E-book
15.75
drukowana A5
30.75
Sekret którego nie powiedzieli ci w sekrecie

Bezpłatny fragment - Sekret którego nie powiedzieli ci w sekrecie


Objętość:
66 str.
ISBN:
978-83-293-0188-6
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 30.75

Krzysztof Trybulski

Strona autora: www.KrzysztofTrybulski.pl

OD AUTORA. NIE CHCĘ ODBIERAĆ CI MARZEŃ

Ta książka nie powstała po to, żeby wyśmiać ludzi, którzy wierzą w lepsze jutro. Samo pragnienie zmiany jest czymś dobrym. Zanim człowiek zacznie szukać nowej pracy, otworzy firmę albo podejmie trudną rozmowę, zwykle najpierw wyobraża sobie, że jego życie mogłoby wyglądać inaczej. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy obraz przyszłości bierze za dowód, że przyszłość już się zmienia.

Możesz przez godzinę powtarzać, że jesteś bogaty. Potem przychodzi wiadomość o zaległej płatności. Bank nie zapyta, czy wypowiadałeś słowa z przekonaniem. Zapyta, czy na koncie są pieniądze. To nie jest argument przeciw nadziei. To przypomnienie, że rzeczywistość ma własne zasady, a jedną z nich jest konieczność podejmowania działań.

Nie musisz wybierać między marzeniem a rozsądkiem. Możesz mieć wielki cel i mały, konkretny plan na dzisiaj. Możesz wierzyć, że zasługujesz na dobre życie, i jednocześnie sprawdzać ceny, ćwiczyć umiejętności, liczyć koszty i przyjmować odmowę. Możesz zachować pozytywne nastawienie, nie udając, że trudności nie istnieją.

W kolejnych rozdziałach będziemy oddzielać zdania, które dobrze brzmią, od zachowań, które naprawdę mogą coś zmienić. Będziemy mówić o wydatkach, pracy, sprzedaży, odwadze, konsekwencji, błędach i odpoczynku. Nie obiecuję bogactwa w trzydzieści dni. Nikt uczciwy nie może go zagwarantować. Obiecuję za to jasny sposób patrzenia na problem: kiedy coś nie działa, zamiast obwiniać własne myśli, poszukasz przyczyny, którą da się zbadać i poprawić.

Rozdział 1. MARZENIE NIE JEST PLANEM

Wyobraź sobie dwie osoby stojące przed zamkniętymi drzwiami. Obie chcą wejść do środka. Pierwsza siada na krześle i przez godzinę wizualizuje otwierający się zamek. Druga sprawdza klamkę, szuka klucza, dzwoni do właściciela i pyta o możliwość wejścia. Nie wiemy, której się uda. Wiemy jednak, że druga zwiększa liczbę sposobów, dzięki którym może osiągnąć cel. Ta różnica ma znaczenie w sprawach dużo większych niż drzwi.

Wiele popularnych porad na temat sukcesu zaczyna się od wyobraźni. Masz zobaczyć siebie w wymarzonym domu, poczuć zapach nowego samochodu i zachowywać się tak, jakby pieniądze już do ciebie należały. Taki obraz może dodać energii. Kiedy wiesz, po co wstajesz rano, niektóre obowiązki wydają się lżejsze. Ale wyobraźnia nie wykonuje telefonu, nie przygotowuje oferty i nie zdobywa kwalifikacji. To musisz zrobić sam albo z pomocą innych ludzi.

Pomyliliśmy dwa różne pytania: „Czego chcę?” i „Co zrobię?”. Pierwsze dotyczy pragnień. Drugie dotyczy zachowania. Można doskonale znać odpowiedź na pierwsze i przez wiele lat nie odpowiedzieć na drugie. Ktoś chce zarabiać więcej, ale nie sprawdza ofert zatrudnienia. Ktoś marzy o własnym sklepie, lecz nigdy nie pyta potencjalnych klientów, czego potrzebują. Ktoś chce wyjść z długów, ale nie otwiera listów z banku, bo boi się liczb.

Nie potrzeba skomplikowanej filozofii, żeby zobaczyć problem. Wynik zależy również od warunków, umiejętności, zdrowia, dostępnych środków i szczęścia, a nie tylko od decyzji. Działanie nie daje pewności sukcesu. Zwykle jednak dostarcza informacji, których nie uzyskasz, pozostając w miejscu. Po nieudanej rozmowie możesz poprawić argumenty. Po pierwszej sprzedaży możesz zapytać klienta, co zadecydowało o zakupie. Po miesiącu zapisywania wydatków widzisz, gdzie rzeczywiście znikają pieniądze.

Zapisz swoje najważniejsze marzenie jednym prostym zdaniem. Następnie odpowiedz na trzy pytania. Co musiałoby być prawdą, żeby cel się spełnił? Na które z tych spraw mam wpływ? Jaką najmniejszą czynność mogę wykonać w ciągu dwudziestu czterech godzin? Jeżeli marzysz o dodatkowym tysiącu złotych miesięcznie, nie wpisuj „przyciągnę tysiąc”. Zapisz raczej „sprawdzę, za jakie usługi ludzie obecnie płacą” lub „porozmawiam z trzema osobami o problemie, który umiem rozwiązać”.

Ludzie często odkładają ruch, ponieważ plan wydaje się zbyt mały. W porównaniu z domem nad morzem wysłanie jednego maila rzeczywiście wygląda mizernie. Ale dom i mail nie są konkurentami. Dom jest kierunkiem. Mail może być pierwszym krokiem na drodze, którą dopiero poznajesz. Mały krok nie udaje wielkiego zwycięstwa. Pozwala przestać być wyłącznie widzem własnej przyszłości.

Jest jeszcze jedna pułapka: czas poświęcony na planowanie może sprawiać wrażenie pracy. Kolorowe notatniki, tablice celów i aplikacje potrafią dać miłe poczucie porządku. Nie ma w nich nic złego, dopóki służą wykonaniu zadań. Jeżeli jednak od poniedziałku do piątku ustawiasz nowe cele, a w sobotę nie potrafisz wskazać ani jednej rozmowy, próby lub gotowej rzeczy, masz rozbudowany rytuał zamiast procesu.

Zamiast pytać wieczorem, czy mocno wierzyłeś w swój sukces, zapytaj: „Co dzisiaj zrobiłem, czego wczoraj jeszcze nie było?”. Odpowiedź może brzmieć: poznałem stawkę rynkową, poprawiłem CV, wykonałem pierwszy szkic, wystawiłem przedmiot, porównałem dwie oferty. Drobne rzeczy nie zawsze przynoszą szybkie pieniądze. Budują jednak rzeczywisty kontakt z celem. Marzenie wskazuje północ. Nogi muszą przejść drogę.

Rozdział 2. CO AFIRMACJE MOGĄ, A CZEGO NIE MOGĄ

Afirmacja jest zdaniem powtarzanym po to, żeby skierować uwagę na określoną myśl. Możesz mówić sobie: „Potrafię uczyć się nowych rzeczy”, „Nie muszę być idealny, żeby zacząć” albo „Mam prawo poprosić o uczciwe wynagrodzenie”. Takie zdania czasem pomagają oswoić stres lub przypomnieć sobie o celu. Nie są jednak mechanizmem, który przenosi pieniądze z cudzej kieszeni do twojej.

Gdy ktoś powtarza „Jestem milionerem”, choć ma na koncie kilkadziesiąt złotych, może odczuwać chwilową przyjemność. Może również poczuć wstyd, bo wie, że wypowiadane słowa nie pasują do faktów. Reakcje ludzi są różne. Dlatego warto badać nie tyle, czy hasło brzmi imponująco, ile czy pomaga ci zrobić coś pożytecznego. Jeśli zdanie zwiększa odwagę potrzebną do rozmowy o podwyżce, może być przydatne. Jeśli zastępuje rozmowę, staje się przeszkodą.

Spróbuj zamienić deklaracje tożsamości na zdania związane z działaniem. Zamiast „Pieniądze przychodzą do mnie łatwo” powiedz „Mogę nauczyć się proponować wartościową usługę i sprawdzać, czy ktoś chce za nią zapłacić”. Zamiast „Nigdy się nie boję” wybierz „Mogę zrobić małą rzecz mimo obawy”. Zamiast „Każdy dzień kończy się sukcesem” użyj „Po każdej próbie mogę wyciągnąć jeden wniosek”. Te formuły nie brzmią jak zaklęcia. To ich zaleta. Dają się porównać z zachowaniem.

Zwróć uwagę na różnicę między pocieszeniem a informacją. Kiedy przyjaciel mówi „Dasz radę”, może cię wesprzeć. Nie przekazuje jednak wiadomości, że bank zaakceptował kredyt albo że klient podpisał umowę. Podobnie wewnętrzny głos może być życzliwy, ale nie powinien udawać księgowego. Swoje emocje i swoje saldo sprawdzaj osobno. Jedno dotyczy przeżywania, drugie stanu faktycznego.

W reklamach rozmaitych metod rozwoju osobistego pojawia się sugestia, że brak efektów oznacza niewystarczającą wiarę. To bardzo wygodne dla sprzedawcy. Gdy klientowi nie wyjdzie, można powiedzieć, że nie wierzył dostatecznie mocno, źle wizualizował lub wysyłał niewłaściwą energię. Taki argument trudno sprawdzić, bo każde niepowodzenie staje się dowodem winy odbiorcy. Zamiast przyjmować tę logikę, pytaj o konkretne warunki i mierzalne wyniki.

Ktoś może jednak odpowiedzieć: „A mnie afirmacje pomogły”. Nie trzeba mu zaprzeczać. Być może dzięki codziennemu rytuałowi przestał unikać trudnych rozmów. Być może zaczął się uczyć, ćwiczyć i zgłaszać po zlecenia. Wtedy warto zauważyć wszystkie elementy historii, nie tylko wypowiadane słowa. Nie twórzmy fałszywego sporu. Pozytywny dialog z samym sobą i praktyczne działanie mogą współistnieć. Problemem jest twierdzenie, że pierwsze automatycznie zastąpi drugie.

Możesz przeprowadzić prosty osobisty eksperyment. Przez tydzień rano powiedz jedną wspierającą, wiarygodną myśl, a potem wykonaj określone zadanie. Zapisz, czy zadanie zrealizowałeś i co ci przeszkodziło. Następnego tygodnia skup się na tej samej czynności, ale bez specjalnego rytuału. Nie będzie to naukowy test ostatecznie rozstrzygający działanie afirmacji. Pomoże ci jednak zauważyć, co dla ciebie ma praktyczną wartość, a co jest tylko przyjemnym dodatkiem.

Najważniejsza zasada brzmi: zdanie nie jest dowodem. Jeżeli mówisz, że jesteś odważny, nie musisz od razu rzucać pracy i otwierać firmy. Możesz wykonać niewielki ruch, którego wcześniej unikałeś. Jeśli mówisz, że dbasz o finanse, zajrzyj do rachunków. Jeżeli wierzysz w nowy początek, ustal godzinę pierwszej próby. Używaj słów jak narzędzi, a nie jak wymówek.

Rozdział 3. RACHUNKI SĄ NIEPRZYJEMNE, ALE UCZCIWE

Na stole leżą trzy koperty. Jedna zawiera rachunek za prąd, druga wezwanie do zapłaty, trzecia ofertę zakupową. Nie otwierasz żadnej, bo obawiasz się, że zobaczysz kwoty, z którymi nie potrafisz sobie poradzić. Przez kilka dni możesz udawać, że problem nie istnieje. Kwoty jednak od tego nie znikną. Mogą natomiast pojawić się opłaty, terminy i kolejne trudne wiadomości. Odkładanie kontaktu z faktami jest szczególnie kosztowne właśnie wtedy, gdy pieniędzy brakuje.

Pierwszym zadaniem nie jest zwiększenie przychodu. Pierwszym jest poznanie sytuacji. Weź kartkę lub otwórz zwykły arkusz. Zapisz, ile pieniędzy rzeczywiście masz dzisiaj, ile przyjdzie w przewidywalnym terminie i jakie płatności czekają cię w najbliższym miesiącu. Oddziel kwoty pewne od spodziewanych. „Klient chyba zapłaci” nie jest tym samym co „przelew już wpłynął”. „Może coś sprzedam” nie powinno pokrywać w tabeli czynszu, który trzeba opłacić jutro.

Podziel wydatki na trzy grupy: konieczne do podstawowego funkcjonowania, ważne, ale możliwe do zmiany, oraz całkowicie dobrowolne. Jedzenie, mieszkanie, niezbędne leczenie czy dojazd do pracy są inną kategorią niż kolejna subskrypcja. To nie znaczy, że trzeba żyć bez radości. Chodzi o świadomą kolejność. Gdy sytuacja jest napięta, nie ma sensu kupować nowego kursu motywacyjnego, jeśli zagraża to opłaceniu podstawowych potrzeb.

Sam spis wydatków bywa zaskakujący. Nie dlatego, że człowiek jest głupi, lecz dlatego, że pamięć nie została stworzona do prowadzenia księgowości. Łatwo pamiętamy jeden duży zakup i zapominamy o dwunastu małych. Dwadzieścia złotych wydane kilka razy w tygodniu może dać znaczącą sumę w miesiącu. Z drugiej strony nie każdy problem da się rozwiązać rezygnacją z kawy. Jeśli dochód jest za niski w stosunku do podstawowych kosztów życia, potrzebne będą większe zmiany po stronie przychodu, warunków zobowiązań albo dostępnego wsparcia.

Jeżeli nie możesz opłacić zobowiązania na czas, wcześniejszy kontakt z wierzycielem bywa lepszy niż milczenie. Zapytaj o dostępne możliwości rozłożenia płatności, zmianę terminu czy inne rozwiązania. Nie obiecuj kwoty, której realnie nie masz z czego zapłacić. Zachowuj potwierdzenia ustaleń. W przypadku długów i sporów prawnych warto uzyskać poradę od kompetentnego doradcy lub prawnika. Samodzielne negocjacje nie zawsze wystarczą, ale unikanie informacji rzadko pomaga.

Prawdziwe liczby pozwalają zmienić język. Zamiast „Moje finanse są katastrofą”, możesz powiedzieć: „W tym miesiącu mam niedobór o konkretnej wysokości, a dwie płatności przypadają przed wypłatą”. To nadal może być trudne. Jest jednak opisem problemu, z którym można pracować. Można sprawdzić, co da się przesunąć, z czego zrezygnować, komu wcześniej wyjaśnić sytuację, jak zwiększyć przychód. Niewyraźny lęk zamienia się w listę spraw.

Nie myl porządkowania finansów z ocenianiem własnej wartości. Ludzie znajdują się w trudnych sytuacjach z wielu powodów: utraty pracy, choroby, kryzysu gospodarczego, nieudanej inwestycji, nadmiernych wydatków czy niespodziewanych kosztów. Każda historia ma własne szczegóły. Tabela nie ma cię osądzać. Ma pomóc podjąć lepszą następną decyzję. Nie jesteś liczbą na wyciągu, ale bez poznania tej liczby trudno rozsądnie planować.

Na koniec dzisiejszego dnia zrób tylko jedno: otwórz wszystkie pisma dotyczące pieniędzy i ułóż je według terminów. Nie musisz rozwiązać wszystkiego tego samego wieczoru. Jeśli czujesz przeciążenie, poproś zaufaną osobę o obecność podczas porządkowania. Pierwsza wygrana nie polega na tym, że nagle masz dużo pieniędzy. Polega na tym, że zaczynasz znać prawdę i przestajesz oddawać decyzje przypadkowi.

Rozdział 4. WARTOŚĆ, ZA KTÓRĄ KTOŚ CHCE ZAPŁACIĆ

Wyobraź sobie, że umiesz wspaniale układać kolorowe kamienie. Robisz to szybko i z pasją. Czy ludzie na pewno będą za to płacić? Niekoniecznie. Twoja umiejętność ma dla ciebie znaczenie, ale klient musi mieć powód, żeby wydać pieniądze. Może potrzebować ozdoby, prezentu, usługi artystycznej albo nauki tej techniki. Dopiero kiedy potrafisz połączyć swoją pracę z czyjąś potrzebą, pojawia się możliwość wymiany.

To jedna z najprostszych i jednocześnie najtrudniejszych prawd o zarabianiu: zapłata zwykle pojawia się dlatego, że ktoś uznaje konkretną ofertę za wartą swojej ceny. Nie dlatego, że bardzo pragniesz przychodu. Klient nie musi wiedzieć, ile godzin poświęciłeś na afirmacje. Chce zrozumieć, co otrzyma, dlaczego jest mu to potrzebne i czy może ci zaufać. To nie czyni go bezdusznym. Po prostu sam odpowiada za własne pieniądze.

Zacznij więc nie od pytania „Jak szybko zostać bogatym?”, lecz od pytania „Jaki problem potrafię rozwiązać?”. Przykłady mogą być małe: naprawa drobnych usterek, uporządkowanie dokumentów, korekta tekstu, montaż prostego filmu, lekcje obsługi komputera, pomoc w organizacji przeprowadzki, przygotowanie posiłków zgodnie z przepisami. Każda z takich usług wymaga innego przygotowania i spełnienia odpowiednich przepisów, ale zasada pozostaje podobna. Liczy się rezultat ważny dla odbiorcy.

Nie zgaduj potrzeb wyłącznie zza biurka. Porozmawiaj z ludźmi, których miałaby dotyczyć twoja oferta. Zapytaj, z czym mają kłopot, jak rozwiązują go dziś, co ich w obecnym rozwiązaniu denerwuje i ile kosztuje ich czas albo obecna usługa. Nie zaczynaj od nachalnego „Kupiłbyś mój produkt?”. Ludzie często chcą być mili i odpowiadają twierdząco. Więcej dowiesz się o zachowaniu, które już miało miejsce, niż o deklaracji składanej dla uprzejmości.

Pamiętaj o cenie. Praca warta dla klienta sto złotych może kosztować ciebie sto pięćdziesiąt złotych, jeśli potrzebujesz materiałów, dojazdów, narzędzi i wielu godzin. Wtedy nawet zainteresowanie nie oznacza dobrego biznesu. Oblicz koszty wykonania pojedynczego zlecenia, uwzględnij podatki oraz własny czas i zastanów się, czy cena pozostawia rozsądny margines. Nie licz przychodów tak, jakby były zyskiem. To podstawowa pomyłka prowadząca do niepotrzebnego rozczarowania.

Dobrym sposobem na ograniczenie ryzyka jest mały test. Zanim zainwestujesz oszczędności w nową markę, przygotuj opis usługi i spróbuj dotrzeć do pierwszych zainteresowanych. Zanim zamówisz duży nakład produktu, sprawdź, czy istnieją rzeczywiste zamówienia. Zanim zapłacisz za drogą reklamę, upewnij się, że oferta jest zrozumiała i że potrafisz wykonać obiecaną pracę. Test nie zawsze udaje się za pierwszym razem. Ma jednak dużo niższy koszt niż wielkie przedsięwzięcie zbudowane na domysłach.

Odmowa nie mówi automatycznie, że jesteś bezwartościowy. Może oznaczać, że klient nie potrzebuje usługi, nie ufa nowej firmie, nie ma pieniędzy albo znalazł lepsze rozwiązanie. Poproś o informację zwrotną, ale nie wymagaj od ludzi tłumaczenia się z każdej decyzji. Po kilku próbach poszukaj wzoru. Czy wszyscy pytają o tę samą cechę? Czy nie rozumieją ceny? Czy problem naprawdę istnieje? Każda odpowiedź może poprawić ofertę.

Nie każda pasja musi stać się biznesem. Czasami lepiej zachować hobby jako źródło przyjemności, a dochód budować na umiejętności, na którą istnieje zapotrzebowanie. Nie jest to kapitulacja wobec marzeń. To sposób, by nie zmuszać każdej przyjemności do zarabiania. Jeśli jednak odkryjesz realną potrzebę, przetestujesz rozwiązanie i dostarczysz dobrą usługę, pieniądze mogą stać się skutkiem pożytecznej wymiany, a nie nagrodą za samo pragnienie.

Rozdział 5. NIE POTRZEBUJESZ IDEALNEGO POCZĄTKU

W poniedziałek zaczynasz naukę nowego zawodu. Już we wtorek trafiasz na film człowieka, który twierdzi, że bez drogiego sprzętu nie warto nawet próbować. W środę oglądasz poradnik o idealnej stronie internetowej. W czwartek szukasz nazwy marki. W piątek wybierasz kolory logo. Po tygodniu masz dużo pomysłów i ani jednego ćwiczenia ukończonego od początku do końca. To częsty sposób, w jaki przygotowania zajmują miejsce pracy.

Wysoka jakość jest ważna, zwłaszcza tam, gdzie błąd może zaszkodzić innym. Nie oznacza to jednak, że każdy pierwszy krok musi wyglądać jak efekt dziesięciu lat doświadczenia. Jeżeli uczysz się pisać, przygotuj pierwszy krótki tekst. Jeśli poznajesz montaż, wykonaj trzydziestosekundowy film z legalnie pozyskanych materiałów. Jeżeli chcesz sprzedawać usługi, przygotuj uczciwy opis tego, co już umiesz, bez udawania eksperta. Wybieraj zadania odpowiednie do poziomu i nie podejmuj pracy wymagającej uprawnień, których nie masz.

Perfekcjonizm często występuje w eleganckim przebraniu. Mówisz, że musisz być przygotowany, a w środku boisz się, że ktoś oceni próbę. Wtedy kolejne szkolenie daje poczucie bezpieczeństwa, bo dopóki się uczysz, nie musisz pokazywać rezultatu. Wiedza jest potrzebna. Ale przychodzi moment, gdy dopiero wykonanie zadania ujawni twoje braki. Ta informacja nie jest porażką. To materiał do dalszej nauki.

Ustal minimalną wersję działania. Nie chodzi o niedbałą pracę dla klienta, lecz o rozsądny etap ćwiczeń. Zamiast pisać książkę od razu, stwórz konspekt i jeden zamknięty rozdział. Zamiast obiecywać pełną obsługę marketingową, wykonaj przykładową analizę publicznie dostępnej strony. Zamiast zakładać skomplikowany sklep, zweryfikuj popyt na niewielką ofertę zgodnie z prawem. Każda próba powinna mieć jasny początek i koniec.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 30.75