E-book
45.68
drukowana A5
93.23
Strzępy

Bezpłatny fragment - Strzępy


Objętość:
525 str.
ISBN:
978-83-8440-886-5
E-book
za 45.68
drukowana A5
za 93.23

Strzępy


We wspomnieniach ludzi o nas, zawsze będziemy tylko strzępami…

PROLOG

(fragment dokumentacji miejskiej / wycinek prasowy / raport zbiorczy)

Nysa, lipiec–sierpień 1997

Materiał archiwalny. Do użytku wewnętrznego.

Zgodnie z decyzją Miejskiego Zespołu Kryzysowego z dnia 23 lipca 1997 roku sporządza się niniejsze zestawienie zdarzeń i następstw związanych z gwałtownymi opadami oraz podniesieniem poziomu wód gruntowych na terenie miasta i okolic.

W dniach od 8 do 17 lipca miasto znalazło się pod wpływem długotrwałych, intensywnych opadów. Woda wystąpiła z koryta rzeki, zalewając znaczne obszary dzielnic położonych najniżej. Szczególnie dotknięte zostały tereny przy-parkowe, piwnice budynków mieszkalnych, kanały burzowe oraz nieczynne obiekty infrastrukturalne z okresu przedwojennego.

Według wstępnych szacunków zniszczeniu uległy:

— instalacje elektryczne,

— sieci kanalizacyjne,

— studzienki odpływowe,

— magazyny i składowiska o nieustalonym przeznaczeniu.

Zgłaszano również liczne przypadki wypływania na powierzchnię nieczystości o trudnym do zidentyfikowania pochodzeniu.

Uwaga: w kilku punktach miasta odnotowano intensywny, utrzymujący się zapach rozkładu, niezwiązany bezpośrednio z padliną zwierzęcą.

Służby porządkowe oraz mieszkańcy informowali o zwiększonej obecności gryzoni. Zwierzęta te obserwowano w miejscach dotychczas uznawanych za wolne od ich bytowania: na klatkach schodowych, w parkach, na placach zabaw, w piwnicach domów jednorodzinnych.

Część zgłoszeń dotyczyła nietypowego zachowania zwierząt, jednak brak jednoznacznych danych uniemożliwił sporządzenie osobnego raportu w tej sprawie.

Zapisano, że gryzonie „nie uciekały przed światłem” oraz „poruszały się chaotycznie”. Zgłoszenia te uznano za subiektywne.

W wyniku zalania doszło do przemieszczenia się znacznych ilości osadów dennych, mułu oraz substancji niewiadomego pochodzenia, które po ustąpieniu wody pozostały w glebie, szczelinach chodników oraz zagłębieniach terenu.

Prace porządkowe trwały do końca sierpnia. Z uwagi na skalę zniszczeń oraz konieczność przywrócenia podstawowych funkcji miasta, nie przeprowadzono pełnych badań składu osadów. Część dokumentacji z tego okresu oznaczono jako niekompletną.

Notatka odręczna, bez podpisu:

„Sprawę zamknąć. Priorytet — normalizacja życia mieszkańców.”

W kolejnych tygodniach odnotowano pojedyncze przypadki zachorowań o niespecyficznym przebiegu, które nie zostały powiązane z wydarzeniami powodziowymi. Brak było podstaw do wdrożenia procedur nadzwyczajnych.

Miasto powróciło do funkcjonowania.

Parki zostały oczyszczone.

Ulice umyto.

Piwnice osuszono.

Ziemia wyschła

Nie odnotowano dnia, w którym uznano, że wszystko wróciło do normy.

AKT I

R1a1


29 marca 2002

Gdzieś pod Wrocławiem


W ściszonym telewizorze leciała Wielka Gra. Blask kineskopu padał mu na przysypiającą twarz. Teleturnieju i tak nie rozumiał. Nigdy nie rozumiał. Był po prostu świetnym usypiaczem.

Rozwalił się w fotelu z papierosem, którego żar zdążył już przypalić filtr. W pokoju panowała szarówka przeniesiona z zewnątrz przez brudne okna.

Puk.

Puk.

Puk.

Zerwał się z przekleństwem. Żar spadł na brudny polar tuż pod nosem. Znowu zaklął. Poczłapał do drzwi.

Pod nimi leżała kartka.

Schylił się i podstawił ją pod oczy.

Proszę uregulować płatność za wynajem.

Bąknął coś pod nosem i zmiął papier. Nawet nie spojrzał, gdzie go rzucił. I tak zniknie w gąszczu śmieci walających się po podłodze.

Poszedł do kuchni.

Drzwiczki lodówki trzasnęły zbyt mocno, prawie wyskakując z zawiasów. W środku było pusto — poza puszką niedojedzonej makreli. Skrzywił się na jej widok. Nawet głód, który walił go w żołądek, nie był w stanie go do niej zmusić.

Wrócił do pokoju.

Wzrokiem szukał przyjaciela. Znalazł. Był tam, gdzie ostatnio go odłożył.

Na łóżku.

Spojrzał na niego z czymś, co kiedyś mogło być czułością. Teraz było tylko przyzwyczajeniem.

— Czas się porządnie nażreć — mruknął.

Podniósł Glocka 17 z łóżka. Zimny metal był pewny. Wsadził broń za pasek spodni, poprawił ją krótkim ruchem. Plecak leżał obok fotela. Zarzucił go na ramię. W środku coś zastukało — ciężko, głucho. Wiedział co.

Chwycił za klamkę. Nacisnął. I wtedy się zatrzymał.

Odwrócił się powoli, jakby coś jeszcze należało zamknąć. Jakby to miejsce wymagało pożegnania. Rozpiął rozporek bez pośpiechu. Strumień moczu uderzył o drewnianą podłogę. Smród był ostry, gryzący — pasował do wszystkiego, co tu zostało.

Skończył. Splunął w mokrą plamę.

— Sama se płać za wynajem — syknął.

Drzwi trzasnęły za nim twardo. Echo jego kroków poniosło się po klatce schodowej, odbijając się od ścian jak coś, czego nie da się już cofnąć.

Przy wyjściu z bramy prawie staranował dziecko.

Chłopiec dźwigał ciężki plecak, wzrok miał wbity w chodnik.

— Przepraszam — dziecinny głos odbił się od jego pleców i zniknął.

Do uszu nie dotarł.

Za to ręka odruchowo znalazła Glocka.

Nie teraz.

Pokręcił głową, próbując odgonić natrętną myśl. Skręcił w prawo. Chodnikiem wzdłuż odrapanej kamienicy ruszył w stronę sklepu spożywczego.

Zatrzymał się przy swoim zdechlaku — wysłużony Opel Kadett. Koloru wyblakłej nadziei.

— Zaraz wrócę — mruknął.

Poklepał dach auta. Otworzył drzwi i cisnął plecak na fotel pasażera. Kilka pogniecionych puszek wypadło na asfalt z cichym brzękiem.

Powietrze zbliżającego się wieczoru uderzyło w płuca.

Dodało mu energii. Ruszył dalej. Szybciej.

Sklep wynurzył się zza rogu kamienicy. Niski pawilon z szyldem, na który nikt z miejscowych już nie zwracał uwagi. Odruchowo spojrzał nad wejście.

„Sklep Agata”.

Wykrzywił usta obojętnie.

Dwa poszczerbione schodki pokonał jednym krokiem. Nad drzwiami zabrzęczał dzwonek.

W środku pachniało jak w każdym takim miejscu. Chłód posadzki. Czerstwiejące pieczywo. Puste butelki w plastikowych skrzyniach po tanim piwie. Wszystko zlane w jedną, nijaką woń.

Prawie.

Gruby mężczyzna za ladą dorzucał coś od siebie. Kwaśny pot.

Siedział ze wzrokiem wbitym w „Krzyżówki 2000 panoramiczne”. Nawet nie podniósł głowy na nowo przybyłego. Doświadczenie mówiło mu, że to nie pieniądze przyszły do sklepu, tylko coś innego. Coś niewartego uwagi.

Mężczyzna krążył między półkami, udając zainteresowanie. Pistolet miał już w dłoni, schowany nisko. W końcu podszedł do lady, upewniwszy się wcześniej, że są sami.

— Nie daję na zeszyt — mruknął sprzedawca, wciąż nie podnosząc wzroku.

— Nie szkodzi — odburknął.

Pół sekundy później do powietrza wmieszał się jeszcze jeden zapach.

Śmierć.

Dwie kule weszły w tłustą pierś faceta za ladą. Kilka kropel krwi spadło na krzyżówkę. Jedna trafiła w pole: A, B, AB, 0.

Ani martwy grubas, ani mężczyzna grzebiący już w kasetce kasy nie zwrócili uwagi na ten ironiczny znak.

Zgarnął garścią, co było. Policzy potem. Teraz szybko do Kadetta.

Odwrócił się w stronę wyjścia dokładnie w chwili, gdy dzwonek oznajmił kolejnego klienta.

Glock był gotowy.

Palec na spuście — również.

Chłopiec z plecakiem nie. Wystarczył jeden strzał.

Małe ciało padło przy wejściu. Po chwili przestąpił przez nie i wypadł z Agaty, czym prędzej. Pędził już chodnikiem, chowając pistolet za pasek.

Kilka osób mijanych w biegu zwróciło na niego uwagę. Nikt nie krzyknął. Nikt nie miał powodu.

Dopadł auta. Szarpnął za klamkę. Musiał powtórzyć. Drzwi, jak na złość, nie chciały puścić. W końcu wrzucił się do środka, przerzucając plecak na fotel obok.

Ręczny. Sprzęgło. Jedynka. Gaz.

Silnik zawył jak zdychający pies. Kadett ruszył.

Dwójka. Trójka.

Przyspieszał, przyklejając oczy do szyby. Tłusta od brudu, utrudniała jazdę. Rzucił okiem w lusterko wsteczne.

Nic.

Uśmiechnął się pod nosem.

— Mam czas — mruknął, sięgając po plecak.

Czwórka.

Dopiero teraz zaczął w nim grzebać. Światła. Trójka. Dwójka. Czerwone. Oddech coraz szybszy.

Na pomarańczowym zdążył wyjąć mapę. Rozłożył ją na kolanach przy zielonym. Zanim Opel znów się rozpędził, rzucił na nią okiem.

Szukał. Sam nie wiedząc czego.

Samochód pomógł mu pierwszy. Wskaźnik paliwa kłaniał się nisko.

Jeszcze raz mapa. Coś blisko. Daleko nie zajedzie.

Wreszcie oczy skupiły się na jednym punkcie. Niedaleko.

Wydrapał nazwę pazurem, jakby chciał ją zapamiętać skórą. A może tylko sprawdzić, czy istnieje naprawdę.

Nysa.


R2a1


29 marca 2002

Nysa


— Władziu!…

Mężczyzna wychodzący ze sklepu z wózkiem zakupowym zawołał w stronę krążącego po parkingu lokalnego żula. Ten go nie słyszał. Był zajęty pozyskiwaniem klientów.

— Władziu! — krzyknął głośniej, zatrzymując się przy wyjściu.

Tym razem poskutkowało.

Menel obrócił się w stronę nawoływania. Kiwnął ręką niechlujnie i z charakterystycznym, półpijackim bełkotem zapytał:

— Co?

Słowo przecisnęło się przez otwór między trzema zębami w dziąsłach.

Ewidentnie rozbawiony widokiem mężczyzna, z uśmiechem wyrażającym społeczną wyższość, zapytał:

— A w pośredniaku byłeś?

Nie czekał na odpowiedź. Chciał się tylko chwilę zabawić. Wyjął zakupy z wózka, odstawił go do rzędu takich samych i zniknął Władkowi z oczu.

Władziu był w pracy.

Parking pod Biedronką przy Celnej znał jak własną kieszeń. Od poniedziałku do niedzieli. Dwanaście godzin na nogach. Często w deszczu, śniegu, mroźnym wietrze. Pogoda nie miała znaczenia, kiedy gardło suszyło.

Dziś jednak było inaczej. Nie zbierał na tanie wino. Zbierał na jedzenie.

I to było najgorsze.

Marcowe niebo nie zdążyło się jeszcze porządnie rozgrzać. Powietrze było chłodne i wciąż trzymało w sobie resztki zimy.

A Władek drept­ał po parkingu, zaczepiając kolejnych ludzi.

— Pani szanowna… — bełkotał. — Bułkę pani da…

— Spierdalaj, menelu — prawie odwinęła się w jego stronę torbą.

Nie zrobił uniku. Nawet tego nie zauważył. Już atakował następną osobę.

Młody chłopak był sprytniejszy. Widząc idącego ku sobie kloszarda, zmienił kierunek i popędził bokiem sklepu, między bloki.

Władek tracił nie tyle cierpliwość, co siły.

Lewa noga była opuchnięta. Skóra zeszła w fiolet. Coś z niej nawet śmierdziało. Ale to nie było największym problemem.

Problemem był głód. Taki, który wbija pazury w żołądek i szarpie z całych sił.

Nie pamiętał, kiedy ostatnio zjadł coś normalnego. Resztki ze śmietników, nadgryzione kanapki od dzieciaków spod szkoły — to było za mało.

Chciał jeść.

Postanowił dać sobie jeszcze godzinę. Na wyczucie. Zegarka nie miał.

Drzwi sklepu ponownie się rozsunęły.

Władek zobaczył wózek wypchany po brzegi. Pchający go człowiek ledwo dawał radę.

Szansa. Zaczął kuśtykać w jego stronę.

— Pomogę, panie szanowny… — złapał za rączkę wózka, ku zaskoczeniu starszego mężczyzny.

— Nie trzeba — odparł tamten, nie kryjąc odrazy na smród. Pchnął wózek szybciej przed siebie.

Władziu był zbyt słaby, żeby podjąć „walkę”. Odprowadził starszego wzrokiem aż do auta.

Polonez. Wymuskany. Jak nowy.

Mężczyzna otworzył bagażnik i zaczął ładować do środka puszki. Setki puszek. Makarony. I coś jeszcze, na co Władek już nie patrzył.

Nie naje się patrzeniem.

Odwrócił wzrok. Szukał dalej. Wśród klientów. Tego jednego, który okaże miłosierdzie.

I jak to zwykle bywa, nikt mu takiego miłosierdzia nie okazał.

Nie wiedział, czy godzina, którą sobie wyznaczył, już minęła. Wiedział jedno — sił ubyło na pewno.

Jeszcze raz, na odchodne, przeczes­ał wzrokiem parking. Zatrzymał go na samotnej kobiecie, ale zrezygnował. Zawrócił i kołysząc się na boki, poszedł przed siebie.

Kobieta spakowała zakupy do auta. Wsiadła, wycofała i opuściła parking. Dopiero w domu zauważy, że nie wrzuciła jednej torby do samochodu. Tej z wędlinami, pieczywem i wodą mineralną.

Odpuści sobie powrót. W głowie zostanie jej obraz menela kręcącego się po parkingu.

A ten menel właśnie przechodził przez ulicę, by za chwilę wejść w wąski przesmyk między blokami.

Minie szkołę po prawej. Przejdzie przez mały mostek. Potem z lewej minie bazar — rząd szaro-niebieskich szczęk. Wszystkie o tej porze będą już zamknięte, więc pod jedną z nich odda mocz.

Nie, zwykły. Wymieszany z krwią.

Kiedy skończy, ruszy dalej, kuśtykając. Rześkie powietrze nie pomoże. Pojawi się zimno i dreszcze przy przechodzeniu przez jezdnię.

Wejdzie w ulicę ogrodzoną niskimi blokami po obu stronach. Walące prosto w oczy słońce zmusi go do postoju. Oprze się o murek sklepu ogrodniczego. Złapie kilka oddechów. Splunie gęstą flegmą.

Dopiero wtedy podciągnie spodnie i pójdzie dalej, aż do końca ulicy.

Ludzie mijani po drodze będą udawać, że go nie widzą. Niektórzy przejdą na drugi chodnik. On będzie szedł prosto. W końcu dotrze do skrzyżowania.

W prawo mógłby pójść do szpitala. Poprosić o coś na nogę. Nie pójdzie. Boją się takich jak on. Odesłaliby go do przytułku.

Pójdzie więc na wprost. Wejdzie na jezdnię nieostrożnie. Klakson i pisk opon dadzą mu to do zrozumienia. Machnie tylko ręką do wkurzonego kierowcy za szybą.

Przejdzie krótki fragment ulicy z niskimi, szarymi kamienicami. A za nimi…

Za nimi będzie już blisko do celu.

Jeszcze tylko Kaczy Dołek. Niecka wyłożona kocimi łbami, łącząca tę część miasta z parkiem po drugiej stronie. Tu też zrobi przerwę. Pulsująca noga na chwilę odmówi posłuszeństwa.

Przeczeka. Znajdzie peta pod nogami. Odpali. Ściągnie kilka stęchłych buchów.

Potem ruszy dalej.

Wejdzie po drugiej stronie dołu. Skręci w prawo, w park. Tam zaraz zejdzie znów niżej.

I jego podróż dobiegnie końca.

Wejdzie do bunkra.

Po przekroczeniu progu starego, wojennego bunkra uderzyła w niego wilgoć i odór odchodów. Znał ten smród.

Mieszkał tu już parę dni. Wcześniej był most. Jeszcze wcześniej altanka działkowa. Tutaj jakoś się urządził. Zniosło się parę kartonów, trochę szmat. Miał skrzynkę po piwie, na której mógł usiąść, żeby nie ciągnąć zimna z gleby.

Bunkier nie był taki zły. Dwa mniejsze pomieszczenia, do których nie zaglądał. Ściany całe w graffiti — głównie hasła coś brzydkiego o stołecznej drużynie piłkarskiej i że Śląsk Wrocław to „pany”. Popękane mury, sufit zryty na całej długości. Może dalej też, ale świeczka, którą zapalał, nie pozwalała zobaczyć więcej.

Najważniejsze były drzwi. Zamykały się. Trzymały trochę ciepła i nie wpuszczały zimna z parku.

Usiadł na skrzyni. Wyprostował chorą nogę z jęknięciem. Podwinął nogawkę. Smród uderzył jeszcze mocniej. Gnijące mięso.

Szybko zsunął spodnie do kostki. Zmielił przekleństwo pod nosem. Potarł dłonią brodatą twarz i nie wiedział, co dalej ze sobą zrobić.

Brzuch burczał, domagając się czegokolwiek. Gardło wyschnięte. Trzy zęby aż rwały, żeby coś gryźć. Tylko nie było czego.

Wstał ze skrzyni i podszedł do legowiska z kartonów i szmat. Z trudem usiadł na tym niskim „meblu”. Położył się na plecach i próbował zasnąć.

Po raz pierwszy od dawna w bunkrze było cicho. Ból na chwilę ustąpił i dzięki temu usłyszał dźwięki z zewnątrz. Zwykłe.

Ptaki. Szum drzew. Gdzieś przejechał rower. Zaszczekał pies. Zapiszczał szczur.

Podniósł głowę. Ściągnął brwi.

Szczur nie był na zewnątrz. Był tutaj.

Uniósł ciało i nasłuchiwał. Umysł już miał plan. Po paru minutach zlokalizował źródło dźwięku. Mniejsze pomieszczenie.

Wstał i najciszej, jak potrafił, przeszedł właśnie tam. Świeczka nie sięgała do środka. Nie potrzebował jej.

Pisk był unieruchomiony.

Szczur wplątał się w coś lepkiego. Dla Władka było obojętne, co to jest. Liczyło się tylko to, że nie musi za nim ganiać.

Oparł się jedną ręką o ścianę. Drugą schylił się po łatwą kolację. Odkleił gryzonia z cmoknięciem.

Ścisnął w dłoni z całych sił. Kości strzeliły. Małe łapki przestały wierzgać. Pisk ucichł.

Najpierw przełknął ślinę, jakby wciąż się wahał nad kolejnym krokiem.

Głód był jednak w swojej najlepszej formie.

Zamknął oczy, jakby ciemność wokół wciąż była niewystarczająca.

Przyłożył zwłoki zwierzęcia do ust. Skrzywił twarz natychmiast. Cuchnęło mokrym futrem i gównem. Jak pies po deszczu, który wytarzał się w odchodach. Tylko gorzej.

Gdyby miał cokolwiek w żołądku, wyszłoby teraz z niego z głośnym chlustem. Odciągnął rękę, otworzył usta, próbował złapać oddech.

Głód ścisnął mu kręgosłup. Nie było odwrotu.

Tym razem zrobił to bez zawahania. Wsadził szczura do połowy w usta. Zacisnął resztki zębów. Drugą ręką przytrzymał wystającą część zwłok.

Szarpnął. Ciało pękło.

Żuł z odrazą, z oddechem na granicy wymiotów. Futerko łaskotało podniebienie. Kosteczki chrupały cicho. Wnętrzności przeszły przez gardło jak galareta.

Po chwili wsunął do pyska drugą część. Mielił w gardle długo, ze łzami w oczach.

Kiedy skończył, przejechał językiem po wnętrzu jamy ustnej. Zlizał resztki.

Żołądek wreszcie przestał się domagać.

Władek wrócił do kartonów. Położył się. Zasnął, odhaczając kolejny dzień swojego marnego życia jako zaliczony.

R3a1


29 marca 2002

Nysa

Z szarych głośników Winamp cicho sączył “In the End”.

Dziewczyna siedziała na łóżku tyłem do biurka. Popołudniowe słońce przecinało jej plecy paskami światła wpadającego przez opuszczone żaluzje.

Trzymała w dłoniach wymiętą książkę. Nie czytała. Nie chciało jej się nawet udawać dłużej, że próbuje.

Myśli krążyły w jednym miejscu. Zawody lekkoatletyczne. Za niecały tydzień.

Komputer wydał nagle inny dźwięk — krótki, suchy, nie do pomylenia z niczym innym.

Dzyń.

Wstała i usiadła przed monitorem. Wybudziła ekran szybkim ruchem myszy.

Kasia84: co robisz?

Palce stuknęły w wypukłe klawisze.

Moniaxx:): zamulam

Chwila ciszy.

Kasia84: wpadniesz jutro?

Odpowiedź przyszła szybko, bez zastanowienia.

Moniaxx:): tak… chyba… nwm jeszcze

Kasia84: no nie daj się prosić

Nie odpisała.

Za drzwiami rozległ się szmer. Zbyt blisko.

Jednym ruchem wyłączyła monitor i odsunęła się od biurka.

Plakat Chester Bennington wisiał na drzwiach.

Cmoknęła go w policzek, jak zawsze.

I wyszła z pokoju.

Matka kręciła się po kuchni w gęstych strugach dymu z papierosa.

Skutecznie zabijały zapach obiadu.

— Siadaj — wypuściła dym pod sufit.

Monika odsunęła krzesło, odganiając ręką szarą zawiesinę sprzed twarzy.

Kuchnia była za mała, żeby zmieścić je tutaj wszystkie naraz.

— Co w szkole? — pytanie nie niosło w sobie ciekawości. Raczej obowiązek.

— Normalnie — mruknęła pod nosem, sięgając po łyżkę.

Z talerza parowała ogórkowa.

— Znowu? — spojrzała na zupę ze znudzeniem.

— Jak nie chcesz, to nie jedz — matka zgasiła peta w doniczce na parapecie.

Monika dmuchnęła na łyżkę i wsunęła ją do ust. Zupa smakowała jak zawsze.

Niczym.

— Mówię, jak nie pasuje, to nie musisz jeść — włosy matki, siwe jak dym, poruszyły się, gdy sięgała po kolejnego papierosa.

— Zaraz wychodzę na nocną zmianę — dodała, bardziej do siebie niż do córki.

Monika tylko skinęła głową.

Zjadła jeszcze kilka łyżek w towarzystwie skwierczącego żaru.

Resztę zupy odstawiła razem z talerzem do zlewu.

— Idę do siebie… muszę czytać lekturę — mruknęła w progu.

Chester zamknął za nią drzwi.

Rzuciła się na łóżko. Gęste, czarne włosy rozlały się po poduszce.

Może chciałaby zasnąć, ale paski światła zza okna drażniły oczy.

Wstała, żeby spuścić żaluzje do końca.

Chwyciła sznurek dokładnie w chwili, gdy Winamp zmienił piosenkę.

Stan Eminema.

Odruchowo zaczęła rapować pod nosem razem z nim.

Sznurka jednak nie pociągnęła.

Za oknem, po drugiej stronie ulicy, dwa piętra niżej, zobaczyła kogoś, na kogo widok wyrwał z niej ciężkie westchnienie.

Policjant właśnie wychodził z komendy. Ten jej policjant.

Wysoki. Dobrze zbudowany.

Od razu wyobraziła sobie, że daje się zamknąć w jego ramionach.

Przytula głowę do twardej piersi.

Wypuściła powietrze.

Obiekt westchnień wsiadł do swojego BMW stojącego przed budynkiem.

Silnik zaryczał tak mocno, że poczuła wibracje na szybie.

Pisk opon. Czarne auto zniknęło sprzed jej oczu.

Dopiero wtedy spuściła żaluzje do końca.

W pokoju zrobiło się prawie ciemno.

Wróciła do komputera. Stuknęła w klawiaturę.

Moniaxx:) — będę jutro

Kasia84 była niewidoczna.

Zminimalizowała komunikator.

Kursor przeleciał po pulpicie. Klik. Klik. Przeglądarka.

Po chwili w oczy uderzyła ją zielono-biała strona. Zalogowała się automatycznie. Swój profil pominęła bez wahania. Zdjęcia nie zmieniała od dawna. Komentarze pod nim były zawsze takie same. Zachwyty. Głównie chłopaków z technikum. Nie interesowały jej.

Ile by dała za jeden komentarz tej właściwej osoby.

Weszła na jego profil. Komisarz Roman Garbacki

Zdjęcie z polowania. Stał wyprostowany jak struna. Dzik u nóg. Las w tle. Mundur.

Dotknęła palcem monitora. Krótko. Jakby się sparzyła.

Po chwili ekran zgasł.

Rzuciła się na łóżko i sięgnęła po książkę. Może tym razem się uda.


R4a1


29 marca 2002 roku

Nysa


Dzisiaj ich rozwalimy bez mydła — chudy blondyn odbijał piłkę od betonu, idąc pierwszy i ciągnąc za sobą resztę.

— No — odezwał się za jego plecami wysoki, cienki jak przecinek kolega. — Oby szybko, bo zmęczony jestem po szkole.

Pozostała czwórka szła w milczeniu.

Wyszli ze swojej ulicy prosto na stadion przy Sudeckiej.

— Myślicie, że już są? — zapytał najmłodszy z nich, czternastoletni Marcin. Brat „przecinka” zwanego także Majorem ze względu na swoje zainteresowania militariami.

— Mam nadzieję — blondyn nie przestawał odbijać piłki nawet wtedy, gdy przechodzili przez pasy.

Za nimi została ulica. Przed nimi — szeroko otwarta brama stadionu.

Weszli w nią jak do siebie.

Główna płyta po prawej była dla nich nieosiągalna. Ta po lewej — błotniste klepisko z kępami trawy — jak najbardziej.

— Są już — odezwał się idący środkiem pochodu Tomek, szczupły szatyn, wskazując palcem na grupę przeciwnej drużyny kręcącą piłką w ramach rozgrzewki. — Andrzej, ty na bramkę. Jak zwykle.

Wbiegł na boisko. Reszta poleciała zaraz za nim.

Krzysiek już nie odbijał piłki. Z całych sił kopnął ją wysoko w powietrze.

— Dawać, pizdeczki! — wrzasnął w ich stronę Gruby, herszt przeciwnej ekipy. — Ile mamy czekać?

— Sklej japę — odpowiedział krótko ostrzyżony Kuba, który do tej pory milczał. — Ustawimy bramki i możemy grać. Dwa razy po trzydzieści.

Nie pytał. Oznajmiał.

Gruby tylko kiwnął głową i wrócił do swoich.

Chłopaki szybko rozstawili swoją bramkę.

Stanęli w kręgu, łapiąc się za ramiona. Piłka leżała pośrodku.

— Rześko dziś — Krzysiek splunął pod nogi. — Dobrze, będzie się lepiej biegało.

— Dobra, czyli jak zwykle — zaczął Tomek. — Andrzej, ty brama i staraj się chociaż trafiać w piłkę, resztę my ogarniemy.

Zaśmiali się.

— Ja do przodu z Marcinem. Kuba, Krzysiek — środek. Piotrek, ty z tyłu.

Major tylko pokręcił oczami. Niespecjalnie chciało mu się grać, ale lepsze to niż siedzenie na chacie. Poza tym matka kazała mu pilnować brata.

— Gotowi? — zapytał Kuba.

Byli.

Rozeszli się po swojej połowie. Za plecami mieli szumiące topole oddzielające ich klepisko od płyty głównej. Drużyna Grubego, oprócz nich, miała przed sobą blask niskiego słońca.

— Czemu wy z tej strony? — zapytał Gruby, idąc na środek boiska. — Jak się zmienimy po połowie, to słońce nie będzie wam przeszkadzać tak jak nam.

Odwrócił się w stronę swoich.

— Życie… — prychnął Kuba. — Gracie czy stoicie?

Gruby westchnął.

— Dobra, zaczynajcie.

I zaczęli.

Krótkie podania na swojej połowie. Piłka latała jak kwadratowa, odbijała się od nierówności.

Marcin cofnął do Kuby. Ten poleciał bokiem, minął jednego i szykował się do wrzutki na głowę Tomka. Nie wyszło.

Futbolówka podskoczyła mu w ostatniej chwili. Zamachnął się w powietrzu. Stracił równowagę i wyrżnął na plecy.

Przeciwnicy ryknęli śmiechem.

Piotrek już był przy nim. Pociągnął go za ramię, postawił na nogi.

— Żeś wyjebał — zaśmiał się po przyjacielsku.

— Dawaj, dawaj! — Krzysiek darł się ze środka.

Gra ruszyła dalej. Piłka chodziła z jednej strony na drugą. Sporadyczne strzały kończyły się wysoko nad bramkami, niektóre nawet do nich nie dolatywały.

Andrzej póki co był bezrobotny. Stał w bramce i tylko patrzył, jak koledzy biegają.

Czasem zapominał, że w ogóle jest na boisku.

Głowa uciekała mu gdzieś indziej. Tylko on wiedział gdzie.

Przez moment nie wiedział, po której stronie stoi.

Teraz wyrwała go z zamyślenia piłka lecąca z dużą prędkością.

Nie zdążył zareagować.

Po chwili, w ślamazarnych ruchach, wyciągał ją z bramki.

— Kurwa! — wrzasnął Krzysiek ksywka Ribok. — O czym ty myślisz, człowieku?!

— Daj mu spokój — Tomek wszedł między nich. — Zjebaliśmy wszyscy.

Pierwsza połowa skończyła się tak, jak nie powinna.

Drużyna otyłego nastolatka prowadziła, dolewając do pieca wrednymi minami, kiedy zmieniali się stronami.

W drugiej wydarzyło się coś jeszcze gorszego. Andrzej przepuścił piłkę jeszcze cztery razy.

Za każdym razem spóźniony. Jakby reagował dzień po fakcie.

— No kurwa… — Ribok dyszał, opierając się o słupek bramki.

Koledzy siedzieli obok, z rękami na kolanach.

— To my mogliśmy wziąć to mydło…

W milczeniu odprowadzili wzrokiem schodzącą z boiska drużynę zwycięzców.

Tamci jeszcze coś pochrząkiwali, coś pokrzykiwali, ale oni udawali, że tego nie słyszą.

Pierwszy odezwał się Marcin.

— Zawsze szło gładko… — zamyślił się.

— Dobra — Tomek wstał. — Nie ma co przeżywać. Idziemy.

— Ej… — Krzysiek odkleił się od słupka. — Ciekawe, kto będzie w tym roku na Dniach Nysy. Zmienił temat tak szybko jak gdyby porażka wcale nie miała miejsca.

— Podobno Peja — odpowiedział Major, który już też podniósł się na nogi.

— Byłoby zajebiście.

Po tych słowach ruszyli w kierunku bramy.

Potem weszli w swoją ulicę i stopniowo znikali — jeden po drugim — w swoich domach.

Ostatni został Kuba. Zatrzymał się przy domu Tomka.

— Co robimy jutro? — zapytał, kiedy kolega był już na podwórku.

— To co zawsze — wzruszył ramionami Riken. — Spróbujemy przetrwać weekend.

Uśmiechnął się i poszedł do siebie.

Kuba zrobił to samo. Kilkadziesiąt metrów dalej wszedł do swojego domu.

Słońce kończyło dzień bez pośpiechu. Ulica pustoszała, chłód wchodził między domy.

Żaden z nich jednak nie wiedział, że więcej już razem nie zagrają.

R5a1


29 marca 2002

Nysa

Spod budynku komendy miejskiej wyjechał tak, jak lubił. Agresywnie.

Zostawiając za sobą zapach palonej gumy, pisk opon i wściekłe twarze przechodniów.

Skręcił w lewo. Przeleciał całą Armię Krajową.

Na skrzyżowaniu zatrzymał się centymetry przed innym autem — wystarczająco blisko, żeby kierowca zrozumiał aluzję.

Gdy tamten ruszył, on nie czekał.

Wyprzedził go jeszcze na zakręcie w prawo, z pyskiem napiętym od adrenaliny.

Pędził przed siebie, mając w dupie przepisy ruchu drogowego.

W końcu to on decydował, kto dostaje mandat.

Całą trasę do domu ojca przejechał szybciej, niż było to konieczne.

Nie dlatego, że się spieszył. Po prostu tak chciał.

Zatrzymał się pod blokiem na Sudeckiej. Zostawił auto byle jak, blokując wąską drogę pod wieżowcem. Miał to w dupie.

Stanął przed wejściem do klatki. Nacisnął domofon.

— Halo — głos w słuchawce zabrzmiał jak sztuczne ognie.

— To ja — odpowiedział krótko.

Zamek puścił po chwili.

Wszedł do środka i szybkim krokiem dopadł windy. Minął się z kobietą wyprowadzającą psa. Zwierzę zaszczekało na jego widok.

Dla balansu odszczeknął.

Kobieta tylko mocniej pociągnęła smycz.

Wysiadł na ostatnim piętrze.

Jedynym w całym bloku, gdzie klatka schodowa wyglądała tak, jakby nadal mieszkali tu ludzie, a nie zwierzęta.

Winda po chwili zjechała w dół.

— Kurwa… — mruknął.

Nie lubił czekać.

Zastukał do drzwi. Wciąż widniał na nich napis: K+M+B 2002.

Po kilku sekundach zamek zazgrzytał. Otworzył starszy mężczyzna w stroju myśliwskim.

— A ty co? — prychnął. — Na ryby?

— Tak. Na nockę, nad jezioro — odpowiedział chłodno. — Wchodzisz?

— Nie. Nie mam czasu. Masz to, co chciałem?

Ojciec sięgnął do kieszeni. Wyjął niewielką paczuszkę. Zawahał się ułamek sekundy, zanim ją podał.

— Zajebiście.

Syn wyrwał mu ją z ręki.

— Pozdrów mamę.

Odwrócił się na pięcie i ruszył do windy.

Zjechał na parter, po drodze zgarniając nieproszonych pasażerów. Każdy był dla niego tylko wydłużeniem czasu. Każdego traktował jak powietrze.

Przy aucie stał młody chłopak. Z ciekawością zerkał przez szybę na liczniki.

— Ile pali? — zapytał, gdy ten właśnie wsiadał do BMW.

Nigdy się jednak tego nie dowie.

Drzwi trzasnęły. Silnik zamruczał głęboko. Zawrócił w miejscu i ruszył w stronę swojego mieszkania, praktycznie tą samą drogą.

Pod blokiem na Kościuszki zaparkował z gracją. Trzymając paczkę pod ręką, wszedł do klatki. Wszystkie schody na ostatnie piętro musiał pokonać o własnych siłach.

Pod drzwiami wsunął paczkę za pazuchę. Nacisnął klamkę.

W przedpokoju pachniało kolacją.

— Cześć, skarbie — głos żony doleciał z kuchni. — Jak tam?

— Wszystko dobrze.

Zdjął buty i starannie odłożył je na półkę.

— Gdzie dzieciaki?

Cmoknął ją w policzek.

— Ładnie pachnie — dodał potulnie. — Co to?

— Pizza — uśmiechnęła się zalotnie. — Mam nadzieję, że jesteś głodny.

— Jak wilk — odpowiedział z uśmiechem. — Tylko muszę najpierw… wiesz… ten teges.

Skinął brodą w stronę łazienki.

Nic nie powiedziała. Była zajęta kończeniem kolacji.

Zamknął się w małej łazience. Dopiero tu zdjął kurtkę. Wyjął paczkę. Ostrożnie wysunął trzy ampułki zapisane cyrylicą. Drugą ręką wymacał przyklejoną pod umywalką strzykawkę.

— Długo jeszcze? — stłumiony głos żony.

— Chwilka.

Wbił igłę w pierwszą ampułkę, zassał całość. Rozpiął spodnie, opuścił je na tyle, by odsłonić pośladek. Nie zastanawiał się. Ukłucie było szybkie. Ciepło rozeszło się powoli.

Po kilku sekundach spodnie wróciły na miejsce. Strzykawka wylądowała w koszu, przyciśnięta papierem toaletowym. Spuścił wodę — dla pozoru.

Wyszedł do kuchni.

— Pytałem, gdzie dzieciaki.

— Jeszcze pod blokiem — niosła talerze do salonu.

— Późno się robi… może ich zawołam.

— Same wrócą — uśmiechnęła się chytrze. — Mamy chwilę dla siebie…

Zniżyła głos.

— Dziś jestem zmęczony.

Podrapał się po krótko ostrzyżonej głowie.

— Jasne — odpowiedziała chłodno.

Kolację jedli już w milczeniu i w sumie mu to nie przeszkadzało. Dzieci dołączyły gdzieś w połowie pizzy. Wyrwały po kawałku i każde poszło w swoją stronę.

— Odniosę — sięgnął po talerze, kiedy skończyli jeść.

Widział, że jest obrażona. Za jego zmęczenie. Tym lepiej. Da mu spokój na resztę wieczoru i pozwoli zadziałać zastrzykowi.

Wrzucił brudy do zlewu.

— Położę się już! — krzyknął do żony.

Milczała. Foch osiągnął szczyt.

Uśmiechnął się pod nosem. Lepszego wieczoru nie mógł dziś oczekiwać. Zgasił światło w kuchni i poszedł prosto do sypialni.

Rozebrał się do naga. Stanął przed lustrem. Obejrzał swoje ciało. Napiął mięśnie, zmienił pozycję, jak kulturysta. Mógłby nim być. Czuł pod skórą napięcie, które lubił.

Kiedy skończył to przedstawienie, bez namysłu padł na łóżko.

Zasnął szybko.


R6a1


30 marca 2002

Nysa


Życie dało Władkowi kuksańca już dwa razy.

Pierwszy był wtedy, gdy wchodził w dorosłość i poznał swoją miłość.

Ania. Skromna, małomówna. Nie należała do dusz towarzystwa — tak jak on.

Los złączył ich na krótko.

Przyszedł list. Jeden. Z pieczęcią Wojska Polskiego.

Powołanie było jak brutalne pożegnanie z wolnością.

Dwa lata koszar. Gdzieś na Rubieżach. Jednostka, o której dziś nikt już nawet nie pamięta. Miłość nie przetrwała próby.

Był to początek lat osiemdziesiątych.

Drugi raz życie zakpiło z niego całkiem niedawno.

Dobrze zapowiadający się biznes, w który wszedł z kolegą, rozpadł się szybciej niż domy w Czeczenii.

Sprowadzanie do Polski białych skarpet frotowych nie mogło się nie udać.

A jednak.

Kredyty, których nie był w stanie spłacić, ściągnęły go na samo dno.

Kolega przetrwał. Był sprytniejszy. Albo miał lepsze znajomości.

Władek nigdy już do tego nie wracał myślami.

Z pustymi kieszeniami, bez dachu nad głową, stał się stałym ruchomym elementem miasta. Jednym z wielu.

Ale jedynym, który zapisze się w jego historii.

Trzeci raz nastąpi dziś. Już niebawem.

Obudził się w bunkrze z uczuciem, jakby ktoś wiercił mu w trzewiach metalowym, spiralnym wiertłem.

Głowa pulsowała nie tyle bólem, co czymś bardziej rozgrzanym — jakby zbierała się w niej burza piaskowa.

Spróbował otworzyć oczy. Stawiały opór jak drzwi zardzewiałe na wszystkich zawiasach.

Tylko że zamiast rdzy miał na powiekach zaschniętą pulpę z ropy, łez, potu i Bóg wie czego jeszcze.

Kiedy wzrok w końcu wrócił, podniósł się do pozycji półsiedzącej, jęcząc jak stary tapczan, któremu kazano udawać łóżko.

Zaczerpnął kilka ciężkich oddechów. Wilgotnych. Przesiąkniętych stęchlizną.

W ustach czuł gorzki, metaliczny posmak krwi. Twardym, obolałym językiem zlizał resztki wymiocin oblepiające ostatnie zęby.

Wstał. Chwiejnie.

Ściany zwęziły się wokół niego jak bezlitosne imadło. Miał wrażenie, że chciały go zmiażdżyć.

Poczuł gwałtowne uderzenie gorąca, a zaraz po nim jeszcze mocniejszy chłód.

Pot spłynął mu po skroni.

Nie wiedział, która jest godzina. Jaki dzień. Czy to w ogóle jeszcze jego ciało.

Dotknął nosa. Palce były czerwone.

Krew sączyła się wolno — sama chciała opuścić jego organizm.

Zakrztusił się suchym, chropowatym kaszlem. Musiał podeprzeć się ściany.

W głowie wirowało tak, że puściła treść żołądka pod nogi.

Śmierdziała paskudnie. Krwią. Żółcią.

I czymś jeszcze. Czymś, czego nie znał.

Jak kukła na sznurkach, przesuwając się po ścianie, dotarł do wyjścia z bunkra.

Wystawił ciało za próg.

Biała, gęsta mgła podrażniła mu oczy. Zmrużył je z trudem, cofając się o krok.

Cień był przyjemniejszy w tym nieprzyjemnym momencie.

W końcu wyszedł, przedzierając się przez rozlane w powietrzu mleko.

Szpital.

Gdzieś resztki świadomości pryskały pomysłami jak pleśń na serze.

Na czworakach wspiął się na niski wąwóz. Trawa mokra od rosy zwilżała mu skostniałe palce. Ślizgał się, urywając wspinaczkę.

W końcu wgramolił się na górę, prosto na alejkę.

Kierowany instynktem przetrwania ciągnął w stronę niedalekiego szpitala.

Może sześćset metrów. Może mniej.

Park zalany mgłą świecił pustkami. Tylko ptaki gdzieś w koronach drzew darły się wrednie, paraliżując mu uszy.

Przystanął przy ławeczce. Potrzebował złapać oddech.

Złapał coś innego. Głód. Już nie taki jak wczoraj. Gorszy. Dziki. Pragnący mięsa. Byle jakiego.

Wykrzywił twarz i ruszył chwiejnym krokiem przed siebie.

Wyszedł z parku i dopiero wtedy zorientował się, że nie jest tam, gdzie chciał.

Stał na swojej pierwotnej ścieżce.

Drogę znał. Prowadziła na parking przed sklepem.

Zacisnął usta. Zaraz potem wyrzucił z nich gęstą, pomarańczową flegmę.

Poszedł na swój teren łowiecki.

Po drodze minął kilka przypadkowych osób. Odskakiwali od niego, zanim jeszcze zdążył otworzyć usta.

Przeszedł wzdłuż ulicy z kamienicami po obu stronach.

— Pijaku pierdolony!

Wrzasnął Kierowca, który musiał gwałtownie zatrzymać samochód.

Władek przeszedł przez skrzyżowanie, jak gdyby w ogóle nie istniało.

Po paru metrach gdzieś z boku jakiś pies zaczął na niego warczeć z dziką agresją.

Oczy pokazywały mu tylko fragmenty rzeczywistości.

Dźwięki dochodziły gdzieś z daleka.

Nawet nie zauważył, że mgła zdążyła się już przerzedzić.

Nogi pchał głód, nie własna wola.

Wszedł między bloki, mijając po drodze bazar.

Mnóstwo ludzi, ale każdy tylko prychał z odrazą. Nie widział ich.

A byli przecież na wyciągnięcie ręki.

W końcu dotarł na swój parking.

Głowa latała mu na szyi, zapominając o kręgosłupie. Jak zabawka na sprężynce.

Oczy co jakiś czas chowały się za powiekami, zostawiając tylko białka.

Wtedy właśnie coś w nim warczało.

Oparł się o maskę jakiegoś samochodu.

Moczu już nawet nie kontrolował.

— Niech ktoś wezwie policję — kobiecy głos.

— Są gorsi jak zaraza — męski.

— Powinni to usuwać z miasta. Na siłę do roboty gonić — inna kobieta.

Wszystkie te głosy były. Ale on ich nie słyszał.

Zabrał dłoń z pojazdu. Prawie upadł, tracąc to chwilowe podparcie.

Nogi poniosły go dalej.

Zatrzymał się na mężczyźnie, który właśnie wyszedł z bladozielonego Kadetta.

Władek już nie myślał. Nie analizował. Rozdziawił szczękę.

Trzy zęby wbiły się w dłoń faceta.

— Co ty kurwa robisz?!

Odepchnął go od siebie.

Tym razem Władek nie utrzymał równowagi. Uderzył plecami o beton

i zastygł na kilka chwil.

Paru świadków zajścia tylko wymieniło się spojrzeniami i szybko się rozeszło.

Dla nich to był tylko upadek menela. Nic, co miało znaczenie.

Jakiś starszy człowiek zapytał faceta ugryzionego przez menela:

— Nic się panu nie stało? — troska w głosie była prawdziwa.

— Ugryzł mnie pojeb — nerwy wciąż w nim pulsowały.

— Tacy to oni są… — dziadek chciał pociągnąć rozmowę dalej,

ale mężczyzna zniknął już w środku sklepu.

W tym samym czasie Władek zdążył podnieść ciało. Sprawniej niż ostatnio.

To ugryzienie mu smakowało. Chciałby więcej.

Tylko że światło dnia, rozbijające się o resztki mgły, kazało mu szukać cienia.

Niezauważony przez nikogo, ruszył, ciągnąc jedną nogę za sobą w stronę bunkra.

Dla niego dzień właśnie się skończył.


R7a1


30 marca 2002

Nysa

CZAT GRUPOWY

Krzysiek (Ribok):

widzicie to mleko za oknem

Tomek (Riken):

mikołaj się chyba spuścił XD

Krzysiek (Ribok):

no hehe a gdzie reszta

Tomek (Riken):

nwm może jeszcze śpią

Kuba (Senior):

jestem jestem a bracia gdzie

Krzysiek (Ribok):

Major pewnie czyści karabin w głowie a Marcin klepie żołnierza po kasku XD

Tomek (Riken):

co wieczorem?

Piotrek (Major):

zamułka jak zwykle

Kuba (Senior):

u mnie na ogródku jakieś alko?

Krzysiek (Ribok):

jak stawiasz to pewnie

Piotrek (Major):

to ja też chętnie XD

Tomek (Riken):

o której, bo matka coś wymyśla:/

Krzysiek (Ribok):

18?

Piotrek (Major):

ok

Kuba (Senior):

wy macie bliżej to dajcie znać Andrzejowi

Krzysiek (Ribok):

dobra to do zoba ja spadam

Tomek (Riken):

ja też elo


***

Zakupy zrobił jak automat — bez emocji i bez planu. Jakby lista rzeczy sama wpadła mu do rąk, a nie była efektem jakiejkolwiek decyzji. Pęto kiełbasy. Dwie puszki taniego piwa. Kilka jasnych bułek. Butelka wody. Makaron instant.

Wrzucił wszystko do plastikowej torby jednym ruchem, jak śmieci. Nie zastanawiał się, czy w ogóle jest głodny.

Drażniła go czerwona koszulka kasjerki. Kiedy rzuciła „do widzenia”, nawet na nią nie spojrzał. Szedł już w stronę wyjścia, gdy tuż przed rozsuwanymi drzwiami nagle się zatrzymał.

Odruchowo sięgnął za pasek.

Pusto.

Zaklął pod nosem, przypominając sobie, że Glock został pod fotelem pasażera. Wyszedł przed sklep i rozejrzał się nerwowo. Ręka pulsowała tam, gdzie wbiły się zęby menela. Nikogo nie było. Żadnych gapiów. Tylko ludzie tłukący wózkami o beton i odgłosy samochodów.

Podszedł do swojego Kadetta.

Otworzył drzwi kierowcy, a siatkę z zakupami rzucił na tył auta bez delikatności. Usiadł. Skrzynia biegów kliknęła cicho pod jego dłonią, ale zanim wrzucił jedynkę, jeszcze raz spojrzał na miejsce ugryzienia.

Skóra była sina i opuchnięta, jak gdyby ktoś wstrzyknął w nią truciznę. Ból pulsował głęboko — nie jak stłuczenie, tylko jak coś obcego. Jakby pod skórą pracował rytm, który nie należał do niego.

Odwrócił wzrok. Przekręcił kluczyk.

Silnik zakręcił i zgasł.

Spróbował jeszcze raz. Tym razem odpalił, niechętnie — jak stary pies zmuszony do wstania. Ruszył, starając się oddychać głęboko. Nie wiedział tylko, czy to gorąco rozlewające się po ciele jest atakiem paniki, czy czymś znacznie gorszym.

Nie znał Nysy. Był tu pierwszy raz. Miasto nie miało dla niego ani początku, ani końca — tylko plątaninę ulic, z których każda prowadziła w nieznane.

Wjechał w ulicę Celną powoli. Nie z ostrożności — z narastającej dezorientacji.

Nagle w polu widzenia pojawił się ruch. Gwałtowny. Ostry.

Hamulec w podłogę. Kadett zapiszczał oponami.

Na pasach przebiegała grupka dziewcząt — pięć, może sześć. Stado młodych wilczyc. Rzucały się przez jezdnię w podskokach, z energią jeszcze całkowicie beztroską. Nie oglądały się na boki. Nie zwalniały.

Jedna z nich obejrzała się przez ramię. Spojrzała prosto na niego — nie ze strachem, tylko z urazą. Jakby to ona miała pierwszeństwo. Jakby to samochód wtargnął na pasy.

Po sekundzie już ich nie było. Zniknęły w uliczce między blokami.

Zostało tylko echo kroków.

Zdjął jedną dłoń z kierownicy i przetarł czoło. Pot. Ciężki, lepki. Wsiąkał w koszulę jak olej.

Nie zauważył nawet, kiedy zjechał lekko na pobocze. Dopiero klakson auta z przeciwka wyrwał go z transu. Szarpnięcie kierownicy — powrót na pas.

Zachłysnął się powietrzem.

Miasto przesuwało się przed jego oczami jak film oglądany w półświadomości. Domy falowały, światła rozciągały się w smugi, kontury ludzi zamazywały się i znikały.

Na rondzie zjechał pierwszym zjazdem w Mickiewicza. Droga sama sunęła pod kołami. Po prawej park. Po lewej kolejne domy, gdzieś między nimi zamajaczył mu szyld „Bar Roksana” potem następne rondo. Zjechał drugim zjazdem, prosto przed siebie.

Po jakimś czasie — jak przez mleko — usłyszał szczeknięcie psa. Spojrzał w bok. Młoda dziewczyna odciągała zwierzę od płotu. Pojechał dalej.

I nagle przed maską wyrosła ściana zieleni. Wał jeziora.

Auto zatrzymał. Albo zatrzymało się samo.

Wysiadł.

Powietrze było rześkie, zimne. Weszło głęboko w płuca i przepłukało je od środka.

Oparł się o maskę. Oddychał ciężko, jak po długim biegu. Całe ciało miał mokre. Koszula kleiła się do pleców.

Wyjął ostatniego papierosa. Zapalił. Zaciągnął się tak mocno, że aż zabolało w gardle.

Nikoty­nę wchłonął jak ratunek — choć palił już jak ktoś, kto tonie.

Wrócił do auta. Wyjął piwo. Pociągnął łyk.

Smak był chory. Metaliczny. Rdzawy.

Wyciągnął się na tylnej kanapie. Zamknął oczy.

Świat zaczął się rozpuszczać.

Mały chłopiec z tornistrem.

Sprzedawca, który nie patrzy.

Pies szarpiący go za gardło, piana oblepiająca wargi.

Cienie ludzi wokół mówią coś bezgłośnie — ich twarze rozciągają się jak w krzywym zwierciadle.

Otworzył oczy gwałtownie.

Światło przygasło. Niebo poszarzało. Chmury zeszły się ciężko. Spojrzał na zegarek.

17:23.

Miał wrażenie, że spał dwie minuty. Spał siedem godzin.

W ustach sucho. Gardło spalone.

Z nosa spływała jeszcze resztka krwi.

Ręka — opuchnięta. Miejscami już nie czuł palców.

I nagle wygrzebał coś z resztek pamięci.

Przed powiekami przemknął szyld:

„Roksana” — Bar.

Papierosy. Piwo. Cokolwiek.

Przerzucił się za kierownicę.

Silnik odmówił współpracy. Po piątej próbie chciał rozwalić deskę rozdzielczą.

Sięgnął po pistolet i wysiadł. Nie wiedział czemu. Ale wiedział po co.


R8a1


30 marca 2002

Nysa


Poranek zleciał jej szybko i rutynowo.

Obudziła się z policzkiem przyklejonym do książki. Nie zdążyła wczoraj zdjąć ciuchów — zasnęła w nich jak była, w pół zdania, w pół myśli. Po prysznicu, jeszcze w szlafroku, weszła do kuchni.

Nie było dymu. To ją zdziwiło.

Matka o tej porze powinna już odsypiać nockę. Spojrzała na zegarek, wykrzywiła usta. Coś się nie zgadzało, ale na razie odsunęła tę myśl na bok — jak wszystko, co dotyczyło kobiety, która ją urodziła.

Na śniadanie zrobiła sobie tosty francuskie. Zjadła je bez pośpiechu, popijając szklanką kranówki. Wystarczyło. Zbliżające się zawody nie zostawiały miejsca na większy apetyt. Zresztą nigdy nie była żarłokiem.

Odstawiła talerz do zlewu. Szklankę napełniła jeszcze raz i wróciła do pokoju.

Przywitała się z Chesterem — teraz już po kąpieli. Odsłoniła żaluzje.

Zamarła.

Mgła była gęsta. Tak gęsta, że ledwo widziała budynek komendy po drugiej stronie ulicy. Westchnęła cicho, z nadzieją, że do popołudnia — kiedy czarne BMW znów pojawi się pod budynkiem — wszystko się przerzedzi.

Usiadła przed komputerem.

Winamp.

Nasza Klasa.

Zmiana statusu w komunikatorze na „widoczny”.

Spracowane Creative’y odkaszlnęły, po czym wypuściły pierwszą piosenkę tego dnia.

How You Remind Me — Nickelback.

Nachyliła się bliżej monitora. Mokre włosy opadły jej na ramiona. Upiła łyk wody, patrząc na zdjęcie myśliwego.

Z zamyślenia wyrwał ją charakterystyczny brzęczyk komunikatora.

Najechała kursorem na pasek zadań.

Po chwili okienko wypełniło monitor.

Kasia84: długo byłaś na niewidoku:/

Monika: zasnęłam wczoraj z książką, dosłownie xd a co?

Kasia84: aha aha. będziesz dziś? wiesz, ma być Łukasz :)

Monika: daj spokój… w ogóle mnie nie rusza

Kasia84: oj, daj mu chociaż szansę

Monika: nie podoba mi się;/

Kasia84: ok ok, ty i tak wzdychasz do swojego księcia z BMW xd

Monika: spadaj:[ mów, co tam u ciebie

Kasia84: słuchaj, jaki przypał — dziś byłyśmy z dziewczynami na mieście i wiesz, koło Biedry na Celnej jakiś facet prawie nas rozjechał

Monika: co ty gadasz… jakiś czubek? pijany?

Kasia84: nwm, ale gębę miał jakby seryjnie był nawalony. i gdzie policja ja się pytam xd

Monika: dobrze, że nic wam się nie stało

Kasia84: nom… a szłyśmy właśnie po alko

Monika: jak wpadnę do was potem, to ja bez alko

Kasia84: wtf?!

Monika: nom. długo nie posiedzę i na powrocie chcę jeszcze pobiegać w parku

Kasia84: głupia czy co? po co tak późno biegać? już zapomniałaś o…

Monika: nie zapomniałam, ale nie będę do końca życia unikać tego miejsca

Kasia84: czyli zgłupiałaś całkiem

Monika: o tej porze nikogo już tam nie będzie

Kasia84: NO WŁAŚNIE — wtedy też nikogo nie było

Monika: ok, nieważne. po prostu idę od was później biegać. zawody już niedługo

Kasia84: Oki, to czekamy. ja lecę szykować przekąski, buziaki

Monika: papa

Odpaliła przeglądarkę, wcześniej zmieniając status na niewidoczny.

Onet wciąż trąbił o niedawnym zamachu bombowym w Izraelu. Poniżej artykuł o Małyszu, który znowu coś wygrał. Nic, co by ją zatrzymało.

Wstała od biurka i podeszła do szafy. Przeleciała wzrokiem po ubraniach, udając przed samą sobą, że naprawdę się zastanawia. Legginsy. Bluza z kapturem. Wystarczy.

W łazience wysuszyła włosy. Dopiero wtedy dotarło do niej, że w mieszkaniu wciąż nie ma matki. Pierwszy raz coś ją ukłuło w brzuchu. Odruchowo zerknęła na zegarek. Postanowiła, że jeszcze chwilę poczeka — a jeśli nic się nie zmieni, zadzwoni do jej pracy.

Wróciła do pokoju. Usiadła na parapecie i spojrzała na ulicę. Mgła, zgodnie z jej oczekiwaniami, powoli ustępowała. Uśmiechnęła się pod nosem.

Jeszcze trochę — i na parkingu pojawi się czarna bestia.

Poczuła, jak w żołądku coś ją łaskocze. Spojrzała po pokoju. Na łóżku wciąż leżała książka, porzucona jak niedokończona myśl.

Sięgnęła po nią. Na zabicie czasu.

Leżąc na brzuchu, przerzucała kolejne strony, nie rozumiejąc z nich nic. Skupienie uciekało z każdą chwilą, rozrywane myślami o matce i o BMW. Spojrzała na zegarek.

Zerwała się gwałtownie.

Wyszła z pokoju, nie patrząc na Chestera. Telefon stacjonarny wisiał na ścianie tuż przy drzwiach wyjściowych. Przyłożyła słuchawkę do ucha i z pamięci wystukała numer. Po kilku sygnałach odezwał się po drugiej stronie chrapliwy, zmęczony głos kobiety.

Ciężkie „halo”.

Krótka wymiana zdań zakończyła się informacją, że matka Moniki dawno wyszła z pracy. Dziewczyna na siłę zachowała uprzejmość, podziękowała i odłożyła słuchawkę.

Panikę próbowała zepchnąć gdzieś głębiej.

Wróciła na parapet w swoim pokoju dokładnie w chwili, gdy z ulicy dobiegł niski, warkotliwy dźwięk silnika. Przykleiła wzrok do szyby.

W końcu.

Nagroda właśnie wysiadła z auta. Dumny jak paw, przez kilka sekund karmił oczy dziewczyny swoją obecnością. Potem zniknął we wnętrzu komendy.


Po południu miasto żyło jeszcze swoim rytmem. Wieczorem ten rytm miał zostać przerwany.

„Roksana”.

Szyld pamiętający czasy, gdy bony wymieniało się na złotówki.

Kwadratowy klocek baru na rogu Żeromskiego. Dwa wilgotne schodki, jak po niedawnym deszczu. Okna wyklejone do połowy nazwą najtańszego piwa.

Nic z tego nie zwróciło jego uwagi.

Ledwo pamiętał drogę, którą tu przeszedł. Była jak wyjście z kopalni — czarna po bokach, duszna, bez punktów odniesienia.

Otworzył drzwi.

Uderzenie zapachów: dym tytoniowy, pot,

rozlany alkohol.

Mała sala.

Dwa stoliki po prawej. Dwa po lewej. Przy każdym ktoś siedział.

Wszędzie oczy. Wszędzie obserwacja.

Mały ekosystem.

Bar był dla nich jak terytorium wilków.

Każdy znał hierarchię.

Każdy wiedział, kto jest kim.

Każdy znał zapach drugiego.

On był obcy.

Podszedł do lady.

— Piwo i setkę wódki- charczał

Dziewczyna za barem nawet nie uniosła brwi.

— Nie ma.

Splunął na podłogę krwią zmieszaną ze śluzem.

— Piwo. I setkę. Wódki.

— Wyjdź — powiedziała chłodno. Jakby nie pierwszy raz.

Coś w nim pękło. Jak cienka żyłka w oku.

Za plecami usłyszał:

— Pani mówi, żebyś wyszedł.

Odwrócił się.

Nie widział już człowieka. Widział cel.

Ręka ruszyła w stronę paska — ale szybsze były zęby.

Rzucił się na gardło faceta. Wbił je głęboko.

Ten zawył jak konający pies.

Kawał krwawego mięsa spadł na podłogę jak mokra szmata.

Krzyk barmanki przebił hałas. Przypomniał sobie o niej.

Tym razem ręka była szybsza.

Strzał. Prosto w czoło.

Mózg chlusnął na ścianę za osuwającym się ciałem.

Bar eksplodował chaosem.

Krzesła. Kufle. Krzyki. Jedna gęsta kula dźwięku.

Przeskoczył przez ladę. Wypadł tylnym wyjściem.

Za budynkiem wspiął się na płot z nienaturalną lekkością. Spadł na chodnik. Biegł. Na oślep.

Drugi płot. Czyjś ogródek. Ogródek za ogródkiem.

Grabie. Potknięcie. Upadek.

Pistolet wypadł mu z ręki i zniknął w mroku jak porzucona kość. Nie zauważył.

Próbował wstać. Ręce drżały.

Z gardła lała się lepka maź. Wypadło kilka zębów. Kaszel. Mokry. Bulgoczący.

Oczy zachodziły łzami. Albo to nie były łzy.

Jeszcze raz spróbował się podnieść. Nie dał rady.

Dyszał ciężko jak ranny niedźwiedź. Flegma ściekała mu z wargi.

Ciemność zamykała się powoli. Już nie chciał wstawać.

Zastygł w miejscu. Charcząc pod nosem.


R9a1


30 marca 2002

Nysa


Starannie złożył koszulkę w żółto-czarnych barwach, z numerem osiemnaście na plecach. Dorzucił ją do kupki reszty ciuchów leżących na kanapie, a po chwili całość zniknęła na półce w szafie. Ostatnie zadanie zlecone przez matkę było skończone.

Rozejrzał się po pokoju, w poszukiwaniu czegoś, co jeszcze mogłoby zabić czas. Do umówionej godziny spotkania z kumplami brakowało piętnaście minut.

— Co tak szukasz? — zapytał młodszy brat ze swojego łóżka. Jedenastoletni blondynek z fryzurą na grzybka rysował coś na kartce.

— Nie twoja sprawa, młody — zbył go i usiadł przed komputerem.

— Ej! — krzyknął brat. — Twój czas na granie się skończył, zaraz powiem mamie!

— Nie gram, tylko usiadłem. Zresztą co ja ci się tłumaczę, szczylu — machnął ręką, jakby odganiał muchy.

Rzucił okiem na pulpit. Jedenaście minut.

— Dobra — mruknął, wstając od biurka.

W progu pokoju zatrzymał się jeszcze na moment.

— Jak wrócę, masz spać — zrobił groźną minę.

Tym razem brat nawet na niego nie spojrzał.

W przedpokoju sięgnął z wieszaka kurtkę. Włożył buty, chowając sznurówki do środka.

— Tylko po zmroku nie wracaj — matka wychyliła głowę z kuchni razem z zapachem kiszonej kapusty.

— Znowu bigos jutro? — zapytał znudzony.

— Słyszałeś, co powiedziałam — machnęła przed sobą nożem, którym szatkowała kapustę. — Nie za długo.

— Dobra, dobra — westchnął buntowniczo. — A Ribok i Senior są rok młodsi i nie mają takiego rygoru…

— Wy i te wasze przezwiska — pokręciła głową. — Jak z kryminału.

Reszty już nie usłyszał. Zamknął drzwi z trzaskiem.

Wyszedł na ganek, zbiegł po schodach i dopadł do furtki. Wieczór pachniał zimnym powietrzem i ciszą miasta, które powoli szykowało się do snu. Ulica — rząd starych, poniemieckich domów z czerwonymi dachami, latarnie tylko po jednej stronie chodnika — była pusta.

Kumpli jeszcze nie było.

Naciągnął kaptur na głowę i splunął pod nogi. Tak było modnie. Pogrzebał w kieszeni bluzy, wyjął zmiętego L&M-a. Gdyby nie dom za plecami, już by go odpalił.

Stał tak chwilę w ulicznej ciszy.

Kątem oka zauważył czarnego kota przecinającego drogę. Przewrócił oczami, ciesząc się, że akurat nie szedł w tamtą stronę.

Chwilę później coś jednak zwróciło jego uwagę. Nie był pewien, ale miał wrażenie, że gdzieś niedaleko coś stuknęło. Przytłumione. Obce.

Wzruszył ramionami.

W końcu zaczęli się schodzić. Z domu na wprost wyszedł Ribok, rycerz ortalionu z gębą wykrzywioną w cwanym uśmiechu. Z lewej nadciągnęli bracia. Po paru minutach od prawej strony pojawił się Kuba.

Ekipa była w komplecie. Prawie.

— Gdzie Andrzej? — zapytał Tomek, patrząc na Piotrka, przypominając mu tym spojrzeniem, że miał dać mu znać o spotkaniu.

— Pewnie jeszcze na bramce — zaśmiali się. — A tak serio, to zaraz przylezie, wiesz jak to z nim.

— Dobra — Krzysiek potarł dłonie. — To jaki plan?

Stali na środku ulicy, tworząc luźny krąg. Latarnia nad ich głowami świeciła tak, jakby sama miała już dość.

— Ile macie kasy? — rzucił Kuba.

Od razu wszyscy zaczęli grzebać po kieszeniach. Wyciągnięte dłonie z bilonem błysnęły w świetle lampy. Nie było tego wiele.

— No… — Ribok skrzywił się. — Na trzy piwa może starczy.

— Dobre i tyle — wtrącił Marcin i od razu skrzywił się, masując tył głowy.

— Ty nawet nie myśl, że będziesz pił — starszy brat klepnął go w potylicę.

— Idzie — Kuba skinął brodą w stronę sylwetki nadciągającej od końca ulicy.

Andrzej, kiedy wreszcie doczłapał do reszty, stanął bez słowa.

— Masz jakiś bilon? — zapytał Riken.

— Ee… — mruknął.

— To nie pijesz — palnął Krzysiek i znów się zaśmiał.

— W Teleexpressie mówili… — Andrzej odezwał się nagle.

Wszyscy spojrzeli na niego jednocześnie. Speszył się, jakby nagle zapomniał, po co w ogóle otworzył usta.

— No co mówili? — nacisnął Major.

— Że wczoraj… — jąkał się. — W Oławie… jakiś gościu…

— Skończysz dzisiaj? — Ribok był już wyraźnie zniecierpliwiony.

— Zastrzelił dziecko i sprzedawcę w sklepie — dokończył Andrzej z wyraźnym wysiłkiem.

— No i co z tego? — prychnął Piotrek.

Andrzej tylko wsunął ręce do kieszeni i zrobił z ust prostą, cienką linię.

— Idziemy do sklepu — przerwał ciszę Tomek.

Przegrupowali się i tylko jedna osoba złamała szyk, zostając z tyłu.

— Słyszeliście… — mruknął pod nosem.

Reszta chłopaków, bez większej ochoty, obróciła się w jego stronę.

Andrzej wyjął ręce z kieszeni i jedną wskazał na podwórka za domami.

— Co znowu? — Kuba poczuł, że jeszcze moment, a zacznie żałować, że w ogóle wyszedł z domu.

— Coś hałasuje na ogródkach… — Andrzej już w trakcie zdania żałował, że się odezwał.

— Pewnie koty się pierdolą — Major przyspieszył kroku.

Nie poszli jednak zbyt daleko.

Najpierw zatrzymał ich pomruk policyjnych syren, niosący się po mieście jak niski, niepokojący puls. Chwilę później ulica została wzięta w kleszcze.

Od strony stadionu nadjeżdżały radiowozy. Zatrzymali się i odwrócili w tamtą stronę. Jednocześnie z drugiego końca ulicy wjechały kolejne. Niebieskie światła odbijały się od szyb w domach, migotały po elewacjach. Psy na podwórkach zaczęły szczekać, jeden po drugim. Pierwsi gapie pojawili się w oknach.

— Co się dzieje? — Ribok kręcił się w kółko, zresztą jak pozostali.

Szybko wskoczyli na chodnik, uciekając sprzed maski policyjnego Passata. Samochód zatrzymał się na ich wysokości. Przez opuszczoną szybę wychyliła się głowa policjanta w cywilnych ubraniach.

Chłopcy zamarli.

— Co wy tu robicie? — rzucił bez grzeczności.

Nikt nie odpowiedział. Kolejne radiowozy stawały jeden za drugim. Kilku sąsiadów wyszło już przed domy.

— Widzieliście, żeby ktoś tu biegł? — kontynuował.

Pokręcili głowami. Tylko Andrzej chciał coś powiedzieć, ale strach zamknął mu gardło.

— Jesteście stąd? — zapytał inny gliniarz, wysiadając z auta.

— Nie… nie… — Piotrek się zająknął. — Nikogo…

— Spieprzać do domów. Raz, dwa. — zabrzmiało jak rozkaz.

Chłopcy rozbiegli się do domów, nie dając szansy kolejnemu policjantowi na ich przegonienie. Mundurowi wysypali się z radiowozów i parami ruszyli na podwórka za domami. Dwa psy policyjne szczekały uporczywie, wyrywając się ze smyczy.

Ludzie pochowali się za oknami, obserwując z narastającym niepokojem nagłą sytuację na ich zazwyczaj spokojnej ulicy. Pokrzykiwania policjantów mieszały się ze szczekaniem psów i wyciem niebieskich kogutów, tworząc gęsty, nerwowy chaos.

Major przepuścił brata przed sobą i wpadli razem do mieszkania.

— Szybko. Odpalaj kompa — rzucił starszy.

Sam pognał do kuchni, skąd miał widok na tył domu.

Tam już stali ich rodzice. Piotrek zdawał się ich nie widzieć. Zgasił światło w kuchni.

— Co robisz? — zapytał poddenerwowany ojciec.

— Tak będziemy lepiej widzieć, co się tam dzieje — rzucił krótko.

Zaraz potem przykleili nosy do szyby.

We trójkę patrzyli, jak po ciemnych ogródkach wędrują snopy światła policyjnych latarek. Omiatały drzewa, krzaki, garaże. Ryły trawę i szopy, aż w końcu wszystkie zatrzymały się w jednym punkcie.

W tym samym, nad którym po chwili dwa owczarki zawarczały nisko.

— Coś chyba znaleźli… — szepnął ojciec.

Piotrek jeszcze mocniej naparł na szybę.

— Jakiegoś człowieka… — wyszeptał, zostawiając parę na szkle.

Żaden z nich nie zauważył, kiedy matka wyszła z kuchni.

— Prowadzą go — podniecenie w głosie chłopaka aż kipiało.

Odskoczył od okna i pobiegł do pokoju, gdzie młodszy brat siedział już przed komputerem.

— Włączaj Gadu.


***


Z demonicznego mroku i półsnu, przecinanego pojawiającą się i znikającą świadomością, wyrwało go najpierw światło. Dużo światła. Potem dźwięki.

Z oporem otworzył oczy. Biel. Jednolita, oślepiająca.

Głosy krążyły wokół, daleko, jakby zza grubej ściany. Dopiero uderzenie zimna i coś ciepłego, kapiącego na twarz, przebiło się przez chaos w głowie. Ślina. Nie jego.

Za chwilę, bez udziału własnych mięśni, poczuł, jak ciało odrywa się od mokrej ziemi i gwałtownie wraca do pionu. Głowa była za ciężka. Latała na szyi, jakby kręgosłup był z gumy.

— Kurwo pierdolona… — syknął ktoś nad nim.

Nie widział twarzy. Wciąż tylko światło i dźwięki.

— Wstawaj…

— Skuj go…

— Przeszukaj…

— Ręce z tyłu…

— Do suki…

— Cofnij psa…

Słowa odbijały się od siebie, próbując złożyć w sens. Bez skutku.

Bezwładne stopy szurały po trawie, ziemi, potem po betonie. Wlekli go jak szmacianą lalkę. Poczuł piekący ból pod pachami. Tym razem oczy otworzyły się szerzej.

Światło było teraz po bokach. Powietrze pachniało testosteronem, zimnem, potem i mokrym futrem. Zakręciło mu się w głowie. Zwymiotował. Na siebie. Na buty. Na chodnik.

— Skurwysyn… — męski głos, z boku. Agresywny.

Nagle wszystko ustało. Stopy dotknęły ziemi na pełnej powierzchni. Już nie lewitował. Ale tylko na moment.

— Wrzucamy go do tyłu…

— Siadasz z nim…

— Pilnuj…

Trzask drzwi.

Miękka kanapa pod tyłkiem. Zapach starej tapicerki i broni. Oparł głowę o coś miękkiego. Ulga. Krótka.

I wtedy stracił resztki kontroli.

Mleczna błona zeszła z oczu, odsłaniając rozszerzone źrenice. Twarz wykrzywiła się w dzikiej furii. Coś w środku szeptało mu do ucha.

Złe rzeczy.

Bardzo złe.

Krew. Krew. Krew.

Wybałuszonymi oczami rozejrzał się wokół. Przed nim krata. Czarna, gruba. Za nią światła i sylwetka kierowcy. Miasto migało za szybą — latarnie, domy, ulice, jedna długa smuga.

I wtedy poczuł obok siebie ludzkie ciepło.

Ktoś siedział obok.

Poruszył nosem jak pies, który złapał trop.

Krew.

Obrócił głowę. Rozdziawił szczękę. Z gardła wyrwał się bulgot i wbił zęby w ciało obok siebie.

— Kurwo!! — wrzask bólu.

Radiowóz szarpnął w prawo, potem w lewo.

— Co jest?! — krzyk z przodu.

— Ugryzł mnie!!

Coś uderzyło go w twarz. Coś twardego. Zęby posypały się na podłogę auta jak kamienie. W szczęce zostało ich tylko kilka.

Jeszcze próbował warczeć. Pałka spadła drugi raz. I trzeci.

Zacharczał i osunął się bezwładnie na kanapę.

Szalona jazda radiowozu, pełna wycia kogutów i wrzasków w środku, dobiegła końca.

Auto chaotycznie wjechało na parking przed komisariatem. Za nim kolejne. Każde zatrzymywało się jak rzucony przez dziecko resorak.

Policjanci wysypywali się z samochodów jeden po drugim. Przekrzykiwali się komendami, rozkazami, przekleństwami. W tej części miasta ludzie zdążyli już podejść do okien — ciekawość wypisana na twarzach, jak zawsze.

W progu komisariatu stał postawny mężczyzna. Cywilne ubranie. Krótka fryzura. Broń przy pasku. Wypatrzył od razu właściwy radiowóz.

Zbiegł po schodach i otworzył tylne drzwi. Chwycił bezwładne ciało pod pachy i szarpnął je na zewnątrz jak worek z mięsem.

Z drugiej strony auta wysiadł policjant z opatrunkiem przy szyi. Krew przesiąkała przez bandaż.

— Tobie co? — zapytał krótko, ciągnąc podejrzanego.

— Ugryzł mnie — padła odpowiedź, zdyszana. Walka z bezwładnym ciałem zdążyła go wykończyć.

— Od razu do sieczkarni z nim — rozkazał kierowcy. — Tamtego zabrać pogotowiem.

— Tak… jest… — policjant szarpał się jeszcze z ciężarem.

Po chwili dołączył trzeci mundurowy. We trzech wlekli go do środka budynku.

Ugryziony funkcjonariusz usiadł na masce radiowozu. W tym całym zamieszaniu stał się niewidzialny dla swoich kolegów.


R10a1


30 marca 2002

Nysa


Czat grupowy

Krzysiek (Ribok): gruba akcja, fest

Tomek (Riken): masakra, ciekawe o co chodzi

Krzysiek (Ribok): pewnie niedługo się dowiemy

Kuba (Senior): słuchajcie… siorka mówi, że w barze u Roksany jakaś strzelanina czy coś

Tomek (Riken): skąd ona to wie?!

Krzysiek (Ribok): a gdzie w ogóle są bracia?

Kuba (Senior): wracała niedawno z miasta, mówi, że pełno glin i karetki

Tomek (Riken): to może to jakaś obława?

Piotrek (Major): u nas z ogródka wyprowadzali jakiegoś typa, widziałem z okna

Krzysiek (Ribok): co ty gadasz

Piotrek (Major): no, targali go jak kukłę, psy były

Tomek (Riken): myślisz, że to ma coś wspólnego z barem?

Kuba (Senior): na bank

Krzysiek (Ribok): ja pierdolę… to jakiś morderca nam po podwórkach latał:/

Piotrek (Major): teraz czysto, wszyscy poszli, pewnie rano wrócą szukać śladów

Tomek (Riken): możliwe

Piotrek (Major): idę na ogródek, zobaczę z ciekawości co tam

Krzysiek (Ribok): zwariowałeś?

Piotrek (Major): zw.


Piotrek, mimo protestów rodziców, wyszedł na ogródek, nie wiedząc, że zrobił właśnie pierwszy krok w stronę miejsca, z którego nie wszyscy wrócą.


***


Z wieży Sony dudniła muzyka tak głośna, że tłumiła nie tylko to, co na zewnątrz, ale i myśli w głowie.

Monika siedziała na kanapie z podkurczonymi nogami. Próbowała skupić myśli w jednym punkcie, wpatrując się w paczkę chipsów o smaku ketchupu leżącą na stole. Już po wejściu do mieszkania koleżanki zaczęła żałować, że w ogóle tu przyszła.

Wychodząc z domu, zostawiła na lodówce kartkę dla matki. Ta nie wróciła przez cały dzień. Teraz ta myśl wracała uparcie, wypychając na bok całą imprezę.

Jakiś raper z głośników zapewniał, że „damy radę”, ale Monika tego nie słyszała. Ludzie stali, siedzieli, pili, gadali — byli tylko hałasem. Tłem, które nie chciało zniknąć.

Sięgnęła po chipsa i niechcący strąciła plastikowy kubek z czyimś alkoholem.

— Ej! — krzyknął jakiś chłopak. — Uważaj trochę.

Zrobiła przepraszającą minę i wrzuciła do ust chrupka. Już wiedziała, że za chwilę będzie stąd uciekać.

Rozejrzała się za czymś do picia. Na stole nie było nic bezalkoholowego. Wstała i zaczęła przeciskać się przez ludzi w stronę kuchni.

Tam znalazła Kasię. Ta właśnie odkleiła się od ust jakiegoś chłopaka.

— Kasia! — krzyknęła Monika, przekrzykując muzykę.

— Co tam, Monia? — zapytała Kasia, z rozbieganym, szklistym spojrzeniem.

— Będę się zbierać. Dzięki za zapro.

— Już? — Kasia zmarszczyła brwi. — Serio?

Monika skinęła głową.

— Mówiłam, że chcę jeszcze pobiegać.

— Daj spokój, dopiero się rozkręca — Kasia machnęła ręką. — Zostań jeszcze chwilę.

Monika spojrzała na kuchnię. Na oblepione butelki, zlew pełen pogniecionych puszek, resztki przekąsek walające się po podłodze.

— Pójdę już. Serio — nie chciała ustąpić.

— Poczekaj… proszę… — Kasia też nie odpuszczała. — Zaraz przyjdzie Łukasz. — Zrobiła zalotne spojrzenie. — Pogadacie, będzie fajnie.

— Wiesz, że on mnie nie interesuje — Monika wykrzywiła usta.

— Daj mu chociaż szansę — koleżanka przewróciła oczami.

— Idę jeszcze do toalety i spadam — ucięła rozmowę.

Kasia wzruszyła ramionami i już po chwili znowu wpiła się ustami w chłopaka, który z wyraźnym zniecierpliwieniem przysłuchiwał się całej tej wymianie zdań.

Monika wyszła z kuchni. Toaletę znalazła tuż obok. Niestety — o drzwi opierał się nieznany jej brunet.

— Sorry — spróbowała sięgnąć po klamkę.

— Przeliżesz się ze mną, to cię puszczę — zaśmiał się pijacko.

Zmęczona, wkurzona i przede wszystkim zdeterminowana, spięła całe ciało i odepchnęła go barkiem.

— Pojebało cię? — warknął oburzony. — Wystarczyło poprosić.

— Już prosiłam — zamknęła się w środku.

W łazience stanęła przed lustrem. Spojrzała na swoją twarz. Makijażu też już zaczynała żałować. Odkręciła kran z wodą. Kilka chlustów w twarz — i nie było po nim śladu. Wytarła się ręcznikiem. Oparła dłonie o umywalkę.

Co ty tu w ogóle robisz — pomyślała.

Z kieszeni bluzy wyjęła gumkę do włosów. Szybko zebrała je w koński ogon. Załatwiła jeszcze potrzebę, siadając na desce klozetowej.

Wyszła z łazienki.

Po brunecie nie było śladu. Przez moment — ku własnemu zaskoczeniu — poczuła z tego powodu zawód. Miała jeszcze ochotę na krótką, słowną spinę. Żeby się dobić. Żeby się nabuzować przed treningiem w parku.

Blok jej koleżanki od mieszkania Moniki dzielił park. Największy w mieście.

Dwa stawy, pełno krętych krzywych alejek, jeszcze gorszych ławek i cisza, na którą miała nadzieję.

Wyszła przed blok.

Wieczór już z nikim się nie pieścił. Był chłodny i rześki, a w powietrzu pachniało czymś nieznanym. Czymś mokrym.

Zdecydowała, że drogę do samego parku pokona jeszcze pieszo.

Dopiero tam, po krótkiej rozgrzewce, zacznie biec.


R11a1


30 marca 2002

Nysa


Drzwi komisariatu zamknęły się za nimi z głuchym, metalicznym trzaskiem, który w normalny dzień nic by nie znaczył, ale tego wieczoru zabrzmiał jak sygnał — niczym znak mówiący, że coś właśnie zostało odcięte od reszty świata.

Światło jarzeniówek było za jasne. Bezlitosne. Białe i zimne, odbijające się w mokrych śladach na podłodze, w plamach błota, krwi i wody naniesionej przez buty policjantów, którzy jeszcze chwilę temu biegli po ogrodach, szarpali się z psami i z bezwładnym ciałem, które teraz ciągnęli korytarzem jak worek mięsa.

Uciekinier z baru– jeśli jeszcze można go było tak nazwać — jęknął, gdy rzucili go na metalowe krzesło przy ścianie. Kajdanki zadzwoniły krótko, kiedy ktoś szarpnął mu ręce do tyłu i przypiął je do poręczy. Głowa opadła mu na pierś. Z ust wypłynęła gęsta ślina zmieszana z krwią. Oddychał szybko, płytko, jak zwierzę, które jeszcze nie wie, że już nie ucieknie.

— Co on brał? — rzucił ktoś z boku.

— Alkohol, ćpanie, chuj wie — odpowiedział inny głos. — Śmierdzi jak rynsztok.

Roman stał kilka kroków dalej. Nie w mundurze. W cywilu. Skórzana kurtka, krótko ostrzyżona głowa, ręce założone na piersi. Patrzył uważnie, z tą specyficzną obojętnością ludzi, którzy widzieli już za dużo, żeby się jeszcze czymkolwiek przejmować, ale wciąż za mało, by przestać wierzyć, że wszystko da się kontrolować.

Zauważył szczegóły.

Drgania mięśni na szyi zatrzymanego.

Zbyt szybkie ruchy klatki piersiowej.

Źrenice rozszerzone nienaturalnie, nawet jak na ćpuna.

— Rozkujcie go — powiedział spokojnie. — Trzeba go wprowadzić.

Jeden z młodszych policjantów podszedł bliżej. Nachylił się, próbując złapać kontakt wzrokowy.

— Słyszysz mnie? Jak się nazywasz?

Uciekinier uniósł głowę powoli. Zbyt powoli. Jakby ktoś sterował nią z opóźnieniem. Przez sekundę wyglądał na kogoś kto, próbuje coś powiedzieć. Jego usta poruszyły się bezgłośnie.

A potem ruszył.

Nie było w tym logiki ani ostrzeżenia. Nie było krzyku. Po prostu nagły, gwałtowny ruch całego ciała do przodu, szarpnięcie kajdankami, metaliczny trzask, gdy jedna z poręczy wyrwała się ze ściany i zęby, które wbiły się w pierwszą rzecz, jaka znalazła się w zasięgu.

Roman poczuł ból, zanim zdążył go zrozumieć.

Ostry. Głęboki. Przenikliwy. Bezlitosny.

Jak wbicie rozżarzonego żelaza w szyję.

Krzyknął odruchowo, cofając się, ale intruz już trzymał. Zęby zagłębiły się w miękką tkankę pod żuchwą, tuż przy tętnicy. Ciepło krwi eksplodowało między nimi. Zapach był natychmiastowy. Metaliczny. Gęsty. Duszący.

— Odpierdol się! — wrzasnął ktoś.

Pałki poszły w ruch. Jedna. Druga. Trzecia.

Uciekinier dostał w skroń, potem w kark, potem w plecy. Jego szczęki puściły dopiero wtedy, gdy chrupnęło coś twardego — ząb albo kość, nikt nie był pewien. Osunął się na podłogę, drgając jeszcze przez chwilę, spazmatyczne prądy przechodził przez jego ciało.

Ukąszony policjant osunął się na kolana. Dłonie przycisnął do szyi. Krew lała się między palcami. Oddychał szybko, nierówno.

— Pogotowie! — ktoś krzyknął. — Natychmiast!

Świat zaczął mu się rozmywać. W uszach dudniło. Serce waliło jak oszalałe.

Ale w tym wszystkim była jedna myśl. Jedna dziwna, obca myśl, która nie pasowała do reszty:

To ugryzienie było… inne.

Nie jak zwierzę. Nie jak człowiek. Jak coś, co chciało.


***

Karetka ruszyła spod „Roksany” i pędziła przez miasto na sygnale, rozcinając wieczorne powietrze wyciem, które odbijało się od bloków i kamienic jak echo paniki.

W środku było ciasno. Za ciasno. Za brzydko.

Ugryziony mężczyzna leżał na noszach, przypięty pasami. Koszula rozcięta, bandaż na szyi już dawno przesiąknięty krwią. Oddychał płytko, z chrapliwym świstem, który ratownik przypisywał wstrząsowi i stresowi. Monitor pikał nierówno.

— Ciśnienie spada — mruknął jeden z ratowników, poprawiając wenflon.

— Podaj mu jeszcze tlen.

Mężczyzna poruszył się niespokojnie. Palce drgnęły. Potem ręka. Potem całe ciało napięło się nagle jak struna.

— Ej, spokojnie — powiedział ratownik, kładąc mu dłoń na ramieniu.

Oczy mężczyzny otworzyły się gwałtownie.

Nie było w nich strachu. Nie było w nich człowieka. Był głód.

Rzucił się do przodu tak gwałtownie, że pasy trzasnęły. Jeden puścił. Drugi pękł.

— Kurwa! — krzyknął ratownik.

Zęby wbiły się w jego przedramię. Głęboko. Brutalnie. Jakby ktoś chciał wyrwać kawał mięsa na zapas.

Karetka skręciła gwałtownie. Sprzęt poleciał po podłodze. Kierowca krzyczał coś z kabiny.

Drugi ratownik próbował odciągnąć pacjenta, ale ten był nieludzko silny. Paznokcie rozorały mu twarz. Krew bryznęła na ściany.

W ciasnej przestrzeni nie było gdzie uciec.

Był tylko wrzask.

Uderzenia. I odgłos gryzienia. Paskudne mlaskanie i charkot.

Kiedy ambulans wreszcie stanął pod izbą przyjęć, drzwi otworzyły się na scenę, której nikt tamtego wieczoru nie był gotów zobaczyć.

A to był dopiero początek.

***

Roman siedział oparty plecami o ścianę korytarza, dokładnie tam, gdzie ktoś go posadził „na chwilę”, która przeciągała się jak źle zszyta rana. Koszula była rozerwana przy kołnierzu, cała mokra od krwi. Opatrunek trzymał się już tylko siłą przyzwyczajenia. Każdy jego oddech był ciężki, szarpany, płuca nie nadążały za resztą ciała.

Czuł gorąco.

Nie takie jak przy gorączce ani nie takie jak przy wysiłku.

To było gorąco od środka, niczym gwałtownie wlany do żył płynny metal.

Serce waliło za szybko. Zbyt mocno. Uderzenia były nierówne, brutalne, każde kolejne jak próba wyrwania się z klatki piersiowej. Skóra na karku swędziała. Pieczenie promieniowało od miejsca ugryzienia w dół kręgosłupa, do barków, ramion, aż do dłoni, które zaciskały się same, bez jego zgody.

— Oddychaj… kurwa… oddychaj… — mruczał pod nosem.

Nie był panikarzem. Znał ból. Znał adrenalinę.

Znał reakcje organizmu.

Ale to… to nie było nic z tych rzeczy.

Gdzieś dalej w budynku ktoś krzyczał.

Potem drugi głos. Potem trzask.

Dźwięk czegoś ciężkiego uderzającego o metal. Powietrze zawibrowało.

Roman uniósł głowę. Z oddali dobiegł ryk.

Nie krzyk. Nie, wołanie o pomoc. Ryk. Przeraźliwy skowyt, który przechodził przez ściany jak fala uderzeniowa.

— Co do chuja… — wyszeptał.

Drzwi do pokoju przesłuchań otworzyły się gwałtownie. Wypadł z nich policjant, potykając się o własne nogi. Twarz miał bladą, oczy szeroko otwarte. Za nim coś runęło na podłogę z mokrym plaśnięciem.

— On… on… — próbował coś powiedzieć, ale słowa się rozsypywały.

Z wnętrza pokoju dobiegł dźwięk łamania. Nie kości od razu. Najpierw meble. Potem coś twardszego. Krótki, urwany wrzask i nagła cisza.

Ugryziony poczuł, jak coś w nim odpowiada na ten dźwięk.

Ciało wiedziało wcześniej niż głowa.

Podniósł się. Nogi były dziwnie lekkie. Zbyt lekkie. Każdy ruch wydawał się łatwiejszy, szybszy, agresywniejszy. Ramiona napinały się same. Mięśnie puchły pod skórą, jakby ktoś pompował je sprężonym powietrzem.

Sterydy.

Przypomniał sobie łazienkę. Ampułki. Igłę wbijającą się w mięsień.

To nie powinno tak działać. Nie tak szybko. Nie w ten sposób.

Kolejny ryk przeszył korytarz. Tym razem bliżej.

Z drzwi pokoju przesłuchań wyleciał drugi policjant. Dosłownie. Uderzył plecami w ścianę naprzeciwko, osunął się, zostawiając za sobą smugę krwi. Gardło miał poszarpane. Oddychał jeszcze przez kilka sekund, bulgocząc.

A potem to wyszło.

Intruz — albo coś, co nim było — poruszał się nieludzko szybko. Postawa pochylona do przodu. Ręce zwisały nisko, palce rozcapierzone. Z ust ciekła krew i ślina, mieszanka tak gęsta, że ciągnęła się nitkami.

Oczy nie szukały drogi ucieczki.

Szukały celu.

Policjant, który próbował sięgnąć po broń, nie zdążył. Morderca rzucił się na niego, wbijając go w drzwi toalety. Metal wgniótł się pod uderzeniem. Zęby poszły w twarz. Nie w szyję. W twarz. Chciał ją zetrzeć aż do potylicy.

Roman stał jak przyspawany.

I wtedy poczuł, że to samo dzieje się z nim.

Gorąco eksplodowało.

Mięśnie napięły się do granic. Skóra na ramionach pękła w kilku miejscach, jak za ciasna marynarka. W ustach pojawił się smak żelaza. Słodki. Kuszący. Na zębach wyskoczyły nitki krwi.

Ktoś złapał go za ramię.

— Siadaj, kurwa, zaraz przyjedzie pogotowie—

Roman obrócił się. Nie pamiętał, żeby to zrobił.

Po prostu nagle twarz tego policjanta była zbyt blisko. Kusiła życiem które musiał rozerwać.

Uderzył.

Jednym ruchem.

Tak mocno, że Czaszka pękła jak dojrzały owoc. Krew i fragmenty kości uderzyły w ścianę.

Roman cofnął rękę, patrząc na nią z niedowierzaniem.

Drżała. Ale to nie ze strachu. Tego już nie czuł. Z potrzeby więcej.

— Nie… nie… — próbował coś powiedzieć, ale gardło wydało tylko niski pomruk.

Intruz rzucił się dalej w głąb komisariatu. Kolejni ludzie padali. Ktoś strzelał. Kule uderzały w ściany. Jedna trafiła Kadetta w bok. Nie zwolnił. Nawet nie zareagował.

Roman poczuł zapach prochu.

I to był błąd. Coś w nim pękło całkowicie.

Krzyk, który wyrwał się z jego gardła, nie był ludzki. Był głęboki, gardłowy, pełen wściekłości i bólu. Rzucił się w stronę wyjścia. Drzwi wyleciały z zawiasów, gdy w nie uderzył barkiem.

Na zewnątrz noc była zimna. I nagle zbyt spokojna.

Wypadł na schody komisariatu, dysząc ciężko. Miasto migotało przed oczami. Światła rozciągały się w smugi. Dźwięki były zbyt głośne, zbyt ostre. Każdy zapach uderzał jak cios. Rozrzucone chaotycznie radiowozy dopełniały ten obraz grozy.

Ludzie na chodnikach zaczęli krzyczeć.

Ktoś wskazywał palcem. Ktoś uciekał.

On pobiegł. Nie wiedział, dokąd.

Nie wiedział po co. Biegł, bo ciało tego chciało.

Zniknął między budynkami, zostawiając za sobą komisariat, który jeszcze przed chwilą był symbolem porządku, a teraz był tylko kolejnym miejscem, gdzie coś się urwało.


R12a1


30 marca 2002

Nysa


Czat grupowy

Piotrek (Major):

10 minut i wszyscy na ulice. Mam cos

Kuba (Senior):

długo żeś był na tym ogródku

Piotrek (Major):

coś tam znalazłem, ale to nie na gadu temat

Tomek (Riken):

chyba nie myślisz, że nas starzy z domów teraz puszcza?

Krzysiek (Ribok):

co chwile cos gdzieś na sygnałach jeździ jakaś lipa się dzieje

Piotrek (Major):

no to ma związek z tym typem z ogródka

Tomek (Riken):

noc się posrała całkiem mów co tam znalazłeś?

Krzysiek (Ribok):

no właśnie mów

Kuba (Senior):

z okna teraz widziałem niebieskie światła na ulicy obok

Piotrek (Major):

pewnie zabezpieczają bar a to co znalazłem to na żywo pokaże

Tomek (Riken):

no to jutro pokażesz

Piotrek (Major):

zbierajcie się bierzcie plecaki latarki itd.

Krzysiek (Ribok):

kurwa po co? na wycieczkę nas zabierasz xd

Piotrek (Major):

serio dawać przed chaty za 10 minut i weźcie latarki

Kuba (Senior):

jak was puszcza to mnie tez

Krzysiek (Ribok):

matka wjebana w szok nie ma szans żebym wyszedł

Piotrek (Major):

ściemnijcie coś i dawać na ulice ja się zbieram

Tomek (Riken):

a co ty powiedziałeś starym? że możesz wyjść?

Piotrek (Major):

że idziemy posłuchać plotek na ulice dali nam dwie godziny

Kuba (Senior):

ok to może się uda

Tomek (Riken):

a Andrzeja bierzemy?

Piotrek (Major):

zaraz po niego pójdę dawać na ulice


Światła w domach gasły jedno po drugim. Drzwi zamykały się ciszej niż zwykle. Kaptury naciągnięte na głowy, plecaki zarzucone niedbale na ramiona. Ulice, które jeszcze godzinę temu należały do sąsiadów i psów, teraz były puste i czujne. Chłopaki schodzili się z różnych stron, każdy z inną wymówką rzuconą rodzicom, każdy z tym samym uczuciem, że robią coś, czego nie powinni.

Jak zwykle zebrali się na środku ulicy. Latarnia nad nimi mrugała, jakby sama nie była pewna, czy chce jeszcze świecić. Tylko jeden z nich nie miał na twarzy tego znajomego luzu.

— No i co tam masz? — zapytał Ribok, kiedy stanęli w kręgu.

Major najpierw spojrzał na nich. Potem nad nimi. Na dachy, latarnie, płoty, wreszcie w niebo, jakby sprawdzał, czy nikt nie patrzy.

— Stary… — Tomek cofnął lekko głowę. — Dobrze się czujesz?

— No — mruknął Piotrek. — Tylko… konspiracja. Chodźcie bliżej, żeby nikt nie widział.

— Kto i czego? — zdziwił się Kuba.

— No tego — Piotrek zdjął plecak, rozpiął zamek i otworzył go na środku kręgu, który stworzyli.

— Chuja tam widać — wtrącił z przekąsem Krzysiek.

Marcin aż pochylał się do przodu jak ciekawski uczeń. Reszta patrzyła sceptycznie, z tym półuśmiechem mówiącym: no dobra, dawaj, co to za numer.

— To wsadź tam rękę — szepnął Major.

— Taa — prychnął Ribok. — A ty tam kutasa trzymasz pewnie.

Parsknęli śmiechem.

— Nie ze mną te numery — dodał, ale śmiał się już ciszej.

— Dobra — Piotrek wywrócił oczami, widząc, że żaden z kumpli nie kwapi się do włożenia ręki do plecaka. — Patrzcie.

Sam wsunął dłoń do środka. Zatrzymał ją tam na moment, specjalnie, i spojrzał po nich, chcąc nacieszyć się tą chwilą.

— No dawaj — Riken tracił cierpliwość. Zerknął jeszcze na okno swojego domu, jakby szukał w nim matki, która w każdej chwili mogła kazać mu wracać do środka.

Major wziął głębszy oddech. Powoli, niemal teatralnie, zaczął wyciągać z plecaka przyczynę całego zamieszania.

Przez sekundę nikt się nie odezwał.

Potem oczy jego kumpli zaczęły się rozszerzać — najpierw z niedowierzaniem, potem z czystego zaskoczenia, a na końcu z podniecenia.

Metal błysnął w świetle latarni.

— I co wy na to? — machnął przed nimi pistoletem.

Wokół nich zapadła gęsta cisza. Sąsiad kręcący się po podwórku obok nawet nie był w stanie przebić się do ich świadomości.

— Schowaj to — Kuba zniżył głos. — Szybko.

— Skąd to masz? — padło z ust Tomka.

— Ja pierdolę… — Ribok nie wytrzymał.

— No schowaj to — Kuba złapał Majora za dłoń i niemal wepchnął ją z powrotem do plecaka.

— Mówiłem, że to nie temat na gg — Major zapiął plecak i zarzucił go na ramię.

— Trzeba oddać policji — Andrzej przypomniał o swojej obecności.

Spojrzeli na niego, jakby właśnie wyszedł zza grobu.

— Nie — zaprotestował Tomek. — Teraz są tam jego odciski. — Wskazał brodą Piotrka.

— No i co z tego? — Kuba wzruszył ramionami. — Przecież tylko go znalazł.

— No właśnie — potwierdził Ribok. — Po co w ogóle polazłeś na ten ogródek?

— A ty byś nie polazł, jakby na twoim policja zdjęła przestępcę? — pytanie zawisło nad głową kolegi.

Podrapał się po niej, myśląc.

— Chyba bym poszedł… — zaczął niepewnie. — Ale w dzień — dodał szybko.

— Idziemy odłożyć go tam, gdzie był? — zapytał Marcin.

— Nie — starszy brat pokręcił głową. — Macie latarki?

Skinęli potwierdzająco.

Piotrek zerknął przez ramię na plecak.

— Nie kusi was, żeby… — zawiesił głos. — …żeby go wypróbować?

Gdzieś w dali zawył policyjny kogut.

Jakiś pies ujadał w innej części dzielnicy.

Ktoś przeszedł przez skrzyżowanie na końcu drogi.

Niósł się przez niebo wieczorny szum aut.

Wbrew temu, co się stało, miasto żyło swoim trybem.

Jeszcze.

— No ty się całkiem od tapety odkleiłeś? — Ribok aż uniósł ręce do góry.

— Całe miasto nie śpi przez tę akcję, a ty chcesz… — Kuba urwał. Nie wiedział nawet, jak to nazwać.

— Ja chcę — Tomek wszedł im w słowo. Był spokojny. Za spokojny. — Czemu nie w sumie. Gliny są zajęte, teraz mają chryję z tym facetem. — Spojrzał na nich chytrze.

— To będzie kurewsko zły pomysł — Ribok pokręcił głową.

Andrzej otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale Piotrek był pierwszy.

— Idziemy do bunkra? — rzucił.

To pytanie było w zasadzie odpowiedzią.

— To jest kurewsko zły pomysł — powtórzył Krzysiek i tym razem przykucnął, opierając łokcie o kolana.

Zapadła cisza. Nie ta luźna. Ta druga. Gęsta.

Latarnia nad nimi mrugnęła, chyba już nawet ona nie chciała na nich patrzeć.

— Tylko zobaczymy. Potrzymamy w łapach i spadamy — powiedział Piotrek ciszej.

— Mamy jeszcze chwilę, zanim starzy nas ściągną na chatę — dodał Tomek, przypieczętowując razem z Majorem niemy pakt.

Reszta się nie odezwała.

Piotrek podciągnął plecak wyżej na ramię.

— To jak? — rzucił, wodząc po nich wzrokiem. — Idziemy?

— Dobra — Kuba pierwszy się wyłamał.

Za nim ruszyli Krzysiek, Andrzej i na końcu najmłodszy Marcin, który jeszcze raz obejrzał się w stronę domów stronę światła w oknach. I poszedł za nimi.

W tym samym czasie, gdy chłopcy dochodzili do końca swojej ulicy, w szpitalu po drugiej stronie parku coś poszło bardzo źle.

Najpierw był dźwięk. Ani krzyk ani alarm.

Tylko głuche, nienaturalne uderzenie, jakby coś ciężkiego spadło na linoleum.

Ratownik dyżurny na izbie przyjęć nawet nie podniósł głowy znad dokumentów. Był po szesnastu godzinach, kawa dawno przestała działać, ręce miał automatyczne. Dopiero po chwili dotarło do niego, że uderzenie się powtórzyło.

Tym razem bliżej.

— Co jest, kurwa… — mruknął.

Drzwi karetki stały otwarte.

Na noszach leżał mężczyzna przywieziony spod baru. Ugryziony. Półprzytomny. Brudny. Zakrwawiony. Z opatrunkiem prowizorycznie założonym na szyję. Do tej pory tylko charczał i drgał, jak ktoś w delirium.

Teraz siedział.

Oczy miał otwarte. Za bardzo otwarte jak na kogoś w jego stanie.

Ratownik cofnął się o krok.

— Proszę pana, proszę się położyć…

Mężczyzna przechylił głowę nienaturalnie, jak ptak. Coś strzeliło w jego karku. Z ust spłynęła mu gęsta, różowa ślina.

Potem ruszył. Rzucił się.

Zsunął się z noszy jak worek mięsa i uderzył w ratownika barkiem, pchając go na ścianę. Czaszka człowieka uderzyła w metalową framugę z głuchym klang. Zanim zdążył krzyknąć, zęby wbiły się w jego policzek. Głęboko i soczyście.

Skóra pękła. Mięsień puścił. Krew chlusnęła ciepła i gęsta.

— AAAA! — wrzasnął ktoś z rejestracji.

Drugi ratownik próbował odciągnąć napastnika, szarpał go za kurtkę, za kark, za ramiona. Poczuł, jak pod palcami coś się porusza, jakby ciało nie było już jednolite.

Ugryziony ratownik padł na kolana, trzymając twarz obiema rękami. Przez palce ciekła krew, ściekała na podłogę, kapała na buty.

Napastnik odwrócił się. Oczy miał mleczne. Usta czerwone.

Rzucił się na drugiego. Tym razem trafił w szyję.

Zęby wbiły się jak w grząską ziemię. Ratownik zakrztusił się własnym krzykiem, który zamienił się w bulgot. Krew pulsowała rytmem serca, tryskała na ścianę, na sufit, na plakaty o profilaktyce raka płuc.

Ktoś wcisnął czerwony przycisk alarmowy. Syrena zawyła.

Drzwi na oddział otworzyły się gwałtownie. Pielęgniarki cofały się w panice, ktoś przewrócił wózek z narzędziami. Metalowe tacki rozsypały się po podłodze jak monety.

— Zamknąć drzwi! — wrzasnął lekarz.

Za późno.

Napastnik wpadł na korytarz.

Biegł krzywo. Nogi mu się plątały. Ale był szybki.

Pierwsza pielęgniarka potknęła się o kabel. Upadła na plecy, zanim zdążyła krzyknąć. Zobaczyła tylko cień nad sobą i otwartą paszczę.

Czerwone kły weszły w jej gardło. Krzyk urwał się natychmiast.

Ktoś próbował ją odciągnąć, ale napastnik był ciężki, lepki od brunatnej mazi, śliski. Wyrwał jej kawał mięsa razem z tchawicą. Krew rozlała się po linoleum jak farba.

Pielęgniarka przestała się ruszać.

Ale po chwili drgnęła. Palce jej dłoni zacisnęły się spazmatycznie.

Ktoś krzyknął:

— Ona… ona się rusza!

Za późno.

Druga fala przyszła szybko.

Ugryziony ratownik, ten z policzkiem, podniósł się chwiejnie. Ręce mu drżały. Oczy miał puste. Otworzył usta i wydał z siebie niski, gardłowy dźwięk.

Rzucił się na lekarza. Potem na kolejną pielęgniarkę.

Oddział zamienił się w rzeźnię.

Ludzie uciekali. Przewracali się. Krzyczeli. Zamykali się w salach, barykadowali drzwi łóżkami, wózkami, ciałami.

Krew była wszędzie.

Na ścianach. Na suficie. Na ikonach świętych przyklejonych nad drzwiami.

Gdzieś ktoś modlił się na głos.

Na podjeździe karetki stały z otwartymi drzwiami. Jeden z ratowników wybiegł na zewnątrz, trzymając się za brzuch, z którego wystawały palce innej dłoni. Upadł na asfalt. Ktoś próbował go wciągnąć z powrotem.

Nie zdążył.

Z oddziału wybiegły kolejne sylwetki. Jedne żywe. Inne już nie.

Szpital, który miał ratować, przestał….


W parku było pusto. Mgła, która pojawiła się znikąd, wisiała nisko nad ziemią, tłumiąc dźwięki i zjadając przestrzeń. Stare drzewa wyglądały jak czarne wycięte sylwetki, nieruchome i obojętne.

Między nimi majaczyło wybrzuszenie ziemi.

Bunkier.

Stał dokładnie tam, gdzie zawsze. Niski, betonowy, z wejściem częściowo zasypanym ziemią i liśćmi. Przez lata był tylko miejscem — jednym z wielu. Schronieniem przed deszczem, bazą wypadową, kryjówką. Tu paliło się pierwsze papierosy, gadało o rzeczach, które wtedy wydawały się ważne.

Dziś wyglądał inaczej.

Nie potrafili powiedzieć, dlaczego. Nic się w nim nie zmieniło — a jednak wszystko było inne.

— Wchodzimy? — zapytał Krzysiek.

Brzmiało to bardziej jak prowokacja niż pytanie.


R13a1


30 marca 2002

Nysa


Monika szła spokojnie. Oszczędzała siły na wysiłek, który miała wykonać już niebawem. Z bloku koleżanki do parku było ledwie półtora kilometra — idealny dystans, by pożegnać zapachy domówki, spojrzenia ludzi jeszcze bawiących się w mieszkaniach i przewietrzyć głowę.

Zanim jednak weszła do parku, postanowiła zahaczyć o mały sklep monopolowy na osiedlu. Przypomniała sobie, jak bardzo chciała znaleźć na imprezie cokolwiek do picia. Cokolwiek, co nie smakowało alkoholem.

Do sklepu musiała cofnąć się o dwa bloki. Kiedy dotarła, paru podpitych facetów właśnie z niego wychodziło. Zbyła ich zaczepne gwizdnięcia jednym spojrzeniem i weszła do środka.

Uprzejmy sprzedawca przywitał ją jeszcze uprzejmiejszym uśmiechem.

— Co dla ciebie? — zapytał, bez sklepowej maniery.

Zawahała się przez chwilę, choć dobrze wiedziała, po co przyszła. Uśmiech sprzedawcy zrobił na niej wrażenie. Chciała ukraść jeszcze kilka sekund.

— Wodę niegazowaną — odpowiedziała, odwzajemniając uśmiech.

— Jasne — odwrócił się i po chwili postawił przed nią butelkę. — Coś jeszcze?

— Nie, dziękuję. — Położyła na tacy dwa złote.

— Woda wieczorem na weekend? — zagadnął. — Większość woli coś mocniejszego.

— Idę biegać — spojrzała na butelkę. — I…

— O tej porze? — uniósł brwi. — To trochę niebezpieczne. Zwłaszcza po tym, co się stało.

Zatrzymała się.

— Co takiego? — zapytała cicho.

— Podobno jakaś strzelanina była — rzucił brodą w stronę ulicy. — Niedaleko.

— Nic nie wiem — zamyśliła się na moment. — Ale szybko biegam, jak coś.

Uśmiechnęła się, pokazując idealnie białe zęby, obróciła się na pięcie i wyszła.

Nie wzięła reszty.

Po wyjściu z monopolowego zaciągnęła kaptur na głowę i ścisnęła sznurki. Poprawiła sznurowadła w butach. Chłód wieczoru zaczął wbijać się w kości. Zmieniła playlistę w odtwarzaczu mp3 i truchtem ruszyła w stronę parku.

Do natrętnych myśli o matce i nieudanej imprezie dołączyła kolejna — o strzelaninie gdzieś w mieście. Pomyślała o swoim policjancie. Czy bierze w tym udział. Czy jest bezpieczny.

Przyspieszyła nieznacznie, zostawiając za sobą blokowisko. Park majaczył już koronami drzew, odkrytymi pod cienką płachtą nieba.

Lubiła biegać. Sport dawał jej poczucie wolności i kontroli. Park… park był miejscem, które musiała w końcu pokonać — wyciągnąć z odmętów pamięci to, co wydarzyło się dwa lata temu. Wtedy jednak dzień dopiero gasł. Teraz noc dopiero się zaczynała.

Nieliczni spacerowicze oglądali się za nią, gdy ich mijała. Jakiś facet z psem zagwizdał, gdy przebiegła obok, zostawiając po sobie tylko zapach potu i świeżego powietrza.

Drzewa były dla niej widownią — tak to sobie wyobrażała. Dwa okrążenia, chwila na oddech, potem sprint. Przerwa. Kolejny sprint. Aż mięśnie zaczną palić. Ambicja była jej koleżanką. Pasja — przyjaciółką.

Gdy poczuła, że wystarczy, słońce chyliło się już ku zachodowi. W parku zapadł półmrok, jakby ktoś zarzucił półprzezroczystą zasłonę. Powietrze stało się chłodniejsze. Idealne.

Usiadła na ławce przy stawie. Kaczki gęgały, świerszcze zaczynały koncert. Brak ludzi przyniósł ciszę, niemal kojącą.

Oparła plecy o oparcie ławki, odchyliła głowę — i wtedy go zobaczyła.

Stał między drzewami. Wysoki. Sylwetka wyraźna, twarz schowana w cieniu kaptura. Nie robił nic. Po prostu stał.

Mięśnie, przed chwilą zmęczone, napięły się nagle. Włoski na rękach stanęły dęba.

Wstała szybko. Poprawiła włosy. Zmusiła się do spokojnego kroku w stronę wyjścia z parku.

Odwróciła się. Nikogo nie było.

„Zmęczenie. Gra cieni” — próbowała się uspokoić. Instynkt mówił coś innego.

Przyspieszyła. Wyszła na główną alejkę. Spojrzała w bok.

Wybrzuszenie ziemi. Krzaki. Beton.

Bunkier.

Miejsce, które przez lata obrastało legendami. Ćpuni. Sekciarze. Dziewczyny, które „coś im się stało”.

Serce przyspieszyło. Przeszła w trucht. Latarnie uliczne były już blisko — jasne, obiecujące.

— Hej.

Zatrzymała się.

Do dziś nie potrafiła zrozumieć, dlaczego to zrobiła.

Dotyk na plecach był zimny.

— Nie bój się — głos tuż przy jej uchu.

Paraliż ruszył od stóp. Wspinał się powoli, metodycznie. Odcinał ciało od posłuszeństwa.

— Nie odwracaj głowy.

Dłoń na jej pośladku. Druga na szyi. Oddech na karku.

Nie kontrolowała już ciała. Kolana ugięły się.

— Doskonale — szepnął.

Napierał na nią, zmuszając do ruchu.

— Przejdziemy się. Tylko nie krzycz.

Nie mogła iść. Nie mogła mówić.

Popchnął ją.

— Do bunkra.

Każdy krok był jak oddalanie się od świata.

I wtedy zobaczyła światło latarni. Faceta z psem. Tego samego.

Mężczyzna stał w świetle latarni, a nudne, pomarańczowe światło padało również na jego psa. Niemiecki owczarek długowłosy. Najpiękniejszy pies, jaki tylko mógł się pojawić.

— Nawet nie próbuj — zagroził, kiedy też dostrzegł to, co ona.

Ale Monika postanowiła, że spróbuje. Niewiele miała teraz do stracenia. W najgorszym wypadku zrzuci ją na ziemię i się poobija. Przecież nie zabije jej przy potencjalnym świadku.

Spinała gardło, jakby chciała skumulować w nim wszystkie niewypowiedziane do tej pory żale, strachy i smutki.

Krzyknęła. Głośno, ile tylko miała sił w sobie. Drugi raz. Potem trzeci. Krzyczała, jakby to miała być ostatnia rzecz, jaką musi zrobić w życiu.

Bandyta puścił jej ciało. Nie upadła na twarz. Oparła się na rękach, a podnosząc głowę ujrzała piękną istotę, która nabierała rozpędu. Owczarek przemknął obok niej niczym cień, zostawiając po sobie tylko odgłos łap tłukących o betonowe podłoże.

Po kilku sekundach do jej uszu doleciał przeraźliwy krzyk, potem odgłos szamotaniny, a w końcu echo ciszy.

— Nic ci nie jest? — troskliwym głosem zapytał właściciel psa, biorąc Monikę pod pachy.

Spojrzała na niego, podnosząc głowę do góry. Załzawione oczy wyrażały wdzięczność, ulgę i coś jeszcze. Coś, czego mężczyzna nie potrafił odczytać.

— Dziękuję — odpowiedziała łamiącym się głosem.

Już dobrze — rozpłakała się bezceremonialnie na jego słowa.

Podprowadził ją do najbliższej ławki. Posadził i sam usiadł obok. Po chwili zjawił się Drago. Owczarek. Wybawiciel. Piękna istota.

— Ślicznego ma pan psa — zebrała się, żeby powiedzieć cokolwiek.

— Tak — odparł. — Słuchaj, mieszkam niedaleko. Chodź, moja żona jakoś cię ogarnie, a potem zadzwonimy po policję. Drago go trochę poturbował, ale nie zagryzł.

Zaśmiał się, ale zaraz tego pożałował. Po krótkiej pauzie odchrząknął.

— Zawiozą cię do domu, jak zrobią swoje. Może nawet zainteresują się tym skurwysynem, chociaż… — zawiesił na chwilę głos. — W to akurat wątpię — posępniał na tę myśl.

— Nie chcę policji — odpowiedziała po cichu, jednocześnie wycierając łzy wierzchem dłoni. — A pan nie mógłby mnie odwieźć? Mama już chyba będzie w domu, to zapłacimy.

Ton jej głosu był błagalny.

— Odwiozę cię — odparł. — Policja… — nie dokończył.

Policja!

Usłyszała przekrzykujące się syreny — ostre, chaotyczne, zbyt głośne, żeby należeć do wspomnienia.

Mrugnęła gwałtownie, jakby ktoś wyrwał ją z głębokiej wody.

Park znów był parkiem.

Ławka — ławką. Butelka wody wciąż była zimna w dłoni.

Serce waliło jej jak oszalałe, a oddech uciekł gdzieś wysoko pod obojczyki. Przez chwilę nie była pewna, czy stoi, czy siedzi, czy biegnie. Wspomnienie rozpłynęło się, zostawiając po sobie tylko napięcie w karku i metaliczny smak w ustach.

Syreny były coraz bliżej. Nie jedna. Kilka. Dużo.

— Co jest, do cholery… — szepnęła do siebie.

Odkręciła butelkę i upiła kilka dużych łyków, jakby woda mogła zmyć to, co właśnie wróciło. Ręce lekko jej drżały.

Może powinna wrócić. Może naprawdę nie jest bezpiecznie.

Nie.

Zacisnęła szczękę.

Zrobiła dwa szybkie przysiady, czysto mechanicznie, jak zawsze przed finiszem.

— Dam radę — powiedziała cicho, bardziej do strachu niż do siebie.

Ruszyła biegiem w głąb parku, który tonął w półmroku i wstydliwym świetle latarni.

Biegła już na serio.

Oddech układał się w rytm kroków, mięśnie pracowały posłusznie, park rozciągał się przed nią jak znana trasa. Przez moment znów była tylko ciałem w ruchu. Mijała staw po prawej — mogłaby teraz puścić się niecką za nim, zbiec w niski dół i wyjść dalej na ulicę. Ale jeszcze nie teraz. Skręciła w lewo, przyspieszając. Rześki chłód wdzierał się do rozgrzanych płuc. Nogi niosły ją same.

Jeszcze jedno okrążenie. Szybciej.

I wtedy to się stało.

Huk.

Suchy. Krótki. Jak pęknięcie bardzo blisko ziemi. Echo odbiło się między drzewami i zgasło.

Stanęła.

Serce uderzyło raz. Drugi. Trzeci. Puls walił jak oszalały.

— Co do… — zaczęła, ale słowa ugrzęzły jej w gardle.

Rozejrzała się dookoła. Furkot skrzydeł spłoszonych ptaków poniósł się po niebie. Drzewa stały nieruchomo. Drugiego huku nie było. Przełknęła ślinę, żałując, że w ogóle tu przyszła. Syreny wyły gdzieś daleko.

Pewność siebie zaczęła ulatniać się cicho, jak powietrze z przebitej dętki.

— Spadam stąd — bąknęła pod nosem i zmieniła kierunek, ruszając w stronę najbliższego wyjścia z parku.

Zrobiła kilka kroków.

Coś zaszemrało obok alejki. W gęstwinie krzaków i wysokiej trawy.

— Durne jeże… — próbowała się uspokoić.

Na krótko.

Kolejny dźwięk nie miał nic wspólnego z jeżem. Kilka ciężkich człapnięć, przeplatanych gardłowym mlaskaniem.

Zamarła.

Z gęstwiny wyłoniła się pokraczna sylwetka. Szła w jej stronę z łapami wyciągniętymi do przodu. Za nią kolejne. Wyglądali jak pijani ludzie. Ale nie byli pijani.

Byli głodni.

I właśnie znaleźli szansę.

Cofnęła się o krok. Z drugiej strony trzasnęła gałąź. Odwróciła się gwałtownie.

Jeszcze jedna sylwetka. A za nią następna. Bełkotali pod nosem, szurając nogami po asfalcie. Dźwięk jak tarcie kości o papier ścierny.

Napierali z obu stron.

Rzuciła się biegiem, w stronę, z której przyszła. Bełkoty ruszyły za nią. Coraz szybciej. Wypadła z alejki prosto na nieckę obok stawu. Coś plusnęło ciężko w wodzie.

Po lewej zobaczyła znajome wybrzuszenie ziemi. Bunkier.

Wspomnienia wróciły tylko na ułamek sekundy — brutalnie przerwane rozdzierającym gardłowym dźwiękiem tuż za jej plecami.

Spięła mięśnie, nie wiedząc już, przed kim ucieka.

Rzuciła się w gęstą trawę. Prosto w stronę bunkra.

Po kilku sekundach dopadła do umazanych, zardzewiałych jego drzwi.

Szarpnęła za klamkę.

Zamknięte.

— Jak kurwa zamknięte… — pisnęła zdyszanym, łamiącym się głosem.

Kopnęła w metalowe wrota z całej siły.

Huk poniósł się po parku jak uderzenie w pustą beczkę.

Sekundę później dołożyła drugie kopnięcie.

— Kurwa. Kurwa. Kurwa… — wypluwała z siebie przekleństwa. — Jebane kurestwo.

Jej głos odbił się echem między drzewami i wrócił do niej zniekształcony, obcy.

Jedna z Istot zwęszyła Monikę.

Ta kopnęła w drzwi ostatni raz—


R14a1


30 marca 2002

Nysa


Z wnętrza buchnął zapach wilgoci, starej ziemi i czegoś jeszcze — słodkawego, ciężkiego, ledwo wyczuwalnego.

— Śmierdzi — mruknął Marcin.

— Jak zawsze — odpowiedział Krzysiek, choć nawet on nie był pewien.

— Dobra — powiedział Tomek ciszej. — Zamykamy wejście.

Blacha wróciła na swoje miejsce. Metal uderzył o beton, a echo wracało zbyt długo, jakby bunkier był większy w środku niż powinien.

Cisza zapadła dorodna i lepka.

Major uklęknął przy betonowym bloku. Zdjął plecak, rozsunął zamek i wyjął coś, co po raz drugi tego dnia odebrało im mowę.

Snopy światła z latarek skupiły się na jego dłoniach.

— Skąd to masz? — zapytał Kuba, świecąc mu pod nogi.

— Z garażu — odpowiedział zwyczajnie.

Postawił na ziemi lampę naftową. Po chwili zapalił ją zapalniczką. Ciepłe, żółte światło rozlało się po ścianach, wydobywając graffiti, pęknięcia betonu i brud.

— Zaraz zacznę wierzyć, że to planowałeś — rzucił Ribok z nerwowym śmiechem.

Piotrek nie zareagował.

Wyjął glocka i położył go obok lampy.

— Nikt nie dotyka — powiedział spokojnie. — Najpierw patrzymy.

— Ty wiesz w ogóle, jak to działa? — zapytał Ribok.

— Wiem wystarczająco, żeby nie naciskać spustu.

— Rozładuj go — odezwał się Tomek.

— Nie tutaj. — Major pokręcił głową. — Nie wiem, czy nie ma naboju w komorze.

Kuba przełknął ślinę.

— Może w ogóle go nie sprawdzajmy. Zakopiemy gdzieś i zapomnimy.

— I zostawimy broń faceta, który przed chwilą strzelał do ludzi? — prychnął Krzysiek.

— Właśnie dlatego — odpowiedział Kuba.

Zapadła cisza.

— Słuchajcie… — odezwał się Andrzej.

Wszyscy spojrzeli na niego.

— Ktoś tu był.

Wskazał ziemię przy ścianie.

— Ślady. Świeże. I… coś tu kapnęło.

Na betonie widniała ciemna plama. Zaschnięta. Nierówna.

— Krew? — wyszeptał Marcin.

— Może — odpowiedział Andrzej. — Albo coś gorszego.

— Spokojnie — powiedział Tomek, choć sam w to nie wierzył. — pewnie jakiś Menel. Skaleczył się. Spał tu albo coś.

Piotrek podniósł pistolet. Trzymał go oburącz, lufa w dół.

— Jest ciężki — powiedział. — Dużo cięższy, niż wygląda.

— Naładowany? — zapytał Kuba.

— Nie wiem. Ale traktujemy go tak, jakby był.

Ribok oblizał wargi.

— Może… jeden strzał. W ścianę. Tylko żeby wiedzieć.

— Zwariowałeś?! — syknął Marcin.

Tomek milczał dłużej niż zwykle.

— Jeden — powiedział w końcu. — I nikt nie stoi przed lufą.

Ustawili się nerwowo.

Major uniósł broń. Palec zawisł na spuście.

Wtedy coś poruszyło się w głębi bunkra.

Tam, gdzie lampa nie sięgała.

Powietrze zawibrowało, jakby coś ciężkiego przesunęło się po betonie.

Zamarli.

Z ciemności dobiegł chrapliwy, mokry oddech.

— Słyszeliście to? — wyszeptał Marcin.

— Ciszej — rzucił Tomek.

— Kto tam jest?! — krzyknął Krzysiek, a jego głos pękł w połowie.

Odpowiedziało mu echo.

A potem cień oderwał się od ściany.

Poruszał się źle. Za wolno i za szybko jednocześnie.

Głowa przekrzywiona, ręce nienaturalnie sztywne.

Zapach uderzył w nich jak ściana.

— Kurwa… — wyszeptał Kuba.

To był człowiek. Albo coś, co nim było.

Zrobił krok w ich stronę. I kolejny.

Cień wysunął się z mroku powoli, samo światło musiało sprawiać mu ból.

Najpierw zobaczyli nogi — brudne, sine, ciągnące się po betonie. Potem tułów, pochylony do przodu pod nienaturalnym kątem. Głowa była przekrzywiona, jak gdyby kark przestał trzymać.

Zapach uderzył ponownie. Słodki. Mdły i Duszący.

— O Boże… — wyszeptał Marcin.

Kojarzyli tego człowieka.

Twarz miał opuchniętą, poszarzałą. Jedno oko półprzymknięte, drugie otwarte szeroko, puste. Z ust zwisała strużka gęstej cieczy, kapiącej na beton z cichym, mokrym dźwiękiem.

Oddychał — jeśli w ogóle można to było tak nazwać.

Każdy wdech był szarpnięciem. Każdy wydech charkotem.

— Władek… — wyrwało się Kubie, zanim zdążył się powstrzymać.

Postać drgnęła.

Głowa poruszyła się gwałtownie. Dźwięk głosu coś w niej obudził.

A potem ruszył. Nie szybko. Nie wolno. Tylko w sposób, który łamał logikę ruchu.

— Cofajcie się — powiedział Tomek.

Za spokojnie. Zbyt spokojnie.

Władek zrobił krok. Potem kolejny.

Ręce unosiły się nienaturalnie wysoko. Palce były powykręcane, paznokcie czarne. Z gardła wydobywał się niski, mokry dźwięk.

— On… — Krzysiek przełknął ślinę. — On nie wygląda jak człowiek!.

— TERAZ! — krzyknął ktoś.

Nie było już jasne kto.

Wszystko wydarzyło się jednocześnie.

Marcin cofnął się gwałtownie i potknął.

Andrzej zrobił krok w bok — zbyt późno.

Kuba poczuł, jak ktoś wpada na niego z impetem.

Krzysiek krzyknął coś niezrozumiałego.

Piotrek był z przodu. Pistolet w jego rękach błysnął na ułamek sekundy.

Władek rzucił się naprzód.

Ktoś wpadł na Piotrka. Czyjaś ręka uderzyła w jego ramię.

Pistolet wyślizgnął się z dłoni. Upadł na beton.

Metaliczny dźwięk rozszedł się po bunkrze jak dzwon.

— UWAŻAJ! — wrzasnął Riken.

Było za późno. Władek był już między nimi.

Ktoś krzyczał. Ktoś się szarpał. Ktoś upadł.

Kuba poczuł ciężkie uderzenie w bark.

Ziemia pod stopami była śliska.

W ciemności błysnęła ręka. Czyja?

Nie wiedział.

Pistolet zniknął na moment z pola widzenia.

Krzyki. Charczenie. Szamotanina. Wszystko naraz.

I wtedy—

HUK.

Błysk rozdarł ciemność bunkra.

Dźwięk uderzył w beton, odbił się i wrócił spotęgowany.

Kuba poczuł falę uderzeniową w klatce piersiowej. Marcin wrzasnął. Ktoś jęknął nisko, jak zwierzę.

A potem zapadła cisza. Ciężka. Martwa. Ogłuszająca.

W mroku coś leżało na ziemi. Albo ktoś.

Nikt się nie ruszał. Nikt nie mówił. Nikt nie był pewien, czy oddycha.

Echo strzału krążyło jeszcze chwilę po betonowych ścianach bunkra, jakby nie chciało zniknąć.

Przez kilka sekund nikt nawet nie drgnął.

W bunkrze zrobiło się duszno, jakby powietrze zgęstniało i przestało krążyć. Kurz, który unosił się wcześniej leniwie, teraz opadał powoli, drobinami, osiadając na ramionach, na włosach, na twarzach. Pachniało wilgocią, starym betonem, metalem… i czymś jeszcze. Czymś ciepłym. Świeżym. Obcym.

Andrzej siedział na ziemi, oparty plecami o zimną ścianę bunkra. Patrzył przed siebie, ale nie na ciało — raczej przez nie. Jakby to wszystko było sceną z filmu puszczonego bez dźwięku.

— On… — zaczął Kuba, ale urwał. Przełknął ślinę. — On nie… nie rusza się.

To było zdanie oczywiste. Głupie. Niepotrzebne. A jednak musiało paść. Cisza bez słów była nie do zniesienia.

Tomek zrobił krok do przodu. Ostrożnie. Jakby bał się, że ziemia może się pod nim rozpaść. Spojrzał na twarz Władka.

Była wykrzywiona. Zastygła w grymasie, który nie był ani gniewem, ani bólem. Raczej czymś pomiędzy. Oczy miał półotwarte, matowe, bez skupienia. Już nie patrzyły. Już nie szukały.

— To… to był człowiek — powiedział cicho Marcin.

Słowo człowiek zawisło w powietrzu jak oskarżenie.

Krzysiek parsknął nerwowo. — No chyba był — rzucił, ale bez swojej zwykłej ironii. — Przecież nie… nie był psem.

— Przestań — syknął Piotrek. Głos mu się załamał. — Po prostu… przestań.

Tomek kucnął przy ciele. Nie dotknął go. Nie mógł się zmusić. Wystarczyło patrzeć. Wystarczyło zobaczyć brudne ubrania, poszarpany rękaw, stare buty z rozklejoną podeszwą. Bezdomny. Menel. Słowo, które zawsze przychodziło łatwo. Teraz było ciężkie.

— On… on chciał nas ugryźć — powiedział Kuba nagle, jakby bronił się przed czymś niewidzialnym. — Przecież widzieliście. Rzucił się.

— Bo był chory — odparł Marcin. — Albo pijany. Albo… nie wiem.

— A jakby to był twój stary? — wypalił Piotrek, patrząc na Kubę z wściekłością. — Jakby to był ktoś, kogo znasz?

Zapadła cisza. Gorsza niż wcześniej.

Tomek poczuł, jak coś ściska go w żołądku. Nie strach. Coś gorszego. Odpowiedzialność. Ciężar, który nagle znalazł się na jego barkach, choć nikt go o to nie prosił.

— Nie wiemy, dlaczego — powiedział w końcu. — Wiemy tylko, co zrobił.

— I co my zrobiliśmy — dodał Andrzej. Cicho. Precyzyjnie.

Nikt mu nie zaprzeczył.

Ktoś przesunął nogą. Kamień potoczył się po ziemi z suchym stuknięciem. Dźwięk zabrzmiał nienaturalnie głośno.

— Ktoś mógł to usłyszeć — szepnął Marcin. — Ten strzał.

Wszyscy zamarli. Myśl, która wcześniej czaiła się gdzieś z tyłu, teraz wyszła na pierwszy plan.

Policja. Dorośli. Konsekwencje.

— Tu jest park — powiedział Krzysiek, bardziej do siebie niż do innych. — Ktoś mógł przechodzić.

Tomek zamknął oczy na ułamek sekundy. Widział w głowie obrazy, których jeszcze nie było, ale które już istniały: radiowozy, pytania, krzyki, matki, ojcowie. Słowo zabójstwo, którego nikt jeszcze nie wypowiedział, ale które wisiało nad nimi jak chmura burzowa.

Otworzył oczy.

— Najpierw… — zaczął, ale głos mu zadrżał. Poprawił się. — Najpierw musimy… się uspokoić.

To brzmiało absurdalnie. Jak rada z poradnika.

Spojrzał jeszcze raz na ciało Władka. Na nieruchome dłonie. Na twarz, która jeszcze kilka minut temu była pełna dzikiej agresji, a teraz była tylko… pusta.

Nie wiedzieli jeszcze, że to nie był zwykły człowiek.

Nie wiedzieli, że to nie była zwykła śmierć.

W tej chwili wiedzieli tylko jedno:

Zrobili coś, czego nie da się cofnąć.

A cisza w bunkrze była pierwszym świadkiem.

Nikt nie powiedział na głos, kto strzelił.

Nie było tego momentu, w którym ktoś wskazuje palcem. Nie było oskarżenia ani przyznania się. Broń leżała teraz kilka metrów dalej, na ziemi, jak porzucony przedmiot, który nagle stracił znaczenie — a jednocześnie stał się najważniejszą rzeczą w całym bunkrze.

Kuba siedział pod ścianą, z kolanami podciągniętymi do klatki piersiowej. Trząsł się. Nie tak, jak ktoś, komu zimno. Bardziej jak ktoś, kto próbuje utrzymać się w całości, kiedy wszystko w środku się rozpada.

Przed oczami miał podwórko sprzed lat. Betonowe trzepaki. Kurz unoszący się spod butów. Krzyk matki z okna: „Kuba, do domu!”

I twarz chłopaka, którego uderzył.

Nie chciał.

To było najgorsze.

Tamtego dnia też nie chciał. Pamiętał dokładnie moment, w którym ręka ruszyła szybciej niż myśl. Pamiętał dźwięk — głuchy, tępy. Pamiętał ciszę po nim. Taką samą jak teraz.

Wtedy też ktoś powiedział:

— Przecież nic mu się nie stało.

A jednak coś się stało. Zawsze się coś dzieje.

— Kuba… — głos Tomka wyrwał go z myśli.

Podniósł wzrok. Kumpel stał naprzeciwko, blady, ale opanowany. Zbyt opanowany, jak na kogoś w ich sytuacji. Kuba znał go wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że to tylko skorupa.

— My… — zaczął Kuba, ale słowa utknęły mu w gardle. — My go zabiliśmy.

Piotrek poderwał głowę. — Nie wiemy tego.

— Leży. Nie oddycha. Jest krew — odpowiedział Kuba, zbyt szybko, zbyt ostro. — Jak to inaczej nazwać?

— Może jeszcze… — Marcin urwał. Sam nie wierzył w to, co chciał powiedzieć.

Andrzej wstał. Powoli. Podszedł bliżej ciała, zatrzymał się w bezpiecznej odległości. Patrzył długo, uważnie, jakby analizował obraz.

— To nie jest normalne — powiedział w końcu.

— Co? — zapytał Krzysiek.

Andrzej wskazał brodą. — Jego ręce. Skóra. Zęby.

Tomek podszedł bliżej. Teraz dopiero zobaczył to, co wcześniej ignorował. Palce Władka były nienaturalnie napięte, jakby zastygły w skurczu. Skóra miała ziemisty, szarawy odcień, zupełnie niepasujący do temperatury ciała. A z ust… z ust sączyła się gęsta, brunatna ślina.

— Może… — Krzysiek przełknął ślinę. — Może był chory. Jakieś… nie wiem, wścieklizna? Albo coś.

— To nie zmienia faktu — wtrącił Marcin — że to był człowiek.

Znowu to słowo. Człowiek.

— A my jesteśmy kim? — zapytał nagle Piotrek. — Co to o nas mówi?

Nie patrzył na nikogo konkretnego. Patrzył w ścianę, jakby odpowiedź była tam wypisana.

— Gdybyśmy uciekli… — zaczął Krzysiek. — Gdybyśmy po prostu uciekli…

— Rzucił się na nas — przerwał mu Kuba. Głos mu drżał. — Na mnie się rzucił.

Zapadła cisza.

Tomek poczuł, że musi coś zrobić. Cokolwiek. Bo jeśli nie, ta scena zacznie się zapętlać w nieskończoność.

— Słuchajcie — powiedział w końcu. — Panika nam nie pomoże.

— A co pomoże? — wybuchł Marcin. — Co, Tomek? Co?

Nie było odpowiedzi.

— Nie możemy teraz wychodzić — ciągnął Tomek. — Jeśli ktoś słyszał strzał… jeśli policja…

Samo słowo zawisło w powietrzu jak wyrok.

— Zostajemy tu — dodał. — Przynajmniej na kilka godzin. Aż… aż się uspokoi.

— A on? — Ribok spojrzał na ciało. — Zostawimy go tak?

Tomek nie odpowiedział od razu. W głowie miał chaos. Myśli uderzały jedna w drugą, bez ładu. Widział tylko jedno: że cokolwiek zrobią teraz, będzie złe.

— Przykryjemy go — powiedział w końcu. — Tylko tyle.

Nikt się nie ruszył.

W końcu Kuba podniósł się chwiejnie i zdjął bluzę. Ręce mu się trzęsły, kiedy kładł ją na ciele Władka. Materiał szybko nasiąknął krwią.

Kiedy skończył, cofnął się o krok i zwymiotował w kąt bunkra.

Nikt nie skomentował.

Czas zaczął się rozciągać. Sekundy ciągnęły się jak minuty. Siedzieli w ciszy, przerywanej tylko ciężkim oddechem i szelestem kurzu.

Jeszcze nie wiedzieli, że miasto właśnie umiera.

W tej chwili wiedzieli tylko jedno:

Zabili człowieka. A to uczucie miało zostać z nimi na zawsze.

Czas przestał się poruszać.

Nie zatrzymał się — to byłoby zbyt proste. On po prostu zgęstniał, jak powietrze przed burzą, jak woda tuż przed zagotowaniem. Minuty nie następowały po sobie. Leżały obok, ciężkie i martwe.

Siedzieli w bunkrze rozrzuceni po kątach, każdy w swojej małej enklawie winy.

Tomek oparł się plecami o zimną ścianę. Zamknął oczy. Próbował oddychać równo, liczyć wdechy i wydechy, jak kiedyś przed ważnymi meczami. Cztery sekundy wdech. Cztery pauza. Cztery wydech. Nie działało.

W głowie miał jedno pytanie, które wracało jak natrętna mucha:

co ja powiem matce?

Nie jeśli, tylko kiedy.

Kiedy to wyjdzie.

Kiedy ktoś zapyta.

Kiedy ktoś spojrzy mu w oczy i zapyta, co zrobił.

Otworzył oczy.

Andrzej siedział kilka metrów dalej, z rękami splecionymi na kolanach. Wyglądał spokojnie. Zbyt spokojnie. Tomek wiedział, że to cisza, która nie oznacza braku myśli — raczej ich nadmiar.

— Andrzej… — odezwał się cicho.

Chłopak uniósł głowę. Spojrzał uważnie, jakby analizował każdy ruch warg.

— On nie reagował na ból — powiedział nagle. Bez wstępu. Bez emocji. — Kiedy Major go uderzył wcześniej… nawet nie drgnął.

Piotrek podniósł wzrok gwałtownie. — Skąd wiesz?

— Widziałem — odpowiedział Andrzej. — Patrzyłem. Nie krzyczał. Nie cofnął się. Jakby… jakby ciało było tylko opakowaniem.

Słowa zawisły w powietrzu.

— Przestań — rzucił Krzysiek nerwowo. — Szukasz usprawiedliwienia.

— Nie — odparł Andrzej spokojnie. — Szukam wyjaśnienia.

Kuba siedział skulony, oparty plecami o metalowe drzwi prowadzące do bocznego pomieszczenia. Wpatrywał się w swoje dłonie. Cały czas. Jakby sprawdzał, czy to na pewno one.

— Ja… — zaczął, ale głos mu się załamał. — Ja nie pamiętam momentu strzału.

Zapadła cisza.

— Pamiętam huk — ciągnął. — Błysk. A potem… leżał.

Spojrzał na broń, która nadal spoczywała na ziemi, nietknięta. — Jakby ktoś inny nacisnął spust.

— Każdy by tak chciał myśleć — powiedział Krzysiek, ostrzej niż zamierzał.

Kuba podniósł głowę. Oczy miał czerwone. — Myślisz, że chcę?

Marcin wstał gwałtownie. — Przestańcie! — krzyknął. Głos odbił się od ścian bunkra i wrócił do nich zduszony, obcy. — Przecież to chore. Siedzimy tu i gadamy, jakby… jakby to była teoria.

Otarł twarz dłońmi. — To się wydarzyło. Naprawdę.

Znowu cisza.

Z zewnątrz dobiegł odległy dźwięk syreny. Jednej. Potem drugiej. Potem trzeciej. Przetoczyły się przez miasto jak echo, jak sygnał ostrzegawczy dla tych, którzy jeszcze nie wiedzieli.

Wszyscy zesztywnieli.

— To po nas — wyszeptał Marcin.

— Nie — powiedział Tomek szybko. Zbyt szybko. — To… to miasto. Coś się dzieje.

— Skąd wiesz? — zapytał Piotrek.

Tomek nie odpowiedział od razu. Bo nie wiedział. Czuł tylko, że to nie jest już o nich. Że świat gdzieś tam, nad ich głowami, odkleja się od normalności.

— Ludzie krzyczą — powiedział po chwili. — Daleko. Ale… krzyczą inaczej.

— Jak? — zapytał Krzysiek.

Tomek wstał. Przeszedł kilka kroków. Spojrzał jeszcze raz na ciało Władka, przykryte bluzą. Nagle coś do niego dotarło.

— A jeśli… — zaczął powoli — a jeśli to nie my jesteśmy problemem?

Wszyscy spojrzeli na niego.

— Jeśli on… — przełknął ślinę. — Jeśli on był tylko początkiem?

Nie odpowiedzieli. Bo w głębi każdy z nich czuł to samo. To dziwne, nielogiczne przeczucie, że strzał w bunkrze nie był końcem — tylko pierwszym aktem czegoś większego.

Usiedli z powrotem.

Zostali.

Nie dlatego, że tak postanowili wspólnie. Dlatego, że żaden z nich nie miał odwagi wyjść.

A miasto nad nimi powoli zmieniało kształt. Noc przyszła na stałe.

W bunkrze zrobiło się chłodniej.

— Czyli… — Kuba podniósł głowę. — Zostajemy?

To nie było pytanie retoryczne. W jego głosie nie było ani sprzeciwu, ani ulgi. Tylko potrzeba usłyszenia tego na głos.

Tomek skinął głową.

— Na noc. Przynajmniej. — Zawahał się. — Jest za późno, żeby wracać. I za… dziwnie.

— Za dziwnie — powtórzył Major. — Dobre określenie.

Usiedli bliżej siebie. Nie dlatego, że było zimno. Raczej dlatego, że dystans nagle zaczął boleć.

— A jeśli… — Marcin urwał. — A jeśli jutro…?

Nie dokończył. Nie musiał.

— Jutro to jutro — powiedział Tomek. — Teraz jest teraz.

Brzmiało banalnie. Ale w tej chwili było jedyną rzeczą, której mogli się uczepić.

Krzysiek podrapał się po karku. — Wiesz, co jest najgorsze?

— Co? — zapytał Kuba.

— Że to nie wygląda jak coś jednorazowego. — Spojrzał na przykryte ciało. — Jakbyśmy trafili na coś… co już trwa.

Z zewnątrz dobiegł kolejny dźwięk. Tym razem nie była to syrena. Raczej coś jak krzyk. Krótki, urwany, niesiony przez park, a potem zagłuszony przez coś cięższego. Jakby coś upadło. Albo zostało przewrócone.

Piotrek zesztywniał. — Słyszeliście to?

Nikt nie zaprzeczył.

— To nie było blisko — powiedział Tomek, choć nie był tego pewien. — Ale… tak. Słyszałem.

Andrzej wpatrywał się w ciemność, jakby próbował ją prześwietlić wzrokiem. — Miasto się nie uspokaja — powiedział. — Ono się… rozstraja.

— Jak radio bez zasięgu — dodał cicho Kuba.

Riken westchnął. Poczuł zmęczenie, które nie miało nic wspólnego z ciałem. Bardziej z duszeniem myśli, z nieustannym napięciem.

— Musimy się przespać — powiedział w końcu. — Na zmianę. Ktoś zawsze czuwa.

— A on? — zapytał Marcin, patrząc na ciało.

— Zostaje — odparł Tomek. — Rano… pomyślimy.

— Rano to nas starzy zajebią… — Ribok nie zdążył dokończyć.

ŁOMOT.

Metalowe drzwi bunkra zadudniły głucho, jak gdyby ktoś uderzył w nie całym ciałem.

Podskoczyli jednocześnie.

Sekunda ciszy.

DRUGI ŁOMOT.

Mocniejszy. Chaotyczny. Rozpaczliwy.

— Co jest, kurwa… — wyszeptał Piotrek, wybałuszając oczy.

Wejście zdawało się zionąć ogniem, choć w środku panowała półmrok.

— To policja… — rzucił Kuba bez przekonania.

— Ja pierdolę — wyszło z ich ust niemal jednocześnie.

Kolejne uderzenie. I zaraz po nim drapanie.

Nie paznokciem. Czymś twardym. Nerwowym.

Zesztywnieli.

— To… — głos Andrzeja ledwo się przebił — to kobieta.

Zza drzwi dobiegł zduszony, łamiący się głos.

— Otwórzcie…

Marcin zrobił krok w stronę wejścia.

— Otwierajcie — powiedział. Nie krzyczał. Błagał.

Tomek nie ruszył się z miejsca.

Stał w świetle lampy naftowej, z sercem walącym jak młot, wiedząc już, że cokolwiek zrobią — będzie złe.

Za drzwiami znów coś uderzyło. Tym razem słabiej.


R15a1


30/31 marca 2002

Nysa


— Gdzie jest ten pistolet? — Tomek, szepcząc, zadał pytanie, kierując je do wszystkich jednocześnie.

Ostrożnie rozejrzeli się po pomieszczeniu, jakby broń mogła sama na nich spojrzeć. Major wskazał głową ciało Władka. Glock leżał tuż obok.

— Dobra… przynieś go tutaj — nakazał Riken, a pewność w jego głosie zaczęła powoli wracać.

Kolega bez zbędnych pytań ruszył w stronę zwłok.

— Po co ci ten gnat? — dopytał Krzysiek, patrząc to na Tomka, to na Kubę.

Ten ostatni był teraz bledszy, jeszcze bardziej niż wydawało się możliwe.

Kiedy Piotrek wrócił do grupy z pistoletem, od razu wręczył go Tomkowi i ponownie, niczym cień, stanął przy bracie.

Riken schował broń za pasek spodni. Spojrzał na przyjaciół i już miał powiedzieć, co planuje, kiedy drzwi znów huknęły. Rozpaczliwie.

Czas nagle przyspieszył, jakby ktoś wstrzyknął im prosto w żyły adrenalinę.

Kuba bez namysłu rzucił się pod metalowe wrota. Tomek był przy nim chwilę później. Wiedział, co kolega zamierza zrobić. Piotrek stanął przed Marcinem, odruchowo zasłaniając go przed niewidzialnym zagrożeniem. Krzysiek rozejrzał się po wszystkich i nogi same poniosły go w stronę drzwi. Andrzej zdążył tylko wstać i, opierając się o wilgotną ścianę, został niemym świadkiem tego, co miało nastąpić.

Kuba spojrzał na Rikena i skinieniem głowy zadał pytanie. Ten wiedział, co to oznacza.

Z pomocą Krzyśka pociągnęli pordzewiałe drzwi. Zgrzyt zmęczonych zawiasów przeszył im uszy, wwiercając się w mózg nieprzyjemnym piskiem.

Kiedy były w połowie otwarte, do środka wpadła postać — jak cień wyrzucony przez jakąś potężną siłę.

Po sekundzie, w niemym porozumieniu, zamknęli drzwi. Krzysiek osunął się plecami na metal, jakby tylko tak mógł mieć pewność, że nikt ich nie otworzy.

Wszyscy spojrzeli na miejsce, gdzie z kolan podnosiła się młoda dziewczyna.

Gdyby to było inne miejsce, inny czas i inne okoliczności, pewnie każdy z nich pozwoliłby sobie na chwilę rozkojarzenia.

Widok podpierającej się dziewczyny, ubranej w dość nietypowe jak na jej urodę ciuchy — co mimo wszystko nie uszło ich uwadze — był zaskakujący. Długonoga brunetka, która pojawiła się tu nagle, jakby z innego wymiaru, sprawiła, że czas znów zwolnił.

Dziewczyna osunęła się na kolana. Dłonie miała roztrzęsione, brudne od ziemi i trawy. Oddychała tak, jakby dopiero co wynurzyła się spod wody — gwałtownie, łapczywie, z urwanymi wdechami.

— Zamknijcie… — wydusiła. — Proszę… zamknijcie…

Ribok docisnął plecy do drzwi mocniej, jakby dopiero teraz naprawdę dotarło do niego, co zrobił. Metal za nim zadrżał cicho.

Wszyscy zamarli.

Tomek był pierwszym, który odzyskał głos.

— Już — powiedział cicho, ale stanowczo. — Już jesteś w środku.

Dziewczyna uniosła głowę. Twarz miała mokrą — nie było jasne, czy od potu, łez czy mgły. Oczy szeroko otwarte, dzikie, szukające.

Szybko omiotła wzrokiem twarze chłopaków.

Cisza, która zapadła w bunkrze, była zbyt ciężka, by ją znieść.

Tomek spuścił wzrok, gdy ich oczy się spotkały. Stanowczość gdzieś z niego uleciała. Poczuł wstyd, może nawet lekki paraliż.

Kuba wytrzymał jej spojrzenie, ale ona już patrzyła na Piotrka. Chłopak uniósł brwi w zdziwieniu. Andrzej przekręcił głowę jak szczeniak nasłuchujący komendy. Krzysiek tylko podniósł wzrok, próbując ułożyć myśli w równe szeregi.

Jedynym ruchem w środku było światło lampy naftowej, które w podskokach rzucało długie cienie siedmiu sylwetek na popękane, brudne ściany bunkra.

Dziewczyna wciąż milczała, nawet wtedy, gdy jej oczy zakończyły obchód po twarzach nieznajomych chłopaków.

W końcu ciszę przerwał podnoszący się spod wejścia Krzysiek.

— Kim… kto… — jeszcze przez chwilę szukał odpowiednich słów. — Kim jesteś i co tu robisz?

Odczekała kilka sekund, próbując uspokoić oddech i myśli. Wciąż nie była pewna, czy to wszystko dzieje się naprawdę, czy jest tylko złym snem, z którego zaraz się obudzi.

Kiedy wreszcie otwierała usta, żeby odpowiedzieć, zza drzwi — gdzieś z oddali — dobiegł do nich nieludzki ryk. Coś pomiędzy wyciem bólu a żalu. Dźwięk przeszedł przez park, uderzył w metal i zgasł.

Wszyscy wzdrygnęli się jednocześnie i znów zamarli w gęstej ciszy.

Tomek zareagował instynktownie — sięgnął po pistolet.

Dziewczyna, widząc ten ruch, cofnęła się gwałtownie w głąb pomieszczenia. Przerażonym spojrzeniem zaczęła rozglądać się dookoła. Dopiero teraz dostrzegła nieruchome ciało leżące pod jedną ze ścian.

Wcześniej myślała — albo chciała myśleć — że to sterta starych łachów. A może w ogóle tego nie zauważyła. Sama nie była już pewna.

Adrenalina trzymała ją zbyt mocno, żeby od razu zrozumieć, że patrzy na zwłoki.

— Kto… to… — dukała, ale strach ścisnął jej gardło i nie dokończyła pytania.

Zamiast tego odruchowo powiodła wzrokiem za chłopakiem, który gwałtownie ruszył w jej stronę. Nie znała jego imienia — zresztą nie znała żadnego — ale jego mina nie była przyjazna.

— Co robisz? — nuty paniki zabrzmiały w jej głosie, gdy stanął zaledwie kilka centymetrów od niej.

Spojrzał jej głęboko w oczy. Zbyt głęboko. Ten ruch zaskoczył pozostałych.

— Przed kim uciekałaś? — zapytał bezpośrednio, bez cienia emocji.

— Co?

— Kto cię gonił? — powtórzył tym samym, beznamiętnym tonem.

— Nie wiem — wydusiła. Tym razem udało jej się powiedzieć więcej niż jedno słowo.

— Kuba, co ty robisz?! — krzyknął Tomek. — Nie widzisz, że jest wystraszona jak my?!

Chłopak odwrócił głowę w stronę kolegi.

— Przecież to policjantka — syknął.

— Co?! — wyrwało się jej, jeszcze bardziej zdezorientowanej.

— Co ty pierdolisz, typie — wtrącił się Ribok. — Nie ma tak młodych policjantek.

Nagle, jakby wyrósł spod ziemi, przed Kubą stanął Piotrek. Położył mu rękę na ramieniu i odciągnął go ku sobie.

— Uspokój się — powiedział spokojnie. Aż nienaturalnie spokojnie.

— Odjebało mu — dorzucił Krzysiek.

Major odciągnął Kubę pod ścianę. Szarpnął nim lekko, jakby próbował wytrząsnąć z niego to dziwne zachowanie. Marcin patrzył zmieszany to na brata, to na Tomka, szukając w obu jakiejkolwiek decyzji.

Decyzję jednak podjął Krzysiek.

— Słuchajcie wszyscy — zaczął, a w jego głosie po raz pierwszy pojawiła się wyraźna powaga. — To wszystko jest jak jakiś jebany sen narkomana albo chuj wie co.

Podniósł rękę i po kolei spojrzał każdej obecnej osobie w oczy.

— Wczoraj gramy w piłkę: pięknie, słońce, gole, przekleństwa. Dzień jak co dzień. A dziś… — zawiesił głos. — W dupę jebana mać. Czaimy się w bunkrze jak szczury, obok zwłoki, jakieś pistolety, jakieś ryki w parku. Kurwa, to jebany Matrix chyba.

Zrobił krótką pauzę, jakby sam próbował nadążyć za tym, co mówi.

— Albo się teraz ogarniemy i na spokojnie pogadamy, albo ja się z tego wypisuję. Bo zaczyna się tu robić „Władca much” albo „Chłopcy z Placu Broni”. — Urwał, złapał oddech. — W ogóle… — rozejrzał się po ścianach bunkra — …to wygląda jak Big Brother dla bezdomnych — pokręcił głową z rezygnacją.

— Jezu… — wpadł mu w słowo Tomek. — Masz rację. Przystopujmy, bo nam wszystkim odwala.

Po tych słowach atmosfera zelżała o pół tonu. Wystarczyło.

— Zacznijmy od nowa — rzucił Piotrek, wciąż pilnując Kuby. — Powiedz, kim jesteś. I przed czym uciekałaś.

Dziewczyna przez chwilę zbierała się w sobie. Zmęczona, zaskoczona, wciąż rozdygotana ucieczką, w końcu opuściła napięte barki.

— Monika — powiedziała krótko.

— No i gitara — skomentował chłopak, który klepnął się w pierś. — Krzysiek. Krzychu albo Ribok jak wolisz.

Wziął na siebie rolę gospodarza, jakby to miejsce faktycznie do niego należało.

— A ten — wskazał brodą chłopaka z pistoletem — to Tomek.

— Ten, co do ciebie podleciał — Kuba.

— Ten, co go odciągnął — Piotrek.

— Ten pod ścianą, co nic nie mówi — Andrzej.

— A nasz najmłodszy — Marcin. Brat Piotrka.

Wskazywał ich po kolei palcem, bez pośpiechu.

Monika starała się zapamiętać imiona. Mrużyła oczy przy każdym, jakby robiła zdjęcie w głowie. Jakiś wewnętrzny głos podpowiadał jej, że prędzej czy później zapamięta je na długo. Albo na zawsze.

— Więc powiedz nam, Moniko, co cię do nas sprowadza — zapytał Marcin. Młodzieńczo uprzejmie, zbyt normalnie jak na to miejsce. Patrzył jej w oczy, nie uciekając wzrokiem.

Zrezygnowana usiadła tam, gdzie stała, nie zważając na wilgoć i brud podłoża. Widząc to, Piotrek bez słowa zdjął bluzę i rzucił ją w jej stronę.

— Możesz na niej usiąść.

— Dzięki — mruknęła.

Podsunęła bluzę pod siebie, poprawiła się i westchnęła cicho.

— Nie wiem, od czego w sumie zacząć — powiedziała już spokojniej.

— Ja zazwyczaj zaczynam wszystko od początku — prychnął Krzysiek, rzucając kaprawy uśmieszek.

Nikt się nie zaśmiał.

Monika zerknęła na niego tylko na moment. Wystarczyło, żeby dać mu do zrozumienia, że takie przytyki nie są w jej klimacie.

Dziewczyna poprawiła się na bluzie i przez chwilę milczała. Zmrużyła oczy. Zastanawiała się, od którego kawałka tego wieczoru w ogóle da się zacząć.

— Dzień wydawał się być zupełnie normalny — odezwała się w końcu. — Nic nie zapowiadało, że skończy się… tak.

Nikt jej nie przerywał.

— Byłam u koleżanki. Domówka. Zwykła, głośna, duszna. Muzyka, ludzie, alkohol. Wiecie, jak jest. — Wzruszyła ramionami. — Już po wejściu wiedziałam, że to nie mój klimat, ale zostałam chwilę. Z grzeczności. Z przyzwyczajenia.

Ribok prychnął cicho, ale nic nie powiedział.

— Wyszłam wcześniej. Sama. — Spojrzała po nich, jakby chciała się upewnić, czy to w ogóle brzmi rozsądnie. — Chciałam pobiegać. Oczyścić głowę. Park był po drodze.

— O tej porze? — wtrącił zaskoczony Piotrek.

— O tej porze — potwierdziła. — Nie pierwszy raz.

Kuba patrzył w ziemię. Tomek siedział nieruchomo, słuchając.

— Na początku było cicho. Zbyt cicho. — Zawahała się. — Zrobiłam parę okrążeń. I wtedy…

— No? — Krzysiek nie wytrzymał.

— Usłyszałam huk. Głuchy. Krótki. Jak pęknięcie czegoś twardego. — Przełknęła ślinę. — Pomyślałam, że to petarda. Albo coś z miasta. Ale potem… coś poruszyło się w krzakach.

— Zwierzę? — zapytał Marcin.

— Też tak myślałam — odpowiedziała od razu. — Przez kilka sekund.

— I? — Krzysiek nachylił się lekko do przodu.

— To nie było zwierzę…

Cisza na chwilę zgęstniała po jej słowach.

— Najpierw zobaczyłam jednego. Szedł jak pijany. Chwiejnie. Ale ruchy miał nieludzkie. — Wykonała krótki, nerwowy gest ręką. — A potem kolejnych. Z różnych stron. Park nagle przestał być pusty.

— Ile? — zapytał Tomek.

— Wystarczająco dużo.

Ribok parsknął.

— I wtedy pobiegłaś do bunkra.

Skinęła głową.

— Tak. Znałam to miejsce. Wiedziałam, że można się tam schować. — Urwała. — Myślałam, że drzwi będą otwarte.

— A oni? — odezwał się Kuba nagle. Podniósł wzrok. — Gonili cię?

— Biegli. — Spojrzała mu prosto w oczy. — Nie krzyczeli. Nie wołali. Po prostu wiedzieli, gdzie jestem.

Zapadła cisza.

— I wtedy zapukałaś — mruknął Marcin.

— Kopnęłam — poprawiła spokojnie. — Bo nie miałam już siły.

Krzysiek roześmiał się krótko, nerwowo.

— No dobra — machnął ręką. — Czyli goniły cię jakieś… coś. W parku. W nocy. Super.

— Mnie coś goniło, dlatego tu jestem — powtórzyła bez emocji.

— Tak, kurwa, czupakabra — rzucił Ribok, już nawet na nią nie patrząc. — Psy się gryzą, menele chodzą po parku, ludzie panikują, bo ktoś strzelił. Normalna noc w mieście.

Wstał gwałtownie.

— Idę na chatę. Koniec zabawy w komanczów.

— Cicho bądź — odezwał się Major.

— Nie będę cicho!

— Będziesz — powiedział Andrzej. Spokojnie. Wyraźnie. — Ja chcę wysłuchać do końca.

Ribok spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Jak chcesz bajek, to włącz sobie „Czy boisz się ciemności”, leci na RTL7 — warknął.

— Ej — Tomek wstał. — Uspokój się. Daj jej dokończyć, a potem pomyślimy.

— Ty byś tylko myślał, siedział i planował jak filozof — burknął Krzysiek. — Wychodzę. Kto idzie ze mną? Kuba?

Kuba nie odpowiedział.

— Wszyscy mamy dość — wtrącił Piotrek. — Ale plan był inny. Zostajemy do rana.

— Świetnie się dobraliście — syknął. — Jeszcze się złapcie za ptaszki podczas tych waszych przemyśleń.

Zaczął krążyć po bunkrze.

Monika obserwowała to w milczeniu. Konflikt był oczywisty. Zwłoki pod ścianą tylko go podsycały.

— Jak wyjdziesz, możesz nie przeżyć — powiedziała spokojnie.

Chłopak spojrzał na nią krzywo.

— Ty dalej swoje.

— Mnie coś goniło. — Wzruszyła ramionami. — I to coś wciąż jest na zewnątrz.

Po jej słowach cisza złapała wszystkich za gardło. Jeszcze delikatnie. Jak ostrzeżenie.

Tomek poczuł, że musi coś zrobić, bo w bunkrze zaczyna dziać się coś bardzo złego. Napięcie rosło, niekontrolowane. Konflikt trzeba było ugasić, zanim wymknie się spod kontroli i doprowadzi do konsekwencji, których nikt nie będzie w stanie odwrócić.

— Pójdę z tobą — zadeklarował stanowczo. — Weźmiemy giwerę. Odprowadzę cię na chatę, potem wrócę. Ty będziesz bezpieczny, prześpisz się w domu, a my tu pomyślimy — dodał szybko.

— Schowaj ten głupi uśmiech — uprzedził kolegę, widząc, że ten już szykuje się do docinki przy słowie pomyślimy. — Co zrobić ze zwłokami, potem z pistoletem, a na końcu z rewelacjami koleżanki.

Tym razem nawet na nią nie spojrzał.

— Pasuje? — zapytał.

Krzysiek przez moment analizował słowa kumpla. Wcale nie chciał nigdzie wychodzić. Ten wcześniejszy wybuch był tylko próbą zamaskowania strachu. Ale teraz, kiedy Tomek rzucił propozycję ciężkiego kalibru, honor nie pozwalał się wycofać.

— Pasuje — odpowiedział w końcu, siląc się na obojętność.

— No to git. Nie traćmy czasu… zbieraj się, mistrzu — dodał Riken kąśliwie.

Nie lubił zwarć w grupie, ale jawne lekceważenie przez Krzyśka każdej informacji wytrąciło go z równowagi. Do tego obecność dziewczyny działała na niego jak pająki — paraliżowała go.

Monika wstała. Spojrzała na Kubę — siedział pod ścianą, wbity wzrokiem w podłogę, jakby był już gdzie indziej.

Chłopak — ten, który dał jej bluzę — stał z boku, wyraźnie rozdarty decyzją, jaka zapadła. Najmłodszy z chłopaków, dotąd najbardziej kontaktowy, gdzieś zgubił swój urok.

I jeszcze ten ostatni. Milczący. Andrzej. Jakby czekał, aż powie coś więcej.

Dziwak — pomyślała.

Po chwili sama się skarciła. Nie znała go. Był po prostu małomówny. Choć… było w nim coś trudnego do uchwycenia.

— Jak wyjdziecie, możecie nie wrócić i nie dotrzeć do celu — powiedziała cicho.

— Decyzja zapadła — odparł Tomek, zarzucając kaptur na głowę.

— Nie słyszeliście tego wycia? — zapytała, a w jej głosie pojawiło się zdziwienie. — Wszystko, co wam powiedziałam, to prawda. Widziałam te rzeczy. Nie wiem, czym są, ale wiem jedno — to nic dobrego.

Zawahała się.

— Prawdopodobnie uratowaliście mi życie.

Tomek spojrzał na nią po raz pierwszy naprawdę. Bez uciekania wzrokiem. Bez wstydu.

Tym razem to ona spuściła oczy.

— W takim razie idę z wami — spróbowała jeszcze raz.

— Taa… chodźmy wszyscy — prychnął Major. — Idealna pora na spacer.

— Idziemy we dwóch — uciął Riken. — Potem wracam. A jutro spotykamy się wszyscy u niego — wskazał palcem buntownika.

Monika poruszyła się szybciej niż zdążyli zareagować. Dwoma cichymi susami obeszła ich i stanęła przy drzwiach, blokując je ciałem.

— Nie pójdziecie — powiedziała stanowczo. — Nie teraz. Rano. Wtedy możecie iść.

Odwróciła głowę i spojrzała na ciało pod ścianą.

Zapach był już wyraźny. Ciężki. Słodkawy.

— A tymczasem — dodała — wasza kolej.

— Rozumiem, że mamy tutaj kogoś na wzór opiekunki, tak? — pytanie-szpilka padło z ust Tomka.

— Słuchaj — zaczęła tracić cierpliwość. — Widzę, że próbujesz zgrywać ostatniego sprawiedliwego, ale schowaj do kieszeni swój honor, ego czy cokolwiek, co kryje się pod tym kapturem. Nie znam was, ale zdążyłam zrozumieć, że macie silne relacje i jeszcze silniejsze skłonności do skrajności.

Zrobiła krótką pauzę. Wystarczającą, by cisza znów osiadła na plecach.

— Łączę kropki i wiem, że któryś z was załatwił tego człowieka. Nie ty — bo zbyt swobodnie machałeś wcześniej pistoletem. No chyba że jesteś zawodowcem i to nie twój pierwszy trup — ironia ciekła jej po ustach. — Nie pokażę palcem, bo to nieładnie. Ale jeden z was jest nieobecny. W środku. Już go tu nie ma.

Kuba drgnął.

Nie spojrzał na nikogo. Nie zaprzeczył.

Jego prawa dłoń zacisnęła się odruchowo. Palce wykonały krótki, nerwowy ruch — pusty gest, bez celu.

Tomek spuścił głowę. Spojrzał pojednawczo na Krzyśka. Monika nie przerywała.

— I tym się zajmijcie teraz, bo wam ziomek spierdala. I to nie przez drzwi. Głupoty o wyjściu odłóżcie na później — zakończyła, świdrując ich przenikliwym spojrzeniem.

— Dobra jesteś — chlapnął Ribok, bardziej z nerwów niż z uznania.

Nie odpowiedziała. Nie spuszczając z nich wzroku, skinęła głową w stronę Kuby, jasno wskazując, o kim mówi.

W tej samej chwili wrócił do niej dźwięk.

Suchy. Krótki jak pęknięcie.

Ten sam, który słyszała w parku. Ten, po którym wszystko zaczęło się rozpadać.

Spojrzała odruchowo na ciało pod ścianą.

Władek leżał nieruchomo. Ale jego twarz była zbyt napięta. Zbyt świeża.

— Muszę zapalić — powiedział cicho Tomek. Bardziej do siebie niż do nich.

Podszedł do Kuby.

Dopiero z bliska zobaczył to, czego wcześniej nie chciał widzieć:

oddech Kuby był za szybki. Płytki. Jak po biegu, którego nikt nie widział.

Krzysiek, Piotrek i Marcin odetchnęli z ulgą, jakby sam ruch Tomka przywracał minimum porządku. Andrzej siedział z boku, milczący, z wzrokiem utkwionym gdzieś między Moniką a martwym ciałem.

Wyglądał, jakby słuchał dwóch historii naraz.

I żadnej nie traktował jak fantazji.

Tomek usiadł obok Kuby. Lampa naftowa stała między nimi a resztą, rzucając niespokojne światło na popękane ściany bunkra. Cienie poruszały się leniwie, wydłużone i nienaturalne, jakby coś próbowało się z nich oderwać.

Monika odkręciła butelkę wody, tę samą, którą kupiła po drodze. Plastik cicho strzelił. Nie musiała pytać — wystarczyło, że podniosła ją w górę. Chłopcy zeszli się bliżej, zmęczeni, wysuszeni od strachu i adrenaliny. Pijąc, unikali spojrzeń. Nikt nie chciał patrzeć w stronę ściany, pod którą leżały zwłoki.

Kuba siedział nieruchomo.

Najpierw poczuł zapach. Nie wilgoci. Nie ziemi, ale metaliczny i ciepły.

Przełknął ślinę. Język przykleił mu się do podniebienia. Światło lampy zadrżało i na sekundę cień przy ścianie wydłużył się za bardzo. Był byt ostry i zbyt wyraźny.

Coś cicho kapnęło.

Dźwięk rozszedł się w nim jak uderzenie w pustą puszkę. Ramiona zesztywniały. Palce zacisnęły się same, aż paznokcie wbiły się w skórę. Mrugnął.

Przez ułamek sekundy nie widział bunkra. Nie widział chłopaków. Nie widział nawet ciała.

Był tylko dźwięk — niski, gardłowy, mokry. Tuż przy uchu.

I nacisk. Ciężar na klatce piersiowej.

Serce przyspieszyło gwałtownie, potem zgubiło rytm. Jeden skurcz. Przerwa. Drugi, za mocny.

— Kuba — głos Tomka dotarł do niego z opóźnieniem.

Wzdrygnął się.

Obraz wrócił nagle. Zbyt ostry. Lampa. Beton. Twarze. Zwłoki pod ścianą.

Oddychał trochę za szybko.

Tomek położył mu dłoń na ramieniu. Ciepłą. Prawdziwą.

— Jestem — powiedział Kuba. Chociaż sam nie był pewien, czy na głos.

Odsunął wzrok od cienia.

Wtedy zauważył, że Monika już przy nich nie stoi.

A jedna osoba nie była zainteresowana wodą ani szeptami. Wstała cicho, prawie niezauważalnie i podeszła do drzwi. Przyłożyła do nich ucho. Stała tak kilka sekund, bez ruchu.

W bunkrze panował półmrok, przerywany tylko drganiem płomienia w lampie. Ktoś zakręcił butelkę. Ktoś inny ciężko przełknął.

Postać przy drzwiach odwróciła się powoli.

— Już tu są.

Zamieszanie przy wodzie było na tyle głośne, że nikt nie zareagował.

Po chwili zdanie padło drugi raz. Ciszej. Pewniej.

— Już tu są.

Postać odczekała jeszcze chwilę i wróciła na swoje miejsce…


Cisza po tych słowach nie została w bunkrze. Wypłynęła na zewnątrz, przesączyła się przez szczeliny w ziemi, przez pęknięcia betonu i wilgotne korzenie drzew, a potem uniosła się nad parkiem, nad ścieżkami, po których jeszcze kilka godzin wcześniej spacerowali ludzie z psami i dziećmi, nad ławkami, na których teraz leżały porzucone plecaki i reklamówki, jak ślady po nagłym, nerwowym odwrocie.

Nysa oddychała nierówno.

Z góry miasto nie wyglądało na martwe — jeszcze nie. W wielu oknach paliło się światło, w niektórych telewizory rzucały na ściany migotliwe obrazy, a w kilku mieszkaniach ktoś wciąż próbował wykonywać gesty z innego świata: nalać herbaty, zamknąć drzwi na zamek, zadzwonić do kogoś, kto nie odbierał. Ulice jednak zaczynały pustoszeć w sposób, który nie miał nic wspólnego z nocą; samochody stały porzucone pod dziwnymi kątami, z otwartymi drzwiami i kluczykami w stacyjce, a na skrzyżowaniach migotały światła sygnalizacji, regulując ruch, którego już nie było.

Na parkingu przed komisariatem policyjnym stały radiowozy, nieruchome i puste, z wygaszonymi kogutami, jak zabawki porzucone przez dzieci, które nagle przestały się bawić. Drzwi budynku wisiały krzywo na zawiasach, odsłaniając wnętrze pełne chaosu, śladów walki i zapachu, który nie bierze się z potu ani alkoholu, lecz z ciała, które zostało przekroczone — martwego i jednocześnie w ruchu. To tam porządek pękł pierwszy, nie z hukiem, lecz z mokrym, tłumionym dźwiękiem, którego nikt nie potrafiłby potem dokładnie opisać.

Kilka ulic dalej, po drugiej stronie parku, szpital świecił jeszcze jaśniej.

Białe elewacje odbijały światło lamp, karetki stały na podjeździe z otwartymi tylnymi drzwiami, a jedna z nich miała rozmazane ślady dłoni na karoserii, jakby ktoś próbował wydostać się z wnętrza, zanim było za późno. W środku panował pozorny porządek — korytarze czyste, podłogi błyszczące, monitory pikające swoim spokojnym rytmem — lecz pod tą warstwą normalności coś już pracowało, coś, co nie znało procedur ani grafiku dyżurów.

Na oddziale ratunkowym jeden z parawanów był przewrócony, kroplówka kołysała się jeszcze lekko, a na kafelkach ciągnął się ślad, który urywał się nagle, jakby ciało, do którego należał, podniosło się i poszło dalej bez potrzeby ciągnięcia za sobą reszty. W salach, gdzie jeszcze niedawno szeptano i uspokajano pacjentów, rozlegały się teraz dźwięki nieregularne, pełne napięcia, zbyt niskie, by nazwać je krzykiem, i zbyt świadome, by uznać je za przypadek.

To tam apokalipsa nie zaczęła się od paniki, lecz od zaufania.

Od wyciągniętej ręki ratownika. Od lekarza, który pochylił się zbyt blisko.

Od przekonania, że ciało na łóżku jest nadal pacjentem.

Miasto nie wybuchło. Nie zapadło się w jednym momencie. Ono się rozszczelniało.

Granice pomiędzy tym, co znane, a tym, co nienazwane, puszczały powoli, jak stara taśma izolacyjna, a ludzie — ci, którzy jeszcze byli ludźmi — stali w oknach, na balkonach i w drzwiach swoich mieszkań, próbując zrozumieć, dlaczego noc zachowuje się inaczej niż wszystkie poprzednie, dlaczego dźwięki nie niosą się tak, jak powinny, i dlaczego instynkt, który przez lata kazał im się uspokajać, teraz krzyczał tylko jedno słowo: uciekaj.

W parkach, na skwerach i między blokami poruszały się już sylwetki, wychodzące z klatek schodowych, piwnic i sal szpitalnych, z miejsc, które miały leczyć, chronić i porządkować świat, a które teraz oddawały to, co przestało się mieścić w jakiejkolwiek definicji.

Nysa jeszcze nie wiedziała, że właśnie przestaje być miastem.

Ale posterunek już milczał. Szpital już nie pomagał. A ziemia pod nimi wszystkimi wiedziała to od dawna. Nysa była pierwsza.

Nie dlatego, że zasłużyła. Nie dlatego, że coś zrobiła gorzej niż inne miasta.

Po prostu znalazła się najbliżej pęknięcia.

A kiedy reszta kraju zacznie rozumieć, co się stało, dla tego miasta będzie już za późno.

AKT II

Pół roku później…


R1a2

Przestała liczyć dni w momencie, gdy zrozumiała, że cały świat, jaki jej pozostał, to życie dziecka, które mieściło się w jej ramionach, a cisza w domu nagle się zmieniła — jakby stała się płytsza.

Spojrzała oczami pełnymi miłości na swoją córeczkę. Ta leżała przy pochylonej ścianie, na prowizorycznej leżance stworzonej z hałdy starych ciuchów. Oddychała miarowo, delikatnie, jak to ma w zwyczaju taka krucha istota.

Zakończenia nerwów blisko pod skórą zdawały się wibrować, kiedy przeszła przez nie niewidzialna fala wywołana rozproszeniem zastanego powietrza. Niepokój tym wywołany obudził w niej dodatkowe pokłady instynktu macierzyńskiego.

Bezszelestnie, jakby lewitując, przystanęła obok całego swojego wszechświata. Poprawiła kocyk, delikatnie dłonią pogładziła małą po słomkowych blond włoskach. Rozczulonym wzrokiem posłała dziecku kolejne wyrazy bezgranicznej miłości.

Upewniła się, że sen ma twardy, a pozycja jest bezpieczna, po czym wróciła do włazu w podłodze, starając się, aby żaden krok nie naruszył starych belek. Nie mogła sobie pozwolić na żaden hałas. Zwłaszcza teraz, kiedy aura spokoju została nieodwracalnie zmącona.

Położyła się płasko brzuchem do podłogi i, kładąc głowę na prawym boku, przystawiła ucho. Nasłuchiwała w niemym napięciu.

Nauczyła się żyć i poruszać jak cień przez ostatnie miesiące. Zresztą już dużo wcześniej musiała opanować tę sztukę.

Jej życie nigdy nie było proste ani takie, jakie sobie wymarzyła. Dzieciństwo jeszcze jako tako mogła zaliczyć do w miarę radosnego. Problemy pojawiły się później, kiedy wcześniej niż inne dziewczyny w jej wieku musiała wejść w dorosłość.

Śmierć ojca zaraz po jej piętnastych urodzinach pozostawiła w rodzinnym domu pustkę — nie tylko z powodu jego braku, ale także tę namacalną w budżecie rodzinnym.

Jako kierownik miejscowego PGR-u przynosił do domu całkiem niezłą pensję. Taką, która starczała na godne przeżycie każdego miesiąca, a kunszt taty do kombinowania w bonusie objawiał się pełną lodówką mięsa, jajek i innych dobroci, o które w tamtych latach było ciężko.

Matka nie pracowała. Wypadek samochodowy, w którym została potrącona, częściowo przykuł ją do łóżka. Jej rola sprowadzała się więc do opieki nad matką, szkoły i pomocy w domu.

Po śmierci taty wszystko musiało zostać przewartościowane. Wybór między opieką nad mamą a przykładaniem się do nauki był ciężki, ale od początku znała jego rezultat.

Opuściła szkołę. I gdyby tylko wiedziała, że wystarczyło poczekać dodatkowe dwa miesiące, może późniejsze losy potoczyłyby się inaczej.

Bowiem po dwóch miesiącach od odejścia ojca śmierć upomniała się o drugiego rodzica.

Została sama.

Przygarnęła ją ciotka. Zabrała do miasta i obiecała zapewnić dach nad głową, coś do jedzenia i ciepłe łóżko, ale tylko do momentu, kiedy osiągnie pełnoletność. Na początek to wystarczyło, a zmiana otoczenia ze wsi na miasto pozwoliła szybciej poradzić sobie z podwójną żałobą.

Ciotka zaś w zamian za okazaną pomoc potrzebowała kogoś, kto posprząta, przyniesie, wyniesie, zaniesie, załatwi. Zwyczajnie zapragnęła mieć służącą — a łaskawy, choć przekorny los zesłał jej taką osobę.

Sama nie miała dzieci i nigdy nie nauczyła się czułości. Jedynie swoim sześciu kotom była w stanie okazywać miłość i uwielbienie.

Ciotka miała też drugą naturę. Bardziej mroczną. Posiadając spore kontakty w ówczesnej milicji, prowadziła działalność nie do końca zgodną z prawem.

W swoim drugim mieszkaniu stworzyła dobrze prosperującą melinę. Zysk był znakomity, tylko klientela czasem bywała natarczywa.

Któregoś dnia zaproponowała jej, zważywszy na to, że osiemnaste urodziny były tuż za rogiem, aby weszła z nią w „spółkę”.

Słowo „spółka” było równie puste jak butelki po wódce sprzedawanej z parapetu. Zwyczajnie potrzebowała służącej także w tym drugim mieszkaniu.

Wybór był prosty. Przyjęła propozycję.

Dni na melinie zwyczajnie niczym się od siebie nie różniły. Na hasło znane wtajemniczonym otwierała okno, brała gotówkę, a po paru chwilach wystawiała towar na zewnątrz. Ten znikał z pola widzenia ciekawskich oczu w okamgnieniu.

Jednak pewnego dnia rutyna została złamana. Hasło pasowało, ale gotówki już nie było. Zamiast niej — kartka z numerem telefonu i dopiskiem: zadzwoń pilnie.

W pierwszej chwili chciała to zlekceważyć i powiedzieć ciotce, że ktoś zrobił sobie głupi żart. Zreflektowała się i zdecydowała, że jednak zadzwoni pod ten numer.

Wieczorem, upewniwszy się, że prawna opiekunka już śpi, zakradła się cichutko niczym kot do przedpokoju. Pulsujący czerwonym kolorem aparat telefonu stacjonarnego zdawał się zachęcać do skorzystania ze swoich usług. Ściskając kartkę z numerem, zakręciła tarczę i, wziąwszy głęboki oddech, oczekiwała na połączenie.

Po drugiej stronie odezwał się przyjemny męski głos. Zaufała mu od razu. Wtedy była bardziej naiwna. Dopiero dużo później nauczyła się stanowczości i odróżniania kłamstwa od prawdy.

Na słowo „halo” wypowiedziane przez głos w krwistym aparacie odpowiedziała od razu, nie siląc się na zastanowienie. Potem wydarzenia potoczyły się lawinowo.

Tak poznała swojego przyszłego męża — i tyrana jednocześnie. To dzięki niemu poznała wytrzymałość swojego ciała na wszelkie wymyślne kary cielesne.

Spodobała mu się, kiedy kiedyś z kolegą przyszedł po wódkę. Ona nawet nie zwróciła na niego uwagi. Potem przychodził regularnie, aż w końcu zdecydował, że musi się z nią bliżej poznać.

Zafascynowała go jej uroda delikatnej blondynki o dużych migdałowych oczach i wydatnym biuście. Zakochał się w sposób niezdrowy. Dowiedziała się o tym pięćdziesiąt siniaków później — że ta miłość była chorobliwa i zepsuta — choć pierwsze dwa lata mogła uznać za prawie wymarzone.

Długo starali się o dziecko. Im bardziej starania nie przynosiły rezultatu, tym bardziej narastała w nim frustracja. Dokładnie dzień po pierwszej rocznicy ślubu dał jej upust. Z początku jeszcze przepraszał, ale im dalej w las, tym więcej brutalności.

Bił ją regularnie. Kiedy wracał z pracy, kiedy wracała z imprezy z kumplami albo po prostu wtedy, gdy wstał lewą nogą. Zawsze był jakiś powód. Ona z każdym następnym ciosem stawała się coraz silniejsza.

Czasem nawet prowokowała go do pobicia, ale tylko wtedy, kiedy wracał pijany w trupa. Bawiło ją, jak rzucał przekleństwami i wygrażał w chwili, kiedy robiła uniki. Tak trenowała swoją psychikę. Ciało było już dawno gotowe na ból.

Nie chciała odejść tylko dlatego, że ciotka wyłożyła sporą sumę na ich ślub. Bała się, że jeśli zostawi męża, ta zażąda zwrotu pieniędzy. Jakie to głupie — myślała — jednak trwała w tym przemocowym małżeństwie.

Chichot losu sprawił, że zaszła w ciążę. Dokładnie trzy lata temu. Nie wierzyła swojemu ciału, kiedy to jako pierwsze dało jej o tym znać. Wizyta u ginekologa potwierdziła wszystko.

Wychodząc z gabinetu, podjęła decyzję, że teraz już musi odejść. Mężowi nigdy nie powie o dziecku. Nie pozwoliłaby za nic dać mu skrzywdzić tego „paproszka”, jak pieszczotliwie nazwała powstające życie w jej brzuchu.

I teraz też nie pozwoli, żeby ktokolwiek, kto ośmielił się właśnie naruszyć jej przestrzeń, zrobił krzywdę paproszkowi.

Leżała i słuchała, ale ten zmysł nie był od wczoraj już tak ostry jak zawsze. Czuła zmiany zachodzące w organizmie. Najpierw starała się wyprzeć myśl, że jakże głupie i przypadkowe skaleczenie o stłuczoną butelkę poprzedniego dnia może być czymś więcej niż tylko delikatnym krwawieniem.

Nie mogła wiedzieć, że owa butelka, zanim spowodowała ranę na jej dłoni, posłużyła wcześniej za narzędzie mordu na zarażonym.

Teraz natomiast pozwoliła, żeby racjonalne wytłumaczenie rozgościło się w jej głowie.

Przytępiony słuch to nie wszystko. Uczucie podchodzących pod gardło wnętrzności. Fale gorąca i zimna naprzemiennie zalewające jej ciało. I najgorsze — dziwna lekkość, kiedy trzymała dziecko na rękach. Jakby to ono co parę chwil traciło kilogramy. Było jednak zgoła inaczej.

Koniec był bliski. I dziś rano zdecydowała, że paproszek odejdzie razem z nią. Przygotowała napój z wcześniej pogniecionych i roztartych leków nasennych. W chwili, w której uzna, że nie ma już odwrotu, poda płyn dziecku, a potem sama przywiąże się solidnie do skośnej belki.

Nie wyobrażała sobie, żeby po przemianie w to cholerstwo mogła pożreć własną córkę. A tak, kiedy się zmieni, będzie wciąż jej pilnowała. Na swój, tylko matce znany sposób, będzie przy niej nawet po śmierci. Miłość silniejsza od śmierci — tym się kierowała.

Długość solidnej liny dobrze wymierzyła. Tak, żeby na spokojnie sięgnąć włazu w razie gdyby kiedyś ktoś się tu pojawił. I jednocześnie na tyle krótko, żeby nie być za blisko posłania córki.

Dom nie był ich. Znalazła go, szukając schronu dla siebie i małej. Cicha dzielnica. Wszystkie inne wydawały się już splądrowane dużo wcześniej. O takim stanie rzeczy świadczyły powybijane okna na parterach, porozrzucane wszędzie meble, garnki i inne zwyczajne przedmioty.

Ten jednak zdawał się dla niej idealny. Duży, ceglany i — co najważniejsze — budzący zaufanie. Jakby sam swoją postawą zapraszał do środka. Skorzystała z tego zaproszenia i w ten sposób we dwie mieszkały już w nim parę tygodni.

Po zapasy wychodziła tylko wtedy, gdy mała spała. Starała się być szybka i zdecydowana. Nie potrzebowały dużo. Zresztą ona i tak większość pożywienia dawała dziecku. Sama jadła tylko tyle, aby oszczędnie funkcjonować.

Dała radę przetrwać wszystkie te miesiące. Poznała swoją kobiecą siłę nie w tamtych latach, kiedy przyjmowała kolejne ciosy od męża, tylko teraz — broniąc córki, uciekając, organizując naprędce broń, jedzenie, szukając schronienia w beznadziejnych momentach.

Dała radę. I była z siebie dumna. Jednocześnie zła — tak jak mąż. Takie niedopatrzenie i cały ten wysiłek rozsypie się jak domek z kart. Przerażające poczucie winy za swoją nieświadomą głupotę i horrendalna cena dwóch żyć…

Było ich trzech. Poruszali się sprawnie, ale miała wrażenie, że trochę chaotycznie. Jakby się spieszyli i wpadli tu przelotem. Może zaraz faktycznie się tak stanie. Oby. W głębi na to liczyła.

Ciało zaczynało drętwieć. Czas się kończył i nie chciała świadków na swoje odejście.

Tak. Na pewno trzech. Zdołała jeszcze rozróżnić sposób stawianych przez intruzów kroków. Dużo przeklinali. Głosy były stłumione, ale dało się wychwycić pojedyncze słowa. Zwłaszcza te powszechnie uznane za wulgarne. Jeden z nich był nad wyraz gadatliwy. Dziwne. Myślała, że w takich chwilach raczej powinni zachowywać ciszę. Tymczasem zdawali się nie przejmować robionym przez siebie hałasem.

Zacisnęła mocno powieki, słysząc jak paproszek delikatnie zakaszlał.

Boże, nie teraz — pomyślała. Błagam, nie teraz — szeptała w myślach, prosząc, żeby córka się nie obudziła.

Prośby zostały wysłuchane.

W takim razie muszą mieć jeszcze kogoś na zewnątrz. Na czatach. Wróciła do nasłuchiwania. Tylko że nie mogła się skupić. Tępy, przeszywający ból głowy rozszedł się do czoła i potylicy. Na skroniach wystąpiły kropelki potu. Czas naglił. Wypluła gęstą plwocinę. Wzdrygnęła się, widząc w małej kałuży krew wymieszaną z czymś zielonym i gęstym.

Rozdzielili się. Słyszała teraz ruchy z trzech różnych stron. Zero werbalnych komunikatów. Ktoś przesunął szafę w pomieszczeniu tuż pod nią. Dźwięk rozorał ciszę brutalnie, pozostawiając po sobie trwały ślad w psychice.

Instynktownie odwróciła głowę w stronę córki. Na szczęście nie obudziła się. Wypuściła ciężko przetrzymane powietrze przez nos.

Kolejny upiorny atak w jej głowie. Tym razem intensywniejszy. Bardziej złośliwy. Ludzko wredny wręcz. Przetrzymała go jednak, przygryzając wargi. Smak krwi, która zaczęła się z nich sączyć, był inny niż ten, do którego przez lata zdążyła się przyzwyczaić. Bardziej gorzki, niosący w sobie coś obcego. Jak złapanie czyjegoś konania w powietrzu. Informował o chorobie atakującej ze zdwojoną siłą.

Z najdalszego pomieszczenia względem jej pozycji — czyli kuchni — doleciał odgłos otwieranych szuflad i gramolących się o siebie sztućców. Proszę, idźcie już, tu nic nie ma — rozpaczliwie przesyłała tę myśl intruzom, licząc, że telepatia zadziała.

Ktoś krzyknął, nawołując dwóch pozostałych, aby zebrali się wokół niego. Szybko spojrzała na śpiące dziecko. Nie poruszyło się, dzięki Bogu.

Doczołgała się w stronę źródła rozmowy, licząc, że coś wyłapie. Decydowali chyba o następnym kroku. Kłócili się. Rozmowa była żywiołowa. Słuch stawał się coraz gorszy. Krew z nosa zaczęła jej się sączyć wstydliwie. W gardle czuła rozsypany worek piasku.

Dynamicznie przeszli na korytarz. Wyglądało na to, że zaraz odejdą. Pocieszyła się tą myślą.

I wtem do głowy wpadła jej inna. Absurdalna, mogłoby się wydawać. Ale czy na pewno?

Paproszek spał. Stanęła nad nim, odpuszczając dalsze nasłuchiwanie obcych. Życie zaczęło z niej teraz uciekać jak powietrze z balonu. Nogi sprawiały wrażenie uszytych z waty.

Wróciła myślą do pomysłu sprzed chwili. A gdyby tak…

Nie mogła dłużej pozwolić sobie na rozważania. Ostatkiem sił przywiązała się liną, ściskając ją mocno w pasie. Pociągnęła, sprawdzając, czy belka wytrzyma.

Podjęła decyzję…


R2a2


Boli — lekkie sapnięcie przerwało ciszę w pomieszczeniu.

Spojrzała na niego. Może to przez półmrok panujący w bunkrze, a może przez zmęczenie, nie dostrzegła w jego oczach bólu. Ale wiedziała, że tam jest. Że nie daje mu odpocząć. Ścisnął jego ciało i trzymał mocno, jakby się nim żywił.

— Jeszcze chwila i przestanie — próbowała być delikatna. I wychodziło jej to.

— Wiesz… — zaczął, ale nagłe kaszlnięcie urwało mu słowa.

Dotknęła jego czoła i nachyliła się nad nim. Tak blisko, że prawie dotykali się czołami.

— Ostatni raz bałem się tak bardzo jak teraz… — słowa opuszczały jego gardło niespiesznie. — Jak była powódź…

Chciała mu przerwać. Żeby się nie męczył. Ale w tej samej chwili upomniała się w myślach, że może to lepiej, że mówi. Może to znak, że jego świadomość wciąż tu jest i ciało dzięki temu podejmuje walkę.

— Wtedy miałem siedem lat — szeptał, jakby wyjawiał jej największą tajemnicę.

Odruchowo skinęła głową, zachęcając, by mówił dalej.

— Byliśmy tylko z mamą w domu, a tato… — przerwał, łapiąc powietrze. — Tato wtedy wyjechał.

Pauza.

Krzysiek, który siedział na plastikowej skrzynce po piwie na drugim końcu pomieszczenia, nadstawił uszu. Jeszcze przed chwilą udawał, że ta sytuacja nie ma miejsca. Gorliwie czyścił metalowy kubek. Ale słowa o powodzi obudziły w nim przykre wspomnienia.

Andrzej warował przy głównym wejściu do bunkra. Myślami był gdzieś pomiędzy bunkrem a swoim, tylko sobie znanym światem. Ktoś postronny mógłby powiedzieć, że chłopak w ogóle nie interesuje się tym, co się tu dzieje. Ale interesował się. Nie potrafił jednak werbalizować myśli tak, jakby chciał. Nie potrafił skupić ich w jeden punkt i przenieść na język. Zawsze coś stało na przeszkodzie.

Tymczasem Monika niezauważalnie przelała wodę do kubka i podsunęła Marcinowi do ust.

— Napij się — poprosiła matczynym głosem.

Z trudem podniósł głowę. Tylko zwilżył usta, po czym zakaszlał chrapliwie, niczym starzec.

Pomogła mu odłożyć głowę z powrotem na prowizoryczną poduszkę. Poprawiła na nim szary, filcowy koc. Sprawdziła wierzchem dłoni jego czoło. Gdyby to było fizycznie możliwe, poczułaby, że skóra została poparzona.

Odwróciła głowę w stronę Krzyśka, który przyglądał się jej zmartwionym wzrokiem. Wydała nieme polecenie ruchem oczu. Zrozumiał od razu. Wiedział, że to nie ma sensu, ale mimo to wstał i przeszedł do drugiego pomieszczenia, pełniącego rolę magazynku, apteczki i spiżarni.

Doskonale wiedział, że nie znajdzie tam niczego przydatnego. Ona też to wiedziała. Chciała tylko, żeby przez kilka chwil nie musiał patrzeć na kolegę. Żeby zajął czymś myśli.

Grupa poszukiwaczy była w terenie już od ponad trzech godzin. Modliła się, żeby znaleźli cokolwiek. Najbliższą okolicę dawno przeszukali, ale zazwyczaj działali w pośpiechu. Zawsze była nadzieja.

I wiedziała, że nie wrócą z pustymi rękami. Nie teraz. Sytuacja była zbyt poważna, żeby Tomek i reszta odpuścili.

Tomek. Westchnęła na samo imię. Łączyła ich tylko przynależność do grupy, a dzieliło wszystko inne. Ścierali się przy każdej decyzji. Wkurzał ją ten chudy, wyprany z empatii gość. Zawsze kalkulował. Zawsze „dobro grupy” ponad człowiekiem.

Z zamyślenia wyrwało ją sykniecie Marcina. Wyglądał bezbronnie.

— Może spróbuj zasnąć — szepnęła.

Pokiwał głową. Bał się snu. Bał się, że może trwać wiecznie.

— Byliśmy tylko z mamą… — wrócił do opowieści. — Mieszkaliśmy na piętrze, a mimo to bałem się, że woda nas zaleje… Ale nie zalało. Wszyscy panikowali, tylko nie Piotrek. On był… — urwał. — Był odważny. Wiedziałem, że mnie obroni.

Słowa zawisły pod sufitem.

Krzysiek wrócił, kręcąc głową.

— Teraz brat też cię obroni — powiedziała Monika.

Uśmiechnął się słabo.

— Jeszcze trochę i wrócą…

— Wrócą. Będzie dobrze.

— To takie głupie… — mruknął. — Że od małej rany w stopie…

Zamilkła.

— Jaka rana?

Nie czekała na odpowiedź. Zdjęła mu but. Skarpeta była brunatna, przesiąknięta.

— Gwóźdź… — wyszeptał. — Na zwiadzie…

Zamknął oczy.

— Marcin! — prawie krzyknęła.

Nie odpowiedział.

— Chyba zasnął — odezwał się Krzysiek.

— Leć po wodę. Wszystko, co mamy.

— Tomek zabronił…

„Sram na niego i jego zakazy” — prychnęła.

— Jak chcesz — odpowiedział i poszedł w ślad za Andrzejem.

Monika tymczasem zdjęła Marcinowi spodnie. Nie zauważywszy żadnych zmian na nogach, sięgnęła po leżącą nieopodal butelkę wódki. Nie służyła do rozluźniania napiętej sytuacji w bunkrze. Była środkiem dezynfekującym. Alkohol do picia nie wchodził w grę — mógł narazić wszystkich na jeszcze większe niebezpieczeństwo. Kto wie, co by się stało, gdyby ktoś pod wpływem zdecydował się na jakieś głupie zachowanie. Odwaga po alkoholu była złudna. Wiedzieli to i trzymali go wyłącznie do celów sanitarnych.

Oblała sobie jedną dłoń alkoholem, potem drugą. Następnie, nie żałując reszty, wylała zawartość butelki na zranioną stopę Marcina. Pieczenie po nagłym kontakcie alkoholu z poharataną skórą błyskawicznie przywróciło go do świata żywych.

Stęknął, zaciskając oczy i wargi.

— Co… co robisz… — wysyczał chropowato.

Nie spojrzała na niego. Była skupiona wyłącznie na ranie.

— To wszystko, co mamy — krzyknął Ribok, odkładając obok zgrzewkę wody mineralnej w plastikowych butelkach. Andrzej dołożył jeszcze żeliwny, pięciolitrowy garnek z deszczówką, którą zbierali do celów higienicznych.

— Odkręcaj każdą po kolei i odkładaj obok — rozkazała.

— A ty leć po czyste bandaże, jeśli jeszcze jakieś są — zwróciła się do Andrzeja. — Deszczówka się nie przyda. Nie wiadomo, jaki syf w niej pływa.

— Mam odnieść? — Andrzej odezwał się po raz pierwszy, a jego pytanie niemal wytrąciło ją z równowagi.

Już miała posłać w jego stronę wiązankę przekleństw, ale w ostatniej chwili przypomniała sobie, że ten chłopak po prostu taki jest. Jego małomówność i dziwaczne pytania nie były zamierzone. To było jego przekleństwo.

— Nie teraz. Potem odniesiesz — powiedziała, siląc się na spokój i serdeczny uśmiech.

— Tam, gdzie było? — upewnił się.

Poczuła, jak w środku coś zaczyna w niej kipieć. Mimo to tylko przytaknęła.

— Wszystkie odkręcone — zameldował Krzysiek. — Co jeszcze?

— Na razie nic — odpowiedziała, zaczynając polewać wodą ranę Marcina. — Będę obmywać, aż uznam, że jest okej.

— To pewnie jakiś tężec — rzucił, stojąc nad nią bezczynnie.

— Oby nie. Woda i bandaże by na to nie pomogły.

— Antybiotyk by pomógł — dodał. — Ale nie mamy już nic.

— Wracaj pod drzwi. Może zaraz wrócą — powiedziała tonem nieznoszącym sprzeciwu.

— Czytałem kiedyś o tężcu i sepsie…

— Krzysiek! — ryknęła. — Pod drzwi.

Trzecia butelka została opróżniona. Stopa Marcina zaczęła wyglądać jak stopa zdrowego człowieka. Mała, zaczerwieniona, okrągła ranka znajdowała się dokładnie na środku podeszwy. Wyglądała niewinnie. Jak ukąszenie komara.

Skąd taka reakcja organizmu? — zastanawiała się, jednocześnie rozrywając opakowanie bandaża przyniesionego przez Andrzeja.

Stał obok, nie wiedząc, co robić dalej. Zadanie zostało wykonane. Teraz przeszedł w tryb czuwania, czekając na kolejne polecenie. Sam nie potrafił go sobie znaleźć, a dynamiczne sytuacje sprawiały, że gubił się we własnych myślach. A gdy się gubił, jego ciało wpadało w coś na kształt paraliżu.

Stał więc bez słowa, patrząc tępo na Monikę, która uwijała się jak w ukropie.

— Dobra — powiedziała w końcu, choć nie było jasne, do kogo.

— Krzysiek! Jest jakiś ruch?

— Żyłka dalej napięta jak baranie jaja — odkrzyknął.

Wędkarska żyłka poprowadzona od głównych drzwi, przez niewielką dziurkę przy górnej framudze, wychodziła na zewnątrz i biegła w stronę najbliższego drzewa. Umieszczona była na wysokości około dwóch metrów — tak, by nikt przypadkowy w nią nie wszedł. Półprzezroczysta, w dzień prawie niewidoczna, nocą całkowicie.

Na ten pomysł wpadł Major. Miał to być system komunikacji. Gdy ktoś opuszczał bunkier, zamykające się drzwi naciągały precyzyjnie wymierzoną żyłkę. Przy powrocie wystarczyło pstryknąć drugi koniec, ten przymocowany do drzewa, niczym strunę. Delikatne drgnięcie informowało wartownika przy drzwiach o powrocie swoich. Proste. I jak dotąd niezawodne.

— Andrzej — zwróciła się do niego najspokojniej, jak potrafiła — zmień Riboka przy drzwiach. Potrzebuję go tutaj.

— Idę — odezwał się. — Co mam zrobić? — zapytał, gdy przykucnął obok niej.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 45.68
drukowana A5
za 93.23