E-book
13.65
drukowana A5
21.84
przyStań i inne opowiadania

Bezpłatny fragment - przyStań i inne opowiadania


Objętość:
131 str.
ISBN:
978-83-8221-295-2
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 21.84

Déjà vu

„Magda, gdzie ty jesteś?!”

Biegiem, ścieżką za dom, potem wzdłuż płotu, pomiędzy jabłonki, czereśnie i śliwy; dalej dróżką do szosy. Rozglądałem się — byłem Światowidem.

„Magda!”

Mijały mnie samochody, motocykliści, dziewczyny na rowerach; lekko siąpił deszcz; letnia duchota oblepiała ciało.

„Madzia!”

Nigdzie jej nie było.

Może za pasieką? Ale do pasieki kawał drogi.

Pędziłem bez wytchnienia. Ten cholerny Osuch! Na pewno uciekła do niego, do tego miodu, pszczółek, zapachu drewna i kleju stolarskiego; na bank tam była.

„Madzia! Cholera, Madzia, nie rób mi tego! Dwa słowa za dużo, a ty już lecisz do Osucha?!”

Potknąłem się, prawie wywróciłem. Oparłem dłonie na kolanach, sapiąc głośno. Chwila wytchnienia. Zbiórka myśli — wszystkie baczność! Kolejno odlicz! Gdzie jest Magdalena? No, gdzie?! Raz, dwa, trzy…!

Minął mnie żółty, zachlapany błotem pick-up Osucha. Za kierownicą siedział on sam. Tyle zauważyłem. Adrenalina grzmiała we mnie, waliła piorunami, ale na sto procent Magdy przy nim nie widziałem. Przecież nie schowałby jej na pace pod płachtą! Czyli pewnie zwiała do miasta; siedzi teraz w Pizzerii wpatrzona w szklankę z piwem wymieszanym z colą. Może myśli, że dobrze byłoby zapalić. Może ma nadzieję, że Osuch wejdzie, przysiądzie się, spędzą romantyczne chwile wśród aromatów czosnku, bazylii, oregano; odkroją mnie jak przypalone ciasto i zostawią na talerzach z resztkami sosu.

Trzeba było się spieszyć, działać.

Złapałem okazję — jakiś młody student. Usiłował zagadywać, nie reagowałem. Nawet nie rozumiałem, co mówił. Wysiadłem koło Parku, bo między krzewami jaśminu mignęła mi blond burza włosów nad oparciem ławki, wypisz, wymaluj Magda. Siedziała z Osuchem w Parku, pick-up zaparkowany był przed Pizzerią.

„Jezu! Nie wytrzymam!”

Podbiegłem do bramy, prawie zderzyłem się ze starszą, mocno umalowaną panią.

— Po co pan tam biegnie?! — zawołała przestraszona. — Tam zboczeniec morduje blondynki!

— Czy ja wyglądam na blondynkę?

— Ostrzegam tylko pana!

— Po co? Ja przecież szukam Osucha z Magdą.

Zostawiłem kompletnie zaskoczoną kobietę przed bramą i puściłem się sprintem w głąb głównej alejki.

Zatrzymał mnie ostry zgrzyt hamulców. Obejrzałem się. Rozpędzony autobus gruchnął w ogrodzenie. Kierowca wypadł przez przednią szybę, bryznął na mnie krwią z twarzy, przekoziołkował po chodniku; znieruchomiał z szeroko rozpostartymi ramionami. Podszedłem zaskoczony. Kobieta, która ostrzegała mnie przed zboczeńcem, wisiała bezwładnie, wprasowana zderzakiem między stalowe elementy parkowego płotu. W twarz miała wgniecioną torebkę, widocznie zasłoniła się nią przed uderzeniem. Ostatni odruch przed śmiercią.

Zrobiło się siwo od szczypiącego w oczy dymu. Wewnątrz pojazdu ktoś krzyczał, ktoś inny jęczał, ktoś jeszcze wył; walono w przekrzywione drzwi, skapywała spod nich brudna krew. A co, jeśli Madzia była wewnątrz? Doskoczyłem w jednej chwili. Udało mi się wcisnąć palce między lekko rozchylone skrzydła drzwi. Zacząłem z całej siły ciągnąć, szarpać, kopać.

— Co ciągniesz, debilu?! Zadzwoń po pomoc! — dobiegło ze środka.

Gdzieś po drugiej stronie brzęknęła rozbijana szyba, jakaś kobieta wrzasnęła. Usłyszałem głuchy odgłos upadku na chodnik.

— Czy jest tam Magda?! — zawołałem. — Madzia, proszę cię, jesteś tam?!

Krzyki, jęki, płacz, niezrozumiałe słowa, dziwne kwiki, rzężenie. Nic nie przypominało Magdaleny, bo i jak by mogło? Zaniechałem dalszych wysiłków. Pognałem z powrotem do Parku. W dupie miałem autobus, jeśli jej w nim nie było. Minąłem pijaków pod drzewem — grali w karty na starym kocu; potem plac zabaw, dzieci rzucały w górę zabawki, wrzeszcząc:

— Uważaj! UFO ci spadnie na głowę!

Dalej była klatka z pawiami, przy niej kilka osób z nosami przylepionymi do siatki, jakby nigdy w życiu nie widzieli takiego drobiu.

Zaczynało brakować mi sił, ale mimo to przegalopowałem koło zardzewiałego słonecznego zegara, który od lat nie wskazywał żadnych godzin, przeskoczyłem kilka otoczonych niskimi żywopłotami z bukszpanu kwietników. Zatrzymałem się przy fontannie i z głębi płuc wrzasnąłem:

— Maaadziaaa!

Kilka kawek poderwało się z pobliskiej lipy, paw zaskrzeczał przenikliwie, widocznie wskutek mojego wrzasku złożył mu się ogon. W dupie miałem pawie i kawki.

— Maaadziaaa!

Ludzie patrzyli na mnie jak na idiotę. Dzieci przerwały zabawy przy fontannie.

— Mamo, dlaczego pan krzyczy? — spytał przestraszony chłopczyk w koszulce z Minionkiem.

W dupie miałem chłopczyka i jego najmądrzejszą na świecie mamę. I całą resztę świata!

Pognałem dalej. Park się skończył, znalazłem się na ruchliwej ulicy. Gdzie ta Pizzeria? Musiałem zacząć myśleć jak Osuch — skoro nie miałem pick-upa, bo przecież mijał mnie na szosie, jak poruszałbym się po mieście, żeby było najszybciej? Autobusem, rzecz jasna! Rozejrzałem się. Przystanek był pięćdziesiąt metrów dalej. Nie miałem już siły biec. Powlokłem się tam, ledwo powłócząc ociężałymi nogami, do tego miałem wrażenie, że buty zaczęły nagle ważyć po dziesięć kilo każdy. Głowę rozsadzał dudniący ból.

Na darmo szukałem na rozkładach przestanków o nazwie Pizzeria. W końcu spytałem jakiegoś chudego z brodą. Powiedział, że najlepsza pizza jest na Starym Mieście, muszę jechać linią 57, a potem dojść na Starówkę deptakiem. Broda przytaknęła. Podziękowałem obojgu i zacząłem spalać się w czekaniu, dusić w smogu własnych bardzo paskudnych myśli. Jakkolwiek było to straszne, najstraszniejsze miało jednak dopiero nadejść.

Autobus przyjechał punktualnie. Gorąco w środku wręcz obezwładniało. Zablokowanych okien nijak nie dało się otworzyć. Na wielkim wyświetlaczu nad szoferką przesuwał się napis: Klimatyzacja włączona. Proszę nie otwierać okien. Bez jaj! Stałem z otwartymi ustami jak ryba bez wody, pot płynął mi po twarzy, koszulka i spodenki kleiły się do skóry. Zabijał mnie zapach dziesiątków dezodorantów, posiłków, papierosów, alkoholi, napojów, nieświeżych bielizn, balsamów, maści rozgrzewających — kakofonia zmysłów i symfonia grozy. Stłamszony obcymi ciałami, równie spoconymi jak moje, mogłem tylko czekać na śmierć. Gdyby tu był teraz ten zboczeniec z Parku! Miałby raj. Przywarłby do jakiejś ponętnej dupci i nawet jej właścicielka nic by pewnie nie poczuła, zajęta łapaniem powietrza i rozpaczliwym unikaniem czucia tych wszystkich zapachów. Dopiero stwierdzony w domu zapaskudzony tyłek dałby jej do myślenia.

Kątem oka spostrzegłem, że właśnie koło Parku przejeżdżamy. Zobaczyłem też siebie — wpadałem w wejściu na straszą panią, która krzyknęła do mnie:

— Po co pan tam biegnie?! Tam zboczeniec morduje blondynki.

— Czy ja wyglądam na blondynkę?! — burknąłem opryskliwie. Miałem przy tym bardzo durną minę.

— Ostrzegam tylko pana!

— Po co? Ja przecież szukam Osucha z Magdą.

Wbiegłem przez żelazną bramę i zniknąłem za ogrodzeniem.

Moment później ja, wewnątrz linii 57, usłyszałem zgrzyt hamulców i huk uderzenia. Autobusem szarpnęło w tył. Popchnięty lepką masą setek kilogramów pasażerów, którzy stali tuż za mną, runąłem bezwładnie do przodu. Kierowca, wyrzucony siłą uderzenia, znieruchomiał na chodniku z rozpostartymi ramionami.

Nie miałem się czego złapać. Leciałem przed siebie na złamanie karku. Czyjaś parasolka wbiła mi się brzuch. Poczułem jej szpiczastą końcówkę aż na kręgosłupie. Dobrze, że się nie rozłożyła, choć niewiele by to zmieniło. Żebra nie wytrzymały napierającego ciężaru. Pękły. Wyszły bokami, dziurawiąc przepoconą koszulkę. Gdyby jakiejś rybie skurczyło się nagle ciało, a ości nie, wyglądałaby jak ja w tym momencie. Zdałem sobie sprawę, że nie przeżyję — za dużo miałem skojarzeń z rybami. Chciałem krzyknąć, ale — zamiast dźwięku — z ust wyleciały kawałki gardła i odgryzionego języka. Zanim straciłem przytomność, uświadomiłem sobie z całą jasnością, iż Magda mówiła mi wczoraj, że idzie dziś z koleżanką robić paznokcie. A więc nigdzie nie uciekła, nie spotkała się z żadnym Osuchem! Hura! Mogłem spokojnie umierać.

Ktoś zaczął szarpać za drzwi, kopać w nie, ciągnąć, głośno przy tym sapiąc. Nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że to byłem ja.

— Co ciągniesz, debilu?! Zadzwoń po pomoc! — krzyknął jakiś mężczyzna.

Zacząłem odpływać w tradycyjny niebyt, ból narastał, dusiłem się, krew waliła z ust i nosa.

— Czy jest tam Magda?! — usłyszałem z zewnątrz swój własny głos. A może to było tylko déjà vu?


Koniec

Dzielnica cudów I

Przy browarku

Wracam dwa dni temu od Wiesia… To ten kumpel z pracy, wiesz, mówiłem ci… A on stówę od szwagra pożyczył na życie i wódkę postawił. No i wracam se od niego… A on tam, na tym osiedlu mieszka nowym, wiesz, co te ulice takie ptakowe mają nazwy, jakaś jaskółcza, gołębna, wróbelna, kojarzysz? No! To ja, rozumiesz, wracam już i fajka se chciałem zapalić. Stanąłem. Fajki już mam, ale zapalniczki, ni chu chu, nie mogę namacać. I tak stoję i się, kurna, obmacuję na środku tej wróbelnej czy bocianiej. I mija mnie taki młody jak ty. Może starszy trochę… Taki brunecik wyczesany na cienkich nogach, tak jak to teraz te spodnie noszą, wiesz. A ja już zapalniczkę miałem; kurna, dziura mi się zrobiła w kieszeni w kurtce i wszystko mi za podszewkę wpada. A ten młody wyciąga ci coś ze spodni i sru, rzucił do przodu. Nie zobaczyłem co, ale pomyślałem, że fonem rzucił! Wariat?! Co ty byś o takim pomyślał? Wąskie spodnie nosi, aż mu mózg ścisnęło! A jakby tak w dziecko trafił? Albo w samochód? I potem w samochodzie szyba wybita, w dziecku oko wybite, rozumiesz?

Już go chcę zapytać, czy głupi czy co, ale widzę, że on tak… Kiwa się jakoś tak, jakby może podpity… I nagle jeb na glebę!

I, kurna, leży! Mnie się fajek pali, ale — chuj — wyrzucam i idę do niego. Nie wypada obcego zagadywać z fajkiem w gębie, rozumiesz, trzeba z obcymi kulturalnie, bo to nie mój rejon.

No i kucam przy nim, a on… Nie wiem, nieprzytomny czy zemdlał, wiesz… Ślepia wywraca, tu mu ta szczęka chodzi jakoś… Mówię ci, kurna… No, wystraszył mnie koleżka!

Pytam się go:

— Żyjesz? Co ci jest?

A on nic! Tylko te gały i szczęka. I w spodnie się zlał. Myślę — chuj — dzwonię! Facet mi umiera czy coś, niech go zabierają.

Jak mnie ta złowieszcza baba w słuchawce wymęczyła! A czy może pan sprawdzić to i czy może pan sprawdzić tamto! Co to ja, kurna, jakiś tester jestem?! Sprawdzacz etatowy?! Mówię do niej jak do człowieka, że tu leży młody, nie mówi, bo pewnie nie może; że ja mu pomocy nie udzielę, bo po wódce jestem! Już taki, kurna, byłem szczery z tym babolem! Mówię ci, ja to się wkurwiam strasznie na takie! No ale nic! Powiedziała, że wóz wysyła i żebym czekał. I po chuj?! Jeszcze może psiarnia niech przyjedzie i niech mnie na dołek zabiorą! Nie ma, myślę, trza spierdalać! Ale mi szkoda tego dzieciaka; no, młody jak ty! A on już nawet gałami przestał. Biały się zaczyna robić, warga sina… Na moich oczach ci umiera! Zgłupiałem! Normalnie, stary, mówię ci, zgłupiałem! Ona mówi mi czekać! I co robić?! Mam mu lulajbę zaśpiewać, kurna, alkoholową czy co?! No co ty byś zrobił?!

Stanąłem i stoję. Fajka wyrzuciłem, ale zaraz pomyślałem, że właśnie teraz to bym porządnie zajarał! I znowu do kieszeni. Łapy to mi chodziły… Jak temu przy młocie, wiesz, co w asfalt napierdala. Ale w końcu odpaliłem i jaram.

I czekam.

Z dziesięć minut czekałem! Łaziłem w tę i z powrotem, a to takie osiedle, że nikogo tam nie ma na tych ulicach! Takie pierdyferie! Rano każdy do roboty, dzieci do szkoły… I dopiero na obiad powrót. A tak, pusto.

No, ale przyjechali. Bez sygnału. Dwóch. I od razu do mnie:

— Pan dzwonił? Co się stało?

Mówię, co się stało, a oni łypnęli tak jakoś na siebie, jakby się, wiesz, oczami rozumieli!

Jeden, taki starszy i cwańszy, mówi:

— A pan to chyba taki trochę wczorajszy, co?

Wyjaśniłem grzecznie, bo przecież nie będę się z niosącym pomoc nakurwiał, że w sumie to nawet dzisiejszy, bo kolega dopiero co wódkę postawił. A ten pokiwał łbem; taki, kurna, inteligent, że niby się od razu skapnął!

No, zaczęli mi oni nerwa ruszać! Rozumiesz! Bo zamiast się zająć tym, co leży, to ten skurczybyk do mnie jakieś żaluzje!

Mówię:

— Panowie, ja swoje zrobiłem. Nie wiem, co temu tu jest. Wyrzucił coś i rypnął! Tak, jak go tu widzicie. Ja nic nie ruszałem. A pomocy po pijaku udzielać nie chcę.

To ten starszy do mnie:

— Dobrze. To pan już idzie.

I wtedy słyszę, jak ten drugi mówi jakoś tak:

— Jurek, to kolejne wykrwawienie, dobrze myśleliśmy.

A ten Jurek do niego macha, żeby tamten, wiesz, ryja zamknął! No bo ja stoję cały czas i słucham! Myślę, kurna, śledztwo jakieś?

I wtedy ten Jurek znowu do mnie, czy mam jeszcze jakieś pytania. Kurna, tysiąc pińset dwa dziewińset! Ale mówię, że nie.

A on, że:

— To dziękujemy. I pan tam uważa na zakrętach.

Myślę — chuj — jebnę mu… Bo mnie zaraz coś rozniesie! Ale, widzę, ten drugi wyciąga komórę. Będzie dzwonił. No, to nie ma to tamto.

— Do widzenia panom. — I idę.

Ale mi tak wpadło do tej mojej durnej łepetyny, żeby pójść tam, gdzie ten młody fona rzucił. Ciekawość, kurna, wiesz…

I tak odszedłem z dziesięć metrów i mnie coś tak… żeby się obejrzeć. I teraz patrz! Odwracam się i widzę, jak oni tego młodego do karetki ziu! Jeden za ręce, drugi za nogi i chlup do środka! No, kurna, jak worek z tym… no… z mąką! Chlup! A w tej karetce, z tyłu, wiesz, już leżało… ja wiem? Z pięciu?! Tak jeden na drugim. I ten młody tam na szóstego, łup! A panowie drzwi szybko zamkli i wrrrr! Pojechali! Ja cież pierdolę, myślę! Tak z człowiekiem?!

Mówię ci, tak mnie… no… ta… kurwa, złość wzięła, że chciałem za nimi gonić! I nakurwić po całości!

I wtedy dziecko jakieś słyszę:

— Mamo, mamo!

Rozglądam się i widzę malucha, jak leci, a przed nim… Nie wiem, jak ci to powiedzieć… No, na środku ulicy wielkie, kurna, jezioro; czerwona, ciemna plama. Cała ulica w chuj zalana chuj wie czym!

Podchodzę i widzę w środku… Tak se myślę, że to to było, co ten młody rzucił. Myślałem, że fon. Nie, nie fon. To takie coś było… jak buteleczka. Malutka. Czarna. Widziałeś, ostatnio cośmy u Tomka pili, pamiętasz, to miał takie małe łiskacze; takie na jeden raz. Jak on to, kurna, mówił? Miniaturki! To takie samo coś leżało na ulicy i z tego się lało, że chuj! Jakby rura pękła! Tyle że gęste i czerwone. No krew normalnie!

Piłem wtedy, wiem! Ale jak krew wygląda, też wiem! Ileśmy razy świnie bili ze szwagrem Wieśka! Krew sikała…! A myśmy świnię wieszali i zlewali do miednicy. I tu to samo! Tylko na asfalcie! Kurna! I mi się przypomniało, jak ten drugi mu powiedział: Jurek, to kolejne wykrwawienie. Ja pierdolę! Uwierzysz?! Że to młodego krew była?! Kurna! Polewaj, no! Dawaj, pijemy!


Koniec

One też umrą dzięki nam

Na żółtym bileciku napisane było: Pokój S-22, czwartek, 10.30. Spód zdobił maleńki ex libris z ozdobnym imieniem Kaś.

Tymon zjawił się punktualnie. Otoczenie lekko tonącego we mgle pensjonatu Dwie Lilie przywitało go chłodnym zapachem lasu. Budynek miał dwa piętra i kształt szerokiej podkowy. Duże okna połączone w niekończące się szeregi nadawały mu wygląd dość nowoczesny. Otoczony gęstwiną dębów, buków i wiązów, oddalony niemal o kilometr od głównej dwupasmówki, był miejscem idealnie zacisznym. Dlatego właśnie je wybrał. Odetchnął głęboko, wyczuwając nikłą woń palonego gdzieś w głębi lasu ogniska i ruszył śmiało w kierunku zadaszonego wejścia.

W recepcji i holu nie zastał nikogo. Zerknął w lewo do — jak się okazało — rozległej jadalni, gdzie jedną ścianę zajmowało panoramiczne okno z widokiem na gęsty las, ale tu również było pusto. Po prawej zauważył szerokie przeszklone drzwi z matowym napisem SPA. Wzruszył ramionami. „Pewnie ćwiczą” — pomyślał żartobliwie i uśmiechnął się lekko.

Klucz do pokoju dostał dwa dni wcześniej, wbiegł więc energicznie po wyłożonych miękką, zieloną wykładziną schodach na pierwsze piętro i bez trudu odnalazł właściwe drzwi. Otworzył je, wszedł i rozejrzał się. Uznał, że jest całkiem przytulnie. Wnętrze tonęło w obiecującym półmroku.

Kurtkę rzucił na mały tapczan pod ścianą. Rozsiadł się wygodnie w wielkim, ustawionym tyłem do wejścia, skórzanym fotelu. W pokoju była jeszcze smukła jednodrzwiowa szafa, przecięta na pół pasem wciąż zamglonego słonecznego światła, sączącego się spomiędzy nie do końca zaciągniętych ciemnych zasłon. Ich koloru nie potrafił nazwać, podobnie jak koloru fotela. Obok okna stała szafka pod telewizor, gdzie, zamiast niego, ustawiono wazon pełen gerber i dużą prawdopodobnie białą figurę Buddy.

Ściany zdobiły wątpliwej urody, powyginane dziwactwa. „Jakby ktoś rozjechał nietoperza, wysuszył go i powiesił” — pomyślał. „Nigdy nie zrozumiem współczesnej sztuki. I po kiego jeszcze ten Budda?”

Na podłodze leżał puszysty dywan, który w pasie słońca zdawał się być zielony, a dalej tonął w posępnej szarości.

Ziewając szeroko, założył nogi na szafkę. Spojrzał na zegarek. Minęła dopiero minuta. Zamierzał się przeciągnąć, gdy nagle usłyszał za sobą młody kobiecy głos:

— Cześć. Hej.

Zerwał się szybko, zastanawiając się, czy zamykał drzwi, czy nie, i wyjąkał nerwowo:

— Dzień dobry.

— Jestem Kaśka. — Była niewiele starsza od niego. Mówiła dźwięcznie i trochę zawadiacko. — Dziękuję, że przyszedłeś punktualnie.

Położyła swoją kurtkę na tapczanie; dużą brązową torbę postawiła na podłodze obok mebla i podeszła do okna.

— Wpuszczę tu trochę światła — zaproponowała.

— Nie, nie! — zareagował natychmiast. — Zostaw! W tym półmroku jest lepiej.

Zatrzymała się i odwróciła. Mogłoby się zdawać, że przez jej twarz, dziewczęcą i do tej chwili skupioną, przemknął ulotny uśmieszek. Trochę zalotny, ale też kryjący jakąś podstępną satysfakcję, jakby poczuła, że od teraz to ona jest tu najważniejsza.

— Nie lubisz grać w otwarte karty? — spytała.

Zawahał się, żeby dobrze przemyśleć odpowiedź.

— W ogóle nie lubię grać — stwierdził po chwili.

— Aha. Czyli nie lubisz niczego ukrywać? To dlaczego wolisz siedzieć po ciemku?

— Nie rozumiem? — Tych pytań było trochę za dużo, pojawiały się za szybko; Kaśka zadawała je jak z automatu. To wzbudzało niepokój. — Wydawało mi się, że jest przyjemniej, to znaczy przytulniej, bez odsłaniania.

— Ja wolę światło. Jest piękne słońce, zobacz! — Sięgnęła w kierunku zasłony, ale zacisnęła tylko dłoń na jej skraju. Wciąż patrzyła z tym ulotnym uśmieszkiem jedynego zwycięzcy w tym pokoju. Zacisnął zęby, gotów do zmrużenia powiek przed bolesnym atakiem słonecznego blasku.

— Wiem — wycedził, tłumiąc irytację — ale powiedzmy, że czuję się zręczniej bez tego słońca.

— Aha, okej — skapitulowała. Cofnęła rękę. Usiadła na tapczanie. — Nie spinaj się tak. Bez względu na to, jakie wrażenie na mnie zrobisz, widzisz mnie po raz pierwszy i ostatni. Znasz takie słowo jak luz? — Patrząc mu prosto w oczy, uśmiechnęła się tym razem przyjaźnie. Wyraz twarzy zwycięzcy ustąpił miejsca ciepłu uśmiechu.

Teraz zauważył, że miała uniesione do góry, ostre brwi, duże, ładnie wycięte usta i krótkie blond włosy. Była szczupła; Tymon powiedziałby nawet: smukła.

Wyjęła z torby laptop, otworzyła go — ekran oświetlił blado jej drobną twarz. „Hm — przeszło Tymonowi przez myśl — fajnie jej w tym blasku”.

— Zadam ci teraz kilka pytań — zaczęła, patrząc w ekran i wystukując coś na klawiaturze. — Muszę wypełnić krótką ankietę.

— Po co?

— Zawsze to robimy. Takie tam coś tam dla potrzeb statystycznych.

Pytań rzeczywiście nie było dużo: imię, nazwisko, stan cywilny, ile lat, rodzeństwo i tym podobne. Uporała się z nimi sprawnie, zamknęła laptop, odłożyła na tapczan i powiedziała:

— Okej. To co, zaczynamy?

Nie bardzo wiedział, co ma robić. Spojrzał pytająco. Dostrzegł w jej oczach coś na kształt rozczarowania.

— Na co czekasz? — ponagliła.

— Chyba znów nie rozumiem…

— No tak — stwierdziła z niesmakiem. Opuściła głowę, patrząc gdzieś w bok. — Może od zdjęcia swetra, co? Jak myślisz?

W pierwszej chwili chciał zrobić, co proponowała, ale jego męska duma zwyciężyła. Dlaczego jakaś obca kobieta… Zaraz! Jaka znów kobieta?! Dlaczego taka siksa, bezczelna swoją młodością i dziewczęcością, mówi mu, co i kiedy ma zdjąć?! Co to ma być?! Jemu! Z krwi i kości mężczyźnie, który zaaranżował to całe spotkanie; który pokrywał wszystkie koszty!

— Po co? — niemal syknął.

— A ty nic, tylko po co i po co. Zdejmij, proszę, sweter. Będzie prościej.

O nie, tego już się robiło za wiele. W imię jakich zasad?!

— Podciągnę rękawy — nie dawał za wygraną, choć grunt coraz mocniej zaczynał osuwać mu się spod stóp.

— Czy wy zawsze… — Nabrała gwałtownie powietrza, ale natychmiast je wypuściła i dokończyła spokojnie: — …Musicie wszystko utrudniać?

Wyczuł w jej głosie żal i tłumioną irytację.

Podeszła do niego.

— Podnieś ręce — warknęła stanowczo.

Tym razem posłusznie wykonał polecenie. Ale nie spuszczał z niej oczu, gotów do natychmiastowej obrony w razie, gdyby co. Chwyciła jego sweter od dołu i wprawnym ruchem zdjęła go, mierzwiąc mu włosy na głowie. Złożyła go ładnie w kostkę, położyła obok kurtek i spojrzała na Tymona już łagodnie.

— Powinieneś się tak czesać. Zrobiłam ci niechcący nową fryzurę — zauważyła, nie kryjąc rozbawienia.

Poczuł się nieswojo, ale przyjemnie. Postanowił pograć trochę na czas, żeby zobaczyć, co wyniknie z tej całej sytuacji.

— Po co mnie rozebrałaś?

— A ty swoje! — Załamała ręce. — Nie rozebrałam cię. Zdjęłam z ciebie sweter, bo nie chcesz mi pomóc. Ubrania oddajemy na różne cele, nie chciałam go pobrudzić.

Nie takiej odpowiedzi oczekiwał. Wolałby usłyszeć coś bardziej intymnego, jakieś okraszone rumieńcem wyznanie. Szorstkość jej słów go zniesmaczyła.

— Jesteś amatorką? — Chciał, żeby to pytanie choć trochę ją poniżyło.

Spojrzała groźnie. Miała granatowe oczy, które teraz wydawały się czarne.

— Złośliwiec? — wycedziła pytanie niby spokojnie, ale było w jej głosie dużo napięcia. — Taki jesteś bezczelny złośliwiec? Postaraj się trochę mi pomóc, dobrze? Jestem tu dla ciebie, ale wszystkiego nie chcę robić sama.

Podeszła do szafy. Otworzyła ją szeroko. Siedział cicho, patrząc na jej smukłą sylwetkę — była od niego niższa co najmniej o głowę. Wyjęła mały, skórzany kufereczek i postawiła obok gerber.

— Przepraszam — powiedział cicho — nie chciałem cię urazić. Postaram się lepiej.

— Muszę odsłonić. — Nie patrzyła na niego. Nie wiedział nawet, czy usłyszała, co mówił. Słońce bezlitośnie ugodziło go w oczy — poranna mgła najwyraźniej ustąpiła. Zmrużył powieki.

— Jesteś całkiem, całkiem — odezwała się po dłuższej chwili.

No w końcu — wreszcie jakaś nutka sympatii. Wreszcie wszystko wracało na swoje miejsce. Ale to ona była sprawczynią wcześniejszego chaosu. Trzeba ją było ukarać. Otworzył oczy.

— Co znaczy całkiem, całkiem?

— Znaczy, że jesteś nawet fajny. — Teraz uśmiechnęła się naprawdę. Poprawiła blond grzywkę. — Tak na ciebie patrzę i myślę sobie, dlaczego nie spotkaliśmy się wcześniej? Tak, wiesz, normalnie. Jak dwoje ludzi.

— Czyli…?

— Jezu. No po prostu! Gdybym zobaczyła cię na ulicy… No, jest na czym zatrzymać oko. Nie o każdym mężczyźnie da się tak powiedzieć.

— O co ci chodzi? Nie jesteśmy tu towarzysko.

— Wiem, wiem. — Udała oburzenie, nie przestając się uśmiechać. — Jesteśmy tu, bo tak zarabiam na życie, a ty wybrałeś moją firmę. Ale czy mimo to nie może być choć trochę miło?

— Może. Ale w czym to pomoże?

— Może i w niczym. Ale ja nie potrafię tak po prostu wejść, zrobić swoje i wyjść. Myślałam, że z czasem to przyjdzie, ale nie przyszło. Nie umiem traktować was przedmiotowo. Prawie co dzień spotykam różnych facetów. Od niektórych aż się chce od razu uciekać, ale są wyjątki. Lubisz być kąśliwy, to nawet fajnie. No i, poza tym, podobasz mi się. Troszkę.

Patrzył na nią, kręcąc głową. Często słyszał o dwoistości kobiecej natury, ale zawsze uważał, że mówią o tym tylko frajerzy, pantoflarze; tacy, co to nie mają jaj i pozwalają sobą sterować, i nakazywać sobie różne rzeczy. A wtedy kobieta może dowolnie zmieniać się z potężnie panującej w potulnie uległą, ale zawsze na własnych zasadach.

— Rozumiem — powiedziała, poważniejąc. — Myślisz, że to taka procedura i mówię to wszystkim.

— A nie jest tak? To w końcu twoja praca.

— Praca, ale nie rutyna.

Znów wyłapał napięcie w jej głosie, jakby nagle stała się obrażona. Pomyślał, że pora na atak.

— Długo w tym robisz? — Chciał, żeby natychmiast wyczuła podstęp w tym niby niewinnym pytaniu.

— Trzeci rok.

Pytanie nie przyniosło spodziewanego efektu, ale próbował dalej:

— I nie masz dość?

— Wiesz co, zaczynam mieć. Doszłam niedawno do wniosku, że jak tak dalej pójdzie, to sama, któregoś dnia, zgłoszę się do mojej firmy jako klientka.

Może jednak nie przesadził. W jej odpowiedzi była rozbrajająca szczerość. Nie był pewien, czy po kimś, kto wykonuje swoje obowiązki profesjonalnie, należy spodziewać się podobnych słów. Te były jakby nie na miejscu, więc jego atak przyniósł zamierzony skutek: ofiara zaczynała się łamać.

Zapadło niezręczne milczenie. Kaś stała i patrzyła w okno.

— Posłuchaj, Kaś… — zaczął.

Nie pozwoliła mu skończyć:

— Mam na imię Dorota.

— To po co ta Kaś?

— W sumie może być Kaś — odpowiedziała obojętnie, nie odrywając oczu od okna. Skinęła przy tym lekko głową, jakby przytakiwała sama sobie i odwróciła się do szafy. Zaczęła szukać tam czegoś, o czym na pewno nie miał pojęcia.

„Dziwne to było o tych trzech latach” — pomyślał. „Przyszedłem tu specjalnie dla niej, jestem gotów, jak nigdy wcześniej; nie oddałbym się w ręce nikogo innego, a tu co? Jestem świadkiem gorszego dnia, wewnętrznych rozterek, zwykłego zmęczenia materiału, czy o co tu do cholery chodzi?!”

Dorota tymczasem, z maleńkim kluczykiem odnalezionym w głębinach szafy, podeszła do skórzanego kuferka stojącego obok gerber. Otworzyła go, wsuwając kluczyk do połyskującego złotem zamka w wieczku. Wewnątrz kuferka były: gumowy pasek, para lateksowych rękawiczek i lśniący ozdobny nożyk. „Czy to jest sterylne?” — przemknęło Tymonowi przez myśl, ale szybko uświadomił sobie, że jakakolwiek sterylność nie ma tu najmniejszego znaczenia. Nożyk mógłby nawet być stary i zardzewiały, dlaczego on, facet z krwi i kości, miałby się tym przejmować?

Wyjęła wszystko i położyła na szafce. Włożyła rękawiczki. W kuferku zostało malutkie plastikowe pudełeczko, którego Tymon wcześniej nie zauważył. Otworzyła je, po czym wzięła ze środka żółtą pastylkę.

Nie bardzo wiedział, co zrobić, kiedy zbliżała się do niego z tą podejrzanie żółtą pastylką w palcach, a już całkiem zbaraniał, kiedy podsunęła mu ją pod nos, mówiąc:

— Weź to.

— Co to?

— To cię rozluźni.

— Ale tak bez popicia?

— Pogryź i połknij, to nic nie kosztuje — rzuciła oschle. Jej głos obniżył się nagle i stwardniał, jakby wyłączyła wszystkie emocje, a on stał się w jej oczach całkowicie bezwolnym maleńkim nikim. Wiedział, że to nic nie da, ale spróbował zawalczyć o czas, stwierdzając z oburzeniem:

— Nie było mowy o żadnych tabletkach.

— To nowa procedura. Szef kazał nam tak robić. Jakieś tam europejskie normy i wymogi. No, połknij to, bo nigdy nie zaczniemy.

Włożył tabletkę do ust i rozgryzł.

— Gorzkie gówno — wydusił, krzywiąc twarz.

Nie zwróciła na to uwagi. Przełknął jakoś to świństwo i natychmiast zaczęło robić mu się niedobrze. Zakrył ręką usta. Wstrzymując oddech, zamknął oczy.

— Powinno zaraz zadziałać. — Usłyszał. Chyba miało go to pocieszyć.

Gorycz w ustach powoli ustępowała, w głowie lekko zawirowało. „Czy to już? Taki to ma skutek? Taki lekki rausz? Jakoś nie czuję się rozluźniony”. Otworzył oczy. Kaś była tuż przy nim. Spoglądała spod blond grzywy i miała bardzo tajemniczy uśmiech; takiego jeszcze chyba nie widział. Uklękła i położyła mu ręce na udach. Poczuł ich ciepło i odprężającą miękkość.

— Dotknij mnie — szepnęła. — Dotknij moich dłoni.

Ociągając się, wykonał polecenie.

— Śmiało — ponagliła. — Teraz powoli przesuń w górę, a potem na ramiona.

Spojrzał na nią uważnie. Zauważyła to.

— No co? — spytała. — Dalej. Czekam. Wiesz, co robić.

— O co chodzi? Co to ma być?

— Pomogę ci. — Uniosła się nieznacznie, chwyciła jego T-shirt i zdjęła go tak, jakby całe życie nie robiła niczego innego.

Chciał coś powiedzieć, ale złączyła jego nogi i siadła na nich okrakiem, dotykając go raz po raz, ni to mimowolnie, ni celowo, miękkim biustem. Zaczęła gładzić go w dół do brzucha i z powrotem.

— Chcę cię pocałować — szepnęła, napierając kroczem na jego krocze. Chwilę potem wplotła mu palce we włosy i westchnęła prosto do ucha: — Chcę żebyś mi pozwolił.

Dość! Nie wytrzymał. Wstał energicznie, wypychając się mocno na poręczach fotela. Wylądowała twardo na dywanie. Dosłownie poczuł odgłos jej upadku, jakby wszystko w pokoju lekko podskoczyło. Wyobraził to sobie i uznał za całkiem zabawne. Ona tymczasem, siedząc naprzeciw z zaskoczoną miną, wyglądała trochę niezdarnie i komicznie. Jej oczy znowu zrobiły się czarne.

— Teraz rozepniesz rozporek, tak? — syknęła zaczepnie.

Wcale nie miał tego na myśli, ale Kaśka mówiła coraz głośniej:

— Wyjmiesz ten swój cudowny, cuchnący męski organ i będę musiała go lizać, tak?!

— Nie… — chciał coś jeszcze dodać, ale nie pozwoliła.

— Siadaj! — warknęła.

— Kaś…

Tym razem cicho krzyknęła:

— Dorota! Siadaj, mówię!

Szybko wstała z podłogi i pchnęła go z powrotem w fotel. Gdy już siedział, otrzymał siarczysty policzek, tak mocny, że aż odrzuciło mu na bok głowę. A zaraz po nim dostał następny.

— Myślałam, że tabletka już działa, ale widocznie jesteś silniejszy. To nic, zaczekamy!

W tym momencie wszystko przed nim mocno zwirowało. Otępiający bezwład rozlał się po ciele. Głowa opadła w przód i była zbyt ciężka, by ją podnieść. Mimo to spróbował — bezskutecznie. Wszystko w nim wiotczało. Ciepła strużka moczu popłynęła po nodze i przesiąkła przez spodnie. Potem nastąpiło obfite wypróżnienie; nie miał na nie wpływu. W jednej chwili przestał chcieć kierować czymkolwiek, co działo się z jego ciałem; nie kontrolował chyba niczego, z wielkim wysiłkiem woli poruszał oczami; chciał nawet przestać oddychać.

— Nie no, zesrałeś się! — zawołała z wyrzutem. Szybko otworzyła okno. — Chyba dałam ci jednak za dużo, wystarczyłoby pół tabletki przy twojej wadze. Ale smród!

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 21.84