momencie cisza na powierzchni przestała być spokojna. Najpierw gdzieś daleko zaczęło się szuranie — dźwięk przypominał rwanie grubego papieru ściernego o chropowaty tynk. Zaraz potem coś upadło ciężko na beton, wydając głuchy, metaliczny odgłos, jakby ktoś z całej siły uderzył rurą o rurę. Echo tego uderzenia przelało się przez kratkę prosto do ich uszu.

— Kurwa mać… — syknął starszy z kumpli, a jego głos ledwo przebił się przez nagłe drżenie szczęki.


Szuranie coraz szybciej zbliżało się do kratki nad ich głowami. Niosło ze sobą zapach, który znali aż za dobrze — mdły, ciężki fetor spleśniałego mięsa.

— No to tędy już na pewno nie wyjdziemy — głos Kuby był wyprany z jakiejkolwiek nadziei. Całkowicie zrezygnowany.

Woda w kolektorze znów zaczęła chlupać, wzburzona gwałtownym ruchem.

— Jest! — Głos Piotrka zabrzmiał niemal triumfalnie. Wymacał kolejną wąską gardziel tuż przy dnie. Szybko się wyprostował i po omacku odnalazł kumpla. Szarpnął go za szmaty, ściągając brutalnie w dół. Manekin nie protestował; pozwolił sobą wywinąć, jakby stracił resztę kości.

— Nic nie gadaj. Nie oddychaj mocno. Oszczędzaj siły i trzymaj się mnie — Piotrek przybliżył twarz tak blisko, że Kuba poczuł jego oddech. Pachniał dokładnie tak samo jak wnętrze kanału. Jak śmierć, która jeszcze chodzi.


Wlazł pierwszy, wbijając się w nową rurę z brutalną precyzją, jak proktolog w pacjenta. Kuba natychmiast przyczepił się na hol, zaciskając palce na mokrych butach kolegi. Pełzali, katując swoje ciała do ostatecznej granicy bólu i godności. W rurze cuchnęło gównem i mokrym futrem szczurów, ale póki co było pusto — żadnych zatorów, żadnych blokad.

Pokonali kilka metrów w głąb ciasnego betonu. Nie mogli słyszeć, jak w pozostawionym za nimi kolektorze szuranie nagle ustaje. Nie widzieli, jak coś na górze zaczyna głośno węszyć, niczym monstrualny pies, wpychając trupi nos między pręty kratki, by wyłapać z kanałowego fetoru zapach ich świeżego strachu.


Mięśnie paliły żywym ogniem. Strudzona konstrukcja szkieletu trzymała się na cienkiej linii, grożąc nagłym zawaleniem. Mimo to Major parł przed siebie, choć czuł, że uścisk na jego stopach staje się coraz słabszy. Jeszcze parę centymetrów i musiał stanąć. Nos, zatopiony w gęstym smrodzie, błagał o coś świeżego, desperacko szukając w rurze każdej cząsteczki tlenu.

— Jesteś ze mną? — rzucił za siebie, a jego głos był tylko chrapliwym powiewem.

Kumpel odpowiedział krótkim, mocniejszym zaciśnięciem palców na stopie. Oszczędzał siły, nie wypowiadając żadnych słów — dokładnie tak, jak ustalili, zanim wpełzli w tę rdzawą kiszkę.

Piotrek zakończył chwilowy postój ciężkim westchnieniem i postawił kolejny krok zmęczoną dłonią. Może metr dalej rura zaczęła schodzić w dół. A może tylko tak mu się wydawało. Niedotleniony mózg stawał się coraz bardziej podatny na błędne interpretacje tego wąskiego świata. Ciemność zaczynała falować, a beton zdawał się mięknąć pod palcami.


Zdewastowany strachem, fetorem i brakiem światła mózg jednak się nie mylił. Rura gwałtownie przeszła w dół, pozwalając chłopakom ześlizgnąć się wprost ku jej wylotowi. Nie zdążyli nawet pomyśleć o krzyku, kiedy betonowa gardziel wypluła ich z drugiej strony prosto w grząskie błoto jakiegoś rowu. Dwa ciała chlupnęły ciężko o lepki, gęsty brud.

Równie szybko przyszła nagroda. Zimne, rześkie nocne powietrze wdarło się w nozdrza jak przeciąg w pusty korytarz. Orzeźwienie było wyczekiwaną ulgą. A wraz z tym chłodem na ich gramolące się w błocie głowy spadły miliardy kropel masywnego deszczu. Szum ulewy trzaskał o bębenki z furią, zagłuszając wszystko inne.

Kiedy wreszcie stanęli na nogach, trzęsąc się z wysiłku, przyjęli ten dar natury z niedowierzaniem na twarzach.

— Kurwa… udało się… — Major próbował przebić się głosem przez szum deszczu. W dziwnej, szarej jasności nocy, która przebijała się przez kłębowisko chmur, wyłapał twarz kumpla. Wciąż gościł na niej grymas bólu, ale teraz przebijała się przez niego także nieśmiała, wstydliwa nadzieja.

— Udało… — westchnął w odpowiedzi Kuba. — Gdzie jesteśmy? — Wolno kręcił głową, szukając w mroku czegokolwiek znajomego.


***


Hania spała wtulona w matkę jak niewinny szczeniak. Oddychała ciężko i to martwiło mnie najbardziej. Ciepło z pieca i ciała mojej żony to było za mało, żeby pomóc małej w walce z chorobą.


Wczoraj, kiedy po lichej kolacji poszła spać, szeptem uzgodniliśmy, że jedynym słusznym wyjściem będzie moje wyjście… w świat. Szukać leków. Czegokolwiek.


Moja mała, sześcioletnia dziewczynka.


Uśmiechnąłem się smutno, patrząc na nią.


Spakowałem do plecaka kilka puszek na drogę. Niewiele. Nie chcę zdradzać się z tym, że ruszam gdzieś dalej. A jeśli Bóg dopomoże, wrócę szybko.


Oby.


Zostawiam je same. Żona da radę. Zawsze dawała. Ale mała… mała może…


Nie chcę nawet o tym myśleć.


Po prostu wyruszam ją uratować. I nic mi w tym nie przeszkodzi.


Podciągnąłem zamek kurtki pod samą szyję, poprawiłem sznurowadła w trepach i jeszcze raz spojrzałem na moje kobiety.


— Wrócę do was — wyszeptałem.


Kilka sekund później byłem już na zewnątrz, gdzie w twarz uderzyła mnie mżawka. Osadzała się na skórze milionami lodowatych igiełek, wchodząc pod kołnierz i przypominając, że świat tam, za progiem, przestał być przyjazny dla kogokolwiek.

R2 SMUGA

Czas.

Najpierw zwolnił. Gwałtownie. Zderzył się ze ścianą nicości i nie mógł się przez nią przebić. Za chwilę jednak rozciągnął się jak guma, lepki i nienaturalny. Następnie zmienił postać w bańkę. Coś jak bańka z mydlin, w której Monika i Krzysiek tkwili w bezruchu, odcięci od świata zewnętrznym murem ciszy. Dopiero powietrze, które oboje naraz wypuścili z płuc, przebiło tę kruchą barierę. Bańka pękła po cichu. Bez huku, zwyczajnie, w absolutnym milczeniu.

Wtedy czas ruszył z kopyta.

Dziewczyna szarpnęła kolegę za rękaw i nie wypowiadając ani słowa, ruszyła przed siebie. Zostawiała za sobą obraz, którego nigdy nie zapomni. Scenę, która za każdym razem, gdy tylko zamknie oczy, będzie ją nękać i żywić się jej strachem niczym głodna bestia na skrzyżowaniu.


Odgłosy krwawej śmierci zostały za nimi, stłumione przez narastający szum w uszach. Biegli przed siebie, rozdzierając ciemność własnymi ciałami. Każdy krok był uderzeniem serca. Każde uderzenie serca — jedyną siłą napędową dla nóg. Każdy oddech mógł być tym ostatnim.

Pędzili, nie zwracając uwagi na niebo nad głowami, gdzie powoli zaczynał się inny spektakl. Chmury zbiły się w gęstą, siną masę, szykując się, by wyrzygać na miasto ścianę deszczu.

— Nie zwalniaj… — Słowa dziewczyny nie były szeptem ani krzykiem. Były modlitwą rzuconą w mrok.

Nawet nie zauważyli, kiedy wypadli na sam środek ulicy. Mijane, puste domy patrzyły na nich złowieszczo czarnymi oczodołami okien. To nie miało znaczenia. Liczył się tylko dystans.

— Zaraz… — Krzysiek desperacko łapał oddech. — Musimy… się zatrzymać — dokończył, ale nie miał odwagi spojrzeć za siebie. Bał się, że w ciemności zobaczy coś, co sprawi, że jego serce po prostu pęknie.

Monika nie wiedziała, dlaczego mają stanąć ani dokąd tak naprawdę zmierzają. W tym amoku zdała się jednak całkowicie na kolegę. Jej świat skurczył się do rytmu jego kroków i ciężaru pistoletu w dłoni.


Jeszcze parę metrów. Krzysiek szarpnął dziewczynę za ramię, niemal wyrywając ją z biegu.

— Tutaj! — Nie kontrolował siły.

Monika prawie wypuściła Glocka z dłoni, a uderzenie metalu o nasadę kciuka boleśnie przypomniało jej, że w ogóle go trzyma. Skręcili w podwórko po lewej. Krzysiek biegł pewnie, jakby znał tę drogę na pamięć — bo znał, choć dla jego koleżanki każdy metr tego labiryntu był nowym, przerażającym odkryciem. Nie zadawała pytań. Nogi same niosły ją za jego plecami.

— Blaszak jest za domem! — rzucił, gdy dopadli do ściany budynku.

Chropowata elewacja surowo przyjęła ich ciała, kiedy wpadli na nią z impetem, siłą rozpędu. Zimny tynk zdrapał im skórę z dłoni, ale przyniósł upragnione oparcie. Zastygli tam, wciśnięci w mur, słysząc jedynie własne, rwane oddechy i narastający pomruk nieba.


— Jaki… blaszak? — Zdołała ulepić to pytanie w krótkich przerwach między szybkimi, urywanymi wydechami.

Krzysiek spojrzał na nią, ale gęsty mrok nie pozwolił na tę niemą komunikację. Ich oczy spotkały się tylko jako ciemne plamy w szarości nocy.

— Ty nie wiesz… — szepnął pod nosem, uświadamiając sobie, że Monika wypadła z obiegu informacji w tym całym chaosie. — Tam się przenieśliśmy. Z bunkra — dodał głośniej, niemal z pretensją do losu, który wygnał ich z betonowej fortecy.

Po tych słowach skręcili za róg domu. Wtedy go zobaczyli. Cienisty, kanciasty kształt blaszanego garażu majaczył na tle ciemniejszego nieba jak wielki, żelazny grobowiec.


W chwili, gdy stanęli przed drzwiami blaszanego garażu, pierwsze grube krople deszczu zaczęły z hukiem rozbijać się o jego dach. Brzmiało to jak seria z karabinu maszynowego oddana wprost w metal. Krzysiek pociągnął za rygiel — tylko tyle, by mogli prześlizgnąć się do środka. Ukiszony, ciężki zapach starego oleju i smarów uderzył ich w twarze, przynosząc dziwną, niemal fizyczną ulgę. To był zapach ich jedynej szansy.

Kiedy Monika przeszła głębiej, chłopak zamknął wejście. Metal jęknął cicho, ostatecznie odcinając ich od ciemności podwórka i narastającej furii deszczu.

— Marcin siedzi w aucie — rzucił cicho Krzysiek, a jego głos utonął w nagłym, potężnym ryku ulewy, która na dobre rozszalała się nad blaszakiem.


Monika potrząsnęła głową. Krótko i nerwowo, jak człowiek, który odgania natrętne muchy albo desperacko próbuje sobie coś przypomnieć.

— Byłam tu przecież… — szepnęła sama do siebie.

Adrenalina albo zaczęła puszczać, albo właśnie wrzuciła piąty bieg, pompując w jej żyły czysty strach. W amoku ucieczki jej pamięć musiała działać wybiórczo, ale teraz, w tym dusznym mroku, puzzle wskoczyły na swoje miejsce. Wiedziała już, gdzie jest. Polonez. Zapach starej tapicerki zmieszany ze smarem.

Obeszła auto, przeciskając się przez ciasną przestrzeń między kanciastą karoserią a zimnymi ścianami garażu. Każde muśnięcie kurtki o blachę Poloneza brzmiało jak zgrzyt noża o szkło. Krzysiek wciąż stał przy wejściu, oparty o rygiel, jakby własnym ciałem chciał powstrzymać to, co zostało na zewnątrz.

Dudniący deszcz zagłuszał myśli, a co dopiero słowa. Garaż zamienił się w wielkie, metalowe pudło rezonansowe, w którym każdy ich ruch był tylko marnym dodatkiem do furii natury.


— W aucie nikogo nie ma… — Krzysiek poczuł jej gorący, rwany oddech na policzku.

Przełknął ślinę. Ciężko, jakby w gardle stanęła mu grudka lodu. Kilka długich chwil zajęło mu, zanim te słowa przedarły się przez barierę szoku i dudniącego o dach deszczu. Kiedy jednak zrozumiała ich wagę, sam rzucił się w stronę auta, wlepiając oczy w ciemne wnętrze przez zaparowane od wilgoci okna.

Pociągnął za klamkę tylnych drzwi pasażera. Kliknęło cicho, niemal wstydliwie. Nie potrzebował latarki, by przekonać się na własne oczy, że w środku, na wyblakłej tapicerce, wygodnie rozsiadła się tylko pustka.


— Musi być w kanale… — Głos chłopaka zgubił się gdzieś w mroku tylnej kanapy.

Monika otworzyła drzwi od strony kierowcy. Usiadła ciężko, jakby nagle przybyło jej kilkadziesiąt lat. Lewą rękę oparła na zimnej, plastikowej kierownicy, a prawą, w której wciąż tkwił Glock, położyła bezwładnie na udzie. Odchyliła głowę, opierając ją o zagłówek i wypuściła resztkę powietrza z płuc. Przednia szyba natychmiast pokryła się gęstą parą, odcinając ich od widoku blaszaka, by po trzech sekundach znów stać się czystą, zimną barierą.

— On… — zaczęła, zaciskając powieki.

Krzysiek wślizgnął się za nią, cicho domykając drzwi pasażera. Wewnątrz auta ryk deszczu o dach garażu stał się przytłumiony, pozwalając im wreszcie słyszeć własne głosy.

— Nie żyje… — Pierwsza gorąca łza spłynęła jej po policzku, zostawiając mokry ślad w brudzie.

Puściła pistolet. Świadomie albo zupełnie bezwiednie. Glock zsunął się po jej dżinsach i wylądował z głuchym stuknięciem gdzieś przy pedale hamulca, w błocie naniesionym butami.

— Żyje… — Krzysiek niemal obsesyjnie rozglądał się po wnętrzu auta, jakby Marcin mógł się gdzieś tu ukryć przed ich wzrokiem. — Musiał gdzieś wyjść… — Nie dokończył, bo brakło mu argumentów.

— Tomek… nie żyje — wcisnęła się w jego słowa, brutalnie ucinając wszelkie próby zaklinania rzeczywistości.


— Co? — rzucił, błądząc wzrokiem po wnętrzu auta. Dopiero po kilku długich chwilach jego oczy przestały bezsensownie biegać po elementach deski rozdzielczej i tapicerce. Zmusił płuca do spokojniejszego oddechu. Opadł ciężko, przyklejając plecy do tylnej kanapy.


— Kurwa… — To nie był ani szept, ani westchnienie. To był bezsilny skowyt. — Kurwa… — powtórzył, zaciskając powieki tak mocno, aż poduszkami palców poczuł pulsowanie w skroniach. Opuścił głowę, dotykając brodą klatki piersiowej. Spięte do granic możliwości dłonie w końcu odpuściły, bezwładnie opadając na kolana.


Monika nie kryła już płaczu. Siedząc za kierownicą, pozwalała łzom płynąć swobodnie po brudnych policzkach. Płakała jak dziecko. Bezradne, małe dziecko, z którego nagle uleciała cała wola walki. Po chwili płakali już w duecie. Krzysiek nie miał już siły na wstyd, na zgrywanie twardziela — puścił emocje na wolność. Wokół nich nie było już ciszy ani hałasu. Została tylko nicość rozpaczy, szczelnie zamknięta w blaszanej puszce garażu.


Żałobną atmosferę przeciął huk grzmotu, który przetoczył się gdzieś wysoko nad nimi. Fala uderzeniowa była tak potężna, że blaszany dach garażu zadrżał, a w Polonezie za trzęsły się szyby. Krzysiek odruchowo skurczył się w sobie, kuląc ramiona pod wpływem tego bezwzględnego ryku natury. Monika nawet tego nie zarejestrowała; wciąż patrzyła tępo przed siebie, jakby jej umysł został na tamtym skrzyżowaniu.


— Co teraz? — zapytał, ale jego głos był zbyt cichy, kompletnie zmiażdżony przez bębniący deszcz.


Spróbował powtórzyć, ale ściśnięte struny głosowe ledwo drgnęły, wydając z siebie jedynie suchy charkot. Zebrał w ustach resztki gęstej śliny, przełknął ją z trudem i wychylił się do przodu, pomiędzy przednie fotele. Położył dłoń na jej ramieniu. Była sztywna, zimna. Nie poruszyła się.


— Monika… — Jego głos wreszcie odzyskał jakąś barwę, choć wciąż drżał. — Co teraz? — Ścisnął mocniej jej ramie, desperacko szukając w niej jakiegoś oparcia. Bo jeśli ona też pękła na amen, to byli martwi.


Dopiero drugi grom, który z hukiem rozpruł niebo dokładnie nad nimi, wyrwał Monikę z głębokiego odrętwienia. Drgnęła. Minimalnie, ale Krzysiek poczuł pod dłonią, jak jej spięte mięśnie na moment wiotczeją. Poluzował uścisk.


Obróciła głowę w jego stronę. Mimo panującej w aucie ciemności widział — a raczej wyczuwał — że jej twarz to jedno wielkie pobojowisko rozpaczy i żalu. Nie kryła się już z tym. Pociągnęła nosem, wciągając słoną wydzielinę z głośnym, brzydkim charknięciem. Wierzchem brudnej dłoni przetarła jeszcze bardziej umorusaną twarz, rozmazując łzy i kurz. Chciała zaczerpnąć powietrza, ale jej usta trzęsły się w niekontrolowany sposób.


— Gdzie… — Chciała coś dodać, ale gardło odmówiło posłuszeństwa. Ciało wciąż nie było gotowe, by pozwolić jej mówić.


Kolejny grzmot eksplodował tuż nad blaszakiem. Tym razem to ona skurczyła się w sobie jak mała dziewczynka. Krzysiek wyraźnie to poczuł. Zdjął dłoń z jej ramienia i zaczął desperacko przeciskać się między przednimi fotelami. W tej ciasnej, plastikowej przestrzeni Poloneza zahaczył kolanem o drążek skrzyni biegów, zanim ostatecznie opadł na siedzenie pasażera, tuż obok niej.


— Czemu powiedziałaś, że on nie żyje? — zadał pytanie, którego sam do końca nie rozumiał. Wcisnął się głębiej w fotel pasażera, czując, że nie cofnie już tych słów. Patrzył prosto przed siebie, na zaparowaną szybę i podświadomie zaczynał już rozumieć.


Monika znów pociągnęła nosem. Poruszyła stopą, błądząc bezwiednie po podłodze, aż zahaczyła butem o leżącego w błocie Glocka. Dotknięcie tego zimnego przedmiotu było jak piorun trzaskający prosto o neurony. Przed oczami natychmiast przeleciało jej kilka obrazów sprzed paru chwil. Wszystkie krwawe. Wszystkie potworne. Potrząsnęła gwałtownie głową, zrzucając je z pamięci i spychając na siłę na wewnętrzną półkę z napisem „na później”.


— Nikt… — zaczęła, a jej głos załamał się na ułamek sekundy. — Nikt, kurwa, tego nie mógłby przeżyć.


Spojrzała w jego stronę. Mimo mroku Krzysiek wyraźnie zobaczył w jej oczach potężną dawkę żalu zmieszanego z niemą pretensją.


— Czego? — Odważył się wreszcie skierować głowę w stronę kierowcy. — Nie mógł przeżyć? — dokończył i w tym samym momencie już zrozumiał.


Obrazki z półki „na później” w sobie tylko znany sposób pojawiły się teraz w jego własnej głowie. Krew niczym lodowaty wodospad spłynęła mu do stóp, odcinając całe ciepło z ciała. Nie przełknął śliny, bo w ustach nie było już po niej śladu. Poczuł, jakby w żołądku ktoś rozłożył mu zardzewiały drut kolczasty i z uporem maniaka zaczął go zwijać, szarpiąc i rozrywając resztę narządów.


Monika wypuściła powietrze z płuc. Gdyby nie odgłos zagłuszającego wszystko deszczu, słychać by było, jak to powietrze z impetem trzaska o przednią szybę. Zrozumiała, że on w końcu zrozumiał. Schyliła się ciężko po pistolet. Podniosła go i ustawiła prosto przed swoją twarzą, lewą rękę wciąż opierając na kierownicy. Wpatrywała się w czarny metal, jakby chcąc samym wzrokiem rozerwać go na strzępy.


W jej organizmie właśnie zachodziło gwałtowne przegrupowanie hormonów. Kortyzol bez cackania wyrzucił estrogeny. Minął czas na płacz, przyszedł czas na złość. Nadchodziła, rozsiadła się wygodnie w jej ciele i zaczęła przejmować stery.


— Gdzie jest Marcin? — Pytanie było krótkie i zimne jak Glock, którego trzymała w dłoni.


Nie uzyskała odpowiedzi. Tylko głośną, dudniącą ciszę. Kumpel wciąż przetwarzał w głowie ostatnie wydarzenia, kompletnie odcięty od rzeczywistości. Deszcz, dotychczas tak natarczywy, zdawał się podwoić swoją siłę, jakby za wszelką cenę chciał przebić blachę i przedostać się do środka.


Ona już go nie słyszała. Teraz w jej sercu — albo w tym, co z niego jeszcze zostało — pękło małe, czarne ziarenko. Mroczne. Puściło pędy, które łapczywie szukały żył, by zasiać w nich tylko i wyłącznie czystą furię.


— Gdzie Kuba i Piotrek? — Rzuciła kolejne pytanie i po raz kolejny odpowiedziała jej cisza.


Spięła całe ciało. Szybkim, wyuczonym ruchem odwróciła Glocka w dłoni, chwytając go mocno za lufę. Bez wahania, bez cienia namysłu, z całej siły uderzyła ciężką rękojeścią w szybę bocznych drzwi samochodu. Szkło eksplodowało, rozsypując się po wnętrzu auta i garażu niczym nagła zaraza po świecie.


— Gdzie oni są?! — syknęła. i dopiero wtedy, w akompaniamencie brzęku sypiących się odłamków, Krzysiek wreszcie wrócił do auta.


— Nie wiem… — Jego głos brzmiał jak u nastolatka przechodzącego mutację.


Uderzyła ręką w kierownicę. Zła odpowiedź.


Odłożyła pistolet na udo, a wolną ręką złapała go za szmaty na piersiach, wbijając palce tak mocno, aż zasyczał z bólu. Szarpnęła nim z całej siły. Wciąż było jej mało.


— Mów, kurwa! — Zbliżyła swoją twarz do jego, tak blisko, że poczuł na policzku jej gorący, brudny oddech. Ale to nie oddech był najgorszy. Najgorsze były oczy. Mimo panującego mroku dostrzegł w nich bezlitosną, dziką agresję. Cofnął głowę. Albo cofnęła się sama, odruchowo, sterowana czystym instynktem przetrwania.


— Monika… — spróbował w końcu skleić jakieś logiczne zdanie.


— Nie pamiętasz, jak się mówi?! — Zwiększyła moc uścisku, popychając go tak mocno, że uderzył tyłem głowy w szybę. Krzyknął szeptem.


Puściła go gwałtownie. Błyskawicznie chwyciła pistolet; zimny metal był dla niej jak bezpieczna przystań. Zamrugała szybko kilka razy, próbując odpędzić powracające obrazy. Przejechała językiem po zębach, czując na nich ten paskudny osad zaniedbania. Odwróciła głowę w stronę wybitej przed chwilą szyby.


— Przepraszam — rzuciła, ale w tym słowie nie było ani grama empatii.


Odruchowo położył dłoń na potylicy, masując pulsujący, choć już niemal zapomniany ból.


— Poszli po paliwo… — Splunął pod nogi na gumowy dywanik, chcąc tym gestem maskować własną bezradność. Sam już nie wiedział, w co wierzy. — Żeby Polonez ruszył… Taki był plan… Wiesz… Chcieliśmy was uratować… — Jego oczy znów zaczęły błądzić bez celu po desce rozdzielczej.


— Nas? — przerwała mu, wciąż patrząc przed siebie, przez otwartą przestrzeń rozbitej szyby.


— Co? — zapytał, ale huk deszczu natychmiast zagłuszył jego słowa.


— Nieważne — burknęła. — Nie ma już nas… — W końcu odwróciła głowę w jego stronę. — Każdy jest gdzieś, ale nie tutaj…


Złość jakby trochę z niej uleciała. Krzysiek wyczuł to wyraźnie, ten nagły spadek napięcia w jej głosie. Odważył się wreszcie spojrzeć na Monikę. Jego oczy, nawet w panującym mroku, były przepełnione tępym, bezbrzeżnym smutkiem.


Na chwilę zapanowała cisza. Dosłowna. Deszcz na zewnątrz nagle zaczął odpuszczać, dając odpocząć zmaltretowanej blasze nad ich głowami. Hałas uderzeń przeszedł w miarowe, cichnące kapanie.


— Po co? — zaczęła ciszej. — Po co uciekaliście z bunkra? To, dlatego wszystko się… — Nie dokończyła.


Krzysiek zerwał się gwałtownie, niemal uderzając ramieniem o deskę rozdzielczą.


— Słyszysz? — zapytał, zmuszając uszy do cięższej, rozpaczliwej pracy.


Też nadstawiła uszy, ale nie odnotowała niczego poza naturą nad nimi i martwą naturą wokół nich. Kumpel prawie przykleił twarz do przedniej szyby, siedząc w nienaturalnej, skręconej pozycji.


— Co ty tam słyszysz? — Ton tego pytania był już niemal koleżeński, pozbawiony wcześniejszej jadowitości.


— Na zewnątrz… — Ledwo ruszał ustami, jakby bał się, że najmniejszy szmer go zdradzi. — To chyba Marcin…


Po tych słowach Monika błyskawicznie wystawiła głowę przez ziejącą pustkę w drzwiach auta.


Po kilku uderzeniach serca cofnęła głowę z powrotem do środka. Spojrzała na kolegę. Ten wciąż gapił się w mrok garażu, zesztywniały jak posąg.


— Ej — szturchnęła go łokciem. — Ja nic nie słyszę… I… — Właśnie w tej sekundzie adrenalina zrobiła w jej głowie trochę miejsca na czystą logikę. Słowo „Marcin” nagle głośno zadzwoniło jej w uszach. — Mówiłeś, że Marcin jest tutaj. W tym aucie…


— Ciii… — Przyłożył palec do ust. Odczekał kilka krótkich chwil, nadsłuchując z gwałtownie bijącym sercem. Wciąż patrząc prosto przed siebie, odpowiedział niemal bezgłośnie: — Miał tu na nas czekać… Ale…


— Ale jak zwykle coś musiało się stać — dokończyła za niego, momentalnie markotniejąc i odsuwając rosnącą w niej złość na bok. Ta nagła rezygnacja znowu odebrała jej siły.


— Musimy wyjść na zewnątrz. — Odwrócił się w jej stronę. — Może coś go stąd wypłoszyło i teraz próbuje wrócić…


— Ok. — Wcisnęła Glocka za pasek spodni, wiercąc się na fotelu, by broń dobrze ułożyła się przy ciele. — Tylko skąd pewność, że to on? Bo… ja nic nie słyszę…


Otworzył drzwi. Cicho niczym kot wysunął się z auta. Stojąc na zewnątrz, w chłodnym, wilgotnym blaszaku, wsunął jeszcze na moment głowę z powrotem do wnętrza Poloneza. Monika wciąż siedziała za kierownicą, z dłonią zaciśniętą blisko paska.


— W tym zjebanym świecie… na pewność trzeba sobie zapracować. — Splunął pod nogi. — Idziesz?


— Idę. — Teraz w jej głosie wyczuł to, na co tak bardzo czekał. Wyczuł swoją przyjaciółkę.


Wysiadła z auta, przeszła bokiem wzdłuż zakurzonego nadwozia i stanęła tuż przed maską Poloneza. Krzysiek dołączył do niej pół sekundy później.


— Zbierzmy ekipę do kupy — rzucił bezwiednie i pożałował tych słów tak szybko, jak tylko opuściły jego usta.


Półka z krwawymi obrazkami „na później” otworzyła się w obu głowach jednocześnie, z rytmem uderzenia obuchem.


— Przepraszam… — dodał natychmiast, tym razem z faktycznym, rozdzierającym żalem w głosie.


— Nie teraz. — Monika zacisnęła zęby; nie była gotowa na ponowny płacz, na kolejne pęknięcie. — Idziemy — dokończyła stanowczo, robiąc pierwszy krok w stronę wyjścia z garażu.


Poszedł za nią. Przedramieniem pchnęła blaszane drzwi garażu. Mokry chłód natychmiast rozsiadł się na jej twarzy. Był przyjemny, wręcz otrzeźwiający. Deszcz, który jeszcze niedawno próbował rozpruć dach, teraz zamienił się w lekką, leniwą mżawkę.


Opuścili blaszaka, rozglądając się po ciemnym, zlanym jesienną wodą podwórku. Wszystko było na swoim miejscu. Dom po lewej, ogrodzenie parę metrów na wprost. Wszystko boleśnie normalne. Cichy szmer wiatru i spadających kropli nie niósł w sobie żadnego obcego dźwięku. Żadnego, który Krzysiek mógłby wcześniej usłyszeć.


Stanęli parę kroków przed garażem, pozwalając, by wilgoć oblepiła ich ubrania.


— Dalej coś słyszysz? — zapytała, kręcąc głową dookoła i bezwiednie kładąc dłoń na rękojeści Glocka za paskiem.


Cisza. Nie powiedział nic, tylko chcąc udowodnić sobie coś, co w tej chwili tylko on sam rozumiał, znowu wytężył słuch. Próbował zmusić uszy do znalezienia czegokolwiek, co dałoby mu twardy argument do ręki. Dowód na to, że wyjście z Poloneza nie było stratą.


Tylko stratą czego? Czasu? Tego mieli teraz albo nieskończenie dużo, albo nad wyraz mało. Energii? Też nie.


— Ej — przerwała tę ciężką pauzę. — Słyszysz coś? — Cierpliwość znowu zaczęła się z niej ulatniać.


— Nic — burknął zrezygnowany. — Możemy wracać z powrotem do auta. — Spuścił głowę i zaczął powoli obracać ciało w stronę otwartych drzwi blaszaka.


— Czekaj — zatrzymała go krótkim słowem. — Jak już wyszliśmy, to…


— Dobra — rzucił, zanim dokończyła. Od razu zrozumiał jej zamiar.


I znowu poszedł tuż za nią, bacznie obserwując jej plecy. W tym ciemnym, przykrytym nocą obrazie dostrzegł w jej sylwetce coś zupełnie nowego. Dostrzegł, jak z dziewczyny — młodej, wysportowanej, zwinnej — stała się kobietą. Ale już nie tą delikatną, którą znał. Jej sposób poruszania się całkowicie się zmienił. Zaczęła się lekko garbić, jakby pod ciężarem niewidzialnego pancerza. Nogi stawiała ciężko, po wojskowemu. Barki jakby jej urosły. Może to, co teraz na nich dźwigała, zmusiło mięśnie do takiego wysiłku. Posmutniał, patrząc na nią. Tak szczerze, po ludzku zrobiło mu się jej potwornie żal.


— Kurwa… — szepnęła, kiedy z impetem wpadł jej w plecy. W tym swoim zamyśleniu zupełnie nie zauważył, kiedy się zatrzymała.


— Sorki… — Tylko takie słowo udało mu się na szybko znaleźć w pustej głowie. Cofnął się gwałtownie o krok.


— Uważaj trochę — rzuciła. Jej głos też się zmienił. I to wcale nie dzisiaj. Nie wczoraj. Teraz. W tej konkretnej chwili właśnie to do niego dotarło.


Doszli do rogu domu i skręcili. Metr nad ich głowami znajdowały się okna wychodzące wprost na ulicę. Monika uniosła głowę. Deszcz ściekał po szybach, odbijając bardzo liche, nędzne światło nieśmiałego księżyca, który wstydliwie wyłaniał się zza chmur.


Coś jej nie pasowało w jednym z tych okien. Zatrzymała wzrok na szkle trochę dłużej.


— Byliśmy w środku — odezwał się kolega, widząc, jak dziewczyna wpatruje się w ciemną szybę. — Zwykły dom.


— Yhym… — mruknęła. — To wejdźmy do środka. Może tam będzie… — Nie spuszczała oczu z okna.


— Musimy wrócić na tyły i wejść przez piwnicę — odpowiedział, samemu zaczynając patrzeć w to samo miejsce.


— Co to może być? — Zmrużyła oczy, przechodząc w ledwo słyszalny szept.


— Ale co? — zapytał zmieszany Krzysiek.


Nie była jeszcze pewna. Może jej oczy były już śmiertelnie wyczerpane tym wszystkim i błędnie przekazywały rzeczywistość do mózgu. Może było po prostu zbyt ciemno, by doszukiwać się czegokolwiek niezwykłego. Mimo to w środku, na poziomie czystego instynktu, czuła, że coś tu potwornie nie pasuje.


W końcu chmury zlitowały się na trochę dłużej. Zimny blask księżyca uderzył prosto w szkło.


— Kurwa… — szepnęła pod nosem. — To krew.


— Co? — Wybałuszył oczy, desperacko próbując dostrzec to, co ona. Nic nie widział. — Jaka krew?


— Na szybie jest smuga. Popatrz dobrze. — Przyciągnęła go bliżej siebie. Pod ich stopami głośno chlusnęła woda, kiedy wprawiła jego ciało w ruch. Krzysiek poczuł gwałtowne, przenikliwe zimno w butach. — Popatrz… To zaschnięta smuga krwi na szybie.


— Ale… — Skurczył palce u stóp, walcząc z dreszczem. — Skąd wiesz, że to krew? To może być wszystko inne, przecież jest ciemno…


— Czuję to. — Spuściła wzrok z szyby, przenosząc go prosto na kumpla. — Jak wtedy byliście w środku, to tego nie było?


Odchrząknął nerwowo.


— Nie wiem.


— Prowadź do środka. Przez tę piwnicę — rzuciła krótkim, żołnierskim rozkazem.


Kiedy ruszyli w drogę na tyły, w domu po drugiej stronie ulicy błysnęło światło. Ciche, skromne i wstydliwe. Nie zauważyli tego. Światło po paru sekundach zniknęło, dokładnie tak samo, jak ich sylwetki ginące w mroku z tyłu budynku.

R3 SZCZUR

Mocny, gwałtowny deszcz potrafi z niewyobrażalną siłą poradzić sobie z wieloma przeszkodami. Tym bardziej świeżo wykopany, płytki grób nie mógł stanowić dla szalejącego żywiołu żadnego problemu. Natarczywa woda, zamknięta w postaci ciężkich, gęstych kropel, bezlitośnie rozmyła hałdę ziemi, pod którą leżało zmaltretowane ciało.


W chwili, gdy ulewa w końcu odpuściła i przeszła w miarową mżawkę, to ciało drgnęło.


Najpierw tylko raz. Minimalnie. Niezauważalnie, ale jednak. Po kilku chwilach, kiedy chmury odsłoniły księżyc, ciało w grobie drgnęło znowu. Tym razem mocniej, by za moment powtórzyć to jeszcze gwałtowniej. Niczym budzący się z letargu pijak.


Jedna z rąk uniosła się do góry, zsuwając z siebie zwały mokrej, brudnej ziemi. Ciało otworzyło oczy. Mętna biel gałek ocznych przyjęła światło księżyca z wyraźną odrazą. Druga ręka powtórzyła ruch pierwszej w akompaniamencie szorstkiego, gardłowego stęknięcia.


Połowa tego, co kiedyś było twarzą, obróciła się w bok. Rozbity, zniekształcony kawałek nosa gwałtownie niuchnął powietrza. Nie dla oddechu. Tego to ciało już dawno nie potrzebowało. Zrobiło to, by wywęszyć jedzenie.


W grobie narodził się pierwotny, potworny głód. Głód żądny krwi. Ludzkiej krwi.


Przemiana nastąpiła gwałtownie. Skażone jedzenie, do którego gramolący się właśnie z dołu człowiek został wcześniej zmuszony. Zastrzyk z niewiadomą substancją, a na samym końcu — ugryzienie przez szczura. To wszystko sprawiło, że z człowieka nie został już ani ślad. Była teraz tylko biologiczną, niezdarną maszyną do pożerania.


Stanęła niezdarnie nad dołem. Koślawo, niczym zepsuta lalka z jednym butem. Umorusana krwią, błotem i zniszczeniem, ruszyła w sobie tylko znanym kierunku na poszukiwanie jedzenia.


Martwa Nysa przyjęła kolejnego obywatela bez żalu. Miastu było już zupełnie obojętne, kto po nim stąpa.


Przemieniec albo zgnilec — jak nazywali nieliczni ocaleni te potworne nowotwory łażące za ludzkim mięsem — zachwiał się, kiedy jego krzywe ciało zsunęło się z nasypu kolejowego. Zacharczał paskudnie, jakby z niezadowolenia. Szukał, chwytając zniekształconym nosem najdrobniejsze ślady ciepłego mięsa. Noc i ustępujący coraz bardziej deszcz nie sprzyjały jednak polowaniu. Zimny opad skutecznie zmył z powietrza zapach życia. Zgnilec burczał i rzęził, idąc uparcie przed siebie w mrok.


Karykaturalny marsz został na chwilę przerwany, kiedy potknął się o jakąś nierówność w podłożu. Całkowity brak instynktu samozachowawczego sprawił, że nie wyciągnął rąk przed siebie, by chronić głowę przed upadkiem. Ta z impetem gruchnęła o poszarpany asfalt gdzieś na bocznej drodze za dworcem.


Coś pękło w czaszce. Sinobrudna posoka zaczęła gęsto sączyć się z dziury w głowie. Zgnilec nie czuł bólu, nie czuł nawet najmniejszego zmartwienia tym upadkiem. Jakaś nieznana, mechaniczna siła z ledwością postawiła jego ciało z powrotem do udawanego pionu. Ruszył dalej, rozpaczliwie szukając pożywienia. Tego jednak nie było. Nie tutaj.


W mroku oświetlanym jedynie bladym księżycem doszedł do ogrodzenia. Płot zatrzymał jego tors, ale nie nogi — te uparcie, bezmyślnie stawiały kroki w miejscu, szorując butem o podłoże. Zarzęził basowo z dźwiękiem przypominającym przeciągłe ściąganie flegmy do gardła. Deszcz ustał całkowicie w tym samym momencie, w którym zatrzymały się nogi zgnilca.


Uniósł łeb nieco wyżej. Przez ten gwałtowny ruch odpadł luźny fragment czaszki z okolic potylicy, odsłaniając burą, gąbczastą masę w jej wnętrzu. Fałdów mózgowych już prawie nie było.


Cisza panująca wokół tego miejsca przerywana była jedynie miarowymi pomrukami stojącego przy ogrodzeniu strzępu człowieka. Aż w końcu pękła, gdy coś zrujnowało i rozdarło z nienacka niebo. Potężny, gardłowy skowyt poniósł się nad miastem, wprawiając w drgania wszystko na swojej drodze.


Zgnilec odebrał ten dźwięk niczym wezwanie na mszę. Przez butwiejące, pozbawione myśli ciało przeszły potężne impulsy, nawołujące go w jedno, konkretne miejsce. Coś nadrzędnego kazało mu natychmiast się obrócić i ruszyć w stronę ryku.


I poszedł. Niezdarnie, ślepo, jak szczur w ciemnym kanale.

R4 TATO

Zmutowana, parszywa gęba rozdziawiła swoje podwoje, szykując się do zadania ostatecznej śmierci. Ciało chłopaka zastygło w bezbrzeżnym przerażeniu i rezygnacji. Zostali zupełnie sami na tym głuchym skrzyżowaniu. Gęste chmury nad ich głowami zaczęły właśnie wypuszczać pierwsze tłuste, ciężkie krople deszczu.


Potwór dyszał ciężko, z satysfakcją patrząc ślepiami z góry na swoją ofiarę. Nadgniła, potężna łapa chwyciła za bark nastolatka, zaciskając się na nim coraz mocniej i mocniej. Chłopak nie miał już nawet siły, by jęknąć z bólu. Zamknął tylko oczy w oczekiwaniu na egzekucję.


Ale wyrok nie nastąpił.


Uszy bestii nastroszyły się niczym u owczarka łapiącego trop. Łapa poluzowała uścisk, by za chwilę całkiem odkleić się od ciała Tomka. Bezwładne ciało chłopaka bezwiednie osunęło się na zalany asfalt.


Potwór obrócił łeb w bok. Zaciągnął się powietrzem — mokrym, zimnym i gęstym od nadchodzącej ulewy. Padający coraz mocniej deszcz przeszkadzał, ale nie na tyle, by drapieżnik nie zdołał wyłapać spośród spadających kropel tego jednego, konkretnego zapachu. Znajomego zapachu.


Żylasta noga pokryta poszarzałą, chorą skórą zrobiła pierwszy krok. Alfa już wiedział, gdzie postawić następny.


Ruszył, idąc za zapachem jak po sznurku. Z każdym kolejnym, ciężkim człapnięciem o podłoże przyspieszał, przechodząc w rytmiczny, drapieżny bieg. Leżący na ulicy nastolatek już zupełnie go nie interesował. A może po prostu zostawił go sobie na później?


Teraz jakiś dziki, nadrzędny instynkt kazał Alfie iść zupełnie gdzie indziej.


Najpierw rozszerzona, pracująca niczym mokra membrana skóra nosa namierzyła cel tego martwego marszu. Chwilę później zrobiły to bezduszne ślepia. Potwór już wiedział, gdzie znajduje się źródło zapachu.


Ciało leżało zaledwie parę kroków przed nim. Leżało nieruchomo.


Znał to ciało.


Ryknął, prowadzony bezwarunkowym odruchem. Potężny dźwięk przelał się przez szum ulewy, zagłuszając ją na tę jedną, krótką chwilę.


W okolicy nie było żadnego żywego, świadomego świadka tego, co się wydarzyło. Zresztą, gdyby nawet ktoś taki się znalazł i tak nie uwierzyłby własnym oczom na widok sceny, jaka się tu właśnie rozegrała.


Potwór, w uderzająco ludzkim odruchu, pochylił się nisko nad nieruchomym ciałem. Obwąchał je dokładnie, sekunda po sekundzie, spuszczając z rozwartej paszczy gęstą, lepkowatą ślinę prosto na mokre ubranie leżącego. Pomrukiwał przy tym nisko, gardłowo, niemal żałośnie.


Ciało było martwe. Alfa czuł to gdzieś głęboko w swoim wyjałowionym, przeżartym chorobą mózgu. Mimo to uniósł je z ziemi. Zrobił to delikatnie, z uderzającą, bolesną wręcz ostrożnością — tak nienaturalną dla bestii, którą się stał.


Wyprostował potężne cielsko, wciąż trzymając zwłoki w ramionach. Pokręcił wolno łbem, a w jego martwych, zamglonych oczach na ułamek sekundy pojawił się czysty, ludzki smutek.


Chwilę później odchylił głowę mocno do tyłu, celując pyskiem wprost w czarne niebo. Zaryczał, wkładając w ten skowyt całą swoją bezgraniczną, potworną siłę. Zaryczał tak potężnie, że zmasakrowane tkanki w jego płucach zaczęły rozrywać się od środka.


Kiedy skończył, a jego zmasakrowane gardło przestało wreszcie drgać, spojrzał na bezwładny pakunek w swoich łapach. Jakby chcąc się pożegnać. Jakby chciał ten jeden, ostatni raz powiedzieć: Tato.


Ale chore, zniekształcone struny głosowe nie potrafiły już wypowiedzieć żadnego ludzkiego słowa. Zamiast tego z jego krtani wydarł się tylko brzydki, pusty bełkot.


W tej chwili omdlały chłopak na skrzyżowaniu przestał mieć dla niego jakiekolwiek znaczenie. Tomek był tylko posiłkiem, który można było po prostu pominąć.


Alfa ruszył przed siebie, niosąc zwłoki ojca w ramionach. Brutalny, tnący deszcz moczył wszystko dookoła, nie oszczędzając nawet jego — potwora, w którym na chwilę ożył człowiek.


Gdzieś w głębi, nieśmiałe resztki impulsów wciąż poruszały strzępami neuronów w jego mózgu, wyświetlając mu nagłe ułamki ludzkich wspomnień. Szedł, gwałtownie potrząsając łbem, sprawiając wrażenie, jakby za wszelką cenę próbował odgonić je od siebie.


Ale ta resztka człowieka, która w nim przetrwała, paliła się w jego środku — mała i wstydliwa, niczym ostatnia iskierka.


Burczał pod nosem, idąc w tym swoim samotnym, pogrzebowym pochodzie. Wokół panowała tylko głucha pustka. Jakby nagle nawet sama natura chciała zejść mu z drogi.


Natarczywość wspomnień podwoiła siłę. W umyśle potwora bzyczały natrętne obrazy jego dawnej, ludzkiej natury. Stanął, sapiąc ciężko. Deszcz wchodził w jego cielsko jak tysiące igieł, ale on nie zwracał na to uwagi. Delikatnie odłożył zwłoki na asfalt. Gwałtownie potrząsnął łbem, gdy wewnątrz czaszki błysnęła mu kolejna, losowa scena z dawnego życia.


W czarnych żyłach zarażona krew gęstniała w zastraszającym tempie. Szara, brudna skóra nagle stała się za ciasna. Kolejne wspomnienie. Zabełkotał chrapliwie. Następne. Jego zmienione ciało spięło napompowane mięśnie. Powłoka zaczęła pękać pod naporem rozrastającej się tkanki. Zaczął rosnąć w oczach.


Ślepia, dotąd blade i mętne, teraz jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zmieniły się w bezdenną, absolutną czerń. Barki spuchły. Jakaś wewnętrzna siła rozpychała się gwałtownie, zwiększając objętość jego postury. Ryknął złośliwie, z czystą wściekłością. Mięsień sercowy urósł momentalnie, jakby napompowany sterydami.


Zaszła nieodwracalna, ostateczna zmiana. Kręgosłup z głośnym trzaskiem przebił się przez skórę, wychodząc bladymi kośćmi na zewnątrz niczym makabryczny pancerz. Łapy wydłużyły się, puchnąc w palcach, które zakończyły się szponami. Martwy oddech przyspieszył.


W tej samej chwili Alfa stał się kimś więcej. Został królem tego miasta.


Jedna, potężna łapa znowu pochwyciła ojca, rwąc go z ziemi lekko, jakby był szmacianą lalką. Ruszył biegiem. Czysta furia. Przed siebie. Twarde, monstrualne kroki z impetem rozchlapywały wodę pod stopami.


Pokonywał ulice i zalane chodniki, człapiąc twardo, z niszczycielską siłą. Kierował się w stronę osiedla, w stronę dawnego domu. Kiedy dotarł pod klatkę schodową ponurego bloku, gwałtownie zwolnił. Wszedł do środka. Gęsta ciemność w ogóle mu nie przeszkadzała — widział wszystko całym swoim zmutowanym ciałem, chłonąc przestrzeń każdym chorym zmysłem.


Zszedł do piwnicy. Przy ostatnich drzwiach na końcu korytarza przystanął. Brutalnie wrzucił ciało ojca do środka. Bezwładne zwłoki przetoczyły się w ciemności, tłukąc głucho o betonową podłogę i zatrzymały się dopiero pod samą ścianą.


Potwór już tego nie widział. Odwrócił się na pięcie i w ułamku sekundy był z powrotem na zewnątrz.


Nagle z oddali dobiegł go mechaniczny dźwięk. Ryk mechanicznej bestii rozdarł noc i przywołał go do wyjścia z osiedla. Uszy Króla Miasta natychmiast namierzyły kierunek. Szponiaste stopy pobiegły same, rwąc asfalt.


Nadszedł czas zemsty.

R5 REX SOLUS EST

— Kurwa, kurwa, kurwa… — cedził przez zaciśnięte zęby, plując drobinami śliny prosto na przednią szybę


Wiercił się nerwowo w fotelu pasażera, czując, jakby nieistniejące owsiki pełzały mu masowo pod skórą. W zesztywniałej dłoni kurczowo zaciskał swojego Gawrona.


Kierowca siedzący obok tylko rytmicznie przełykał ślinę. W głębi duszy modlił się o jedno: żeby ta noc dobiegła już końca. Żeby mechaniczna bestia pod maską nie nawaliła i żeby pasażer nie uwolnił swojej furii, tracąc nad sobą resztki kontroli.


Jechali teraz główną drogą, mijając zrujnowaną, mroczną stację BP po lewej stronie. Sygnalizacja świetlna przy najbliższym skrzyżowaniu wisiała smętnie, wykrzywiona od jakiegoś dawnego uderzenia. Deszcz coraz śmielej bębnił o blaszany dach ich wozu.


— Gdzie teraz? — To nie było pytanie do kierowcy. To było głośne, neurotyczne myślenie.


Żółtozęby tracił rezon. Tłuste włosy lepiły mu się do czoła, gdy wykrzywiona w nienawistnym grymasie twarz wlepiała się w przednią szybę, gorączkowo szukając jakiegoś celu. Jeszcze dokładnie nie wiedział, kto nim będzie. Czy Monika, którą obiecał sobie zniszczyć doszczętnie, zrównać z ziemią i wymazać z mapy, czy może ktoś inny. Ktoś zupełnie przypadkowy, kto po prostu nawinie mu się pod rękę.


— Zatrzymaj bestię! — ryknął nagle.


Kierowca nie czekał ani sekundy. Wcisnął gwałtownie, do samego oporu, pedał hamulca. Zbyt gwałtownie. Ciężka, rozpędzona śmieciarka zareagowała szarpnięciem. Nieprzypięte pasami cielsko szefa bezwładnie rzuciło do przodu, aż uderzył klatką i głową o deskę rozdzielczą.


Nawet na to nie zareagował. W ogóle nie poczuł bólu.


— Czekaj tu — rozkazał ochryple. Otworzył drzwi i opuścił kabinę śmieciarki, wychodząc prosto w ścianę brutalnej ulewy.


Stanął przy ciężarówce. Lodowaty deszcz spływał po jego twarzy, zmywając gryzący smród potu z rozgrzanego ciała. Obaj — on i ta mechaniczna bestia — dyszeli ciężko w mroku nocy. Śmieciarka mruczała basowo na jałowym biegu, on z kolei dyszał z czystego wysiłku i skumulowanej nienawiści.


Zostawiony w kabinie kierowca mógł wreszcie spokojnie złapać oddech. Bez niczyjej zgody, paraliżowany strachem, pozwolił sobie na uchylenie szyby w drzwiach. Tylko trochę. Tylko na małą, centymetrową szparkę. Liznął chciwie świeże, zimne powietrze i natychmiast poczuł się tak, jakby kradł szefowi coś niesamowicie cennego.


Przerażony własną śmiałością, szybko zatrzasnął okno. Położył obie dłonie na kierownicy, a przez głowę przemknęła mu nagła, szalona myśl. Myśl tak bardzo kusząca: wrzucić bieg, wcisnąć gaz do dechy i zostawić tego psychopatę na zawsze w strugach deszczu.


Zmroziło go. Wybił sobie ten pomysł z głowy gwałtownym, mocnym uderzeniem otwartą dłonią w policzek. Ból otrzeźwił go w ułamku sekundy. Spiął całe ciało w potwornym napięciu i potulnie czekał na dalsze decyzje furiata stojącego na zewnątrz.


Obserwował przy okazji pokryte nocą i deszczem miasto. Zniszczona stacja paliw po lewej stronie wyglądała jak czysty obraz nędzy i rozpaczy. Leżące pod zadaszeniem dystrybutory były wyrwane z ziemi z jakąś potężną, nieznaną siłą. Szyby w witrynach dawnego sklepu leżały doszczętnie wybite, a potężny szyld BP straszył śladami po dawnym nadpaleniu. Widział to wszystko ledwo, na tyle, na ile pozwalała mu mroczna noc.


Przerzucił spojrzenie na drugą stronę drogi. Tam stały wieżowce — ciemne, nieruchome i martwe. Nic w tym widoku nie dawało mu pocieszenia.


Nagle coś głucho stuknęło w metalową kabinę od zewnątrz. Chwilę później gwałtownie otworzyły się drzwi od strony pasażera. Kierowca zesztywniał. Grubas bez słowa wgramolił się z powrotem do środka. Śmierdział mokrym psem i zgnilizną, ale sprawiał wrażenie odrobinę spokojniejszego. Podjął decyzję.


— Idź w bloki — powiedział, nawet nie patrząc na swojego towarzysza.


Kierowca poczuł, jak cała krew odpływa mu z twarzy i wodospadem spływa prosto do stóp. Serce zamarło.


— Powiedziałem: kurwa — szef tym razem odwrócił łeb i spojrzał prosto w jego stronę dzikim wzrokiem. — Idź w bloki i zobacz, co tam może być. Ja tu czekam — dokończył na jednym, szybkim wdechu.


Poza tym fizycznym, paraliżującym strachem nie miał innego wyjścia, jak tylko wykonać polecenie. I wtedy odezwał się po raz pierwszy od bardzo, bardzo dawna.


— Szefie… — wychrypiał przez zbyt suche, ściśnięte gardło. — Nie mam broni. — Spojrzał wymownie na pistolet, który spoczywał w wielkich łapach grubasa.


— Będę cię osłaniał — warknął Żółtozęby. — Zapierdalaj!


Po tym słowie uniósł Gawrona i machnął nim kierowcy tuż przed samymi oczami. Zimna stal pistoletu na ułamek sekundy błysnęła w mroku kabiny, nie pozostawiając miejsca na żadną dyskusję.


Od razu, gdy tylko opuścił bezpieczną kabinę bestii, a ciężkie drzwi trzasnęły za jego plecami, Żółtozęby bezwzględnie wcisnął przycisk ryglowania zamków. Centralny zamek szczęknął głucho, odcinając kierowcę od jedynej drogi ucieczki.


W chwili, gdy śmiałek z przymusu znalazł się z przodu ciężarówki, po wymarłym mieście poniósł się przeraźliwy, dziki, basowy ryk. Był jak potężny piorun, tnący wszystko, co napotkał na swojej drodze.


Żółtozęby gwałtownie podskoczył w kabinie, z czystego przerażenia wypuszczając pistolet z rąk. Gawron poleciał gdzieś głęboko pod fotel, natychmiast znikając w nieprzeniknionej ciemności podłogi.


Na zewnątrz kierowca aż skulił się w sobie. W absolutnej panice szarpnął z całych sił za klamkę, ale zaryglowane drzwi ani drgnęły.


— Szefie! — krzyknął stłumionym, całkowicie zagłuszonym przez ulewę głosem. — Szefie! — powtórzył, szaleńczo, rytmicznie szarpiąc za metalowy uchwyt.


Szef nie reagował. Ten ryk, który przed chwilą przeszył całe jego ciało, sparaliżował go całkowicie. Grubas był daleko od bazy, daleko od swoich ludzi i swojego bezpiecznego układu. W tej ciemnej nocy, ze zgubionym pistoletem, siedząc samotnie w kabinie, poczuł strach. Czysty, fizyczny, niemal namacalny strach. Nie czuł czegoś takiego od bardzo dawna. Teraz ten strach usiadł tuż obok niego, na pustym miejscu kierowcy i wyszczerzył szyderczo zęby, zaglądając grubasowi prosto w oszalałe oczy.


Nie słyszał już rozpaczliwego szarpania za klamkę. Kierowca uciekł, nie zamierzając dłużej zostawiać swojego losu w tłustych rękach szefa. Pobiegł w stronę zniszczonej stacji paliw, szukając tam jakiegokolwiek schronienia. W szaleńczym biegu rozchlapywał wodę pod stopami, potykając się i hałasując przy tym zdecydowanie zbyt głośno.


W biegu przeskoczył przez leżący krzywo dystrybutor i zaraz za nim potknął się o gruby wąż paliwowy, całkowicie tracąc równowagę. Poleciał jak długi, waląc z impetem rękami i czołem w twardy, mokry beton. Świat zawirował mu przed oczami na ułamek sekundy, a potem zapadła głęboka, kojąca ciemność


W tym samym czasie, w niemal identycznej ciemności kabiny, grubas sztywnymi ze strachu mięśniami schylił się, gorączkowo szukając na podłodze pistoletu. Zaraz jednak znowu gwałtownie wyprostował zwały tłuszczu, kiedy kolejny ryk wprawił masywne szyby śmieciarki w potężne drgania.


Ten dźwięk był bliżej. Dużo bliżej. Grubas czuł to całą swoją skórą i — co najgorsze — doskonale wiedział już, do kogo należy ten wściekły skowyt.


Porzucił zamiar szukania pistoletu. Szybko, jak na swoje ograniczone możliwości, przecisnął się na fotel kierowcy, zsuwając z niego na chwilę siedzący tam dotąd strach. Sapał i stękał przy tym żałośnie, niczym tuczne prosię prowadzone na ubój. Usiadł w końcu, czując, jak pot zalewa mu oczy — kwaśny, gęsty i śmierdzący strachem pot.


Zwolnił hamulec ręczny, wcisnął sprzęgło i zgrzytając przekładnią, wrzucił bieg. Mechaniczna bestia zaryczała basowo, kiedy wcisnął gaz do dechy, ale ruszyła niespiesznie. Ślamazarnie, ciężko kręcąc wielkimi, okutymi w łańcuchy kołami.


— Jebana… kupa… złomu! — warczał jak dzik, szarpiąc kierownicą na boki, jakby chciał samą siłą woli przyspieszyć ruch wielkiej maszyny.


Wyłączył pracujące dotąd wycieraczki. Ściana deszczu osłabła, zamieniając się w gęstą, chłodną mżawkę — dzięki temu mógł wreszcie lepiej widzieć drogę przed sobą. Postanowił zawrócić za wszelką cenę.


Guma ciężkich kół pisnęła przeraźliwie na mokrym asfalcie, gdy gwałtownie skręcił kierownicę w bok, a stalowe łańcuchy na oponach niemal wykrzesały iskry, rwąc nawierzchnię.


Tej mechanicznej bestii nie prowadził już jednak żaden racjonalnie myślący człowiek. Prowadziła ją czysta, zwierzęca panika uwięziona w ludzkiej skórze.


Udało mu się wykonać manewr i wielka maszyna mknęła teraz z powrotem, stopniowo nabierając prędkości w stronę bezpiecznej bazy. Zostawiała w tyle przeklęte skrzyżowanie z wykrzywioną, martwą sygnalizacją świetlną. Teraz po prawej stronie, daleko z tyłu, minął stację paliw z leżącym pod zadaszeniem, nieprzytomnym kierowcą.


Palce grubasa doszczętnie zbielały na kierownicy, zaciskając się na niej z siłą imadła. Na ułamek sekundy oderwał jedną dłoń, by nerwowym ruchem przetrzeć z oczu szczypiący pot. Wrzucił najwyższy bieg.


Łańcuchy buksowały na mokrej nawierzchni, rycząc potępieńczo i zagłuszając własnym hałasem czyjś twardy, nieludzki, morderczy bieg z tyłu.


Rury wydechowe namiętnie puszczały gęsty, czarny dym — dym, który dla Alfy był jak idealny, jaskrawy drogowskaz. Monstrum biegło już zaledwie kilka metrów za śmieciarką, pędząc nieustępliwie, z furią, która nie znała zmęczenia.


Żółtozęby poczuł, jak mięśnie w jego karku odrobinę odpuszczają. Pojazd z rzężeniem wchodził właśnie w ostry łuk drogi. Jeszcze tylko kilkaset metrów prostej i dotrze do bazy. Do swoich ludzi. Do całkowitego bezpieczeństwa.


Przez ułamek sekundy naprawdę wierzył, że wygrał tę walkę z nocą.


To złudne uczucie zostało jednak brutalnie i bezpowrotnie zmiażdżone w jednej, przerażającej sekundzie. Stalowa konstrukcja potężnej bestii zadrżała w posadach, kiedy coś niewyobrażalnie ciężkiego z ogłuszającym hukiem spadło prosto na blaszany dach kabiny.


Przetłuszczone serce prawie rozpruło mu klatkę piersiową. Noga bezwarunkowym odruchem wcisnęła pedał gazu w podłogę, jakby grubas chciał przebić blachę na wylot.


Ale maszyna nie potrafiła już bardziej przyspieszyć. Zmęczona nocą, ulewą i morderczym wysiłkiem, robiła tylko to, na co było ją stać.


W ułamku sekundy przednia szyba rozpadła się na miliardy drobnych, ostrych kawałków, kiedy wielkie, szponiaste łapsko jednym brutalnym ruchem zakończyło jej żywot. Szklane odłamki z potężną siłą trysnęły Żółtozębemu prosto w gębę, zasypując oczy i raniąc twarz do krwi.


Oszalały z bólu i oślepiony grubas całkowicie stracił panowanie nad pojazdem. Skręcił gwałtownie kierownicą w bok, by po krótkiej chwili puścić ją zupełnie.


Coś bezwzględnie pochwyciło go za łachmany, wyrywając z potworną łatwością prosto z kabiny. Wyleciał, rzucony z niesamowitą brutalnością wprost na zalaną drogę przed śmieciarką. Wielki wóz, pozbawiony jakiejkolwiek kontroli, gwałtownie skręcił w bok i z ogłuszającym hukiem uderzył w metalowe barierki oddzielające pasy jezdni.


Bezładne ciało grubasa z impetem przetoczyło się kilka metrów po szorstkim asfalcie, rozrywając ubranie i niszcząc tkanki aż do żywej kości.


Przeżył ten lot. Może dzięki zwałom tłuszczu, które zamortyzowały potworny upadek, a może dzięki czystemu, złośliwemu trafowi losu, który miał dla niego zaplanowane coś ekstra.


Leżał na brzuchu, dławiąc się podchodzącą do gardła krwią. Bolało go absolutnie wszystko, a poranione ciało co chwilę przechodziło przez zimne, bolesne spazmy. W półprzytomnych oczach widział tylko ciemny asfalt i odbijające się w nim, w blasku księżyca, krople deszczu. Stęknął nagle jak dziecko, bezskutecznie próbując poderwać ciężkie cielsko do góry. Nic z tego.


Charknął wściekle i zmielił w ustach przekleństwo, by ułamek sekundy później poczuć na swoim kręgosłupie miażdżący ciężar — potężne, bezwzględne imadło.


Alfa z dziką brutalnością przygniótł grubasa do ziemi, po czym jednym szarpnięciem przetoczył go na plecy. Ciężka, cuchnąca, przesiąknięta morderczym wysiłkiem stopa potwora z impetem zatrzymała się na jego brzuchu. Pod wpływem tego gwałtownego, nieludzkiego ciśnienia grubas wypluł przed siebie fontannę gęstej, ciemnej krwi.


W porównaniu do nastolatka, ta bezbronna ofiara pod stopą Alfy będzie dla niego jak prawdziwa, królewska uczta.


Potwór zaryczał potępieńczo, nachylając wielką paszczę tuż nad zakrwawioną głowę Żółtozębego. Kwaśna, gęsta niczym żel ślina kapała grubasowi prosto na zmasakrowaną twarz. Mętne, gasnące oczy tyrana miały w sobie w tej sekundzie już tylko czyste, absolutne przerażenie.


Nic, poza tym. Ludzki potwór zrozumiał, że nadszedł jego koniec.


Grubas zamknął oczy, nie chcąc już patrzeć w potworne oblicze wygłodniałej śmierci. W tej ostatniej sekundzie jego umierający mózg wyświetlił losową scenę z przeszłości. Jakby na pożegnanie. Jakby na pocieszenie.


— W co dziś chcecie grać? — spytał, dmuchając w nauczycielski gwizdek.


Rozkrzyczana klasa natychmiast uciszyła się, formując przed nim równy dwuszereg. Sala gimnastyczna pachniała nastoletnim potem, gumowymi piłkami, starym drewnem parkietu i nadchodzącymi wielkimi krokami wakacjami.


— W piłkę, proszę pana! — krzyknął jeden z uczniów, a reszta klasy chóralnie przytaknęła mu z entuzjazmem.


— Dobra — zrobił udawaną, groźną minę. — Podzielicie się sami, czy ja mam was podzielić na drużyny?


— Sami! — krzyknęli równo.


— To najpierw rozgrzewka — zaśmiał się przyjaźnie w stronę chłopaków.


— Nieeee! — zmarnieli w oczach. — Szkoda lekcji na rozgrzewkę!


Uśmiechnął się, rzucając wysłużoną piłkę do koszykówki w ich stronę.


— Dobra, to grajcie.


Po tych słowach usiadł swobodnie na drewnianej ławce przy ścianie. Przez wysokie okna sali gimnastycznej wprost na parkiet wpadało ciepłe, pomarańczowe światło popołudniowego słońca. To była już ostatnia lekcja tego dnia. Zaraz będzie mógł pójść do domu. Odpocząć. Porozmawiać z kolegami, a może nawet wyjść z nimi wieczorem na piwo. Weekend zaglądał już zza rogu. Jako wuefista nie miał sterty prac domowych do sprawdzania. Był wolny. Tak, umówię się na piwo, pomyślał z zadowoleniem. Oparł plecy o chłodną ścianę i oglądał chaotyczną gonitwę chłopaków za piłką. Cieszył go ten widok, aczkolwiek zdecydowanie bardziej wolał lekcje z dziewczętami. Te z liceum wyglądały już jak dorosłe kobiety. I zawsze chciały grać w siatkówkę. Uśmiechnął się pod nosem, wyobrażając sobie przez chwilę mecz damskiej drużyny.


— Ejjj! — krzyk jakiegoś chłopaka brutalnie wyrwał go z marzeń. — To był faul! — Chłopak odwrócił się z pretensją do nauczyciela. — Panie Grzegorzu, niech pan mu coś powie! — nastolatek z oburzeniem w głosie skarżył się na kolegę.


Nauczyciel wstał leniwie z ławki, znowu zagwizdał i oznajmił:


— Koniec lekcji. Zwijamy się.


— Ale dlaczego?! — zapytali prawie jednocześnie, wyraźnie niezadowoleni.


— Bo… — zaczął, chcąc im powiedzieć coś mądrego, po czym uśmiechnął się do nich z wyższością, ale i po koleżeńsku: — Bo ja tu jestem władcą. A jak to się mówi: Rex solus est. — Wyszczerzył zęby w dumnym uśmiechu.


— A co to znaczy? — zapytał któryś z chłopaków, stojąc z piłką pod pachą przed nauczycielem.


— Zapytajcie pani od historii … — dodał.


Otworzył oczy. Rzeczywistość uderzyła w niego odorem zgnilizny. Potwór dyszał ciężko tuż nad nim, rozwierając potężną, ociekającą śliną paszczę.


— Rex solus est… — wybełkotał pan Grzegorz, dławiąc się własną krwią i z przerażającym, szaleńczym uśmiechem splunął Alfie prosto w pysk.

R6 MĄŻ

Chłopaki stali przy buchającym ognisku. Cała ekipa razem. Sierpniowe słońce szykowało się zwolna do snu, malując niebo ciepłymi barwami. Na łące za miastem bzyczały niezliczone owady, a powietrze było lekkie, czyste i przyjemne. Czuć było zapach beztroski i absolutnej wolności.


— Kurde! — Krzysiek gwałtownie odskoczył od paleniska, kiedy Kuba znienacka wrzucił do ognia grubą gałąź, wzniecając tym samym chmurę tysięcy drobnych, wirujących ogników.


Reszta chłopaków buchnęła głośnym śmiechem.


— Co ty taki strachliwy? — zapytał Piotrek, a szeroki uśmiech nie schodził mu z ust.


— A bo, kurwa… zamyśliłem się, a ten mnie zaskoczył — bąknął Krzysiek, otrzepując dresowe spodenki z szarego popiołu. — Jest jeszcze jakieś piwo albo kiełba? — zapytał wszystkich, rozglądając się po obozowisku.


— Nie ma — Andrzej odpowiedział krótko, zdawkowo.


— To co, zbieramy się? — padło nagle z ust Tomka, kiedy bezczynne gapienie się w gasnący ogień zaczynało go już powoli nudzić.


— Możemy zostać jeszcze i… — Marcin zamyślił się, wlepiając wzrok w tańczący ogień. Za chwilę szybkim pacnięciem dłoni zgniótł komara, który wylądował bezczelnie na jego odkrytym udzie. — …i pogadać jeszcze tak o… po prostu.


— Spoko pomysł — jego starszy brat przystał na to bez wahania.


Pozostali również nie protestowali. Usiedli nieco dalej na suchej trawie, nie przejmując się zupełnie niczym. Byli młodzi, bezpieczni, a świat należał do nich.


— To o czym chcecie gadać? — zaczął Tomek, wsadzając długie źdźbło trawy między zęby. — Zaraz koniec wakacji i znowu ta pieprzona walka o oceny.


— Ja to bym się napił Frugo… — Krzysiek aż przymknął oczy w nagłym rozmarzeniu.


Andrzej wstał, widząc dogasające już palenisko. Znalazł kawałek suchej, niczyjej gałęzi i ostrożnie wsadził ją głęboko w ognisko. Po chwili uniósł głowę i spojrzał w ciemniejące niebo, gdzie wysoko ponad ich głowami przelatywał oświetlony rejsowy samolot, zostawiając za sobą białą smugę.


— Leci w stronę Czech — zauważył Marcin, patrząc dokładnie na to samo, na co gapił się jego kolega.


— A jakiego smaku Frugo byś się napił? — Andrzej znowu był spóźniony z pytaniem. Nie doczekał się jednak odpowiedzi.


— Wiecie co… — wtrącił Tomek, wypluwając wysuszone źdźbło pod nogi. Położył się wygodnie na plecach, wsuwając obie ręce pod głowę. Teraz i on odprowadzał wzrokiem ten powoli oddalający się samolot. — Dobrze by było znaleźć jakąś dziewczynę…, bo robi się tu trochę gejowo — zaśmiał się pod nosem.


— No, jak się tak zachęcająco położyłeś, to na pewno się robi… — zażartował natychmiast Krzysiek.


Wszyscy znowu zaczęli się beztrosko śmiać. Niebo przyjaźnie poszarzało, ustępując miejsca ciepłemu zmierzchowi. Na łące rozpoczęła się wieczorna orkiestra natury. Bzyczało i cykało absolutnie wszystko, co miało skrzydła. Gdzieś dalej, w wyższej trawie, migały bezładnie pierwsze świetliki. Szum odległego miasta był ledwo słyszalny. Pachniało czystą naturą i…


— Ej, kurwa! — krzyknął nagle Piotrek. — Mówiłeś, że nie masz już fajek! — Obruszył się na cały głos, widząc, jak Kuba bezceremonialnie odpala Camela skradzionego rano własnej matce.


— Puszczaj go w obieg — Tomek podniósł się z pozycji leżącej, czując nagłą, silną ochotę na pociągnięcie papierosa. Do jego spoconych pleców przykleiła się sucha trawa, zasłaniając częściowo nazwisko piłkarza na koszulce, którą nosił. Siedzący obok Marcin przyjacielsko strzepnął ją z jego pleców. Teraz nazwisko Ricken było już całkowicie czytelne.


— Dzięki — Tomek spojrzał na kumpla i od razu wrócił wzrokiem do Kuby. — No dawaj, każdy po kolei ściągnie bucha chociaż!


— No dawaj, kurwa! — Piotrek też go popędził.


Kuba nie miał wyjścia. Łapczywie wciągnął jeszcze jednego macha ku wyraźnemu niezadowoleniu kolegów i podał połowę Camela Krzyśkowi. Ten jak zwykle złapał papierosa przez prowizoryczny chwytak zrobiony z dwóch patyków.


— No co? — wypuścił gęsty dym. — Żeby matka na palcach nie wyczuła. — Spojrzał na rozbawionych kumpli i podał fajkę Piotrkowi. Ten pociągnął normalnie, a następny w kolejce Tomek zrobił dokładnie to samo. Żarzący się filtr był coraz bliżej.


— Ja nie chcę — Marcin odsunął głowę, kiedy papieros w końcu dotarł pod jego nos.


— No dawaj, nie bądź cipka — zachęcał go Tomek.


— Marcin! Marcin! Marcin! — kibicowali mu chóralnie.


Najmłodszy z ekipy w końcu się przełamał. Niezdarnie przejął ostatnią ćwiartkę papierosa od kolegi i jeszcze bardziej niezdarnie wsadził ją do ust. Pociągnął mocno i momentalnie zaczął kaszleć jak opętany.


Dokładnie tak samo jak teraz.


Kiedy otworzył oczy, nie było już ani słońca, ani chłopaków. Zobaczył tylko nieprzeniknioną, duszną ciemność wokół siebie. Głowa pulsowała tępym, rozsadzającym czaszkę bólem. Na skroni krew powoli już zastygła, tworząc skorupę. Dotknął tego miejsca ostrożnie palcami i natychmiast syknął z potwornego bólu.


Chciał wykrztusić z siebie krzyk. Jakiekolwiek słowo. Cokolwiek. Miał to wszystko na końcu języka, ale z gardła wydarł się jedynie dziwny, niezrozumiały pomruk. Niezgrabny niczym źle ułożone puzzle. Wiedział tylko, że leży. Na plecach. Na czymś twardym i mokrym. A może to on był po prostu cały przemoczony.


Wytęż wzrok, rozkazał sobie. Ale powieki ważyły tonę. Poczuł w ustach znajomy, metaliczny posmak krwi — rozciął sobie zębami wewnętrzną stronę policzka. W głowie miał idealnie ułożone zdanie: „Gdzie ja jestem?”, ale kiedy spróbował pchnąć je w stronę krtani, rozsypało się w powietrzu, zanim w ogóle dotarło do strun głosowych. Zamiast tego z jego ust uciekł tylko cichy, urwany świst.


Nagle poczuł zapach palonej gumy. Tak niespodziewany, że wprawił go w głęboki szok. Czy coś się tutaj pali? — pomyślał. Słowa znów nie znalazły ujścia. Spróbował się podnieść, ale ciało było odrętwiałe i ciężkie, jakby w ogóle do niego nie należało. Gałki oczne latały z jednej strony w drugą, desperacko szukając jakiegoś stałego, bezpiecznego punktu. Czegoś, co dałoby mu jakąkolwiek podpowiedź. Nic.


Przeszukiwał pamięć, ale nie potrafił zatrzymać migających obrazów. Tylko wyblakłe strzępy. Deszcz. Wiatr. Firanka. Czyjś głos… Męski? Nie, kobiecy. Mała świeczka. Stół. Noc. Kawałki tych urwanych wspomnień latały po głowie zupełnie bez sensu.


I teraz, jakby na dobitkę, zapach tej dziwnej spalenizny wtargnął głęboko w nozdrza. Usiadł tam wygodnie i wywołał w mózgu spięcie. Coś w głowie było zepsute. Zdewastowane. Ciałem chłopaka rzucił nagły wstrząs. Wierzgnął na mokrym podłożu niczym ryba wyrzucona na brzeg.


— Biedaku… — do jego drgającego ciała doleciał czyjś głos. — Nie utrudniaj.


To był głos kobiety. Starszej. Słyszał go z daleka, jakby z zupełnie innego świata. Nie mógł z tym nic zrobić. Kiedy wstrząsy wreszcie ustały, Marcin znowu wpadł do ciemnej studni własnej głowy, tracąc resztki świadomości.


Starowinka stanęła nad chłopakiem, trzymając w ręce świeczkę z cienkim jak nadzieja płomieniem. W drugiej dzierżyła nóż.


Położyła świecę tuż przy nieprzytomnym nastolatku, dbając, by jej światło zbytnio nie wydostało się poza mury mieszkania. Okno w kuchni było przysłonięte grubą zasłoną, ale nawet to mogło okazać się niewystarczające.


Straciła dziś już mnóstwo sił, targając chłopaka do tego domu niczym bezwładny worek. Musiała wykrzesać z siebie jeszcze trochę energii, żeby dokończyć zadanie. Jęknęła cicho, kiedy prostowała stare ciało. Stawy strzeliły wesoło. Siwe, rzadkie włosy opadły na wklęsłe policzki, a zapadnięte oczy w skąpym świetle świecy wyrażały tylko jedno: potworną chęć odpoczynku.


Podeszła do stołu. Na blacie czekał na nią kubek ze świeżą wodą. Przygotowała go wcześniej dla nastolatka, ale teraz sama przystawiła naczynie do ust, łapczywie chwytając każdy łyk.


Spojrzała na chłopaka. W głębi duszy i starego serca było jej go potwornie żal. Zwłaszcza że znała go od dziecka. Lecz teraz, w czasach, jakie nastały, priorytety przekoziołkowały, robiąc z dobrych ludzi złych, ze złych martwych, a z martwych — morderców


— Nie dam rady cię rozebrać — szepnęła do siebie pod nosem, a w jej oczach stanęła wilgoć.


W pokoju za ścianą kuchni coś zaszmerało. Chwilę później dźwięk stał się głośniejszy — dobiegło stamtąd gardłowe rzężenie i ostry brzęk łańcucha tłukącego o podłogę. Kobiecina momentalnie odzyskała siły.


Szybko odłożyła kubek na stół. Jeszcze szybciej wróciła do Marcina, kucając przy nim niezdarnie. Złożyła usta w dzióbek i dmuchnęła w świecę, gasząc ją na dobre. Kuchnię zalała gęsta, nieprzenikniona ciemność.


Pomarszczoną dłonią dotknęła czoła chłopaka. Było zimne i mokre. Pogłaskała go czule, szepcząc pod nosem modlitwę: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie…”. Z każdym kolejnym wersem ściszała głos, by przy słowie „Amen” jedynie bezgłośnie poruszyć ustami.


Musiała usiąść. Kolana płakały z wysiłku. I kiedy klapnęła na podłogę, w tej samej chwili szyby w oknach zadrżały, a do domu doleciał dźwięk czystej zgrozy. Ryk tłukł o szkło i kobieta przysięgłaby na Boga, że poruszył kubkiem na stole.


W odpowiedzi zza ściany wydobył się gardłowy bełkot. Coś jak duszony topielec walczący o ostatni oddech.


— Już czas — szepnęła do siebie. — Już idę, kochany… — dokończyła, nie widząc w ciemności, że oczy chłopaka są otwarte i wpatrują się prosto w jej twarz.


Ścisnęła rękojeść noża. Stal pachniała chłodem. Podparła się o blat kuchennej szafki i z wysiłkiem w łokciach wstała. Nie widziała, jak usta chłopaka poruszają się niemo, a jego oczy zalewają łzy.


— Mój mąż jest głodny… — Serdeczny ton jej głosu zupełnie nie pasował do tego miejsca.


Skierowała ostrze w stronę Marcina.

R7 JESZCZE BĘDZIE CZAS

— Co to, kurwa, było?! — Krzysiek ledwo wymówił te słowa, stojąc z Moniką tuż przy wejściu do piwnicy. Odgłos doleciał do nich tak wyraźnie, jakby mieli go na słuchawkach.


Spojrzał wielkimi oczami na koleżankę. Jej mokre od deszczu włosy zdawały się stawać dęba. Nie odpowiedziała, bo jakakolwiek odpowiedź była zbędna. W zamian przed oczami śmignęło jej wspomnienie skrzyżowania i tego, przed czym tak panicznie stamtąd uciekali.


— Wchodzimy… szybko — wydukała, popychając ciężkie drzwi od piwnicy domu.


Przestąpili próg, dając się pożreć ciemnej wilgoci. Najpierw ona, a niespełna ćwierć oddechu za nią on.


— Zamknij — szepnęła, kurcząc się w sobie.


— Ale… — Chłopak na chwilę się zawiesił. Nie dokończył zdania. Cicho zatrzasnął drewniane drzwi.


Piwnica jak zawsze niosła w sobie ten charakterystyczny, stęchły zapach.


— Ciemno w chuj — w tych słowach Krzyśka było już odrobinę więcej luzu.


— Byłeś tu, co nie? — zapytała, stawiając przed sobą małe kroczki. — Mówiłeś, że byłeś.


— Byłem… — Urwał, bo wtrąciła się w jego słowa.


— I co? Co wtedy? Po co i w ogóle gdzie teraz? Pewnie są tu jakieś pająki i…


— Monika. — W ciemności złapał ją za bark. Równie dobrze mógł dotknąć betonowej ściany. Ten sam efekt.


— No… i… byliście na górze, tak… — dukała bez ładu.


— Monika! — szepnął głośniej, zaciskając palce na jej stwardniałym ciele.


— Co? — zatrzymała wolny marsz. Obróciła się w jego stronę, oddychając szybko. — Już wychodzimy, tak?


— Ej, kurwa… — Zostawił szept za sobą. — Uspokój się. — Ścisnął jeszcze mocniej, jakby chciał skruszyć ten beton.


— Chcesz mnie tu zostawić? — zapytała nagle, brzmiąc jak bezbronna, mała dziewczynka.


— Nie chcę! — prawie krzyknął. — Ale musisz się uspokoić… proszę…


— Ale, ale… ciekawe, gdzie jest teraz Klara i… i…


Chłopak czuł, że jeśli to potrwa jeszcze chwilę, zarazi się od niej tą samą chorobą i oboje zostaną w tej piwnicy, gnijąc niczym stare ziemniaki. Puścił gwałtownie jej bark i zrobił coś, co podpowiedziała mu podświadomość. Rozłożył obie ręce, podszedł na odległość przyjaźni, objął ją mocno i przytulił do siebie.


I w tym samym czasie kolejny skowyt przeleciał przez niebo, zahaczając o piwnicę. Krzysiek zareagował jeszcze szybciej. Przyłożył swoje zmarnowane, zniszczone dłonie do uszu dziewczyny, blokując ten dźwięk na tyle, na ile tylko pozwalała biologia.


Kiedy ucichło, zabrał dłonie z jej uszu, ale nie wypuścił jej z ramion. Wtuliła czoło w jego pierś.


— Musimy iść — powiedział tak delikatnie, jak tylko potrafił.


Nieznacznie poruszyła głową, przytakując, ale nie drgnęła ani o milimetr. Stali wtuleni w siebie w ciemnej, zatęchłej piwnicy. Cisza przystanęła razem z nimi.


— Serio… — odchrząknął. — Musimy iść…


— Jeszcze chwilę — jej głos niósł w sobie błagalny ton.


W końcu odkleiła czoło od jego ciała, burząc intymną ciszę. Mrok nie pozwalał mu tego dostrzec, ale intuicja — tak. Czuł podskórnie, że z jej oczu wciąż sączą się żałosne łzy.


— To chodź — szepnęła, odwracając się do niego plecami.


Wierzchem dłoni przejechała po twarzy. Gdyby nosiła makijaż, starłaby go w tym jednym geście w całości. Krzysiek ruszył za nią jak żywa tarcza, gdy oboje zagłębili się w wąski, piwniczny korytarz prowadzący na wprost.


— Uważaj na schody przy końcu — rzucił.


Czuł w sercu dziwną ulgę. A ono, jakby w rewanżu, zwolniło bicie, nie chcąc już dłużej połamać mu żeber.


Te kilka metrów pokonali w ciszy. Przerwała ją dopiero Monika.

— Są — wydukała, gdy czubek jej buta wyczuł betonowe schody prowadzące na górę. Na piętro.


— Powinno być ich osiem — powiedział Krzysiek.


— Co? — Nie zrozumiała tego zdania.


— W każdym domu na tej ulicy, w każdej piwnicy jest ich tyle samo — wytłumaczył szybko, nie wiedząc tak naprawdę, po co w ogóle o tym wspomniał.


— Złap mnie za rękę — rzuciła, ignorując jego uwagę o liczbie stopni, i wystawiła dłoń za siebie.


Krzysiek chwycił ją niczym kotwicę, a drugą ręką wymacał zimną, szorstką ścianę. Monika ostrożnie badała stopą każdy schodek, podświadomie odliczając je w pamięci.


— Osiem — szepnęła pod nosem sama do siebie, kiedy stanęła bezpośrednio przed drzwiami prowadzącymi na klatkę schodową.


— Krzysiek… — Obróciła się znów w jego stronę, na chwilę odkładając moment otwarcia drzwi. — Ja… ja już nie mam na to wszystko sił — wyrzuciła z siebie słowa obciążone potwornym żalem.


— Wiem — odpowiedział krótko. — Ale…


— Tak — przerwała mu, czując, że doskonale wie, co kolega chce powiedzieć. — Jeszcze będzie czas…


Teraz to on przerwał jej:


— …by odpoczywać.


Klamka ustąpiła grzecznie pod naciskiem dziewczyny. Była równie zimna jak jej dłoń i równie twarda. Drzwi rozwarły się, wpuszczając na piwniczne schody nieco bledszy mrok. W korytarzu powietrze było lepsze. Nie świeże. Nie rześkie. Po prostu lepsze.


— Jeśli to faktycznie krew… — zaczął za jej plecami, kiedy oboje stali już twardo na klatce schodowej — …to w razie czego nie mamy żadnej broni. — Wypuścił cały zapas powietrza z płuc.


— Przecież mam to — odpowiedziała odruchowo, chwytając za pasek i łapczywie dotykając Glocka. Pistolet — dokończyła.


Umysł Krzyśka całkowicie wyparł ten fakt. Tamto zdarzenie ze skrzyżowania. Nerwowo pokręcił głową.


— Mam nadzieję, że to nie jego krew i że zaraz go znajdziemy — powiedziała z już całkiem suchymi oczami. — Chodź.


Tym razem nie złapał jej za rękę. Pokonali kolejne schody i stanęli przed drzwiami do mieszkania. Ciemność nie ułatwiała odczytania tabliczki z nazwiskiem lokatorów, ale i tak nie było potrzeby, żeby się na tym skupiać.


— Otwieraj — szepnął, a ona poczuła jego cierpki oddech na karku.


Teraz jej ręka napotkała opór ze strony klamki. Ta nie zeskoczyła z zapadki.


— Zamknięte! — krzyknęła szeptem. — Są zamknięte — powtórzyła, jakby chciała upewnić o tym każdy nerw w swoim organizmie.


— Co? — Stanął obok niej. — Niemożliwe. — Sam położył dłoń na wyświechtanej klamce i szarpnął. Bez skutku.


— Kurwa… — wymamrotał. — Ostatnio były otwarte. — Jego oczy w panującym mroku nie kryły głębokiego zaskoczenia.


— Co teraz? — Po słowach chłopaka po schodach szybko wbiegła panika i stanęła tuż między nimi.


— Myślisz, że się tam zamknął? — pytała bardziej siebie niż jego. — Marcin! — Przyłożyła twarz do drewnianych drzwi. Jej brudny oddech odbił się od starego drewna i wrócił prosto do jej nosa. Szybko odwróciła głowę z obrzydzeniem.


— Strzel w zamek! — Skrzywił twarz zaraz po swoich słowach, momentalnie rozumiejąc, jak potworną głupotę palnął.


Przemilczała to.


— Może tylko się zacięły czy coś? — Nie dała mu odczuć powagi bzdury, jaką właśnie wypowiedział. — Pchnij je całym ciałem…


— Na pewno? — zadał pytanie, cofając się od drzwi, jakby nagle mogły go poparzyć.


Monika też się odsunęła, myśląc, że kolega bierze już rozmach.


— A masz lepszy pomysł? — padło z jej ust, kiedy po jego stronie nic się nie wydarzyło.


— Chyba… nie — odparł.


— No właśnie… Więc dawaj… Nie ma czasu, mam złe przeczucia…


— Ok — padło krótko.


Krzysiek tym razem wziął półmetrowy rozbieg, spinając całe ciało do uderzenia.


Dziewczyna bezwiednie ścisnęła rękojeść glocka. Chłód ciemnego korytarza już wbił się jej pod skórę. Chciała mieć ten etap za sobą. Po prostu przejść do następnej planszy. Zmęczenie siadało na barkach i niewiele brakowało, by wzięło górę nad jej intuicją.


— Stój! — półkrzykiem zatrzymała go na sekundę przed zderzeniem ciała z ciężkim drewnem.


— A co, jeśli leży pod drzwiami? — zdążyła zadać to pytanie.


Kolega poluzował stawy. Albo jego ciało zrobiło to za niego, bez pytania.


— Kurde… jesteśmy w takiej sytuacji… — szukał wyważonego słowa, zdania, jakiejkolwiek myśli — …że to już wszystko jeden chuj.


Szybko cofnął się o półtora kroku i już bez jej zgody, bez żadnej zachęty, ruszył na drzwi. Te po sekundzie prawie wypadły z framugi, kiedy w nie wpadł. Stare, zmęczone drewno nie stawiało oporu. Ono już też chciało mieć to za sobą.


Zerwany mechanizm klamki brzęknął o podłogę w środku mieszkania, przetaczając się w tylko sobie znanym kierunku. Drzwi stały otworem, a dwoje nastolatków postanowiło już nie tracić czasu na zbędne rozmowy. Krzysiek wszedł do środka pierwszy.


Drewniana podłoga zaskrzypiała protestująco pod ich stopami. Wewnątrz pachniało prawie tak samo jak wtedy, kiedy był tu ostatnim razem. Nieznaczna różnica w woni mieszkania była ledwo wyczuwalna, ale jednak niezaprzeczalna.


— Czujesz? — zapytał koleżankę, kiedy stanęli pośrodku przedpokoju.


— Nie — rzuciła szybko i jeszcze szybciej minęła kolegę. — To musi być tutaj.


Stanęła przed wejściem do kuchni, tam, gdzie wcześniej z zewnątrz na oknie widziała tę smugę krwi. Podszedł do niej, czując narastający niepokój. Coś mu tu nie pasowało, coś wymykało się prawom logiki, a może to była tylko jego paranoja.


Weszli do kuchni. W jej mroku dostrzegli kontury stołu pod oknem. Monika skierowała się od razu w tamtą stronę. Krzysiek został bliżej wejścia. Wychylił głowę w tył przez próg, badawczo kręcąc nią dookoła. Mieszkanie było spokojne. Ciche. Statyczne. Mimo to skóra zamykała mu pory i stroszyła włoski, a po karku spłynęła drobna kropla potu.


— Kurwa, wiedziałam… — Dziewczyna nagle przerwała jego ruchy.


Bez słowa podszedł do niej szybkim krokiem. Monika trzymała w zaciśniętej garści ciężki tłuczek do mięsa. Nie potrzebowała światła, by dostrzec na jego głowni ciemne, zaschnięte ślady.


— Popatrz na okno — skierowała jego wzrok na szybę.


Przełknął ślinę. Wciąż milczał. Rozchylona firanka tylko nieśmiało próbowała zasłonić grubą smugę krwi na oknie.


— Jezu… — zaczął, czując, jak słowa drapią go w gardle. — Co tu się stało, że krew przeszła przez firankę na szybę? — dokończył, analizując fakty przed oczami.


Monika przerzuciła tłuczek w dłoni, po czym z głuchym stukotem odłożyła go na stół. Gorączkowo wytarła dłonie o spodnie, czując się tak, jakby dotknęła najbrudniejszej rzeczy na świecie.


— Potrzebujemy światła… jakiegokolwiek… — zaczęła rzucać wzrokiem po kuchni. — Przeszukaj szafki — rozkazała.


Nieduża kuchnia starego domu, poza stołem, mieściła w sobie charakterystyczne meble. Stary, ciężki kredens krył w górnych szafkach szklanki w srebrnych koszyczkach i talerze. Obok stały szare, sfatygowane metalowe puszki po ciastkach, w których teraz cicho spały igły, nitki, guziki i inne niepotrzebne bibeloty.


— Mam — szepnął triumfalnie, wyciągając z jednej z takich puszek paczkę długich zapałek.


Koleżanka, która chwilę wcześniej przeszukiwała ciemne wnętrze martwej, białej lodówki z napisem Polar, szybko podeszła do Krzyśka.


— Zajebiście — szepnęła, widząc prostokątny kształt w jego dłoniach. — Odpalaj przy podłodze.


— Czemu przy podłodze? — Był szczerze zdziwiony


Wciągnęła głęboko powietrze do płuc.

— Bo…


— Aaa, ok, kumam — nie dał jej dokończyć.


Dziewczyna wypuściła długi oddech. Kucnęli jednocześnie.


I w momencie, kiedy była w pozycji kucznej, ktoś właśnie przypomniał sobie o swojej obecności.


Syknęła głośno z bólu.


— Auuu… — Przykryła dłonią usta.


Odezwała się spuchnięta kostka, a wraz z nią wróciły wspomnienia w postaci migawek jak z Teleexpressu. Ucieczka. Krzyki. Płot. Skok. Ból. Kostka. Przekleństwa. Łomiarz. Snajper. Bunkier.


Te obrazki nie przelatywały. One zapierdalały w jej głowie. Miała wrażenie, że to wszystko wydarzyło się kilka lat wcześniej, a nie parę godzin temu, jak było w rzeczywistości.


— Co ci jest? — W jego głosie parowało czyste zmartwienie. — Co? — Spojrzał w jej twarz ukrytą w gęstej ciemności kuchni.


— Potem… — odparła, łapiąc się za kostkę i ściągając usta w krzywym grymasie bólu. — Odpalaj zapałkę.


Krzysiek już o nic nie pytał. Skupił się na zadaniu. Wysunął wewnętrzne pudełko z leżącymi w środku niczym martwi żołnierze zapałkami. Delikatnie, zimnymi i nieco zdrętwiałymi palcami wyjął jedną z nich. Zamknął pudełko. Przyłożył główkę żołnierza do pasa startowego draski. Pociągnął stanowczo. Rozległ się ten znajomy odgłos, a tuż po nim buchnęło pomarańczowe światło.


Czas na chwilę zwolnił, chcąc też brać w tym udział. Płomień złapał drewno, rzucając tańczące cienie na ich twarze i podłogę. Ten płomień, tak przecież malutki, przez ułamek sekundy zdawał się potężnym pożarem, który ogrzewa wszystko dookoła.


Monika zobaczyła to pierwsza, po zaledwie kilku uderzeniach serca.


— Pizda blada… — syknął Krzysiek i w tej samej chwili znowu zrobiło się ciemno.


Ogień zgasł, a przyjemny zapach dymu wypalonego żołnierza rozniósł się po kuchni niczym powiew świeżości.


— Następna! Szybko, tutaj — wskazała palcem w ciemność, celując dokładnie w miejsce, które zapamiętała.


Pudełko zaszeleściło i kolejny szeregowiec poświęcił swoją główkę.


— Widzisz? — zapytała, kiedy znowu pojaśniało.


— Widzę… — Przełknął gęstą ślinę.


— Idź za tym śladem — ruszyła pierwsza, nie podnosząc się z kucków.


Wyszli z kuchni, zostawiając za sobą na podłodze kolejne ofiary z wypalonymi główkami. Brunatne krople krwi były drogowskazem prowadzącym wprost do wyjścia z mieszkania. Wstali dopiero przy samych drzwiach wejściowych.


— Zostały trzy — chłopak wymacał opuszkami palców pozostałe w pudełku zapałki. — Co teraz? — dodał.


— Staraj się nie zdmuchnąć żadnej — odpowiedziała i nagle złapała się na tym, że jej organizm całkowicie zignorował potworny ból kostki. Nadnercza znowu, bez jej wiedzy, zaczęły masowo produkować epinefrynę.


— Czyli… wychodzimy na zewnątrz — powiedział, rzucając ostatnią spaloną zapałkę pod nogi.


Puste pudełko schował głęboko do kieszeni. Na później. Na kiedyś. To była zbyt cenna rzecz, żeby się jej pozbywać.


Ślady krwi doprowadziły ich przez klatkę schodową w dół, prosto do wyjścia z budynku. Na świat zewnętrzny. Monika płynnym ruchem wyjęła pistolet zza paska. Ciężki metal ułożył się wygodnie i pewnie w jej dłoni. Za plecami mieli mroczne wejście do piwnicy, przed sobą — drzwi na zewnątrz.


— Idziemy — rzuciła, dmuchając w kosmyk wilgotnych włosów, który opadł jej na czoło.


Zimna noc od razu zachłannie dopadła ich ciał, wskakując im na plecy. Oboje skulili się w sobie. Po niedawnej ulewie nie było już śladu, zostały jedynie duże kałuże na ulicy przed domem.


— Deszcz wszystko zmył — rzucił z rezygnacją w głosie. — Chuj bombki strzelił — dodał, spuszczając głowę.


— Niekoniecznie — szturchnęła go łokciem w bok.


Z powrotem uniósł głowę i obrócił ją w jej stronę, ale Moniki już obok nie było. Poczuł tylko pęd wiatru i usłyszał chlupot kroków, kiedy dziewczyna wybiegła przez żałośnie wykrzywioną furtkę wprost na ulicę.


— Krzysiek, dawaj za mną! — To nie był krzyk, ale też nie szept; to był wykrzyknik w modlitwie.


Szybko rzucił się za nią, a jego głowa sama skierowała się we właściwą stronę, kiedy w lot zrozumiał jej gest. Monika machnęła ręką, z pistoletem w dłoni, wskazując mu kierunek.


Okno domu naprzeciwko. Na chwilę umarł, zanim jego mózg to wszystko przetworzył.


Łaskawy księżyc zastąpił zapałki i pozwolił im — a właściwie jej pierwszej — dostrzec to, co wprawiło jej nogi w szaleńczy ruch. Okno w domu naprzeciwko niby było zwykłym oknem, ale zdobiąca je firanka szalała, jakby ktoś uporczywie ją szczypał. Miotała się z lewa na prawo i z powrotem, w całkowitym chaosie i nieładzie.


Dziewczyna dopadła drzwi tego domu. Wpadła w nie z impetem. Nie protestowały. Odbiły się hukiem od ściany korytarza wewnątrz i wróciły szybko, o mało nie uderzając w czoło Krzyśka, który wbiegał tuż za Moniką i w ostatniej chwili zamortyzował uderzenie otwartą dłonią.


Bliźniaczy dom nie miał przed nią tajemnic. Schody w biegu pokonała, przeskakując co drugi stopień. Kostka jej tego nie wybaczy. Może nie dziś, ale na pewno niebawem.


Kolejne drzwi. Tym razem już bezpośrednio do mieszkania. W locie spięła bark i umysł, nie słysząc już nawet biegnącego za nią kolegi. Ciemność — mogła iść się pierdolić. Monika miała cel.


Wrota prawie wyskoczyły z zawiasów, podobnie jak jej ramię. Wpadła do środka niczym burza. Szybki ruch głową w prawo. Teraz reszta ciała w tę samą stronę. Dźwięk… Usłyszała go. Znajomy. Ten paskudny, gardłowy bełkot. Minęła kuchnię i zaraz za nią skręciła prosto do pokoju z szalejącą firanką.


Wyhamowała, bo jej umysł tego potrzebował. To, co zobaczyła w mroku okraszonym jedynie wątłym światłem świeczki stojącej na podłodze, nie mieściło się w żadnych granicach abstrakcji.


Przy oknie miotał się zgnilec. Był przywiązany do kaloryfera pod parapetem — sznurem, pasem, łańcuchem, nie potrafiła w tym świetle odgadnąć. A na środku pokoju, nieco po prawej stronie, stała staruszka. Stała bezpośrednio nad… Marcinem…


Teraz Monika poczuła potężny pęd powietrza rozgonionego smrodem zgniłego mięsa. Krzysiek przeleciał obok niej, uderzając wprost w staruszkę. Glock upadł na gęsty dywan na pół sekundy przed tym, jak zrobiła to kobieta, zwiędła od siły uderzenia chłopaka. Nóż wypadł z jej dłoni i zniknął gdzieś w półmroku.


Zgnilec, pozbawiony jednej ręki i z odsłoniętą, ziejącą dziurą w czaszce, zawył agresywnie, szarpiąc się na uwięzi.


Kobiecina w ułamku sekundy, pod wpływem jednego potężnego impulsu, straciła przytomność. Leżała teraz całkowicie nieruchomo. Monika stała jak wryta. Marcin leżał. Krzysiek dyszał ciężko gdzieś pomiędzy nimi, próbując złapać oddech. Tylko zgnilec miotał się narwańczo przy oknie, bełkocząc wściekle i szarpiąc więzy.


Jedynie świeczka zachowała absolutny spokój, robiąc po prostu to, co do niej należało.


— Pierdolę… — wysapał chłopak, kucając przy Marcinie. Bezwarunkowo przyłożył dwa palce do jego szyi. Monika wciąż stała nieruchomo. — Żyje — powiedział, zupełnie nie zważając na potwora, który szalał dosłownie na wyciągnięcie ręki od niego.


Dopiero wtedy Monika drgnęła. Nie szukała na dywanie pistoletu. Jej wzrok momentalnie przechwycił ciężki, srebrny krzyż wiszący na ścianie tuż obok. Wyrwała go gwałtownym ruchem i jeszcze szybciej doskoczyła do zgnilca.


Jezus wszedł miękko w jego skroń. Bełkot natychmiast ustał.

R8 95

— Mam ten syf wszędzie… — Piotrek otrzepywał rękami przemoczone ubranie. — Jak twoje nogi? — zapytał kumpla.


Kuba stał, nie wykonując żadnych ruchów. W cichej, paraliżującej obawie, że jakikolwiek gest może zdradzić jego pozycję.


— Halo! — powtórzył Piotrek, nie uzyskując odpowiedzi.


— Nie wiem… bolą mnie — wykrztusił w końcu Kuba.


— Mnie też wszystko napieprza — Piotrek skończył to bezsensowne czyszczenie ubrań. Padająca mżawka wcale nie pomagała; tylko mocniej przytwierdzała ten kanałowy syf do materiału kurtki.


Piotrek ściągnął językiem zawartość gardła i gęsto splunął pod nogi, pozbywając się resztek amoniakalnego posmaku.


— Musimy iść — powiedział twardo i szturchnął przyjaciela, zmuszając go do ruchu.


Noc była jak wnętrze lodówki bez światła. Ich obecność ewidentnie jej nie pasowała — byli w tym mroku niczym przeterminowane pasztety, których ktoś zapomniał wyrzucić.


— No… — burknął Kuba, z trudem przestępując z nogi na nogę. — Tylko gdzie?


Jeszcze tego nie wiedzieli, ale kanały wypluły ich do rowu melioracyjnego przy torach, tuż za budynkiem przedszkola nr 12. Zmęczone do granic możliwości oczy obu chłopaków odmawiały posłuszeństwa — wszystkie kształty wokół odbierały jako spuchnięte, monstrualne cienie czegoś nieznanego.


— To bloki na wprost? — zapytał Piotrek, mrużąc powieki i wpatrując się w podłużne, czarne prostokąty majaczące w oddali.


— Chyba tak… — Kuba czuł, że wszystkie siły, jakie mu jeszcze pozostały, utopił w tamtych wąskich kanałach.


Odruchowo obejrzał się za siebie, wprost na czarną paszczę wylotu rury. Zupełnie tak, jakby czekał, aż to coś, przed czym uciekali, zaraz z niej wyjdzie.


I do nich też pomocną dłoń wyciągnął obojętny na wszystko księżyc. Blask jego światła przejechał ostro przed nimi, ciągnąc się długą, bladą, ale idealnie równą smugą tuż przy samej ziemi.


— Tory! — Piotrek prawie pisnął z ekscytacji, odróżniając ten znajomy, geometryczny kształt zaledwie parę metrów przed ich butami.


Obaj jednocześnie obrócili głowy w prawą stronę. Deszcz już prawie ustąpił, zmęczony swoją niedawną robotą, dzięki czemu widoczność nagle się poprawiła.


Daleko przed nimi, dokładnie tam, gdzie spoglądali, majaczył garbaty, granatowy kształt. Wiadukt. Ten sam, pod którym jeszcze nie tak dawno uciekali w kompletnym przerażeniu. Wokół robiło się coraz znajomiej, a w ich zmaltretowanych umysłach wreszcie zaczęło jaśnieć. Stojąc ramię w ramię, spojrzeli po sobie. Oddechy zaczęły się wyrównywać, spięte tkanki rozkurczać, a zaciśnięte dotąd palce powoli luzować.


— Wracamy do blaszaka? — Pytanie Kuby było ciche, niemal wstydliwe. Spuścił na chwilę głowę, by zaraz znów ją unieść — tym razem wprost w niebo.


Księżyc majaczył wysoko, co jakiś czas przesłaniany przez gęste, ciężkie chmury.


— Nie mamy nic… — dokończył, wpatrując się wprost w tarczę łysego.


— Fartem przeżyliśmy… — Piotrek obrócił się w drugą stronę. — To już coś… — dokończył szeptem.


Patrzył wprost na niewielki nasyp, gdzie tuż za linią ziemi stał niski, podłużny pawilon.


— Kurde… — Szarpnął kumpla w swoją stronę, odnajdując w ciemności jego ramię i przyciągając je do siebie. — Znam ten budynek… To przecież przedszkole! — Kąciki jego ust uniosły się mimowolnie po tych słowach.


— Czyli… — Kuba zaczął niepewnie, choć pod skórą doskonale już wiedział, jaki plan zrodził się w głowie jego kanałowego towarzysza.


— Tak — Piotrek szybko uciął jego wahanie.


Pociągnął go za sobą. Zrobił to jednak zbyt gwałtownie i bez zapowiedzi. Kuba jęknął głośno, gdy nagle wprawione w ruch kolano z furią upomniało się o zasłużony odpoczynek.


— Sorry… kurwa, zapomniałem — Piotrek wykrzywił twarz w grymasie, jakby to jego własna noga właśnie pulsowała promieniującym, żywym bólem.


— Spoko… — przyjaciel odpowiedział przez mocno zaciśnięte powieki, walcząc z falą bólu. — Powoli, ale dam radę.


— To może… — Piotrek zaczął ostrożnie, ważąc słowa — pójdę pierwszy, a ty…


— Nie! — uciął Kuba, a w jego głosie nie było miejsca na dyskusję.


Od razu spojrzał w stronę wylotu rury majaczącego niedaleko. Mimo gęstej ciemności doskonale wiedział, gdzie dokładnie czai się to betonowe gardło.


— Idziemy razem.


— Ok, to złap mnie za rękę — Piotrek wysunął się na prowadzenie, kierując ich wolne, ostrożne kroki w stronę nasypu.


— A nie za kostki? — Kuba uśmiechnął się pierwszy raz od nie wiadomo jak dawna.


— Heh… za kostki to potem, jak wrócimy do kanału — kumpel podłapał żart, ale na tym się skończyło.


Zamilkli nagle, jakby żarty były w tym miejscu najgorszym, śmiertelnym grzechem.


Jeśli natura pozwoliłaby, aby żółw mógł mieć potomka ze ślimakiem, to taki twór poruszałby się dokładnie w takim tempie, w jakim tych dwóch nastolatków wspinało się teraz na niski, mokry i grząski nasyp. Chmury na chwilę całkowicie przysłoniły księżyc, jakby nie chcąc, by ten bezlitośnie patrzył z góry na ich żałosny marsz.


Kiedy wreszcie stanęli na szczycie, ujrzeli kolejną przeszkodę.


Wysokie ogrodzenie z siatkowanego drutu normalnie byłoby dla nich wyzwaniem typu „potrzymaj mi piwo i patrz”. Teraz, dla chłopaka ze strzaskanym kolanem, stało się kolejnym, bezwzględnym przekleństwem tego świata.


Piotrek puścił wolno dłoń kolegi. Ta aż odetchnęła z wyraźną ulgą. Kuba odruchowo schował ją do mokrej kieszeni spodni i mocniej skulił się w sobie, czując nagły, lodowaty powiew zimnego wiatru na karku.


— Przejdę się kawałek wzdłuż, tam i z powrotem — powiedział Piotrek, ruszając przed siebie i zostawiając kumpla w miejscu. — Może będzie jakaś dziura.


— Ok… — To było jedyne słowo, które zdołało przejść mu przez ściśnięte gardło.


Podążał wzrokiem za kolegą, który czaił się przy ogrodzeniu, desperacko szukając w nim jakiejkolwiek nadziei. Kiedy Piotrek oddalił się na kilkanaście metrów, coś nagle usiadło Kubie na karku. Coś lodowatego i śmiertelnie nieprzyjacielskiego. Panika. Przełknął ślinę, przestąpił z nogi na nogę i nerwowo obrócił głowę — najpierw za siebie, potem w jeden bok, w drugi.


— Wracaj… — wyszeptał, ale zbyt cicho, by przyjaciel mógł to usłyszeć.


Znów zaczął kręcić głową jak obłąkany. A kiedy ciemna sylwetka Piotrka ostatecznie zniknęła mu z oczu, panika brutalnie ugryzła go w szyję.


Wyjął dłoń z kieszeni. Przez całe jego ciało, niczym w dzikim biegu, przetoczyły się potężne dreszcze, ścigając się o to, który z nich pierwszy dotrze do mózgu. Palce stóp odruchowo zacisnęły się w pięści, robiąc odrobinę miejsca w przemoczonych butach.


Kumpla wciąż nie było. Za to zza płotu, z głębi ciemnego terenu przedszkola, doleciał do niego jakiś brudny, niepokojący dźwięk.


Kuba nadstawił uszy, nie będąc w stanie poruszyć żadną inną częścią ciała. Dźwięk rósł, szybko biegnąc w jego stronę z głębi przedszkolnego podwórka. Panicznie spojrzał jeszcze raz w mrok, w kierunku, w którym odszedł Piotrek. Nikt się nie pojawiał; tylko ciemność pomachała mu drwiąco z oddali.


Oddech sam, bez udziału jego woli, podjął decyzję o gwałtownym przyspieszeniu. Płuca zaczęły łapczywie pompować lodowate powietrze.


— Dziewięć pięć… dziewięć pięć… dziewięć pięć… — mruczał pod nosem coś, czego w ogóle sam nie rozumiał. — Dziewięć pięć… — Z każdym kolejnym wydmuchanym z płuc zdaniem mówił coraz ciszej, jak psująca się, stara zabawka.


— Co ty tam gadasz? — Nieznany, brudny dźwięk zza płotu nagle przybrał znajomy kształt Piotrka, który jak duch stanął po drugiej stronie ogrodzenia.


Kuba nie odpowiedział. Zemdlał, a ciemność lodówki ostatecznie zatrzasnęła przed nim drzwi.


Piotrek nawet nie przeklął na widok upadającej jak szmaciana lalka sylwetki kumpla. W tym świecie nie było już czasu na marnowanie tlenu na takie rzeczy. Błyskawicznie wspiął się na ogrodzenie i zeskoczył po drugiej stronie. Grząska ziemia od razu zassała jego buty z głośnym, obrzydliwym cmoknięciem.


Szybkim ruchem złapał przyjaciela pod pachy, ale puścił go już po sekundzie. Zwiotczałe, przemoczone do suchej nitki ciało Kuby było potwornie ciężkie. Zbyt ciężkie, by jego i tak już doszczętnie wypalone mięśnie mogły sobie z tym łatwo poradzić.


Dopiero teraz Piotrek znalazł czas na upragnione przekleństwo.


— Kurwa mać… — wycedził przez zaciśnięte zęby.


Rozejrzał się szybko po ciemnej, milczącej okolicy, a chmury nagle uciekły z nieba, pozwalając, aby zimny księżyc mógł z góry popatrzeć na to, co się zaraz wydarzy.


Gdzieś daleko za jego plecami narodził się odgłos, który lotem błyskawicy dotarł do jego uszu. Odgłos tłuczonego szkła… albo tłuczonego życia.


— Ja pierdolę… — wypluł z siebie, znów desperacko chwytając Kubę pod pachy.


Wrzucił absolutne resztki sił w nogi i ręce. Spiął do granic możliwości wyczerpane, drżące mięśnie i z trudem odkleił bezwładne ciało kumpla od grząskiego podłoża. Ruszył szybko w stronę wyrwy w płocie, którą znalazł kilkanaście metrów dalej.


Po paru krokach przystanął. Tak rozkazały mu nogi. Nie puścił jednak ciała przyjaciela; tkwił w bezruchu, dysząc nad nim ciężko ze śliną cieknącą po brodzie. Poprawił chwyt. Nabrał potężną chochlę zimnego powietrza i wlał ją głęboko do płuc.


Buty wchodziły w rozmokłą ziemię jak w masło. Lodowaty wiatr ciął prosto w plecy. Noc zdecydowanie nie była sympatyczna.


— Jeśli istniejesz… — na ułamek sekundy spojrzał w czarne niebo — to weź, kurwa, pomóż.


Ruszył z bezwładnym bagażem prosto w stronę wyrwy. W tym samym momencie kolejny odgłos dopadł jego uszu — o wiele bliższy niż poprzedni. Serce Piotrka natychmiast wrzuciło szósty bieg, pompując w żyły czystą adrenalinę.


„Czyli nie istniejesz” — powiedział do siebie w myślach. I już więcej nie spojrzał w niebo.


Krok po kroku, z uporem maniaka pokonywał drogę do celu. Z tyłu głowy cały czas siedziała mu ponura myśl o tym, jaką cenę przyjdzie mu za to zapłacić. Ale to później. Teraz liczyło się tylko jedno.


Oddychał szybko, chaotycznie, łapiąc powietrze haustami. W pewnym momencie jego noga natrafiła na luźno rozsypany tłuczeń. Nie potknął się. Nie dał satysfakcji temu podłemu światu. Obrócił tylko na chwilę głowę w bok, splunął nadmiarem gęstej śliny, poprawił bezwładne ciało kumpla w ramionach i szedł dalej.


Jadąc na oparach własnej woli, dotarł wreszcie do wyrwy w ogrodzeniu. Nie była komfortowa. Wyglądała raczej jak ciasna dziura, przez którą w pośpiechu przebiegł wygłodniały pies. Piotrek od razu wiedział, że nie przejdzie przez nią z takim balastem.


Odłożył Kubę delikatnie na ziemię. Jego ręce aż krzyknęły z ulgi, ale wiedział, że to tylko na chwilę. Skulił się nisko i przeszedł na teren przedszkola. Natychmiast obrócił ciało, opadł na kolana i chwytając kumpla za przemoczone szmaty, zaczął wciągać go przez wyrwę na drugą stronę.


Bezwładne ciało szurało o podłoże zbyt głośno. W tej głuchej nocy ten dźwięk wydawał się wręcz ogłuszający.


Miał go już prawie po swojej stronie, kiedy sztruksowe spodnie przyjaciela z impetem zahaczyły o wystający, zardzewiały drut ogrodzenia. Cała siatka aż zadrżała, wydając z siebie głośny, metaliczny brzęk.


Kiedy drżenie wreszcie ustało, wokół zapanowała absolutna cisza i bezruch. Tylko gałki oczne Piotrka w obłędnym tempie przeczesywały ciemny teren dookoła. Kucał nieruchomo, kurczowo trzymając Kubę za barki. Cisza. Głuche, martwe miasto i gęsta niczym smoła cisza. Piotrek czuł wręcz, jak ślina z głośnym echem kapie mu prosto do żołądka.


Aż nagle, po kilku potężnych uderzeniach serca, coś obrzydliwie beknęło na wprost nich, w dole nasypu.


„Raz kozie chuj w dupę” — już gdzieś to ktoś kiedyś powiedział, a może nawet on sam.


Szarpnął z całej siły, wciągając ciało Kuby ostatecznie na swoją stronę. Błyskawicznie zmienił pozycję i znów uniósł kumpla, dźwigając go pod pachy. W tym samym momencie coś z głośnym trzaskiem strzeliło mu w kręgosłupie. Adrenalina wciąż jeszcze dawała radę oszukiwać organizm i powstrzymywać te wszystkie niedogodności, ale dobrze wiedział, że i ona w końcu powie „stop”.


Ciągnął go teraz w stronę niskiego budynku przedszkola. Nie było daleko, lecz w tych okolicznościach mogła to być ich podróż życia.


— Dam, jebaną, radę… — kibicował sam sobie w myślach, a ciemny kontur budowli rósł w oczach.


Zimny księżyc odbijał się w nisko osadzonych oknach. Długi pawilon miał jedno wejście główne i jedno boczne, przeznaczone dla personelu. Piotrek pamiętał to wszystko doskonale, mimo że ostatni raz był tutaj jedenaście lat temu.


Dopiął swego. Idąc wzdłuż chropowatej, tynkowanej ściany budynku, odnalazł wreszcie wejście — to przeznaczone dla personelu, a nie dla dzieci i rodziców. Puścił Kubę, nie siląc się już na żadną delikatność; w tym świecie zwyczajnie nie było na nią czasu. Ciało kumpla gładko opadło w mokrą trawę, a Piotrek już w ułamku sekundy łapał za klamkę białych drzwi.


Ustąpiła bez najmniejszego problemu.


Aż zamarł z zaskoczenia. „Jeśli idzie łatwo, to zaraz będzie ciężko” — taka ponura myśl momentalnie przebiegła mu po głowie.


Nie kalkulował. Po raz kolejny z nieludzkim trudem złapał kumpla pod pachy i dosłownie wrzucił go do środka absolutnie czarnego, pogrążonego w mroku korytarza. Natychmiast potem złapał za klamkę, pociągnął drzwi do siebie i zatrzasnął je, ostatecznie grzebiąc ich w gęstej ciemności.


Wyczerpany do granic możliwości, osunął się na ziemię i oparł plecy o chłodne skrzydło drzwi. Obok leżał nieprzytomny przyjaciel, ale Piotrek musiał wreszcie zrobić coś dla samego siebie, dla swojego katowanego od godzin ciała. Wyprostował zesztywniałe nogi, bezwładnie opuścił ręce wzdłuż tułowia, zamknął oczy i czekał. Czekał, wsłuchując się całą swoją istotą w totalną, grobową ciszę tego miejsca.


W głowie powoli dochodziło do restartu podstawowych funkcji życiowych. Mózg na chłodno oddzielał priorytety, a serce stopniowo, bieg po biegu, redukowało swoje szalone obroty. Płuca uciszały się wzajemnie, przechodząc w miarowy, cichy tryb. Krew w żyłach wreszcie przestała wrzeć, a zmasakrowane mięśnie powoli odcedzały nagromadzony kwas mlekowy.


Chłopak zamarł w tej pozycji, nie ruszając nawet palcem. Pozwalał tylko uszom pracować na maksymalnie zwiększonych obrotach.


Ale to nie uszy jako pierwsze uderzyły na alarm. Zrobił to nos. Zapulsował obiema dziurkami naraz, gdy wyczuł delikatną woń czegoś, co momentalnie, gwałtownie otworzyło oczy Piotrka. Sztachnął się po chwili mocniej, łapczywie łapiąc sam koniuszek tego zapachu.


Był znajomy. I nie pachniał wcale mleczną zupką, świeżymi owocami, plasteliną, farbkami ani drewnianymi półeczkami z zabawkami.


Pachniał… benzyną.


„Idź!” — podświadomość brutalnie kopnęła go w żebra, każąc natychmiast wstać.


Zrobił to, choć nie bez trudu, ale ciekawość — a może coś zupełnie innego, pierwotnego — była o wiele silniejsza niż ból. Przechodząc obok w ciemności, niechcący zahaczył o nogi leżącego Kuby. Gęsty, zawiesisty mrok tego miejsca nie cackał się z chłopakiem, oblepiając go z każdej strony. Piotrek wyłapał dłonią chłodną ścianę po lewej stronie i przyłożył do niej palce. Na nosie zawiązał sobie wyraźną woń benzyny i drobnymi, ostrożnymi kroczkami szedł przed siebie, prowadzony wyłącznie przez ten zapach.


Doszedł do punktu, w którym ściana nagle uciekła mu spod dłoni. Zaskoczony, prawie poleciał całym ciałem w bok. Nie widząc absolutnie nic, nawet czubka własnego nosa, utrzymał równowagę i przystanął.


— Uuu… — szepnął z dumą pod nosem.


Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 25.2 22
drukowana A5
za 64.12