E-book
34.13
drukowana A5
39.38
Przypadki nie istnieją

Bezpłatny fragment - Przypadki nie istnieją


Objętość:
181 str.
ISBN:
978-83-8155-669-9
E-book
za 34.13
drukowana A5
za 39.38

I

Ola

Moje życie zawiera wiele niespodzianek. Poznając Marcela — którego spotkałam na początku wakacji — całkowicie zmieniłam swoje dotychczasowe spojrzenie na otaczający mnie świat.


Planując wyjazd do Mielca, czekało mnie przez wiele dni samych przygotowań do podróży, ale nie jechałam tam na szczęście sama. Towarzyszyć mi miała jeszcze moja kuzynka Natalia, ponieważ została zaproszona do swojej cioci, która pozwoliła jej na to, żeby mogła wziąć kogoś ze sobą. Mimo, że Nati — tak się do niej często zwracaliśmy — mogła zabrać młodszą siostrę, wolała mnie.

Oprócz tego, że łączyły nas więzy rodzinne, to również przyjaźń, która trwała już od paru ładnych lat. Pomimo upływu czasu, często zdarzały nam się kłótnie i nieporozumienia, jednak nas to zawsze zbliżało do siebie.

Byłyśmy tak od siebie różne, zupełnie tak jak ogień i woda. Natalia należała do tych szczupłych dziewczyn, wysokich, które od zawsze cieszyły się dużym zainteresowaniem u płci przeciwnej. Miała długie, jasnobrązowe włosy i niebieskie oczy. Wyróżniało ją to, że zawsze była otwarta na ludzi, uśmiechnięta i wesoła. Gdziekolwiek się nie znalazła, nie mogła narzekać na brak towarzystwa.

Ze mną było zupełnie inaczej. Zaliczałam się do osób z lekką nadwagą, z którą walczyłam od dłuższego czasu. Niska — ale w końcu małe jest piękne, a przynajmniej tak twierdzili chłopaki — bez większego powodzenia. Miałam długie włosy, które były dwukolorowe, od góry do połowy ciemnobrązowe, a kończyła je ognista czerwień, tak zwane ombre. Podobało mi się to od zawsze. Oczy miałam szare i bardzo trudno było je można spotkać. W przeciwieństwie do niej, byłam nieśmiała, często chodziłam smutna i niewiele się uśmiechałam, a jak już się zdarzało, to bardzo rzadko. Nie miałam też wielu przyjaciół, prawie wcale ich nie było. Oprócz tych kilku szczegółów, łączył nas podobny wiek i miasto, w którym mieszkałyśmy.

Przed wyjazdem spakowałyśmy „kilka” potrzebnych rzeczy. Głównie ubrania, małą kosmetyczkę, w której znajdowały się drobne kosmetyki, ręczniki oraz ładowarki do urządzeń elektronicznych — telefonu oraz laptopa, a na nim miałam zapisane filmy do naszej dyspozycji — na tak zwane czarne godziny. Kiedy wszystko już było gotowe, zaniosłyśmy nasze walizki do samochodu i wyruszyłyśmy w stronę Mielca.

Droga była dość długa i męcząca, ale nas to nie zniechęcało. Będąc już na miejscu, przywitałyśmy się z ciocią Natalii — panią Basią — u której miałyśmy mieszkać.

Pani Basia była wysoką i szczupłą blondynką w średnim wieku. Miała zielone oczy, a przy ustach, tworzących uśmiech znajdowały się malutkie dołeczki, których jej bardzo zazdrościłam. Była kobietą bardzo elegancką, a pewność siebie wprost od niej emanowała.

A jej dom wyglądał jak z bajki. Była to ogromna willa, która była cała biała. Zawierała ona dwa piętra, z pięknym tarasem widokowym na ogromny ogród, w którym dominowały róże. Takiego domu nie powstydziłby się żaden bogacz, szczególnie że za domem znajdował się ogromny basen. Przed budynkiem był podjazd, na którym można było pomieścić wojsko i jeszcze by zostało miejsca dla innych.

Wyciągając torby z samochodu, postanowiłyśmy rozejrzeć się trochę po nowym terenie. Zostawiłyśmy walizki w salonie i wyszłyśmy na spacer.

Idąc chodnikiem, oglądałam piękne domy, zadbane bloki, ale najbardziej moją uwagę przykuł widok głównego rynku. W jego centralnej części znajdowała się fontanna, a wokół niej ulokowane były domy. Przed nimi stało kilka futryn oddalonych od siebie, co jakąś odległość, a w górnej ich części znajdowały się lampki ledowe. Niedaleko niej znajdowała się mała budka z jedzeniem, a po drugiej stronie szkoła muzyczna, przy której stał pomnik w kształcie gitary.

Kiedy szłyśmy zajęte rozmową, nie zauważyłyśmy chłopaków, którzy wjechali deskorolką wprost na nas. Nie zdążyłyśmy w porę zareagować, kiedy leżałyśmy na chodniku. Podnosząc się, zobaczyłam czyjąś dłoń, która była wyciągnięta w moim kierunku. Chwyciłam za nią, a ona pociągnęła mnie w górę, umożliwiając mi szybkie wstanie. Otrzepałam się z kurzu i już miałam podziękować, kiedy mnie zamurowało. Okazało się, że ręka należała do chłopaka, o którym mogła marzyć większość dziewczyn. Jego ciemnobrązowe włosy, uczesane na bok, schowane były pod czerwonym Full Capem. Jego twarz zdobił zadziorny uśmiech, a w dolnej wardze ust, znajdował się malutki kolczyk. Należał do szczupłych, dobrze zbudowanych chłopaków. Miał na sobie czarny T-shirt, który dość luźno na nim leżał oraz w granatowe dżinsy, które wchodziły w czarno-czerwone buty. Chłopak z wielkim zadowoleniem zapytał:

— Nic ci nie jest? Wybacz, że na was tak wpadliśmy, ale byliśmy na tyle podekscytowani naszym nowym trikiem, że was nie zauważyliśmy — zaczął mówić jak nakręcony — a tak w ogóle to mam na imię Marcel, a ten chłopak to Rafał — wskazał na kolegę za mną.

Odwróciłam się i spojrzałam na niego. Zobaczyłam, jak pomagał wstać mojej siostrze. Jego ciemne włosy, które podobnie, jak u Marcela, były pod skosem i schowane pod ciemnozieloną czapką. Na sobie miał niebieski T-shirt, który był tak samo luźny, jak u jego kolegi, a spodnie wchodziły do granatowych tenisówek. Usłyszałam, jak ją przeprasza, po czym podszedł do nas.

— Jak możemy wam to wynagrodzić? — zapytał, kiedy znaleźliśmy się całą czwórką przed sobą. Musiałam w duchu przyznać, że i jemu urody nie brakowało.

Po chwili odpowiedziałam trochę nieśmiało:

— Nic się nie stało, każdemu to się mogło zdarzyć.

— Musimy — nalegał.

— Naprawdę nie — powiedziałam, czując, że zaczynam się czerwienić.

— Chyba mam pomysł jak moglibyśmy to rozwiązać — powiedział Marcel z podejrzanym uśmieszkiem.

— Ty i te twoje pomysły — przedrzeźniał go Rafał.

— Cicho być! Ten wam się na pewno spodoba — nie dawał za wygraną — Co powiecie na to, żebyśmy poszli na podwójną randkę? — zapytał, a ja dostrzegłam w jego oczach błysk.

— Ty chyba zmysły postradałeś — zażartował, po czym dodał — Zapomniałeś, że mam dziewczynę?

— Nie zapomniałem — odpowiedział z pewnością siebie — Ale chciałem dziewczynom, w jakiś sposób, wynagrodzić naszą nieostrożność.

— No wiem, ale Gabi nie zachwyciłaby się tym pomysłem.

— Fakt — zasmucił się.

— Wiecie, mój chłopak, też nie byłby tym zachwycony — odrzekła Natalia.

— Skąd ty masz chłopaka? — powiedziałam i popatrzyłam na nią. Zupełnie się tego nie spodziewałam.

— Upsssss. Zapomniałam ci powiedzieć, wybacz — odparła speszona.

— O tak ważnej sprawie, powinnaś powiedzieć od razu, a nie teraz się do tego przyznajesz — powiedziałam z wyrzutem.

— No wiem, ale nie było odpowiedniego momentu — broniła się zawstydzona.

— Dziewczyny nie kłóćcie się — odparł rozbawiony Marcel.

Rozmowa zapewne ciągnęłaby się dłużej, gdyby nie zadzwoniła ciocia Natalii, mówiąc, że czeka na nas z obiadem. Pospiesznie zapytałam go, czy się spotkamy, a on bez zastanowienia podał mi swój numer telefonu. Wracając do domu, złapałyśmy zadyszkę, ponieważ musiałyśmy biec, żeby zdążyć na ciepły obiad. Na szczęście zdążyłyśmy, ponieważ wpadając do kuchni, już na nas czekał. Zjadłyśmy go pospiesznie i wyszłyśmy na zewnątrz, aby spokojnie pogadać bez świadków. Cały czas myślałam tylko o nim — o jego spojrzeniu, ustach, rozmowie. Nie mogłam się doczekać, kiedy do niego zadzwonię i umówię na spotkanie. Jedyną przeszkodą w skontaktowaniu się z nim okazała się moja siostra, która twierdziła, że powinnam poczekać i przytrzymać go w niepewności, żeby nie pomyślał sobie, że może mnie szybko mieć. Niechętnie, ale zgodziłam się, ponieważ miała rację. Po naszej rozmowie poszłyśmy zapytać się cioci, w czym mamy jej pomóc. Pani Basia nie kazała nam wiele zrobić, a po skończeniu prac, zaprowadziła nas do pokoju Janka i przygotowała nam półki, po czym zostawiła nas same.

Pokój chłopaka nie okazał się wcale takim małym miejscem. Jego ściany nie były pomalowane jak w większości pokoi nastolatków, lecz zostały na nim cegły, co wcale nie wyglądało aż tak okropnie, jak się mogłoby wydawać. Było też kilka tablic, które były zapełnione różnymi karteczkami, a pod nią znajdywało się biurko z poukładanymi rzeczami — co było dziwne, ponieważ zawsze wychodziłam z założenia, że chłopaki mają wieczny bałagan w całym swoim pokoju, ale najwyraźniej się myliłam. Łóżko było podwójne, a na nim leżały granatowe poduszki, pod którymi była, ciemnoniebieska narzuta. Stało ono niedaleko dużego okna, a przy nim stała nieduża szafa. Nie musiałyśmy się martwić o mycie podłóg, ponieważ na całości leżała biała wykładzina, która idealnie współgrała z całością pokoju.

— Mogę do niego zadzwonić? — zapytałam z niepewnością, siadając na łóżku, w którym miałyśmy obie spać.

— Poczekaj z tym do wieczora, wtedy nie będę wam przeszkadzać w rozmowie — odpowiedziała.

— Dobra, ale o dwudziestej do niego zadzwonię i nic mnie przed tym nie powstrzyma, nawet ty — powiedziałam stanowczo.

— Spoko, chociaż padnięta bateria i brak środków na koncie również — zaśmiała się — Tylko że do dwudziestej są jeszcze trzy godziny, więc żebyś o nim choć na chwilę zapomniała, rozpakujmy się i poukładajmy swoje rzeczy na półki — odparła.

— No dobra, chociaż przed wyjazdem wszystko sprawdzałam i wiem, że wszystko jest — powiedziałam, śmiejąc się z jej dowcipu i w tym momencie przypomniałam sobie o tym, że nic nie wiedziałam, z kim obecnie się spotyka, więc dodałam — W takim razie, opowiesz mi w międzyczasie o swoim chłopaku.

— W porządku — zaśmiała się — pytaj więc, co chciałabyś się o nim dowiedzieć?

— Najlepiej wszystko, ale na początek, jak mu na imię?

— Kacper — odpowiedziała automatycznie.

— Ile ma lat?

— Jest w naszym wieku, chodziłam z nim razem do klasy.

— Kiedy postanowiliście być ze sobą?

— Dwa tygodnie temu.

— Jak to? — zapytałam. Byłam w szoku, że przez cały ten czas ukrywała to przede mną, a podobno mówiłyśmy sobie o wszystkim.

— Tak wyszło — powiedziała i skuliła głowę, po czym dodała — wybacz, chciałam ci powiedzieć, ale ciągle coś się działo.

— No dobrze — powiedziałam.

— Chcesz wiedzieć coś jeszcze?

— Nie, chyba tyle chciałam, ale wiesz, jeśli cię skrzywdzi albo zrani, to… — powiedziałam z udawaną złością, przykładając sobie pięść do policzka.

— Dobra, dobra — zachichotała — a teraz się rozpakujmy.

— Tylko pamiętaj, o dwudziestej dzwonię.

— Pamiętam, pamiętam.

Czas jak na złość się dłużył, ale byłam za bardzo zajęta, aby o nim myśleć. Ścieląc łóżka, zadzwonił mi budzik, wydzwaniając moją „szczęśliwą godzinę”. Zaczęłam mieć motylki w brzuchu, ponieważ bardzo się bałam do niego zadzwonić.

— Na co czekasz? Cały dzień męczyłaś, żeby do niego zadzwonić, a teraz co?

— Nie wiem. Boję się tak bardzo, a serce mi wali, jakby miało zaraz wyskoczyć — powiedziałam — A do tego nie wiem, o czym mam z nim gadać — dodałam zasmucona.

— Pomogę ci, tylko weź na głośnomówiący.

— Okej.

Wybrałam jego numer, a po dwóch sygnałach rozłączyłam się.

— O co chodzi? — spytała.

— A jeśli jest późno, żeby dzwonić i go jeszcze obudzę? — zapytałam z paniką w głosie.

— No co ty? Nie wyglądał na takiego, który zaraz po wieczorynce kładzie się spać — oznajmiła, po czym dodała — Zostajemy tu do końca wakacji, a jeśli teraz nie zadzwonisz, on może później nie być już zainteresowany i końcówkę wakacji spędzimy na nudzie.

— Może i masz rację. Dobra, dzwonię — odparłam i ponownie wybrałam jego numer.

Po kilku sygnałach odezwał się poważny męski głos.

— Halo, kto mówi?

— Yyyyy… Dobry wieczór. Chyba pomyliłam numery, przepraszam — odpowiedziałam i już miałam się rozłączyć, kiedy usłyszałam:

— Może nie? — powiedział spokojnie mężczyzna.

— Myślałam, że to numer Marcela.

— I dobrze myślałaś — zaśmiał się głos z telefonu, po czym dodał — Zaraz przyjdzie, a rozmawiasz właśnie z jego bratem.

— Uff… Co za ulga, a już myślałam, że mam błędny.

— Słucham — odezwał się ktoś inny w słuchawce.

— Yyy… Kto mówi? — zapytałam niepewnie.

— Marcel, ale ja mogę o to samo zapytać.

— To ja Ola, z którą się zderzyliście deskorolką — odpowiedziałam, oddychając z ulgą.

— Aaa… Przypominam sobie i naprawdę bardzo cię za to przepraszam.

— Nie szkodzi, a ja przepraszam cię, że dzwonię o tak późnej porze, ale wcześniej zupełnie nie miałam jak.

— Spoko i tak kładę się najwcześniej o jedenastej — zaśmiał się.

— Yyy… Wiesz… Chciałabym się zapytać o nasze spotkanie. O której, gdzie i kiedy możemy się zobaczyć? — zapytałam trzęsącym się głosem.

— Racja. Wiesz może, gdzie jest „Kino Galaktyka’’? — zapytał wesołym głosem.

— Nie, ale pewnie ktoś nam wytłumaczy drogę, a o której i kiedy? — ciągnęłam to samo pytanie.

— Nie będzie takiej potrzeby. To jest naprzeciwko fontanny, w centrum miasta, czyli tam, gdzie się dziś spotkaliśmy.

— To już wiem gdzie.

— Pasuje wam jutro o piętnastej? — zapytał.

— Jasne! — krzyknęłam bez namysłu, nie pytając siostry, czy ma ochotę iść tam ze mną, po czym dodałam — A co z twoim kolegą? Idzie z tobą?

— Tak. Chwilę po tym, jak złościłyście się na mnie, że chcę go wpakować w jakiś związek, ale po długich namowach się zgodził — zaśmiał się.

— To dobrze — odparłam lekko speszona.

— No to spotkanie umówione — powiedział.

— Tak jakby… — zaczęłam, lecz nie wiedziałam, co dalej powiedzieć.

Po chwili z opresji wyciągnęła mnie Natka, ponieważ nie byłam w stanie wykrztusić z siebie słowa:

— Czyli do jutra?

— Tak, tak — powiedział spokojnie.

— Cieszę się. Już nie mogę się doczekać.

— Ja też nie. No to narka — zaśmiał się.

— Pa — odpowiedziała Natalia, po czym się rozłączyła.


Po chwili doszłam do siebie i z ulgą upadłam na łóżko. Byłam bardzo szczęśliwa i podekscytowana. Gadałyśmy jeszcze do późna w nocy na temat nowo poznanych chłopaków, po czym obie poszłyśmy spać.

II

Ola

Budząc się, spojrzałam na wyświetlacz telefonu, który pokazywał siódmą. Kiedy się odwróciłam, zobaczyłam, że nie obok mnie nie było Natalii. Szybko wstałam z łóżka i pogoniłam do łazienki, aby doprowadzić się do normalnego stanu.

Wchodząc do środka, zobaczyłam najbardziej wyposażone pomieszczenie, jakie kiedykolwiek w życiu widziałam. Była wyłożona jasnobrązowymi płytkami w skomplikowane wzory, trochę przypominającymi japońskie litery. Wanna, znajdująca się w jednym z rogów, miała bardzo duże wymiary i zajmowała prawie całą łazienkę. Wokół niej było wiele różnych płynów. Tuż obok znajdowała się ubikacja, umiejscowiona w ścianie, w dość niewysokim położeniu, tak, aby każdy mógł się spokojnie załatwić, bez obawy, że wpadnie do środka i go wciągnie. Po lewej stronie był zlew, ale na tyle długi, że mieścił trzy małe krany, a każdy z nich miał po jednym pojemniku z mydłem w płynie.

Kiedy uznałam, że nie wyglądam już tak najgorzej, postanowiłam zejść do kuchni, gdzie zastałam panią Basię.

Kuchnia nie należała do najmniejszych. Pomalowana na jasne barwy w tym głównie brzoskwiniowy, a na jej ścianach wisiały drewniane szafki, które były po prawej stronie. Pod nimi znajdowały się szafki przeznaczone na różnego rodzaju zastawy stołowe. Kuchenka elektryczna wmontowana w jedną z nich, miała funkcję elektryczną. Na końcu rzędu stała wysoka lodówka, a na lewo ustawiony był okrągły stół, miał wokół siebie kilka par krzeseł.

Już chciałam zapytać o Natkę, ale nie zdążyłam, ponieważ po chwili pojawiła się już ubrana i zapytała:

— Idziemy na zakupy?

— Czemu nie? Tylko poczekaj, pójdę się ubrać — powiedziałam, po czym pospiesznie pobiegłam na górę, ubierając białą bluzkę z krótkim rękawem i zakładając czarne legginsy, a na nie dżinsową miniówkę. Będąc już prawie zebraną, poszłam szybko do łazienki, żeby trochę poprawić swój wygląd. Rozczesałam włosy, wyszorowałam zęby i obmyłam twarz letnią wodą. Na koniec jeszcze wytuszowałam sobie rzęsy i dodałam trochę różu na policzki, aby nie wyglądać blado. Uznawszy, że jestem gotowa, włożyłam jeszcze swoje balerinki na nogi, po czym zbiegłam po schodach, o mało się nie potykając się o stopy.

— Ciociu, my wychodzimy — krzyknęła Natalia, kiedy wychodziłyśmy.

***

— Dokąd się wybieracie? — zapytała pani Basia, kiedy skończyłyśmy posiłek, przy którym zastanawialiśmy się z Natką, jaki film wybiorą chłopaki.

— Do kina, ciociu.

— Dobrze wiem, co kombinujecie — zaśmiała się — domyślam się, że chodzi tu o coś więcej niż kino. Mam rację?

— Jak ty nas dobrze znasz — powiedziała Natalia — chodzi też o chłopaków, z którymi się umówiłyśmy wczoraj.

— Jak te dzieci szybko dorastają.

— To niestety nieuniknione i prędzej czy później to stanie się z każdym dzieckiem.

Spojrzałyśmy na siebie i wybuchłyśmy śmiechem, który dość długo trwał. Ochłonąwszy, pobiegłam szybko na górę, aby się przygotować do wyjścia. Jeszcze zjadłyśmy obiad, a po jego skończeniu pomogłyśmy sprzątnąć ze stołu. Pod koniec zaczęłyśmy się zbierać, a gdy wszystko było zrobione, ruszyłyśmy w stronę kina. Dochodząc na miejsce, zobaczyłyśmy, że chłopaki już na nas czekają. Widząc nas, zaczęli iść w naszą stronę, machając.

— Hej dziewczyny! — powiedział uśmiechnięty Marcel, kiedy znalazł się na miejscu.

Ubrany był w szary podkoszulek, na który założył czarną podwiniętą do łokcia marynarkę; w ciemne dżinsy, które były gdzieniegdzie pocięte i w czarne tenisówki. Widać było po nim, że bardzo dobrze się ubierał.

— No hej — odpowiedziałyśmy równocześnie, odwzajemniając uśmiech.

— No to, na jaki film idziemy? — spytałam nieśmiało.

— Na „I, że cię nie opuszczę” — odpowiedział.

Uśmiechnęłam się, ponieważ był to film, na który długo czekałam, niemniej jednak nie znalazłam chętnego, który chciałby ze mną na niego pójść.

— Czemu się tak dziwnie uśmiechasz? — zapytał.

— Bo to ten film, który chciałam obejrzeć, ale brakowało mi czasu i nie było osoby, która też miałaby ochotę go obejrzeć.

— Cieszę się — uśmiechnął się zawadiacko.

— Taaaaak — zaśmiał się Rafał, który właśnie do nas dołączył — on chyba dwie godziny go wybierał.

Na sobie miał szary T-shirt, granatowe spodnie i wysokie skórzane tenisówki. Na jego prawej ręce znajdował się elegancki zegarek, a na nosie miał okulary przeciwsłoneczne, tak zwane awatarki.

— RAFAŁ!!!!! — szturchnął go Marcel, udając obrażonego — Jak mogłeś?! To miało zostać między nami.

— No, co?! — zapytał — Powiedziałem przecież prawdę.

— Oj chłopaki, chłopaki — zaśmiała się Natalia — wasza rozmowa jest bardzo interesująca, ale może poszlibyśmy wreszcie na film?

Chłopaki najpierw spojrzeli na nią, potem na siebie, po czym wybuchli śmiechem, który nam też się udzielił.

— Okej, okej — powiedział chłopak w szarym podkoszulku, nie mogąc przestać się śmiać — No to chodźmy.

Chłopaki przed wejściem do sali projekcyjnej pokazali kontrolerowi bilety, które wcześniej zakupiliśmy, po czym zajęliśmy wyznaczone miejsca.

Aula była niewielka i zawierała dziesięć rzędów, które jedno było wyżej położone od poprzedniego, co pozwalało każdemu wszystko widzieć, choć mógł nie należeć on do wysokich osób. W każdym z nich znajdowało się po dwanaście krzeseł, a przed początkiem i końcem znajdowały się schody prowadzące do każdych z rzędów. Na granatowym suficie zwisały pojedyncze lampki, które dodawały uroku temu miejscu. W centrum znajdował się ekran, zajmujący całą powierzchnię ściany, naprzeciwko krzeseł.

Okazało się, że siedzimy na samej górze, więc usiadłam pomiędzy Marcelem a Rafałem, natomiast Natka musiała zająć miejsce obok Rafała. Po kilku minutach zaczął się film, a razem z nim zostały włączone wiatraki, ponieważ na sali było bardzo gorąco. W pewnym momencie zaczęło mi się robić zimno, a ponieważ nie miałam żadnej bluzy ze sobą, zaczęłam pocierać swoje ramiona. Musiał zauważyć to Marcel, bo podał mi swoją marynarkę i troskliwie mnie nią otulił. Popatrzyłam na niego, a nasze spojrzenia się spotkały. Uśmiechnął się i odgarnął z mojej twarzy kosmyk włosów, który spadł mi na nią. Nie zabrał swojej dłoni od razu, lecz lekko mnie nią pogładził po policzku. Zawstydziłam się i szybko obróciłam się w stronę ekranu, rumieniąc się. Do końca filmu bałam się spojrzeć na niego, ale w połowie filmu przełamałam się i spojrzałam na niego kątem oka. Udawał, że się przeciąga, a tak naprawdę chciał mnie objąć, ale chyba coś poszło nie tak, ponieważ zaraz dało się słyszeć głos Rafała.

— Aaaauuuuaaaa… Marcel!!!

— Panie. Przebacz mi. Bóg tak chciał — rękami bronił się Marcel, a po całej sali rozległ się jednogłośny głos:

— Ciiiiiiiiiii!!!!!

Marcel poczerwieniał, Rafał pocierał głowę z bólu, a my z Natalią zwijałyśmy się ze śmiechu. Niestety, po krótkim czasie zapaliły się światła, które ogłaszały koniec filmu, więc każdy obecny zaczął udawać się do wyjścia, w tym również nasza czwórka. Wychodząc z kina, dotarło do mnie, że film, na który tak długo czekałam, nadal nie wiedziałam, o czym był, ponieważ tak bardzo byłam skupiona na Marcelu, że nic z niego nie pamiętałam. Nie było to jednak, aż tak ważne, lecz ważniejsze było to, co się na sali działo. Poszliśmy wszyscy się przejść, a chłopaki przez cały czas rozśmieszali nas swoimi, co raz to bardziej zwariowanymi opowieściami. Moją uwagę przykuł jednak fakt, że Marcel przez całą drogę spoglądał na mnie. Bardzo mnie to ucieszyło, ale nie dawałam tego po sobie poznać. W końcu natrafiliśmy na cukiernię, więc do niej weszliśmy.

Ściany były pomalowane w dwóch kolorach zielonym i brązowym, każda na jeden kolor. W głównej części znajdowała się szklana lada, która prezentowała swoje wypieki, a wokół niej ustawione były okrągłe stoliki, przeznaczone dla osób z zewnątrz.

Będąc już w cukierni, każdy z nas zamówił sobie po kawałku ciasta i szklance soku, a potem usiedliśmy przy jednym z dostępnych stolików. Ucieszyłam się, ponieważ Marcel usiadł obok mnie, a Natalia zmuszona była usiąść naprzeciwko tuż obok Rafała, co najwyraźniej jej nie przeszkadzało.

— Jak podobał wam się film? — zapytał zaciekawiony Rafał.

— Ciekawy i romantyczny — odpowiedziała.

— A tobie Olu? Podobał się? — zapytał tajemniczo Marcel, wpatrując się we mnie.

Zamurowało mnie, ponieważ jak miałam się przyznać, że w ogóle na niego uwagi nie zwróciłam. Nie mówiąc już, że to właśnie przez Marcela nie mogłam się skupić na oglądaniu.

— Yyyy… Był… Był … — zaczęłam się jąkać — Był fenomenalny i taki… taki… — nie mogłam znaleźć odpowiedniego słowa. Z opresji wyciągnęła mnie moja siostra.

— Taki super, że się go nie da opisać — uśmiechnęła się i puściła do mnie oko.

— Tak, właśnie o to mi chodziło — powiedziałam i mrugnęłam do niej w odpowiedzi.

Gdy już zeszliśmy z tematu filmu, zaczęliśmy rozmawiać sobie w najlepsze. Nie trwało to długo, ponieważ podszedł do nas jakiś brunet w okularach przeciwsłonecznych. Był bardzo opalony i lekko umięśniony, co widać było na tle białego podkoszulka. Miał na sobie jasno-brązowe rybaczki, a na nogach klapki plażowe. Na szyi wisiał złoty łańcuszek. Natalia, widząc nieznajomego chłopaka, oniemiała z zachwytu. Zauważyłam, że uśmiech z twarzy Marcela zniknął.

— Hej! Mogę się dosiąść? — zapytał chłopak. Jego głos wydał mi się znajomy, ale nie mogłam sobie przypomnieć, gdzie go słyszałam.

— Nie widzisz, że jesteśmy zajęci? — odpowiedział pytaniem na pytanie Marcel, siedzący obok mnie.

— Zauważyłem, ale muszę wam chłopaki o czymś powiedzieć — powiedział z powagą nieznajomy.

— Mów, a potem spadaj i nam nie przeszkadzaj.

— Nie ma problemu, zajmę wam tylko chwilkę. Otóż spotkałem przed chwilą Gabi, Emi i Windowsa.

Na imię „Gabi” Rafał wstał z krzesła.

— Spokojnie, bez nerwów. Usiądź — próbował uspokoić go przyjaciel, ale widać było, że sam jest zdenerwowany, choć próbował robić dobrą minę do złej gry — A ty — zwrócił się do nieznajomego — streszczaj się, bo wszystko psujesz.

— Już, już — zapewnił nas chłopak — No i Gabi pytała, gdzie jesteście i czemu telefonów nie odbieracie. Pytała też, czy Rafał jest u nas. Powiedziałem jej, że o czternastej byłeś, ale trzydzieści minut później poszliście gdzieś i teraz was szukają. O! O wilku mowa! — powiedział, spoglądając w okno.

Na te słowa Rafał szybko odsunął się od stolika i wybiegł szybko z cukierni. Marcel, podnosząc się z krzesła, spojrzał na mnie i zdążył tylko powiedzieć: „Olu, wybacz. To mój kumpel. Nie mogę go tak zostawić”, po czym ruszył za nim. Spojrzałam na zegarek, który pokazywał siedemnastą. Wstałam z krzesła i już miałam wychodzić, kiedy ktoś złapał mnie za rękę. To była Natalia.

— Czemu wychodzisz? — spytała.

Nie odpowiedziałam, tylko wyszłam z cukierni. Popatrzyłam w prawą stronę i od razu ich dostrzegłam. Usłyszałam, jak się kłócą z jakimiś dziewczynami i chłopakiem. Podeszłam do nich, przez co zostałam zauważona przez jedną z nich. Dziewczyna przerwała zdanie i spojrzała na mnie ze złością.

— Co się tak gapisz? Nie widzisz, że rozmawiamy? — zapytała srogim tonem. W mojej obronie stanął jeden z chłopaków, którzy byli razem z nami w cukierni.

— Uspokój się! Ona tu niczemu nie jest winna!

— Nieeeee?! Jak nie jest? Przez nią nie było z wami kontaktu.

— Wybacz, ale zapomniałem włączyć telefon, bo w kinie, sama wiesz, jak jest… — tłumaczył się Rafał.

— W kinie?! To dla mnie nie masz czasu, a dla niej znalazłeś?! — powiedziała i poczerwieniała z wściekłości.

— To moja wina — bronił Rafała Marcel — To był mój pomysł, bo chcieliśmy przeprosić Olę i Natalię, że je potrąci…

— Nie obchodzą mnie wasze wyjaśnienia — przerwała wściekła — To koniec! — rzuciła w stronę bladego Rafała i odwracając się na pięcie, odeszła.

— Stary! Zawiodłeś mnie — powiedział ze smutkiem chłopak, który był z nieznajomymi dziewczynami i pobiegł za oddalającą się dziewczyną.

Została tylko jedna z nich, która nad czymś się bardzo mocno zastanawiała.

— A ty? — zwrócił się do niej Marcel, aż dziewczyna podskoczyła — Co o tym myślisz?

Dziewczyna próbowała coś powiedzieć, bo kilka razy otwierała usta, a zaraz potem je zamknęła, ale w końcu się przemogła i powiedziała:

— Wiesz, jaka ona jest. Nie przepada za konkurencją, a najwyraźniej — pokazała na mnie — Ją za nią uznała. Nie martw się Rafał — spojrzała na niego — Spróbuję jej jeszcze przemówić do rozumu.

— Dzięki. Kochana jesteś — powiedział, a następnie podszedł do niej i ją przytulił.

— Dobra. Muszę ich dogonić, bo samej niezbyt przyjemnie jest spacerować — powiedziała, kiedy już wyrwała się z objęć.

Przysłuchiwałam się temu wszystkiemu i zdecydowałam się odejść. Odchodząc, poczułam czyjąś rękę na moim nadgarstku. To była ręka Marcela.

— Dokąd idziesz? — zapytał.

— Nieważne — wyrwałam się i pobiegłam prosto przed siebie.

Widziałam tylko jak stoi i patrzy na mnie. Przyspieszyłam jeszcze bardziej. Chciałam jak najszybciej zaszyć się w jakimś kącie. Po pewnym czasie dotarłam na miejsce. Po biegłam po schodach na górę, nikogo nie spotykając po drodze. Weszłam do pokoju i rzuciłam się na łóżko, wybuchając płaczem.

„Dlaczego zawsze mnie to spotyka? — pytałam sama siebie — Dlaczego nic nigdy mi nie wychodzi?”

Nie wiem, ile trwało moje rozczulanie się nad sobą, ale po jakimś czasie do pokoju weszła Natalia. Próbowałam ukryć łzy, ale na moje nieszczęście je zauważyła.

— Co się stało? Dlaczego płaczesz? Co oni ci takiego powiedzieli?

— Nie chcę o tym rozmawiać — powiedziałam łamliwym się głosem — Chcę tylko wrócić do domu.

— Ale dlaczego? Przecież niedawno przyjechaliśmy.

— Wiem o tym, ale nie chcę tu siedzieć ani chwili dłużej.

— No dobra. Pojedziemy do domu, ale pod jednym warunkiem.

— Jakim? — spytałam.

— Opowiesz mi, co się wydarzyło, że chcesz już wyjeżdżać.

Zawahałam się. Bałam się komukolwiek o tym powiedzieć. Najwyraźniej wyczuła, co się święciło, więc powiedziała:

— Nie martw się. Przecież możesz mi ufać, bo się przyjaźnimy i dobrze wiesz, że nikt się o tym nie dowie.

Postanowiłam jednak jej o wszystkim powiedzieć. Opowiedziałam o złości jednej z dziewczyn; o tym, że nikt ze znajomych Marcela i Rafała nie chce, abym miała z nimi kontakt, bo obwiniali mnie za to, co się stało. Gdy skończyłam, ulżyło mi. Jednak sprawdza się powiedzenie, że opowiadając komuś, co nas boli, czujemy się lżejsi na duszy. Przez chwile mi się przyglądała, a potem mnie przytuliła. Poczułam się jeszcze lepiej i uśmiechnęłam się, chociaż wciąż bolało.

— Wiesz, co w tej chwili dobrze ci zrobi? Relaksująca kąpiel.

Wzięła mnie za rękę i zaprowadziła do łazienki. Odkręciła kran i wsypywała różnych płynów do kąpieli, a gdy wanna była gotowa, wyszła z łazienki, lecz po chwili wróciła, niosąc mi potrzebne rzeczy. To się nazywa przyjaciółka. Wychodząc, stanęła jeszcze na chwilę w drzwiach i rzucając w moją stronę: „Nie martw się, jeszcze się ułoży” wyszła, zamykając za sobą drzwi. Postanowiłam, że jednak skorzystam z kąpieli. Rozebrałam się i weszłam do ciepłej wody. Siedząc w wannie, myślałam jeszcze o Marcelu. Po chwili usłyszałam krzątaninę dobiegającą z kuchni, nadeszła pora kolacji. Postanowiłam jednak zrezygnować z dłuższego siedzenia i zaczęłam się myć. Kiedy skończyłam, owinęłam się ręcznikiem i sięgnęłam po swoje rzeczy. Osuszyłam się i ubrałam, a zanim wyszłam z łazienki, posprzątałam po sobie. Dla lepszego samopoczucia pomalowałam się. Niestety makijaż nie poprawił mi humoru, więc go zmyłam. Na kolację też nie miałam ochoty, więc grzecznie za nią podziękowałam i udałam się do „swojego” pokoju. Chciałam się położyć, lecz po chwili do pokoju weszła Natalia z podejrzaną miną i zaczęła mnie rzucać poduszkami. Po chwili dołączyłam do niej, śmiejąc się co chwilę. W końcu obie zmęczone położyłyśmy się na łóżku i zasnęłyśmy.

III

Ola

Zanim wyjechałyśmy, minęło kilka dni. Postanowiłyśmy, że zostaniemy jeszcze, bo to byłoby nieuprzejme, że zostałyśmy tak na dwa dni. Oczywiście z Marcelem nie miałam żadnego kontaktu, mimo że próbował się ze mną skontaktować kilkakrotnie, ale bezskutecznie. W końcu nadszedł dzień, w którym było pakowanie walizek tuż przed wyjazdem. O dziesiątej zjedliśmy śniadanie, po którym musieliśmy posprzątać, a gdy wszystko zrobiłyśmy, poszłyśmy z Natką na górę, do pokoju, aby sprawdzić, czy na pewno wszystko spakowałyśmy. W pewnym momencie usłyszałam smutny głos, który wydawał mi się znajomy.

— A więc to prawda. Wyjeżdżacie?

Odwróciłam się. W drzwiach stał Marcel, który wpatrywał się we mnie ze smutkiem.

— Skąd o tym wiesz? — zapytałam zaskoczona.

— Natalia mi wczoraj o wszystkim opowiedziała. Powiedziała mi, że bardzo się tym wszystkim przejęłaś i nie chciałaś dłużej tu zostać.

— Kiedy zdążyła ci o tym wszystkim wczoraj powiedzieć? — zapytałam zaskoczona, ponieważ wczorajszy dzień spędziłyśmy na oglądaniu filmów i nie widziałam, żeby z kimś rozmawiała.

W tym momencie wtrąciła się Natalia.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 34.13
drukowana A5
za 39.38