Bezpłatny fragment - PRZYJACIÓŁKI

PRZYJACIÓŁKI

Rozdział 1. Dwie Polki na obcej ziemi

Mariola miała 27 lat, pochodziła z Krakowa i była mężatką. Jej mąż Andrzej był mężczyzną o trudnym charakterze. W życiu codziennym potrafił być stanowczy i zazdrosny, a w łóżku lubił dominować. Mariola nieraz zastanawiała się, czy jego ostre zachowanie wynikało z namiętności, czy z potrzeby kontrolowania wszystkiego, nawet jej ciała.

Mieli dwie córki: siedmioletnią Dominikę i dwuletnią Sabrinę. Dzieci były dla Marioli najważniejsze, choć coraz częściej czuła, że poza byciem matką i żoną chciałaby jeszcze być sobą.

Arleta miała 24 lata i pochodziła z Wrocławia. Do Niemiec przyjechała z dwuletnim synkiem. Uciekła przed mężczyzną, który nadużywał alkoholu i którego zachowanie seksualne budziło w niej strach. Był brutalny, nie szanował jej granic i uważał, że jako partner ma prawo decydować o wszystkim.

Arleta postanowiła, że nigdy więcej nie pozwoli nikomu traktować się w ten sposób.

Obie kobiety spotkały się w obozie dla uchodźców. Ich pierwsza rozmowa odbyła się w stołówce, gdzie Mariola siedziała z córkami, a Arleta próbowała nakarmić swojego małego synka.

— Ty też z Polski? — zagadnęła Mariola.

— Z Wrocławia. A ty?

— Kraków. Mariola jestem.

— Arleta. Miło poznać.

— Sama tutaj jesteś?

— Z synkiem. A ty?

— Z mężem i dwiema córkami. Ta starsza to Dominika, młodsza Sabrina.

Od tego dnia zaczęły spotykać się regularnie. Pomagały sobie przy dzieciach, chodziły razem na zakupy i rozmawiały o tym, jak odnaleźć się w obcym kraju.

Pewnego popołudnia, gdy dzieci odpoczywały pod opieką Andrzeja, kobiety wybrały się na spacer.

— Arleta, a gdzie twój chłop? — zapytała Mariola.

— Został w Polsce. I niech tam, kurwa, zostanie.

Mariola spojrzała na nią zaskoczona.

— Aż tak źle?

— Pił, awanturował się i myślał, że kobieta jest jego własnością. Nawet w łóżku nie rozumiał słowa „nie”.

— Cholera. To dobrze, że wyjechałaś.

— Wyjechałam dla syna. Ale też dla siebie. Chcę wreszcie żyć bez strachu.

Mariola westchnęła.

— Mój Andrzej też potrafi być ostry w seksie.

— Ale ty to lubisz?

— Czasami tak. Tylko że jest różnica między ostrym seksem, na który oboje mają ochotę, a facetem, który robi, co mu się podoba.

— Właśnie. Mój tej różnicy nigdy nie rozumiał.

Przez chwilę szły w milczeniu.

— A wiesz, co mnie najbardziej wkurwia? — odezwała się Arleta. — Że przez tyle lat ktoś mi mówił, jaka mam być. Grzeczna, posłuszna, cicha. A ja mam już tego serdecznie dosyć.

— To dobrze trafiłaś — roześmiała się Mariola. — Bo ja też nie jestem żadną świętą.

— Zauważyłam.

— A co zauważyłaś?

— Że lubisz prowokować.

— Oczywiście. Nie będę udawać, że seks mnie nie interesuje albo że słowo „pizda” przyprawia mnie o omdlenie.

Arleta wybuchnęła śmiechem.

— Ty naprawdę jesteś bezczelna!

— A ty co, taka niewinna?

— Ja? Mariola, ja mam dwadzieścia cztery lata, dziecko i dość doświadczeń, żeby wiedzieć, czego nie chcę.

— A wiesz już, czego chcesz?

Arleta zastanowiła się.

— Spokoju. Wolności. I kogoś, przy kim nie muszę niczego udawać.

Mariola spojrzała na nią uważnie.

— A jeśli tym kimś byłaby kobieta?

Arleta zatrzymała się.

— Dlaczego pytasz?

— Bo od kilku dni zastanawiam się, czy podobają ci się tylko mężczyźni.

— A tobie?

Mariola uśmiechnęła się.

— Może nie tylko.

— Jesteś przecież mężatką.

— I co z tego? Małżeństwo nie sprawia, że człowiek przestaje mieć oczy, uczucia i fantazje.

— Andrzej wie, że tak myślisz?

— Nie. I na razie nie zamierzam mu o tym opowiadać.

Arleta pokręciła głową.

— Ty to się chyba naprawdę niczego nie boisz.

— Boję się wielu rzeczy. Ale nie tego, że mogłabym zakochać się w kobiecie.

Wieczorem, kiedy wróciły do obozu, Mariola zaprosiła Arletę na herbatę następnego dnia.

— Przyjdź, jak będziesz miała chwilę. Pogadamy bez tych wszystkich ludzi dookoła.

— O czym?

— O życiu. O facetach. O seksie. O wszystkim, do cholery.

— Nawet o tych twoich zboczonych fantazjach? — zażartowała Arleta.

— Zwłaszcza o nich. Tylko nie myśl sobie, że jesteś bardziej nowoczesna ode mnie, bo pochodzisz z Wrocławia.

— A ty nie myśl, że krakowianki wiedzą o seksie wszystko!

Obie zaczęły się śmiać.

Kiedy się rozstawały, Mariola na moment zatrzymała dłoń na ramieniu Arlety.

— Wiesz co? Cholernie cię polubiłam.

— Ja ciebie też. Nawet za bardzo, jak na kilka dni znajomości.

Mariola wróciła do męża i córek, a Arleta do swojego synka.

Żadna z nich nie wiedziała jeszcze, że ta znajomość stanie się jedną z najważniejszych w ich życiu.

Rozdział 2. Żadna z nas nie jest święta

Następnego dnia deszcz nie przestawał padać. Na parapecie pokoju Marioli stały dwa wyszczerbione kubki, a z korytarza dobiegał zapach gotowanej kapusty. Obóz miał własny rytm: kolejki do telefonu, czekanie na listy i ciągłe pytania o dokumenty. Arleta coraz bardziej nienawidziła tego czekania.

Wieczorem Andrzej wyszedł do znajomych. Dzieci spały, a Mariola zaprosiła Arletę na herbatę. Usiadły naprzeciwko siebie przy niewielkim stoliku.

— No i co, wrocławianko? Dalej będziesz udawać taką cholernie niewinną? — zaczęła Mariola.

— Ja, kurwa, niewinna? Chyba mnie jeszcze nie poznałaś.

— To może wreszcie przestańmy się oszukiwać.

— A o czym niby?

— O tym, że od tygodnia patrzymy na siebie inaczej niż zwykłe koleżanki.

Arleta odstawiła filiżankę. Przez moment obserwowała krople deszczu na szybie.

— Mariola, podobasz mi się. Cholernie. Ale masz męża.

— Wiem, do diabła. I właśnie dlatego nie chcę robić niczego, czego później będziemy żałowały.

— A jeśli obie tego chcemy?

— To musimy umieć o tym porozmawiać. Bez głupich popisów.

Arleta prychnęła.

— Ty i bez popisów? Przecież jeszcze wczoraj chwaliłaś się, że jesteś najbardziej wyzwoloną babą z całego Krakowa.

— Nie z całego. Z połowy — odparła Mariola z powagą, po czym obie wybuchnęły śmiechem.

Kiedy ucichły, Mariola przyznała:

— Wiesz, co jest najgorsze? W domu zawsze grałam jakąś rolę. Żona Andrzeja. Matka Dominiki i Sabriny. A gdzie w tym wszystkim jestem ja, do cholery?

— Właśnie tutaj — powiedziała Arleta. — Siedzisz ze mną i pierwszy raz mówisz, co naprawdę myślisz.

— Nie pierwszy. Ale pierwszy raz ktoś mnie słucha bez oceniania.

Arleta przyjrzała się przyjaciółce. Mariola nie wyglądała teraz na kobietę, która zawsze zna odpowiedź. Nerwowo obracała obrączkę na palcu.

— A Andrzej? — spytała Arleta. — Mówiłaś, że bywa ostry w seksie. A poza łóżkiem?

— Bywa uparty. Czasami zazdrosny. Ale nie chcę opowiadać o nim jak o potworze, bo to nieprawda. Po prostu nie wiem, czy jeszcze jestem szczęśliwa.

— Ja wiem tylko jedno: nikt nie ma prawa robić z ciebie swojej własności.

— Po tym, co przeszłaś, pewnie wiesz to lepiej ode mnie.

— Wiem, kurwa, aż za dobrze.

Mariola wyciągnęła rękę przez stół. Arleta zawahała się, a potem splotła z nią palce.

— Powiedz mi coś — odezwała się Mariola. — Wczoraj mówiłaś o fantazjach. To były tylko żarty?

— Nie wszystkie.

— A o mnie też myślałaś?

— Tak.

— Od kiedy?

— Od dnia, kiedy zobaczyłam, jak cierpliwie zapinasz Sabrinie kurtkę, a jednocześnie kłócisz się z urzędnikiem po niemiecku. Pomyślałam: ależ ta kobieta ma charakter.

Mariola zaśmiała się cicho.

— Czyli nie chodziło o moje bezczelne gadanie o cipie i seksie?

— To też zrobiło wrażenie. Zwłaszcza że mówiłaś takie rzeczy z miną nauczycielki od matematyki.

— Ty mała cholero!

Znów się roześmiały. Potem zapadła cisza, tym razem przyjemna. Mariola podniosła wzrok.

— Arleta, ja też o tobie myślę. I trochę mnie to przeraża.

— Mnie też. Ale nie chcę, żebyśmy znowu zaczęły udawać.

— Nie będziemy.

Mariola wstała i podeszła do okna. Arleta stanęła obok. Przez chwilę patrzyły na mokre światła dziedzińca.

— Mogę cię pocałować? — zapytała Mariola.

— Możesz.

Pocałunek był krótki, nieśmiały i zaskakująco spokojny. Kiedy się odsunęły, Arleta uśmiechnęła się tak szeroko, że Mariola nie mogła powstrzymać śmiechu.

— No proszę — szepnęła Mariola. — Dwie Polki, które przyjechały do Niemiec po wolność.

— I żadna nie przypuszczała, że zakocha się we własnej przyjaciółce.

— Nie rozpędzaj się. Jeszcze nie powiedziałyśmy sobie wszystkiego.

— To mamy czas. Byleś nie kazała mi znowu udawać świętej.

— Nigdy. Ale jedno ci powiem: z tym naszym nowoczesnym życiem będzie jeszcze niezły burdel.

Arleta spojrzała na zamknięte drzwi.

— A jutro?

— Jutro zrobimy dzieciom śniadanie. Potem pójdziemy sprawdzić, czy przyszły listy. A wieczorem znów porozmawiamy. Muszę też zdecydować, co uczciwie powiedzieć Andrzejowi.

— Brzmi mało romantycznie.

— To właśnie życie, kochana. Nawet kiedy człowiek ma w głowie kompletny chaos.

Na pożegnanie Arleta ścisnęła jej dłoń. Na korytarzu było chłodno, ale pierwszy raz od przyjazdu do Niemiec nie czuła się zupełnie samotna. Mariola została przy oknie, słuchając deszczu i zastanawiając się, jak długo można odkładać rozmowę, która zmieni wszystko.

Rozdział 3. Dwie bezwstydne przyjaciółki

Było słoneczne, choć chłodne październikowe popołudnie. Mariola i Arleta postanowiły wybrać się na spacer po niemieckim miasteczku niedaleko obozu dla uchodźców.

Mariola prowadziła wózek z dwuletnią Sabriną, a Arleta ze swoim dwuletnim synkiem. Siedmioletnia Dominika została z Andrzejem.

Obie kobiety były w doskonałych humorach. Coraz lepiej się rozumiały, a ich rozmowy stawały się coraz bardziej bezpośrednie.

— Kurwa, Arleta, jak ja się cieszę, że cię poznałam! — powiedziała Mariola.

— A ja ciebie, ty zwariowana krakowianko!

— Przynajmniej mam z kim pogadać o czymś innym niż pieluchy, gotowanie i cholernie drogie zakupy.

— No właśnie. Człowiek ma dwadzieścia cztery lata, a czasami czuje się jak stara baba.

— Nie pierdol głupot! Jesteś młoda, ładna i naprawdę seksowna.

Arleta roześmiała się.

— O, proszę! Mariola zaczyna mnie podrywać!

— A co, nie wolno mi powiedzieć koleżance, że ma zajebistą figurę?

Zatrzymały wózki przy ławce w niewielkim parku. Dzieci spokojnie bawiły się pluszowymi zabawkami.

Mariola przyjrzała się Arlecie.

— Ale masz jędrne cycki, dziewczyno. Kurwa, naprawdę jesteś seksi!

— A ty myślisz, że sama jesteś brzydka? — odparła Arleta. — Masz dwójkę dzieci, a figurę taką, że niejedna dwudziestolatka mogłaby ci pozazdrościć.

— No to przynajmniej obie wiemy, że jesteśmy cholernie atrakcyjne!

Roześmiały się. Mariola poprawiła Arlecie przekrzywiony kołnierz płaszcza, a potem przez chwilę trzymała dłoń na jej ramieniu.

— Wiesz, Arleta, przy tobie czuję się zupełnie inaczej.

— Jak?

— Swobodnie. Nie muszę udawać grzecznej żony Andrzeja ani świętej mamusi.

— A ja nie muszę się bać, że ktoś znowu zacznie mi mówić, co mam robić ze swoim życiem.

— No właśnie, do cholery!

Po chwili ruszyły dalej.

Nachalny nieznajomy

Kiedy dotarły do niewielkiego placu z kawiarnią, zauważyły mężczyznę stojącego przy zaparkowanym samochodzie.

Miał około czterdziestu lat, skórzaną kurtkę i papierosa w ustach.

— Hallo, schöne Frauen! — zawołał.

Mariola spojrzała na Arletę.

— Kurwa, czego ten chce?

— Chyba mu się spodobałaś.

— Niech sobie popatrzy i spierdala.

Mężczyzna podszedł bliżej.

— Seid ihr Polinnen? — zapytał.

— Ja, wir sind Polinnen — odpowiedziała Mariola.

— Sehr hübsch! — powiedział, uśmiechając się szeroko.

— Danke. Auf Wiedersehen — odparła chłodno.

Ale nieznajomy nie zamierzał odejść.

— Vielleicht Kaffee? Du und ich?

— Nein, danke.

Mężczyzna przyjrzał się Marioli od stóp do głów.

— Du bist sehr sexy.

Arleta przewróciła oczami.

— Mariola, ten stary cap chyba nie rozumie, że nie jesteś zainteresowana.

— Zaraz, kurwa, zrozumie.

Nieznajomy zrobił krok w stronę Marioli i wyciągnął rękę, jakby chciał objąć ją w pasie.

Mariola natychmiast się odsunęła.

— Spierdalaj, zboczeńcu! Łapy przy sobie! Hände weg, du Arschloch!

Mężczyzna zamarł.

— Was?

— Powiedziałam, żebyś spierdalał! Verpiss dich!

Arleta wybuchnęła śmiechem.

— Ja pierdolę, Mariola! Ale mu powiedziałaś!

— A co miałam zrobić? Dać się obmacywać temu napalonemu idiocie?

Mężczyzna coś mruknął, machnął ręką i odszedł w kierunku samochodu.

— Nareszcie, kurwa, spokój — powiedziała Mariola.

— Ty jesteś niesamowita! — Arleta wciąż się śmiała.

— Nie po to przyjechałam do Niemiec, żeby jakiś obcy facet traktował mnie jak swoją własność.

— I bardzo dobrze.

Rozmowa na ławce

Usiadły na ławce przy placu zabaw. Sabrina zaczęła domagać się swojego misia, więc Mariola podała jej zabawkę.

— Wiesz, Arleta, co mnie najbardziej wkurwia? — odezwała się po chwili.

— Co takiego?

— Że niektórzy faceci myślą, że jak kobieta ma cycki, dupę i cipę, to automatycznie jest im coś winna.

— Znam to aż za dobrze — odpowiedziała Arleta. — Mój były właśnie tak myślał. Pił, awanturował się i zachowywał jak ostatni skurwysyn.

— Andrzej też potrafi być cholernie dominujący.

— Ale ty go kochasz?

Mariola długo nie odpowiadała.

— Nie wiem, Arleta. Mamy dwie córki, wspólną przeszłość. Tylko czasami zastanawiam się, czy to jeszcze miłość, czy już przyzwyczajenie.

— A czego teraz pragniesz?

Mariola spojrzała na przyjaciółkę.

— Chcę być szczęśliwa. Chcę, żeby ktoś widział we mnie kobietę, a nie tylko żonę i matkę.

— Ja widzę.

— Wiem, kochanie.

Arleta uśmiechnęła się.

— A tak poza tym, to naprawdę masz zajebisty charakter.

— Tylko charakter?

— Nie, Mariola. Jesteś cholernie seksowna. I dobrze o tym wiesz.

— A ty jesteś bezczelna, ty mała wrocławska diablico!

Obie zaczęły się śmiać.

Mariola pochyliła się i pocałowała Arletę w policzek.

— Dobrze, że cię mam.

— Ja ciebie też.

Przez chwilę siedziały w milczeniu, obserwując dzieci i ludzi przechodzących przez park.

Wreszcie Mariola powiedziała:

— Wiesz co? Kiedyś musimy porozmawiać naprawdę szczerze o tym, co jest między nami.

— Bez żadnego pieprzonego udawania?

— Bez udawania.

Arleta skinęła głową.

— To umowa.

Kiedy wracały do obozu, żadna z nich nie wspominała już o nachalnym mężczyźnie. Znacznie ważniejsze było to, co wydarzyło się między nimi podczas zwyczajnego spaceru.

Mariola coraz częściej myślała o Arlecie nie tylko jak o przyjaciółce. Arleta natomiast zaczynała rozumieć, że jej uczucia do krakowianki są znacznie silniejsze, niż początkowo przypuszczała.

Rozdział 4. Pierwsze sekrety

Arleta przyszła do Marioli wieczorem. Andrzej wyszedł do znajomych, a dzieci już spały. Kobiety od kilku dni wiedziały, że ich przyjaźń zmienia się w coś znacznie poważniejszego.

Mariola otworzyła drzwi i uśmiechnęła się.

— No, wreszcie jesteś! Myślałam, że już nie przyjdziesz.

— A dokąd miałabym, kurwa, pójść? Przecież obiecałam.

— Chodź, zrobiłam herbatę.

Usiadły obok siebie na kanapie. Mariola zapaliła papierosa, a Arleta przyglądała jej się z uśmiechem.

— Co się tak gapisz? — zapytała Mariola.

— Bo jesteś cholernie ładna.

— O, proszę! Wrocławianka zaczyna podrywać krakowiankę!

— A może już dawno ją poderwałam?

Mariola zgasiła papierosa.

— Arleta, przestańmy wreszcie pieprzyć głupoty. Podobasz mi się. I to bardzo.

— Ty mnie też, do cholery. Tylko nie wiem, co z tym zrobić.

— A czego się boisz?

— Że jutro powiesz, że to był błąd. Masz przecież Andrzeja.

Mariola westchnęła.

— Wiem, kurwa. Nie musisz mi przypominać. Mam męża, dwie córki i całe życie poukładane tak, jak wszyscy ode mnie oczekują.

— A czego ty oczekujesz od siebie?

— Chciałabym choć raz zrobić coś dlatego, że sama tego pragnę.

Arleta ujęła jej dłoń.

— Mariola, ja się w tobie naprawdę zakochałam.

— A ja w tobie, ty głupia wariatko.

Przez chwilę patrzyły sobie w oczy.

— Mogę cię pocałować? — zapytała Arleta.

— Jeszcze się, kurwa, pytasz?

Arleta pochyliła się i pocałowała Mariolę. Początkowo nieśmiało, potem pewniej. Kiedy odsunęły się od siebie, obie były wyraźnie poruszone.

— Ja pierdolę — wyszeptała Mariola. — Tyle czasu udawałyśmy zwykłe koleżanki.

— A teraz?

— Teraz chyba już żadna z nas nie potrafi udawać.

— Nigdy wcześniej nie byłam zakochana w kobiecie — przyznała Arleta.

— Ja też nie. I wiesz co? Wcale mnie to nie przeraża.

— A Andrzej?

Mariola spoważniała.

— Andrzej jest moim mężem. Nie zamierzam udawać, że to nie ma znaczenia. Ale nie będę też kłamała, że nic do ciebie nie czuję.

Arleta przytuliła ją mocno.

— Nie chcę być przyczyną twojego nieszczęścia.

— Nie jesteś. Przy tobie pierwszy raz od dawna czuję, że ktoś mnie naprawdę słucha.

— Nawet kiedy przeklinasz jak szewc?

— Zwłaszcza wtedy, kurwa!

Roześmiały się.

Mariola oparła głowę na ramieniu Arlety.

— Wiesz, czego najbardziej mi brakowało?

— Czego?

— Czułości. Takiej zwyczajnej. Bez rozkazów, bez udowadniania czegokolwiek, bez całego tego pieprzonego przedstawienia.

— Mnie też. Po tym, co przeżyłam z moim byłym, długo myślałam, że już nikomu nie zaufam.

— A mnie ufasz?

— Tak, Mariola. Cholernie ci ufam.

Mariola pocałowała ją ponownie.

— To obiecaj mi jedno. Że będziemy ze sobą szczere. Nawet gdy prawda będzie niewygodna.

— Obiecuję.

Resztę wieczoru spędziły razem, rozmawiając, całując się i odkrywając, jak wiele znaczą dla siebie nawzajem. Nie próbowały już udawać, że łączy je wyłącznie przyjaźń.

Kiedy Arleta zbierała się do wyjścia, Mariola zatrzymała ją przy drzwiach.

— Arleta?

— Co, kochanie?

— Nie żałujesz?

— Ani trochę. A ty?

— Ja też nie. Ale jutro będziemy musiały wrócić do rzeczywistości.

— Wiem.

— To przyjdziesz znowu?

Arleta uśmiechnęła się.

— Oczywiście, ty moja bezczelna krakowianko.

— Dobranoc, wrocławska diablico.

Jeszcze raz się pocałowały.

Arleta wróciła do swojego pokoju z bijącym sercem. Wiedziała, że właśnie rozpoczął się nowy etap jej życia.

Mariola natomiast długo siedziała przy zgaszonej lampce, myśląc o Arlecie, Andrzeju i przyszłości, której jeszcze nie potrafiła sobie wyobrazić.

Po raz pierwszy od wielu lat nie chciała jednak rezygnować z własnych uczuć tylko dlatego, że ktoś inny mógłby je potępić.

Rozdział 5. Niebezpiecznie blisko

Mariola od rana była w podłym humorze. Andrzej znowu wypytywał ją, dokąd chodzi, z kim rozmawia i dlaczego tak często spotyka się z Arletą.

— Kurwa, czy ja muszę się tłumaczyć z każdego wyjścia? — warknęła, kiedy wreszcie została sama.

Wieczorem Andrzej wyszedł, a dzieci już spały. Mariola zaprosiła Arletę.

— Co się stało, kochanie? — zapytała Arleta, widząc jej minę.

— Mam dość tego pieprzonego przesłuchiwania. Andrzej zachowuje się, jakby był moim właścicielem.

— Znam takich facetów. Jeden skurwysyn wystarczył mi na całe życie.

— A najgorsze, że przy nim nie potrafię już być sobą.

Arleta usiadła obok niej.

— A przy mnie?

— Przy tobie mogę powiedzieć „kurwa”, „pizda”, „seks” i nie słuchać kazania o tym, jak powinna zachowywać się porządna kobieta.

— Bo nie interesuje mnie, czy jesteś porządna według cudzych zasad. Interesuje mnie, czy jesteś szczęśliwa.

Mariola uśmiechnęła się.

— Ja pierdolę, Arleta. Ty naprawdę potrafisz powiedzieć coś mądrego.

— A ty naprawdę potrafisz wszystko zepsuć swoim niewyparzonym językiem!

Obie wybuchnęły śmiechem.

— Powiedz mi coś — zaczęła Mariola. — Czy ty naprawdę mnie kochasz, czy tylko podoba ci się, że jestem taka bezczelna?

— Jedno i drugie. Podobasz mi się cała. Twoja twarz, twój śmiech, twoja zajebista pewność siebie. Nawet kiedy mnie wkurwiasz.

— A moja dupa?

— Mariola!

— No co, kurwa? Pytam!

— Też mi się podoba, ty bezwstydna wariatko.

Mariola objęła ją i pocałowała.

— Wiesz, czego chcę? Żebyśmy przestały udawać, że jesteśmy tylko koleżankami.

— Przecież już przestałyśmy.

— Między sobą tak. Ale przed resztą świata wciąż gramy przedstawienie.

Arleta spoważniała.

— Nie chcę, żebyś przeze mnie straciła rodzinę.

— A ja nie chcę spędzić reszty życia, kłamiąc samej sobie.

— Musisz zdecydować, czego naprawdę chcesz od Andrzeja. Nie podejmę tej decyzji za ciebie.

Mariola długo milczała.

— Wiesz, Arleta, kiedyś myślałam, że ostry seks oznacza wielką miłość. Że jak facet jest zazdrosny i ciągle chce mieć kobietę dla siebie, to znaczy, że mu zależy.

— A teraz?

— Teraz wiem, że można być cholernie namiętnym i jednocześnie szanować drugą osobę. Jedno nie wyklucza drugiego.

Arleta pogładziła ją po policzku.

— I tego właśnie chcę z tobą. Bez strachu i bez przymusu.

— Cholera, dziewczyno. Jeszcze trochę, a się przez ciebie rozpłaczę.

— Ty? Ta sama Mariola, która potrafi na środku ulicy powiedzieć facetowi „spierdalaj, zboczeńcu”?

— Ta sama, kurwa!

Pocałowały się ponownie. Mariola przytuliła Arletę mocno, a potem odsunęła się na moment.

— Zostań dzisiaj trochę dłużej.

— Chcesz porozmawiać?

— Też. Ale przede wszystkim chcę mieć cię przy sobie.

Spędziły razem kilka godzin, dzieląc się wspomnieniami, obawami i marzeniami. Bliskość, którą początkowo traktowały jak niebezpieczny sekret, stawała się ważną częścią ich związku.

Później Mariola odprowadziła Arletę do drzwi.

— Jutro przyjdziesz?

— A co, już za mną tęsknisz?

— Cholernie.

— To przyjdę, kochanie.

— I pamiętaj, żadnego udawania świętej!

— Spierdalaj, Mariola! — roześmiała się Arleta.

— Właśnie za to cię kocham, ty wrocławska diablico!

Arleta pocałowała ją na pożegnanie.

Mariola zamknęła drzwi i przez dłuższą chwilę stała nieruchomo. Wiedziała, że musi w końcu szczerze przyjrzeć się swojemu małżeństwu. Nie chciała już żyć podwójnym życiem, ale nie była jeszcze gotowa powiedzieć Andrzejowi prawdy.

Po raz pierwszy jednak zaczęła poważnie myśleć o przyszłości z Arletą.

Rozdział 6. Chwile tylko dla siebie

Mariola od rana czekała na spotkanie z Arletą. Andrzej zabrał Dominikę i Sabrinę do znajomych, a dwuletni synek Arlety został pod opieką zaufanej sąsiadki. Po raz pierwszy od dawna kobiety miały mieszkanie wyłącznie dla siebie.

Kiedy Arleta zapukała, Mariola natychmiast otworzyła drzwi.

— No, kurwa, nareszcie! Ile można czekać?

— Przecież jestem punktualnie, ty wariatko!

— Wchodź. Dzisiaj nikt nam nie będzie przeszkadzał.

Arleta zdjęła płaszcz i spojrzała na przyjaciółkę.

— Naprawdę jesteśmy same?

— Całkowicie. Żadnych dzieci, żadnego Andrzeja, żadnego pieprzonego pukania do drzwi.

— To chyba pierwszy taki wieczór od naszego poznania.

— I zamierzam go dobrze wykorzystać.

Mariola przygotowała kawę. Usiadły na kanapie, ale żadna nie miała ochoty rozmawiać o zakupach, dokumentach czy problemach obozowego życia.

— Arleta, powiedz mi coś szczerze.

— No?

— Wstydzisz się przede mną swojego ciała?

— A dlaczego pytasz?

— Bo jesteśmy zakochane, całujemy się, a ciągle zachowujemy się tak, jakbyśmy miały po piętnaście lat.

Arleta roześmiała się.

— Kurwa, Mariola, ty zawsze musisz walić prosto z mostu?

— A co mam powiedzieć? Że jesteśmy dwiema świętymi dziewicami?

— Ty masz dwie córki, ja mam syna. Chyba żadna z nas nie jest dziewicą!

Obie wybuchnęły śmiechem.

— No właśnie — powiedziała Mariola. — Jesteśmy dorosłe. Możemy rozmawiać o cyckach, dupie, cipie i seksie bez robienia z tego wielkiego skandalu.

— Możemy. Tylko ja po tym wszystkim, co przeżyłam z byłym, czasami jeszcze się boję.

Mariola natychmiast spoważniała.

— Mnie nie musisz się bać, kochanie. Niczego nie będziemy robiły na siłę.

Arleta ujęła ją za rękę.

— Wiem. Dlatego właśnie chcę być z tobą.

Mariola pocałowała ją delikatnie.

— Jesteś cholernie piękna, wiesz?

— A ty masz zajebistą pewność siebie.

— Tylko pewność siebie?

— Nie, Mariola. Podobasz mi się cała. Nawet kiedy przeklinasz jak ostatni szewc.

— Czyli zawsze!

Znów się roześmiały.

Po chwili Mariola wstała i podeszła do szafy.

— Wiesz co? Mam dosyć tego udawania, że muszę wyglądać idealnie. Chcę, żebyś zobaczyła mnie taką, jaka naprawdę jestem.

— Nie musisz mi niczego udowadniać.

— Wiem, do cholery. Robię to dlatego, że sama chcę.

Mariola zaczęła się rozbierać. Arleta patrzyła na nią z czułością, a nie z oceną. Po chwili sama zdecydowała się zdjąć ubranie. Stanęły przed sobą nagie, początkowo trochę zawstydzone.

— No i co? — zapytała Mariola. — Rozczarowana?

— Chyba sobie żartujesz.

— Mam przecież ciało kobiety, która urodziła dwoje dzieci.

— I co z tego, kurwa? Myślisz, że ja po urodzeniu syna wyglądam jak dziewczyna z reklamy?

Mariola uśmiechnęła się.

— Jesteś naprawdę seksowna, Arleta.

— A ty piękna, Mariola.

Objęły się i długo całowały. Arleta przesunęła dłonią po plecach przyjaciółki, a Mariola przytuliła ją mocniej.

— Wszystko dobrze? — zapytała cicho.

— Tak. Nawet bardzo.

— To dlaczego się trzęsiesz?

— Bo nigdy nie byłam tak blisko kobiety, którą kocham.

Mariola pocałowała ją w czoło.

— Ja też nie, kochanie.

Przez następne chwile nie potrzebowały żartów ani przekleństw. Ich bliskość była czymś, czego obie pragnęły, ale czego jeszcze niedawno nie potrafiły sobie wyobrazić.

Później usiadły razem pod kocem.

— Ja pierdolę, Mariola — odezwała się Arleta. — Jeszcze kilka miesięcy temu byłam we Wrocławiu i myślałam tylko o tym, jak uciec od tamtego skurwysyna.

— A teraz?

— Teraz siedzę w Niemczech, zakochana w krakowiance, która ma najbardziej niewyparzoną gębę na świecie.

— I najładniejszą dupę, zapomniałaś dodać!

— Ty naprawdę jesteś niemożliwa!

Mariola roześmiała się, po czym spoważniała.

— Arleta, nie wiem jeszcze, jak rozwiążę sprawę Andrzeja. Nie chcę ci obiecywać czegoś, czego nie potrafię teraz spełnić.

— Nie proszę cię o obietnice. Chcę tylko, żebyś mnie nie okłamywała.

— Nie będę.

— I żebyś nie traktowała mnie jak jakiejś przygody.

— Nie jesteś przygodą, do cholery. Jesteś kobietą, w której się zakochałam.

Arleta przytuliła głowę do jej ramienia.

— To mi na razie wystarczy.

Mariola spojrzała na zegarek.

— Cholera, Andrzej niedługo wróci.

— W takim razie muszę już iść.

— Nie chcę, żebyś wychodziła.

— Ja też nie chcę. Ale jeszcze przyjdę.

Ubrały się powoli. Przy drzwiach Mariola zatrzymała Arletę i pocałowała ją na pożegnanie.

— Kocham cię, ty moja bezczelna wrocławianko.

— Ja ciebie też, krakowska diablico.

Kiedy Arleta wyszła, Mariola przez dłuższą chwilę stała przy oknie. Wiedziała, że ich związek przestał być jedynie fantazją. Teraz musiała zdecydować, jak pogodzić własne uczucia z odpowiedzialnością za rodzinę.

Rozdział 7. Za zamkniętymi drzwiami

Mariola zamknęła drzwi na klucz i odwróciła się do Arlety.

— No, kurwa, nareszcie jesteśmy same. Możemy pogadać bez tego całego pieprzonego udawania.

— Znowu masz jakieś zboczone pomysły? — zapytała Arleta.

— A żebyś wiedziała. Cały dzień myślałam o naszej ostatniej rozmowie.

— O tym młodym facecie?

— Właśnie. Ciekawa jestem, czy naprawdę potrafiłabym patrzeć, jak jesteś z innym, i nie dostać pierdolca z zazdrości.

Arleta zdjęła płaszcz i rzuciła go na krzesło.

— Mariola, ty jesteś niemożliwa. Najpierw mówisz, że mnie kochasz, a potem wymyślasz takie historie.

— Bo jedno nie wyklucza drugiego, do cholery. Kocham cię, ale mam też swoje fantazje.

— To powiedz mi, czego naprawdę chcesz.

Mariola podeszła bliżej.

— Chcę przestać się wstydzić. Chcę móc powiedzieć „seks”, „cipa”, „pizda”, „dupa” i nie słyszeć, że jestem jakąś pieprzoną rozpustnicą.

— Przy mnie możesz mówić, co chcesz.

— Nawet że jestem cholernie napalona na własną przyjaciółkę?

— Nawet to, ty bezczelna krakowianko.

Mariola roześmiała się i pocałowała Arletę.

— A ty? Czego chcesz?

— Ciebie. Ale nie chcę być tylko jedną z twoich fantazji.

— Ja pierdolę, Arleta. Ile razy mam ci powtarzać, że cię kocham?

— A ile razy mam ci przypominać, że masz męża?

Mariola cofnęła się o krok.

— Wiem, kurwa. Wiem doskonale. Andrzej, dzieci, obóz, dokumenty, całe to popieprzone życie. Myślisz, że o tym zapominam?

— Nie. Tylko nie chcę, żebyśmy się nawzajem skrzywdziły.

— To przestańmy robić z naszego związku coś, czego musimy się wstydzić.

Arleta objęła ją.

— Nie wstydzę się ciebie. Boję się tylko, że cię stracę.

Mariola przytuliła ją mocno.

— Nie chcę cię stracić, kochanie.

Przez dłuższą chwilę całowały się i rozmawiały szeptem. Obie wiedziały już, że łączy je nie tylko przyjaźń. Ich związek stał się również seksualny, choć nadal nie miały pojęcia, jak ułożą sobie wspólną przyszłość.

Później Mariola usiadła na kanapie i zapaliła papierosa.

— Wiesz, co mnie najbardziej wkurwia?

— Co znowu?

— Że całe życie ktoś mi mówił, jaka powinnam być. Matka, żona, porządna kobieta. A nikt, kurwa, nie zapytał, czego ja sama chcę.

— A czego chcesz?

— Życia, w którym nie muszę kłamać. I ciebie, Arleta.

— To będziemy musiały coś z tym zrobić.

— Wiem. Nie mogę wiecznie oszukiwać Andrzeja.

— Nie możesz też oszukiwać samej siebie.

Mariola zgasiła papierosa.

— Cholera, dziewczyno. Z tobą nawet najtrudniejsze rozmowy są jakieś prostsze.

— Bo cię kocham, ty wariatko.

— A ja ciebie, kurwa, też.

Kiedy później Arleta zbierała się do wyjścia, Mariola zatrzymała ją przy drzwiach.

— Jeszcze jedno.

— Co takiego?

— Nie myśl sobie, że zapomniałam o naszych rozmowach o fantazjach.

— Ty naprawdę nie odpuścisz?

— Nie. Ale nie zamierzam cię do niczego namawiać wbrew twojej woli.

— I bardzo dobrze.

— W takim razie najpierw musimy uporządkować nasze pieprzone życie.

Arleta pocałowała ją na pożegnanie.

— To chyba pierwszy rozsądny pomysł, jaki dzisiaj miałaś.

— Spierdalaj, wrocławska diablico! — roześmiała się Mariola.

— Sama spierdalaj, kochanie!

Obie wybuchnęły śmiechem.

Mariola zamknęła drzwi. Wiedziała, że nie wystarczą już ukradkowe spotkania i odważne słowa. Musiała zdecydować, co zrobi ze swoim małżeństwem i czy znajdzie odwagę, żeby zbudować życie z Arletą.

Rozdział 8. Włoska przygoda

— Mariola, kurwa, ja mówię poważnie. Jedziemy do Włoch! — oznajmiła Arleta, rzucając na stół folder biura podróży.

— Ty chyba naprawdę oszalałaś! — Mariola roześmiała się. — A co ja powiem Andrzejowi?

— Że jedziesz z przyjaciółką na kilka dni odpocząć. To przecież prawda.

— A o tych dwóch przystojnych Włochach też mam mu powiedzieć?

— Nie pierdol, Mariola! Jeszcze żadnych Włochów nie poznałyśmy!

— Ale już sobie ich wymyśliłaś, ty bezwstydna diablico!

Arleta usiadła naprzeciwko przyjaciółki.

— Posłuchaj. Całe życie ktoś nam mówił, co wolno, a czego nie. Ty masz Andrzeja, ja miałam tego pieprzonego pijaka. Chcę wreszcie zobaczyć trochę świata i dobrze się bawić.

— A ja chcę choć przez tydzień nie słyszeć, że obiad jest za zimny, dzieci za głośne, a ja znowu zrobiłam coś nie tak.

— No to jedziemy!

Mariola otworzyła folder.

— Włochy… Plaże, kawiarnie, przystojni faceci. Ja pierdolę, Arleta, zaczynam mieć ochotę!

— Wiedziałam!

— Tylko bez głupot. Nie zamierzam pakować się w kłopoty przez pierwszego napalonego idiotę, który powie mi, że mam ładne cycki.

— A jeśli będzie naprawdę przystojny?

— To może mu powiem, że ma piękne oczy. Od patrzenia jeszcze nikt nie umarł.

Obie zaczęły się śmiać.

Przez następne dni przeglądały oferty wyjazdów, liczyły marki i zastanawiały się, jak zorganizować opiekę nad dziećmi. Arleta martwiła się, czy znajdzie kogoś zaufanego dla swojego synka. Mariola musiała porozmawiać z Andrzejem.

— I co mu powiedziałaś? — zapytała Arleta podczas kolejnego spotkania.

— Że chcę pojechać z tobą do Włoch.

— A on?

— Najpierw zapytał, po jaką cholerę. Potem, czy nie wystarczy mi spacer po niemieckim parku.

— Co za pieprzenie!

— Powiedziałam mu, że jestem jego żoną, a nie więźniem. I że potrzebuję odpoczynku.

— I zgodził się?

— Powiedział, że zajmie się Dominiką i Sabriną, jeśli wszystko wcześniej zorganizuję. Ale widziałam, że jest wściekły.

Arleta spojrzała na nią uważnie.

— Mariola, nie chcę, żebyś przeze mnie miała awanturę w domu.

— Nie jesteś przyczyną moich problemów z Andrzejem. One zaczęły się dużo wcześniej.

— A co z nami?

— Właśnie dlatego chcę wyjechać. Muszę zrozumieć, czego naprawdę chcę.

Kilka dni później siedziały już w autokarze jadącym na południe. Arleta przycisnęła twarz do szyby, a Mariola poprawiała torebkę na kolanach.

— No i co, krakowianko? — zapytała Arleta. — Gotowa na przygodę?

— Kurwa, nawet nie wiesz jak bardzo!

— Tylko pamiętaj, żadnych ponurych min.

— A ty pamiętaj, że nie będziesz mi rozkazywać!

Po długiej podróży dotarły do włoskiego miasteczka nad morzem. Zostawiły walizki w niewielkim pensjonacie i wyszły na spacer.

— Ja pierdolę, ale tu pięknie! — zachwyciła się Mariola.

— A mówiłam, że warto?

— Dobra, przyznaję. Miałaś zajebisty pomysł.

Wieczorem usiadły przy stoliku przed kawiarnią. Niedaleko rozmawiało dwóch młodych mężczyzn. Jeden miał ciemne, kręcone włosy, drugi jasną koszulę i szeroki uśmiech.

— Arleta, tylko się nie odwracaj — szepnęła Mariola.

— Co?

— Dwóch przystojniaków siedzi za tobą.

Arleta natychmiast spojrzała przez ramię.

— Kurwa, Mariola! Przecież powiedziałaś, żebym się nie odwracała!

— Bo jesteś ciekawska jak cholera!

Mężczyźni zauważyli ich spojrzenia. Po chwili jeden z nich podszedł do stolika.

— Buonasera. Posso?

Mariola spojrzała na Arletę.

— No i co teraz, ty diablico?

— Teraz się dowiemy, czy umiesz flirtować po włosku.

Mężczyzna przedstawił się jako Marco. Miał dwadzieścia pięć lat. Jego kolega, dwudziestotrzyletni Luca, podszedł po chwili. Obaj pracowali w pobliskim hotelu i dobrze mówili po niemiecku.

— Jesteście siostrami? — zapytał Marco.

— Nie — odpowiedziała Mariola. — Jesteśmy przyjaciółkami.

— Bardzo pięknymi przyjaciółkami — uśmiechnął się Luca.

— O, kurwa, zaczyna się — mruknęła Arleta po polsku.

Mariola kopnęła ją lekko pod stołem.

— Zamknij się, wariatko, bo zaraz wybuchnę śmiechem!

Przez następną godzinę rozmawiali o Polsce, Niemczech i Włoszech. Marco zaproponował, że następnego dnia pokaże im miasteczko.

Kiedy mężczyźni odeszli, Mariola spojrzała na Arletę.

— No i co powiesz?

— Że Luca jest cholernie przystojny.

— A Marco ma zajebisty uśmiech.

— Czyli jednak nie jesteś obojętna na facetów?

— Nigdy nie mówiłam, że jestem. Ale ty, Arleta, jesteś dla mnie kimś znacznie ważniejszym niż jakiś przystojny Włoch.

Arleta ujęła jej dłoń.

— To dobrze. Bo przez chwilę zrobiłam się zazdrosna.

— Ja pierdolę! Sama wymyśliłaś ten wyjazd, a teraz jesteś zazdrosna?

— A co, kurwa? Nie wolno mi?

Mariola roześmiała się, ale po chwili spoważniała.

— Wiesz, kochanie, fantazjować można o wszystkim. Ale kiedy przychodzi co do czego, trzeba wiedzieć, czego się naprawdę chce.

— A ty już wiesz?

— Wiem, że chcę być z tobą. A co będzie dalej, zobaczymy.

Arleta ścisnęła jej dłoń.

— To jutro spotykamy się z tymi dwoma?

— Możemy. Ale żadnych pieprzonych obietnic.

— Umowa.

Wracały do pensjonatu, śmiejąc się i przekomarzając. Obie czuły, że wyjazd do Włoch może wiele zmienić. Mariola wciąż myślała o Andrzeju, Arleta o swojej zazdrości, a gdzieś pomiędzy tym wszystkim pojawili się Marco i Luca.

Przed drzwiami pokoju Mariola zatrzymała przyjaciółkę.

— Arleta?

— No?

— Dziękuję, że mnie tu zabrałaś.

— Nie ma za co, kochanie.

— I jeszcze jedno. Nie chcę, żebyśmy przez dwóch przystojnych facetów zapomniały, po co naprawdę tu przyjechałyśmy.

— Po wolność?

— Po trochę szczęścia, kurwa. Wreszcie po trochę własnego szczęścia.

Arleta objęła Mariolę i pocałowała ją.

— To spróbujmy je znaleźć razem.

Rozdział 9. Noc daleko od domu

— Mój też był zajebisty — powiedziała Mariola, kiedy zamknęły za sobą drzwi pensjonatu. — Ale wiesz, co mnie najbardziej wkurwia? Że sama chciałam tej całej przygody, a potem siedziałam i byłam zazdrosna jak ostatnia idiotka.

Arleta odstawiła torebkę na szafkę. Za oknem dochodziły odgłosy rozmów i stukot naczyń z restauracji na dole.

— Nie jesteś idiotką. Ja też byłam zazdrosna.

— Tylko że ty przynajmniej potrafiłaś się śmiać. A ja patrzyłam na Marco i myślałam: kurwa, przecież ja nigdy nie będę taka jak on.

— Na szczęście — odparła Arleta.

— Co to ma znaczyć?

— Że nie chcę drugiego Marco. Chcę ciebie, do cholery.

Mariola przysiadła na brzegu łóżka. Jeszcze rano uważała, że wyjazd jest jedną wielką, cudowną prowokacją. Teraz miała w głowie bałagan.

— Luca był miły. Przystojny, bezczelny, pewny siebie. Wszystko to, co miało mnie tak cholernie podniecać. I było fajnie, nie będę udawała świętej. Ale potem zobaczyłam twoją twarz i zrobiło mi się głupio.

— Dlaczego?

— Bo zrozumiałam, że cały czas sprawdzam, czy mnie kochasz. Jakbym potrzebowała jakiegoś pieprzonego egzaminu.

Arleta usiadła obok niej.

— To był kiepski egzamin. Nie ustaliłyśmy nawet, co zrobimy, jeśli którejś zrobi się przykro.

— No właśnie. Gadałyśmy o ruchaniu, jakbyśmy były dwiema odważnymi babkami, którym nic nie może się stać. A potem zazdrość walnęła mnie prosto w pysk.

— Mnie też.

Mariola spojrzała na nią z ukosa.

— Serio? O Lucę?

— O ciebie. O to, że nagle śmiałaś się z kimś innym tak swobodnie. Głupie, co?

— Cholernie głupie. Ale rozumiem.

Przez chwilę siedziały w milczeniu. Arleta wyciągnęła rękę, a Mariola splotła z nią palce.

— Powiedz mi prawdę — poprosiła Mariola. — Żałujesz?

— Nie żałuję, że pojechałyśmy do Włoch. Nie żałuję też, że sprawdziłyśmy, czego chcemy. Ale żałuję, że nie porozmawiałyśmy wcześniej o granicach.

— Czyli następnym razem mamy sporządzić regulamin? — prychnęła Mariola.

— Możesz się śmiać, ale tak. Choćby trzy zasady. Żadnego naciskania, żadnego ukrywania zazdrości i każda może powiedzieć „stop”.

— Kurwa, brzmi rozsądnie. Aż mnie to denerwuje.

Arleta uśmiechnęła się, lecz Mariola nie odwzajemniła uśmiechu.

— Jest jeszcze Andrzej — powiedziała cicho.

— Wiem.

— Powiedziałam mu, że jadę odpocząć. I odpoczywam. Tylko że wrócę i znów będę musiała spojrzeć mu w oczy. Nie mogę w nieskończoność udawać, że nasze małżeństwo jest w porządku.

— Nie podejmuj decyzji dla mnie.

— A dla kogo mam ją podjąć?

— Dla siebie. I pamiętaj o Dominice i Sabrinie. One potrzebują spokoju, nie naszych awantur.

Mariola potarła czoło.

— Ja pierdolę. Przyleciałyśmy tu, żeby nie myśleć o problemach, a przywiozłyśmy je w walizkach.

— Problemy nie potrzebują biletów — powiedziała Arleta.

— Ty to czasem umiesz powiedzieć coś tak mądrego, że mam ochotę cię kopnąć.

Obie się roześmiały. Napięcie trochę opadło.

Później wyszły na krótki spacer. Przy niewielkim placu zobaczyły Marco i Lucę. Mężczyźni pomachali im z daleka. Luca ruszył w ich stronę, ale Mariola uprzedziła go gestem.

— Dzisiaj chcemy pobyć same — powiedziała po niemiecku.

Luca skinął głową bez obrazy. Marco rzucił żart, którego Arleta nie zrozumiała, i obaj wrócili do stolika.

— No proszę — mruknęła Arleta. — Świat się nie zawalił.

— A czego się spodziewałaś? Że będą nas ścigać po ulicy z pretensjami?

— Po twoich opowieściach? Wszystkiego.

— Spierdalaj, wrocławska diablico.

— Sama spierdalaj, krakowska zazdrośnico.

Zatrzymały się przy murku z widokiem na wodę. Mariola oparła na nim łokcie.

— Wiesz, co mnie dzisiaj najbardziej zaskoczyło? — zapytała.

— Co?

— Że mogę powiedzieć ci wprost: podobał mi się seks z Lucą. I jednocześnie mogę powiedzieć: kocham ciebie. Nie muszę udawać, że jedno przekreśla drugie.

— Nie musisz. Ale ja też mam prawo poczuć ukłucie zazdrości.

— Masz. I obiecuję, że nie będę cię za to wyśmiewać.

Arleta oparła głowę na ramieniu Marioli.

— Chcę, żebyśmy jutro zrobiły coś zwyczajnego. Poszły na targ, zjadły coś dobrego. Bez facetów, bez sprawdzania, kto jest bardziej odważny.

— A wieczorem?

— Wieczorem pogadamy o tym, co zrobimy po powrocie.

Mariola westchnęła.

— Kurwa, znowu te poważne rozmowy.

— Możesz odmówić.

— Nie chcę. Tylko się boję.

— Ja też.

Mariola odwróciła się do niej i pocałowała ją krótko.

— Dobra. To przestańmy udawać twarde baby, którym wszystko zwisa. Jesteśmy zazdrosne, zakochane i trochę popierdolone.

— Trochę? — Arleta uniosła brwi.

— No dobra, bardzo. Ale przynajmniej wiemy o tym obie.

Kiedy wróciły do pokoju, Mariola wyjęła z walizki kartkę i długopis.

— Co robisz? — spytała Arleta.

— Piszę te twoje zasady, zanim znowu wymyślimy jakąś głupotę.

Na górze kartki zanotowała: „Nie kłamiemy sobie”. Pod spodem dopisała: „Nie robimy niczego na siłę”. Przy trzecim punkcie zawahała się.

— Co dalej?

Arleta zastanowiła się chwilę.

— „Nie porównujemy się z nikim”.

Mariola popatrzyła na nią, a potem powoli zapisała zdanie.

— To będzie najtrudniejsze, kurwa.

— Wiem.

Mariola odłożyła długopis i przyciągnęła Arletę do siebie.

— Ale spróbuję. Bo nie chcę wygrać z Marco ani z Lucą. Chcę po prostu nie przegrać nas.

Arleta objęła ją mocno.

— To mamy dokładnie ten sam plan.

Tej nocy nie potrzebowały już żadnych nowych przygód. Wystarczyło im, że po raz pierwszy potrafiły nazwać na głos coś, co wcześniej obie próbowały zagłuszyć śmiechem: miłość nie usuwa zazdrości, ale daje powód, żeby o niej rozmawiać.

Rozdział 10. To, czego nie da się zapomnieć

— Będę to pamiętać do końca życia. Dzięki tobie, Arleta — powiedziała Mariola, siedząc na brzegu łóżka w pensjonacie. — Było cudownie. I wiesz co? Chcę częściej.

Arleta odłożyła grzebień i odwróciła się do niej.

— Częściej jeździć do Włoch czy częściej spotykać takich cholernie przystojnych facetów?

— Jedno i drugie! — Mariola wybuchnęła śmiechem. — Ja pierdolę, czy muszę od razu składać szczegółowe zeznania?

— Przy mnie nie musisz niczego ukrywać.

— To dobrze. Bo przez ostatnie dni dowiedziałam się o sobie więcej niż przez kilka lat małżeństwa.

Arleta usiadła obok niej.

— A czego się dowiedziałaś?

— Że lubię seks, lubię flirtować i nie chcę już udawać świętej. Ale dowiedziałam się też, że potrafię być zazdrosna jak cholera.

— Zauważyłam — roześmiała się Arleta. — Szczególnie kiedy zaczęłaś opowiadać o tych pieprzonych królikach.

— Nie przypominaj mi! Jeszcze chwila, a będę się śmiała do rana.

— A potem wrócimy do Niemiec i będziesz musiała patrzeć na Andrzeja z poważną miną.

Mariola westchnęła.

— No właśnie. Kurwa mać. Andrzej.

Przez moment milczały. Za otwartym oknem słychać było rozmowy przechodniów i odległy szum morza.

— Nie chcę, żeby ten wyjazd był tylko czymś, co potem będę wspominała po kryjomu — odezwała się Mariola. — Chcę, żeby moje życie naprawdę się zmieniło.

— A co zamierzasz zrobić?

— Jeszcze nie wiem. Ale nie zamierzam wrócić i udawać, że wszystko jest tak samo jak wcześniej.

Arleta ujęła jej rękę.

— W takim razie nie obiecuj mi niczego na wyrost. Po prostu mów prawdę.

— Dobrze, kochanie. Nawet jeśli ta prawda będzie cholernie niewygodna.

— Zwłaszcza wtedy.

Mariola uśmiechnęła się krzywo.

— Tylko jednej rzeczy mi nie odbieraj.

— Jakiej?

— Naszych wariackich rozmów. Chcę móc powiedzieć ci, że jakiś facet ma świetną dupę, a ty nie będziesz robiła z tego tragedii.

— Pod warunkiem, że ty nie będziesz chciała mordować każdej kobiety, która na mnie spojrzy.

— Ja?! Nigdy!

— Mariola, kurwa, nawet sama w to nie wierzysz.

Obie znów zaczęły się śmiać.

Nazajutrz, podczas ostatniego spaceru po miasteczku, spotkały Marco i Lucę przed kawiarnią. Mężczyźni przywitali je serdecznie i zapytali, kiedy znów przyjadą.

— Kiedyś na pewno — odpowiedziała Mariola po niemiecku.

— Czyli nie zapomnicie o nas? — zażartował Luca.

— O was? — Arleta zerknęła na przyjaciółkę. — To raczej niemożliwe.

Mariola parsknęła śmiechem.

— Zwłaszcza że przez was będziemy miały własny, bardzo głupi dowcip o królikach.

Marco spojrzał zdziwiony.

— O królikach?

— Długa historia — odparła Arleta. — I lepiej, żebyś jej nie znał.

Po pożegnaniu ruszyły w stronę pensjonatu.

— Widzisz? — powiedziała Mariola. — Można przeżyć coś szalonego i nie robić z tego końca świata.

— Można. Tylko trzeba pamiętać, że po każdej przygodzie przychodzi zwykłe życie.

— Wiem, kurwa. Ale może właśnie dlatego warto czasem zrobić coś dla siebie.

Wieczorem spakowały walizki. Mariola przez dłuższą chwilę stała przy oknie, patrząc na światła ulicy.

— Arleta?

— No?

— Dziękuję ci.

— Już mi dziękowałaś.

— To podziękuję jeszcze raz. Za Włochy. Za śmiech. Za to, że mogłam przy tobie mówić, co naprawdę myślę. I za to, że nie uciekłaś, kiedy wyszła ze mnie ta pieprzona zazdrość.

Arleta podeszła i objęła ją od tyłu.

— Nie zamierzam uciekać tylko dlatego, że jesteś trudna do wytrzymania.

— Ty bezczelna cholero!

— Sama zaczęłaś.

Mariola odwróciła się do niej.

— Chcę częściej, Arleta. Nie tylko takich wyjazdów. Chcę częściej czuć, że naprawdę żyję.

— To musimy znaleźć na to sposób także po powrocie.

— Znajdziemy?

— Spróbujemy.

Mariola pocałowała ją i przytuliła mocno.

— Wiesz co? Nawet gdybyśmy już nigdy nie spotkały Marco i Luki, nie żałowałabym tego wyjazdu.

— Dlaczego?

— Bo przyjechałam tutaj z kobietą, którą kocham. A wracam z przekonaniem, że nie chcę już zmarnować reszty życia.

Arleta przez chwilę nic nie mówiła.

— Ja też cię kocham, Mariola.

— No. A teraz chodź spać, bo jutro będziemy wyglądały jak dwa pieprzone straszydła.

— Ty już wyglądasz.

— Spierdalaj!

Ich śmiech rozległ się w całym pokoju.

Następnego dnia czekała je długa podróż do Niemiec. Mariola wiedziała, że po powrocie będzie musiała zmierzyć się z Andrzejem, obowiązkami i pytaniami, na które dotąd nie chciała odpowiadać. Ale w walizce, obok ubrań i pamiątek, wiozła coś znacznie ważniejszego: przekonanie, że ma prawo decydować o własnym życiu.

Rozdział 11. Powrót do rzeczywistości

Po powrocie do Niemiec Mariola przez dwa dni usiłowała zachowywać się tak, jakby włoski wyjazd był zwyczajnym urlopem. Rozpakowała walizkę, wyprała ubrania, wysłuchała opowieści Dominiki o szkolnych koleżankach i kilka razy podniosła Sabrinę, która nie chciała wypuścić jej z objęć. Tylko uśmiech, pojawiający się znienacka na jej twarzy, zdradzał, że myślami wciąż wracała do Arlety, morza i dwóch Włochów.

Andrzej zauważył ten uśmiech przy kolacji.

— Co się tak szczerzysz? — zapytał.

— A nie wolno mi, kurwa, mieć dobrego humoru?

— Od kiedy wróciłaś, zachowujesz się dziwnie.

— Może po prostu odpoczęłam.

— To odpocznij jeszcze od tych swoich pomysłów z królikami.

Mariola zakrztusiła się herbatą.

— Ja pierdolę, ty naprawdę będziesz mi to wypominał do końca życia?

— Sama zaczęłaś! Normalna kobieta wraca z urlopu i opowiada o zabytkach, a ty pytasz, czy mogę cię pieprzyć jak królik.

— Bo może normalna kobieta też ma prawo powiedzieć, czego chce w łóżku!

Andrzej odłożył widelec. Przez chwilę patrzył na nią, jakby dopiero teraz usłyszał sens jej słów.

— Nigdy wcześniej tak nie mówiłaś.

— Wcześniej wielu rzeczy nie mówiłam.

— I to wszystko przez Arletę?

— Nie zwalaj na nią wszystkiego, do cholery. Mam własną głowę.

Nie odpowiedział. Mariola była mu wdzięczna przynajmniej za to, że nie ciągnął rozmowy przy dzieciach.

Następnego dnia spotkała Arletę przy wejściu do budynku, w którym mieszkała jej przyjaciółka. Synek Arlety spał u znajomej sąsiadki, a Mariola miała niecałą godzinę, zanim musiała odebrać Sabrinę.

— Muszę ci coś powiedzieć — zaczęła bez powitania.

— Coś się stało?

— Powiedziałam Andrzejowi o króliku.

Arleta zastygła, po czym oparła się o ścianę i wybuchnęła śmiechem.

— Nie! Kurwa, Mariola, przecież miałyśmy o królikach nie wspominać!

— Wiem! Samo mi wyleciało!

— I co on na to?

— Spytał, skąd mi się wzięły te pieprzone króliki. Powiedziałam, że z Włoch.

Arleta zasłoniła twarz dłońmi.

— Ja pierdolę. Jeszcze mu powiedz, że Luca prowadzi hodowlę.

— Przestań, bo się posikam!

Śmiały się tak głośno, że ktoś uchylił drzwi na końcu korytarza. Dopiero wtedy weszły do pokoju Arlety i zamknęły za sobą drzwi.

— A tak poważnie — powiedziała Arleta, kiedy wreszcie odzyskała oddech. — On coś podejrzewa?

— Nie wiem. Wie, że wróciłam inna. I chyba go to wkurwia.

— Boisz się go?

Mariola długo milczała.

— Boję się awantury. Ale bardziej boję się, że znowu zacznę żyć tak, jakby moje zdanie gówno znaczyło.

Arleta przysiadła obok niej.

— Nie chcę, żebyś robiła cokolwiek dla mnie. Masz decydować dla siebie i dziewczynek.

— A ty? Gdzie w tym wszystkim jesteś?

— Tu. Ale nie chcę być twoją wymówką ani tajemnicą, która zniszczy ci życie.

Mariola wzięła ją za rękę.

— Włochy były zajebiste. Marco, Luca, wszystkie te nasze głupie żarty. Tylko że najważniejsze wcale nie było to, z kim poszłyśmy do łóżka.

— A co?

— Że pierwszy raz od dawna czułam, że sama wybieram.

Arleta skinęła głową.

— I ja też. Chociaż, kurwa, zazdrość o Marco zaskoczyła mnie bardziej niż wszystko inne.

— Mnie też. Myślałam, że będę taka odważna, taka nowoczesna. A potem patrzyłam na ciebie i miałam ochotę wrzasnąć: „Oddawaj mi moją Arletę!”.

— Twoją? — Arleta uniosła brwi.

— Dobra, wiem. Nie jesteś moją własnością.

— Ale jestem twoją dziewczyną. Jeśli obie tego chcemy.

Mariola spojrzała na nią z niedowierzaniem.

— Powiedziałaś „dziewczyną”.

— Bo ile można udawać, że jesteśmy tylko koleżankami?

Pocałowały się. Potem przez chwilę siedziały obok siebie w ciszy, trzymając się za ręce.

— Wiesz, czego chcę częściej? — spytała Mariola.

— Włoskich królików?

— Spierdalaj! — Mariola roześmiała się i szturchnęła ją łokciem. — Chcę częściej być z tobą. Bez patrzenia na zegarek, bez kłamstw, bez strachu, że ktoś otworzy drzwi.

— To może być trudniejsze niż wyjazd do Włoch.

— Wiem. Ale jestem gotowa przynajmniej spróbować.

Wieczorem Andrzej znów wrócił do rozmowy. Dziewczynki już spały, a Mariola zmywała kubki.

— Słuchaj — zaczął. — Naprawdę ci ze mną źle?

Nie spodziewała się takiego pytania. Zakręciła wodę.

— Czasami tak.

— Dlaczego nic nie mówiłaś?

— Mówiłam. Tylko zwykle słyszałam, że przesadzam albo marudzę.

Andrzej oparł się o framugę.

— A teraz chcesz, żebym nagle był kimś innym?

— Chcę, żebyś mnie słuchał. Nie chodzi tylko o seks, do cholery. Chodzi o to, że ja też jestem człowiekiem.

— I co teraz?

— Nie wiem. Ale nie będę udawała, że jedno głupie pytanie o królika załatwia wszystko.

Andrzej pokiwał głową, niepewny, co powiedzieć. Mariola pierwszy raz nie rzuciła się, żeby ratować rozmowę żartem.

Kiedy później położyła się do łóżka, przypomniała sobie śmiech Arlety i jej słowa: „Jestem twoją dziewczyną”. Uśmiechnęła się w ciemności. Czekało ją wiele trudnych rozmów, a żadna włoska przygoda nie mogła ich za nią odbyć.

Ale jedno już wiedziała. Nie zamierzała wrócić do milczenia.

A gdy następnego ranka zobaczyła Arletę na korytarzu, mrugnęła do niej i szepnęła:

— Ani słowa o królikach, kurwa.

— Jasne — odpowiedziała Arleta z kamienną twarzą. — Tylko o hodowli.

Mariola znów parsknęła śmiechem.

Rozdział 12. Pytania bez łatwych odpowiedzi

— A co by było, gdybym ja, ty i twój Andrzej znaleźli się w jednym łóżku? — powtórzyła Arleta, widząc, że Mariola wciąż się śmieje.

— Ja pierdolę, dziewczyno. Ty naprawdę nie masz hamulców.

— Pytam poważnie.

— To poważnie ci odpowiadam: po pięciu minutach zatęskniłabyś za włoskimi królikami.

Arleta parsknęła tak głośno, że kobieta przechodząca korytarzem zatrzymała się przed ich drzwiami.

— Ciszej, do cholery! — syknęła Mariola. — Jeszcze ktoś pomyśli, że mordujemy tu Andrzeja.

— Nie mordujemy. Na razie tylko oceniamy jego możliwości.

— Nie oceniaj mojego męża jak starego samochodu, ty bezczelna cholero.

— Sama zaczęłaś opowiadać, że chciałaś, żeby pieprzył cię jak królik.

— Bo chciałam! Czy żona nie może powiedzieć mężowi, czego chce w łóżku?

— Może. Tylko twój Andrzej chyba wciąż próbuje ustalić, czy te króliki były na plaży, czy w hotelu.

Mariola schowała twarz w dłoniach.

— Kurwa mać. Jak sobie przypomnę jego minę, to nie mogę oddychać.

Siedziały w niewielkim pokoju Arlety w ośrodku. Jej synek był pod opieką znajomej, a Mariola miała jeszcze godzinę przed powrotem do Dominiki i Sabriny. Na stole stały dwie filiżanki kawy i talerzyk z okruszkami ciasta. Włochy wydawały się już odległe, choć wspomnienia wciąż wywoływały rumieńce i salwy śmiechu.

— A tak bez żartów — odezwała się Arleta. — Co powiedział Andrzej, kiedy poprosiłaś go o coś innego niż zwykle?

— Najpierw zrobił ze mnie idiotkę. Potem zaczął wypytywać, skąd mi się takie pomysły wzięły.

— I co mu powiedziałaś?

— Że mam własną głowę, własną dupę i własne zdanie. Że nie musi mnie traktować jak mebla, który stoi tam, gdzie go postawił.

— Brawo, Mariola.

— Nie klaszcz, kurwa. Potem się pokłóciliśmy.

Arleta przestała się uśmiechać.

— Mocno?

— Słownie. Wypominał mi wyjazd, pieniądze i to, że wróciłam jakaś odmieniona. A ja mu powiedziałam, że owszem, wróciłam. I nie zamierzam za to przepraszać.

— Podejrzewa coś?

— Nie wiem. Ale nie jestem aż tak głupia, żeby mu opowiadać o Marco i Luce.

Arleta odstawiła filiżankę.

— Wiesz, co mnie najbardziej przeraża? Że żartujemy z tego wszystkiego, a potem ty wracasz do domu i zostajesz sama z jego złością.

— Nie jestem bezradna, Arleta.

— Nie powiedziałam, że jesteś.

— Wiem. Tylko czasem wszyscy traktują mnie tak, jakbym była albo grzeczną żoną, albo kompletną wariatką. A ja jestem jednym i drugim tylko wtedy, kiedy sama mam na to ochotę.

Arleta uśmiechnęła się lekko.

— A dzisiaj kim jesteś?

— Kobietą, która przyszła do swojej kochanki napić się kawy i pogadać o chujach. To chyba całkiem uczciwy opis.

— Bardzo elegancki. Powinnaś go wpisać do dokumentów urzędowych.

— „Zawód: matka dwóch córek. Zainteresowania: kawa, wolność i nieprzyzwoite rozmowy”.

— Zapomniałaś o królikach.

— Spierdalaj!

Śmiały się długo. Wreszcie Mariola przesunęła krzesło bliżej i dotknęła dłoni Arlety.

— Słuchaj. Nie żałuję tego, co się wydarzyło we Włoszech. Ani jednej decyzji, którą podjęłam świadomie. Ale nie chcę, żebyśmy zaczęły udowadniać sobie, która potrafi bardziej zaszaleć.

— Ja też nie.

— Kiedy zobaczyłam cię z Marco, poczułam zazdrość tak głupią, że aż mnie zatkało. A potem jeszcze zaczęłam się porównywać z nim, jakbym musiała wygrać jakiś pieprzony konkurs.

— Mariola, ty nie musisz wygrywać. Nie jesteś Marco. I całe szczęście.

— Dlaczego całe szczęście?

— Bo wtedy nie miałabym z kim rozmawiać do późna, kłócić się o głupoty i śmiać z tych nieszczęsnych królików.

— A seks?

— Seks też jest ważny. Nie będę udawała, że nie. Ale nie chcę być z tobą tylko dlatego, że dobrze nam razem w łóżku.

Mariola przyjrzała jej się uważnie.

— Kurwa, ty czasem potrafisz powiedzieć coś takiego, że nie wiem, czy mam cię pocałować, czy się rozpłakać.

— Możesz zacząć od pocałunku.

Mariola nachyliła się i pocałowała ją. Przez chwilę nie mówiły nic. Potem Mariola oparła czoło o jej czoło.

— Chcę częściej mieć takie chwile — szepnęła. — Bez kłamstw między nami. Bez udawania, że nie mamy potrzeb.

— To mów mi o nich. Nawet kiedy będziesz się wstydziła.

— Ja? Wstydziła? Po tym wszystkim?

— Najgłośniejsi ludzie też się czasem boją.

Mariola westchnęła.

— Dobra, kurwa. Boję się, że wrócę do starego życia i znowu przestanę mówić, czego chcę. Że będę się śmiała przy tobie, a w domu zamknę mordę, żeby nie było awantury.

— Nie musisz dziś rozstrzygać wszystkiego. Ale możesz zacząć od jednej decyzji: nie zgadzać się na rzeczy, których nie chcesz.

— A jeśli Andrzej tego nie zaakceptuje?

— Wtedy będziesz wiedziała, z czym naprawdę masz do czynienia. I nie zostaniesz z tym sama.

Mariola wstała i podeszła do okna. Przez chwilę obserwowała ludzi na dziedzińcu.

— Wiesz, co mu wczoraj powiedziałam? Że nie będę już udawała zadowolonej tylko po to, żeby miał święty spokój.

— I?

— Zamilkł. Pierwszy raz od dawna nie miał gotowej odpowiedzi.

Arleta podeszła do niej.

— To chyba ważniejsze niż wszystkie włoskie przygody razem wzięte.

— Może. Ale przygody też były zajebiste.

— Nie zamierzam się kłócić.

— A następnym razem pojedziemy gdzieś bez żadnych królików.

— Nie wierzę ci ani trochę.

— Słusznie. — Mariola uśmiechnęła się szeroko. — Tylko pamiętaj: żadnych głupich wyścigów, żadnego robienia czegoś na pokaz. Jak któraś powie „nie”, to koniec dyskusji.

— Umowa.

— I żadnych porównań z Marco.

— Ani z Lucą.

— Ani z Andrzejem, do cholery!

Arleta uniosła ręce w geście kapitulacji.

— Dobrze. Chociaż to ty go wciągnęłaś do rozmowy.

— Bo jesteś wścibską suką i wszystko ze mnie wyciągasz.

— A ty jesteś moją ulubioną bezczelną krakowianką.

Mariola spojrzała na zegarek i zaklęła.

— Ja pierdolę, muszę lecieć. Andrzej będzie pytał, gdzie byłam.

— Co mu powiesz?

— Prawdę. Że piłam kawę z Arletą.

— A o czym rozmawiałyśmy?

Mariola chwyciła torebkę.

— O hodowli królików, oczywiście.

Arleta roześmiała się tak mocno, że musiała oprzeć się o framugę.

— Ty kiedyś naprawdę się wygadasz!

— Wtedy powiem, że to wszystko twoja wina.

Przy drzwiach Mariola jeszcze raz odwróciła się do przyjaciółki. Jej uśmiech złagodniał.

— Kocham cię, Arleta. I nie chcę, żeby to było tylko coś, co mówimy sobie po kryjomu.

— Ja też cię kocham.

— To będziemy musiały wymyślić, jak z tym żyć. Tak naprawdę.

— Wymyślimy.

Mariola skinęła głową, a potem wyszła na korytarz. Kiedy drzwi się zamknęły, Arleta jeszcze przez chwilę stała w miejscu. Zabawne opowieści o Włochach miały swój urok, ale coraz wyraźniej rozumiała, że najtrudniejsza część ich historii dopiero się zaczyna.

Rozdział 13. Andrzej i tajemnice

— Arleta, ja chyba zaraz oszaleję z tym moim Andrzejem — oznajmiła Mariola, ledwie przekroczyła próg pokoju przyjaciółki.

— Co znowu zrobił? — Arleta odsunęła filiżankę. — Pokłóciliście się?

— Właśnie, kurwa, nie! I w tym cały problem!

— To już zupełnie nie rozumiem.

Mariola opadła na krzesło.

— Powiedziałam mu, że chcę znowu na urlop. Zgodził się.

— No to zajebiście!

— Zajebiście? Całą rodziną, Arleta! Andrzej, ja, Dominika i Sabrina. Koniec samotnych wyjazdów, koniec naszych szalonych pomysłów.

— Aha. Czyli nie będzie włoskich królików.

— Przestań, kurwa! — Mariola parsknęła śmiechem. — Jeszcze się przez ciebie wygadam przy nim.

— Już się wygadałaś, kiedy zapytałaś go o królicze tempo.

— I właśnie od tego czasu coś mu się poprzestawiało.

Arleta uniosła brwi.

— Co takiego?

— W łóżku jest zupełnie inny. Bardziej zdecydowany, uważniejszy. Wreszcie pyta, co mi się podoba, zamiast zakładać, że sam wszystko wie.

— I co? Podoba ci się?

— Jak cholera.

Arleta przez chwilę mieszała kawę, chociaż cukier dawno się rozpuścił.

— No to chyba powinnam się cieszyć.

— Powinnaś. Ale widzę tę twoją minę.

— Jaką minę?

— Taką, jakbyś chciała powiedzieć: „Ja pierdolę, teraz jeszcze Andrzej mi ją odbierze”.

— A nie odbierze?

Mariola przestała się uśmiechać.

— Arleta, nie jestem walizką, którą ktoś może sobie zabrać.

— Wiem. Tylko zaczynam się zastanawiać, gdzie w tym wszystkim jest miejsce dla mnie.

— Obok mnie, idiotko. Jeżeli jeszcze mnie tam chcesz.

— Chcę. I właśnie dlatego się boję.

Mariola wyciągnęła rękę przez stół.

— To nie jest konkurs między tobą, Andrzejem i dwoma facetami z Włoch. Nie zamierzam mierzyć uczuć tym, kto lepiej wypada w łóżku.

— A jednak opowiadasz mi, jak świetnie jest teraz z mężem.

— Bo jesteś moją najbliższą osobą. Myślałam, że mogę ci powiedzieć wszystko.

— Możesz. Tylko czasem prawda, kurwa, boli.

Mariola ścisnęła jej dłoń.

— To powiedz mi swoją.

Arleta spojrzała na nią.

— Boję się, że wrócisz do niego na dobre. Że Włochy okażą się tylko przygodą, a ja zostanę z tym wszystkim sama.

Mariola długo milczała.

— Nie umiem ci obiecać, że jutro odejdę od Andrzeja. Mam dwie córki, on jest ich ojcem. Nie chcę robić z ich życia pieprzonego pola bitwy.

— Nie proszę cię o to.

— Ale mogę obiecać, że nie będę ci wciskała kitu. Jeżeli coś się zmieni, dowiesz się pierwsza.

Arleta skinęła głową.

— Tego właśnie potrzebuję.

Mariola oparła czoło o jej czoło.

— A poza tym wcale nie zapomniałam, kto mnie namówił na tę włoską wyprawę.

— Największy błąd mojego życia — mruknęła Arleta.

— Pierdol się!

— Sama się pierdol, krakowska diablico!

Roześmiały się obie, choć żadna nie potrafiła całkiem pozbyć się niepokoju.

Kilka dni później Andrzej rozłożył na kuchennym stole mapę.

— Patrz, Mariola. Znalazłem miejsce nad jeziorem. Możemy wynająć pokój. Dziewczynki będą miały gdzie się bawić.

Mariola pochyliła się nad mapą.

— Daleko?

— Kilka godzin drogi. Nic strasznego.

— A pieniądze?

— Policzę. Jeśli będziemy rozsądni, damy radę.

— Od kiedy ty jesteś taki chętny do wyjazdów? — zapytała podejrzliwie.

Andrzej wzruszył ramionami.

— Może dotarło do mnie, że ciągle tylko praca, obóz, papiery i awantury. Dzieci też powinny mieć coś z życia.

Mariola przyjrzała mu się uważnie.

— Ktoś cię podmienił, kurwa?

— Bardzo śmieszne.

— Pytam poważnie.

— Ja też mówię poważnie. Nie chcę być facetem, od którego żona musi uciekać na urlop.

Te słowa zaskoczyły ją bardziej niż wszystkie wcześniejsze propozycje.

— Andrzej…

— Co?

— Nic. Po prostu nie spodziewałam się tego po tobie.

— To może najwyższy czas, żebyśmy oboje przestali się zachowywać jak idioci.

Mariola nie odpowiedziała. W głowie natychmiast pojawiła się Arleta.

Wieczorem, gdy dzieci już spały, Andrzej przysiadł na brzegu łóżka.

— Mariola, jeszcze jedno.

— No?

— Ty jesteś ze mną szczęśliwa?

Pytanie padło tak niespodziewanie, że przez chwilę nie mogła wydobyć głosu.

— Czasami tak — odpowiedziała w końcu.

— A czasami?

— Czasami mam ochotę wszystko rzucić i wyjechać gdzieś, gdzie nikt nie będzie mi mówił, co mam robić.

Andrzej pokiwał głową.

— Czyli nadal jestem takim pieprzonym tyranem?

— Bywałeś. I nie zamierzam udawać, że nie.

— A teraz?

— Teraz próbujesz. Widzę to.

Przyciągnął ją do siebie, ale Mariola zatrzymała go dłonią.

— Tylko nie myśl, że jeden udany wieczór w łóżku naprawi całe nasze małżeństwo.

— Nie myślę.

— I dobrze. Bo ja nie jestem zabawką, Andrzej.

— Wiem.

— To zapamiętaj.

Pocałował ją, a ona odwzajemniła pocałunek. Tym razem nie musiała prosić, żeby ją wysłuchał. Później, leżąc obok niego, przyznała przed sobą, że jego zmiana naprawdę sprawia jej przyjemność.

Nie oznaczało to jednak, że przestała myśleć o Arlecie.

Nazajutrz spotkały się przed sklepem. Arleta przyszła ze swoim synkiem, a Mariola z Sabriną. Dzieci zajęły się oglądaniem wystawy z zabawkami.

— No i co z rodzinnym urlopem? — zapytała Arleta.

— Andrzej już wybiera miejsce. Jest tak cholernie zaangażowany, że nie poznaję własnego męża.

— Może naprawdę chce coś zmienić.

— Może.

— A ty?

Mariola poprawiła pasek torebki.

— Ja też chcę coś zmienić. Tylko jeszcze nie wiem, jak zrobić to bez krzywdzenia wszystkich dookoła.

Arleta spojrzała na dzieci.

— Od tego nie uciekniemy. One są najważniejsze.

— Wiem.

— Ale my też mamy prawo do szczęścia.

— Właśnie tego, kurwa, próbuję się nauczyć.

Przez chwilę stały obok siebie w milczeniu.

— A tak między nami — odezwała się Arleta — Andrzej nadal wspomina króliki?

Mariola zakryła usta dłonią.

— Nie przypominaj! Wczoraj zapytał, czy na urlopie chcę zobaczyć jakieś zwierzęta.

— I co powiedziałaś?

— Że żadnych pieprzonych królików!

Arleta roześmiała się tak głośno, że Sabrina obejrzała się na nią zdziwiona.

— Ciociu, co jest śmieszne?

— Nic, kochanie — odpowiedziała Arleta, usiłując się opanować. — Mama opowiedziała mi dowcip.

Mariola posłała jej ostrzegawcze spojrzenie.

— Ani słowa więcej, ty wariatko.

Kiedy ruszyły dalej, Mariola pochyliła się do ucha przyjaciółki.

— I pamiętaj, Arleta. Rodzinny urlop nie oznacza, że przestaję cię kochać.

— Wiem. Ale będę tęsknić.

— Ja też, kurwa. Ja też.

Arleta objęła ją na krótką chwilę, zanim dzieci znów zażądały uwagi. Obie wiedziały, że ich następna rozmowa nie będzie już tylko o żartach, królikach i włoskich kochankach. Wcześniej czy później Mariola będzie musiała zdecydować, jakiego życia naprawdę chce.

Rozdział 14. Granice pragnień

— No to powiedz mi wreszcie, czego chcesz, Mariola — powiedziała Arleta, zamykając drzwi pokoju.

— Ja pierdolę, dziewczyno. Ty zawsze musisz zadawać najtrudniejsze pytania?

— Nie najtrudniejsze. Najważniejsze.

Mariola rzuciła torebkę na krzesło i usiadła na łóżku.

— Chcę, żebyś przestała się bać, że Andrzej ci mnie odbierze. Chcę też, żebyś przestała porównywać się z Marco i Lucą.

— To ty zaczęłaś z tymi pieprzonymi królikami.

— Bo mam niewyparzony język, kurwa! Przecież wiesz!

Arleta usiadła obok niej.

— Wiem. I właśnie za ten język cię uwielbiam. Chociaż czasami mam ochotę zatkać ci usta poduszką.

— Spróbuj, a cię ugryzę!

Roześmiały się, lecz Mariola szybko spoważniała.

— A tak naprawdę chciałam cię zapytać o coś innego. Skąd ci się wzięły te wszystkie opowieści o łechtaczce, gruczołach Skene’a i kobiecym podnieceniu?

— Z ciekawości. Z czytania. I z tego, że przez lata słyszałam od facetów, jak powinno działać moje własne ciało.

— No właśnie! Andrzej też kiedyś zachowywał się, jakby miał instrukcję obsługi każdej pizdy na świecie.

— A miał?

— Gówno miał! — Mariola parsknęła śmiechem. — Ale ostatnio przynajmniej zaczął pytać.

— To dobrze.

— Dobrze. Tylko nie wiem, czy to wystarczy.

Arleta spojrzała na nią uważnie.

— Mariola, nawilżenie nie jest żadnym miernikiem miłości. I nie wszystko zależy od gruczołów Skene’a. Ciało potrafi reagować na różne sposoby, nawet kiedy człowiek ma w głowie kompletny bałagan.

— Czyli nie będziesz mi stawiała diagnozy?

— Nie, ty cholero. Wolę, żebyś sama powiedziała, co czujesz.

Mariola wzięła ją za rękę.

— Czuję, że przy tobie mogę być sobą. Mogę gadać o seksie, o swoich fantazjach, o zazdrości. Nie muszę udawać grzecznej żony.

— A przy Andrzeju?

— Przy Andrzeju dopiero uczę się mówić prawdę.

— To chyba ważniejsze niż wszystkie wasze eksperymenty w łóżku.

— Ważniejsze, ale nie zawsze równie przyjemne — odpowiedziała Mariola z bezczelnym uśmiechem.

— Ty naprawdę musisz wszystko sprowadzać do ruchania?

— Nie wszystko. Czasami rozmawiam też o jedzeniu!

Arleta wybuchnęła śmiechem.

— Ja pierdolę, z tobą nie można poważnie rozmawiać!

— Można. Tylko nie przez cały dzień.

Po chwili Mariola przysunęła się bliżej i pocałowała Arletę. Nie było w tym pośpiechu ani potrzeby udowadniania czegokolwiek. Gdy się odsunęły, Mariola oparła głowę na jej ramieniu.

— Tęskniłam za tobą.

— Przecież widziałyśmy się wczoraj.

— No i co, kurwa? Nie wolno mi tęsknić?

— Wolno. Ja też tęskniłam.

— Wiesz, co mnie najbardziej wkurwia? Że kiedy jestem z Andrzejem, myślę o tym, co powiedziałabyś na jakąś jego głupotę. A kiedy jestem z tobą, przypominam sobie, że w domu czekają na mnie dzieci.

— Dominika i Sabrina zawsze będą częścią twojego życia.

— Wiem. I nie chcę, żeby kiedykolwiek cierpiały przez nasze decyzje.

Arleta objęła przyjaciółkę.

— W takim razie musimy przestać tylko fantazjować o przyszłości. Zacząć ją planować.

— A od czego, do cholery, zaczniemy?

— Od tego, że pojedziesz z rodziną na ten urlop. Bez udawania, że to kara. Zobaczysz, czy Andrzej naprawdę się zmienił.

— A ty?

— Ja zajmę się swoim synkiem i spróbuję poukładać własne sprawy. Nie chcę całego życia spędzić na czekaniu, aż znajdziesz dla mnie wolne popołudnie.

Mariola wyprostowała się gwałtownie.

— Czy ty właśnie ze mną zrywasz?

— Nie, idiotko. Mówię, że cię kocham, ale też mam własne życie.

Mariola przez chwilę patrzyła na nią w milczeniu.

— Kurwa. To było mocne.

— Bo prawdziwe.

— Masz rację. Nie mogę oczekiwać, że będziesz zawsze czekała pod drzwiami.

— Właśnie.

Mariola westchnęła.

— Dobra. Ale obiecaj mi jedną rzecz.

— Jaką?

— Że kiedy wrócę z tego rodzinnego urlopu, spotkamy się i powiemy sobie wszystko. Bez pieprzonego udawania.

— Obiecuję.

— Nawet jeśli będę opowiadała o Andrzeju?

— Nawet wtedy. Ale możesz oszczędzić mi szczegółów jego króliczych ambicji.

Mariola ryknęła śmiechem.

— Ty wariatko! Przecież on naprawdę się przejął!

— Wiem. Jeszcze trochę i zacznie hodować marchewki.

— Arleta, przestań! Bo nie wytrzymam!

Śmiały się tak głośno, że ktoś zastukał w ścianę sąsiedniego pokoju.

— Ciszej tam! — dobiegł zirytowany głos.

— Przepraszamy! — zawołała Arleta.

Mariola zakryła usta dłonią.

— Ja pierdolę. Jeszcze nas wyrzucą za te króliki.

— To będzie piękny powód do eksmisji.

Kiedy wreszcie się uspokoiły, Mariola znów przytuliła się do Arlety.

— Wiesz, co jest najdziwniejsze?

— Co?

— Że po tych wszystkich historiach z Marco, Lucą i Andrzejem najbardziej pamiętam nasze rozmowy. Nawet te, podczas których się kłóciłyśmy.

— Bo seks to nie całe życie, Mariola.

— Wiem. Ale nie zamierzam też udawać, że go nie lubię.

— Nikt cię o to nie prosi.

— To dobrze, kurwa. Bo nie byłabym sobą.

Przed wyjściem Mariola zatrzymała się w drzwiach.

— Arleta?

— Co znowu?

— Jak myślisz, czy Andrzej naprawdę może się zmienić?

Arleta zastanowiła się.

— Może. Ale zmiana to nie jeden dobry wieczór ani jeden rodzinny wyjazd. Zobacz, jak będzie cię traktował wtedy, kiedy się z nim nie zgodzisz.

Mariola skinęła głową.

— Cholernie mądre.

— Zapisz sobie.

— Nie przesadzaj, bo jeszcze uwierzysz, że jesteś święta.

— A ty jesteś bezczelna.

— I właśnie dlatego mnie kochasz.

— Między innymi.

Mariola pocałowała ją na pożegnanie i wyszła.

W drodze do swojego pokoju myślała o rozmowie. Andrzej rzeczywiście zaczął zachowywać się inaczej. Arleta nie chciała już być wyłącznie jej sekretem. A ona sama po raz pierwszy od dawna rozumiała, że nie wystarczy pragnąć wolności — trzeba jeszcze zdecydować, co się z nią zrobi.

Kiedy weszła do mieszkania, Andrzej siedział przy stole z mapą i kartką pełną obliczeń.

— Mariola, chodź no tutaj. Musimy ustalić termin wyjazdu.

Spojrzała na niego, a potem na zaznaczoną trasę.

— Dobra, Andrzej. Ale tym razem planujemy razem. Nie będziesz mi wszystkiego urządzał po swojemu.

Podniósł wzrok.

— Dobrze. To siadaj.

Mariola usiadła naprzeciwko niego.

No proszę, kurwa — pomyślała. Może jednak coś zaczyna się zmieniać.

Rozdział 15. Przyjaźń, która się zmienia

— Mariola, ty naprawdę jesteś niemożliwa — powiedziała Arleta, nalewając kawę do dwóch wyszczerbionych filiżanek. — Jeszcze raz zaczniesz opowiadać, że od dużej łechtaczki zostanę transkobietą, a każę ci przeczytać całą książkę o anatomii.

— Ja pierdolę, Arleta! Człowiek sobie zażartuje, a ty od razu robisz wykład!

— Bo wygadujesz głupoty.

— Za to bardzo ciekawe głupoty.

— Tego akurat nie da się ukryć.

Mariola usiadła na łóżku i poprawiła spódnicę. Od powrotu z Włoch jej życie przypominało dziwną mieszaninę domowych obowiązków, kłótni, nieoczekiwanych czułości Andrzeja i spotkań z Arletą, podczas których mogła wreszcie mówić wszystko, co przyszło jej do głowy.

— Wiesz, co mnie zastanawia? — zapytała.

— Boję się odpowiedzi.

— Czy ty zawsze byłaś taka odważna w rozmowach o seksie?

Arleta podała jej kawę.

— Odważna? Ja? Mariola, przez lata bałam się powiedzieć własnemu facetowi, że coś mi się nie podoba.

— A teraz mówisz „chuj”, „pizda” i „ruchanie”, jakbyś zamawiała bułki w piekarni.

— Bo to są słowa, do cholery. Nie choroby zakaźne.

— No właśnie! — Mariola uniosła filiżankę. — Za to cię kocham.

— Za przeklinanie?

— Za to, że przy tobie nie muszę udawać kogoś innego.

Arleta usiadła obok niej.

— A przy Andrzeju dalej udajesz?

Mariola skrzywiła się.

— Coraz mniej. I to mnie, kurwa, przeraża.

— Dlaczego?

— Bo jak człowiek całe życie czegoś nie mówił, to kiedy wreszcie otworzy mordę, nie wie, co z niej wyleci.

— Z twojej zwykle wylatują króliki.

Mariola prychnęła kawą.

— Ty cholero! Obiecałaś, że przestaniesz!

— Niczego takiego nie obiecywałam.

— Andrzej też nie zapomniał. Wczoraj zapytał, czy na rodzinnym urlopie będziemy odwiedzać jakieś gospodarstwo ze zwierzętami.

— I co mu powiedziałaś?

— Że jeśli zobaczę jeszcze jednego pieprzonego królika, to zacznę wrzeszczeć.

Arleta roześmiała się tak głośno, że Mariola musiała odstawić filiżankę.

— No i widzisz? — powiedziała Mariola. — Z tobą nawet moje największe życiowe bagno wydaje się trochę mniej straszne.

— A z Andrzejem?

— Z Andrzejem jest teraz inaczej. W łóżku też. Jest bardziej aktywny, bardziej pewny siebie. I słucha, kiedy mówię, czego chcę.

Arleta spoważniała.

— To dobrze, Mariola.

— Wiem. Ale nie musisz mówić tego tak, jakbyś właśnie dostała w mordę.

— Przepraszam.

— Nie przepraszaj. Powiedz prawdę.

Arleta spojrzała w okno.

— Jestem zazdrosna. Nie o to, że masz z nim udany seks. O to, że może się między wami wszystko naprawi, a ja zostanę tylko wspomnieniem z Włoch.

Mariola odstawiła kawę.

— Ty naprawdę myślisz, że chodziło mi wyłącznie o tych dwóch młodych facetów?

— Czasem nie wiem, o co ci chodzi.

— O wolność, kurwa. O to, żeby ktoś wreszcie mnie zapytał, czego chcę. O to, żeby móc być żoną, matką i kobietą, która ma własne pragnienia. I o ciebie też chodzi.

— Tylko nie wiem, gdzie w tym wszystkim jest moje miejsce.

Mariola objęła ją za ramiona.

— Tego jeszcze nie umiem ci powiedzieć. Ale nie zamierzam kłamać, że nic do ciebie nie czuję.

Arleta przytuliła policzek do jej włosów.

— To już coś.

— A teraz przestań się martwić przez pięć minut, bo mam jeszcze jedno pytanie.

— O Boże. Jakie?

— Czy jeśli kobieta ma większą łechtaczkę, to naprawdę jest bardziej pobudliwa?

Arleta odsunęła się i spojrzała na nią z niedowierzaniem.

— Mariola, ja pierdolę! Ty wracasz do tego jak pies do kości!

— Pytam poważnie!

— Nie. Sam rozmiar łechtaczki nie mówi, jak łatwo ktoś się podnieca. Każde ciało jest inne.

— Czyli nie ma żadnej magicznej zasady?

— Nie ma.

— Cholera. A ja już myślałam, że odkryłam wielką tajemnicę kobiecego seksu.

— Odkryłaś najwyżej, że lubisz zadawać bezczelne pytania.

— I całować piękne kobiety.

Arleta uśmiechnęła się.

— To akurat wiem.

Mariola pocałowała ją krótko, po czym oparła czoło o jej czoło.

— A tak serio, kochanie. Nie chcę, żebyś czuła się gorsza od Andrzeja albo od kogokolwiek.

— Nie czuję się gorsza. Po prostu czasem nie wiem, czy mogę ci ufać.

Mariola cofnęła się odrobinę.

— To bolało.

— Wiem. Ale prosiłaś o prawdę.

— I dobrze zrobiłam.

Przez chwilę siedziały bez słowa.

— W takim razie zacznę od czegoś konkretnego — powiedziała Mariola. — Na rodzinnym urlopie nie będę udawać, że moje małżeństwo jest idealne. Porozmawiam z Andrzejem o tym, co było między nami źle. Nie o Włochach i nie o tobie. O nas.

— A potem?

— Potem zobaczę, czy potrafimy naprawdę coś zmienić. I powiem ci, co zdecydowałam.

— Bez obietnic, których nie możesz dotrzymać?

— Bez pieprzonych obietnic na pokaz.

Arleta skinęła głową.

— Dobrze.

Mariola zerknęła na zegarek.

— Cholera, muszę lecieć. Andrzej obiecał dziś zabrać Dominikę na spacer, a ja mam odebrać Sabrinę.

— To idź, zanim znów zacznie podejrzewać, że hodujemy króliki.

— Arleta!

— Co?

— Jeszcze jedno słowo o królikach, a naprawdę cię uduszę!

— Nie możesz. Kto ci wtedy będzie tłumaczył anatomię?

Mariola wybuchnęła śmiechem.

— Ja pierdolę, masz rację. Muszę cię oszczędzać.

Przy drzwiach zatrzymała się jeszcze na moment.

— Kocham cię, wrocławska diablico.

— Ja ciebie też, krakowska wariatko.

Mariola wyszła, ale tym razem nie czuła już tej samej lekkości co po ich wcześniejszych spotkaniach. Arleta miała rację: żarty i czułość nie zastąpią decyzji. Włochy były przygodą, Andrzej pozostawał jej mężem, a Arleta stała się kimś, bez kogo trudno było jej wyobrazić sobie przyszłość.

Kiedy wróciła do pokoju, Andrzej właśnie składał mapę.

— No i co, Mariola? — zapytał. — Możemy wreszcie ustalić ten pieprzony wyjazd?

— Możemy. Ale najpierw musimy porozmawiać.

Andrzej spojrzał na nią podejrzliwie.

— O czym?

— O naszym małżeństwie.

— Aż tak źle?

— Nie wiem, Andrzej. Właśnie chcę się dowiedzieć.

Usiadła naprzeciwko niego. Po raz pierwszy od dawna nie zamierzała ratować rozmowy żartem.

Rozdział 16. Bez przepraszania za siebie

— Nie zamierzam już nigdy przepraszać za to, że jestem sobą — powtórzyła Mariola, tym razem bez uśmiechu.

— To nie przepraszaj — odparła Arleta. — Tylko pamiętaj, że wolność to nie jest hasło, które wystarczy wykrzyczeć.

— Wiem, kurwa. Trzeba jeszcze wrócić do domu i żyć po swojemu.

Mariola stała przy oknie pokoju Arlety. Na dziedzińcu obozu ktoś pchał wózek dziecięcy, dwaj mężczyźni kłócili się o miejsce w kolejce do telefonu. Zwyczajny dzień, zwyczajne twarze. A ona miała wrażenie, że odkąd poznała Arletę, patrzy na wszystko z innej strony.

— Wiesz, czego się kiedyś bałam? — zapytała. — Że jak powiem Andrzejowi, co naprawdę myślę, to zacznie się awantura. Więc siedziałam cicho. Przy znajomych też. Nawet kiedy ktoś opowiadał o mnie jakieś pieprzone głupoty, uśmiechałam się, żeby nie robić problemu.

— A teraz?

— Teraz jak ktoś gada głupoty, to mówię mu, że gada głupoty.

— Zauważyłam — zaśmiała się Arleta. — Czasami nawet zanim otworzy usta.

— Bo mam zaległości, cholera!

Arleta podała jej płaszcz, który zsunął się z oparcia krzesła.

— Tylko nie próbuj nadrabiać wszystkich zaległości naraz. Wolność nie polega na tym, że musisz każdemu coś udowodnić.

Mariola odwróciła się do niej.

— Właśnie dlatego tak cię kocham. Nie każesz mi być ani grzeczną żoną, ani jakąś szaloną kobietą z włoskiego filmu. Pozwalasz mi być Mariolą.

— Nie pozwalam. Nie potrzebujesz mojego pozwolenia.

Mariola zamilkła, a potem roześmiała się cicho.

— Ja pierdolę. Znowu masz rację.

— Zapisz sobie, bo rzadko się przyznajesz.

Usiadły obok siebie. Mariola ujęła dłoń Arlety i pocałowała ją w policzek.

— Tylko nie myśl, że teraz stanę się cholernie poważna. Nadal lubię nasze bezczelne rozmowy. I nadal mam ochotę na ciebie.

— Wiem, kochanie.

— I nadal będę żartować z królików.

— Tego właśnie się obawiałam.

Obie wybuchnęły śmiechem. Po chwili jednak Mariola spoważniała.

— Dziś wieczorem porozmawiam z Andrzejem. Naprawdę. Nie o królikach, nie o tym, czy jest dobry w łóżku. O tym, jak traktujemy się na co dzień.

— Powiesz mu o mnie?

— Jeszcze nie wiem. Nie chcę podejmować takiej decyzji pod wpływem strachu albo poczucia winy. Ale nie będę już udawać, że wszystko jest w porządku.

Arleta skinęła głową.

— Nie chcę cię poganiać. Chcę tylko wiedzieć, czy nasze słowa coś znaczą.

— Znaczą, kurwa. Bardziej niż myślisz.

Kiedy Mariola wróciła do swojego pokoju, Dominika rysowała przy stole, a Sabrina układała klocki na podłodze. Andrzej naprawiał zamek w walizce.

— I jak tam u Arlety? — zapytał, nie podnosząc wzroku.

— Dobrze. Rozmawiałyśmy.

— Wy to ciągle rozmawiacie.

— Bo mamy o czym.

— A ze mną nie masz?

Mariola zawahała się. Jeszcze niedawno odpowiedziałaby żartem, żeby uniknąć kłótni. Tym razem przysunęła krzesło.

— Właśnie z tobą chcę porozmawiać. Kiedy dziewczynki pójdą spać.

Andrzej odłożył śrubokręt.

— Coś się stało?

— Nic nagłego. Po prostu nie chcę już wszystkiego dusić w sobie.

Przy kolacji rozmawiali o planowanym wyjeździe. Dominika chciała wiedzieć, czy nad jeziorem będą łódki, a Sabrina upierała się, że zabierze wszystkie swoje zabawki. Mariola śmiała się razem z dziećmi. Zaskoczyło ją, jak bardzo pragnie zachować tę zwyczajną, dobrą część rodzinnego życia, nawet jeśli reszta pozostaje skomplikowana.

Gdy dziewczynki zasnęły, Andrzej postawił na stole dwie szklanki herbaty.

— No, słucham. Co ci leży na sercu?

— Chcę, żebyś przestał traktować moje zdanie jak fanaberię. Kiedy mówię, że chcę wyjść, odpocząć albo się z czymś nie zgadzam, nie chcę słyszeć: „Po jaką cholerę?”.

Andrzej zmarszczył brwi.

— Nie zawsze tak mówię.

— Nie zawsze. Ale wystarczająco często, żebym zaczęła bać się pytać.

— Bać się mnie?

— Tak, Andrzej. Czasami tak.

Zapadła cisza. Mężczyzna wpatrywał się w szklankę.

— Nie wiedziałem, że aż tak to odbierasz.

— Bo ci nie mówiłam. A kiedy próbowałam, wkurwiałeś się, więc odpuszczałam.

— Czyli jestem tym złym?

— Nie robię z ciebie potwora. Mówię ci, jak się czułam. To różnica.

Andrzej wypuścił powietrze.

— Dobra. Mów dalej.

Mariola poczuła ulgę, ale nie zamierzała kończyć na pierwszym ustępstwie.

— Chcę mieć przyjaciół, własny czas i prawo do powiedzenia „nie”. Nie zamierzam prosić o pozwolenie na każdy krok. I chcę, żebyśmy wspólnie decydowali o dzieciach i pieniądzach.

— A ja czego mogę chcieć?

— Tego samego. Szacunku, własnego czasu, rozmowy. Tylko bez rozkazów.

Andrzej milczał dłuższą chwilę.

— A ten wyjazd? Nadal chcesz jechać z nami?

— Tak. Chcę, żeby dziewczynki miały dobry urlop. I chcę zobaczyć, czy umiemy spędzić razem kilka dni bez ciągłego napięcia.

— To spróbujmy.

— Spróbujmy. Ale jeśli znowu zaczniesz mną rządzić, powiem ci to prosto w oczy.

— Zauważyłem, że ostatnio nie przebierasz w słowach.

— Bo przez lata przebierałam za bardzo.

Andrzej uśmiechnął się blado.

— To może chociaż oszczędź mi tych pieprzonych królików.

Mariola parsknęła tak głośno, że musiała zakryć usta.

— Ja pierdolę, Andrzej! Wiedziałam, że do tego wrócisz!

— Bo nie mogę zapomnieć, że własna żona porównała mnie do królika.

— Nie porównałam cię. Poprosiłam o trochę więcej fantazji!

— Dobra, dobra. Zrozumiałem.

Śmiali się przez moment oboje. Potem Andrzej powiedział ciszej:

— Mariola, ja naprawdę chcę, żebyś była szczęśliwa. Tylko czasem nie wiem, co zrobić.

— To pytaj. Nie zgaduj i nie rozkazuj.

— Spróbuję.

— Ja też.

Później, kiedy Andrzej zasnął, Mariola jeszcze długo siedziała przy stole. Nie miała złudzeń, że jedna rozmowa naprawi wszystko. Ale po raz pierwszy nie wycofała się, gdy usłyszała niewygodne pytanie. Powiedziała, co myśli, i świat się od tego nie zawalił.

Nazajutrz spotkała Arletę przy wejściu do budynku. Obie miały niewiele czasu, bo dzieci czekały na śniadanie.

— I jak? — zapytała Arleta.

— Powiedziałam mu.

— O nas?

— Nie. O sobie. O tym, że nie chcę już żyć w strachu przed jego humorem. I wiesz co? Wysłuchał mnie.

— To ważne.

— Bardzo. Ale nie myśl sobie, że nagle zrobiło się idealnie.

— Nie myślę.

Mariola spojrzała na nią z czułością.

— Chcę ci powiedzieć coś jeszcze. To, że próbuję naprawić małżeństwo, nie oznacza, że przestałam cię kochać. Ale muszę być uczciwa: sama jeszcze nie wiem, jaką decyzję podejmę.

Arleta odetchnęła powoli.

— Wolę taką prawdę niż najpiękniejsze kłamstwo.

— A ja wolę ciebie wkurzoną i szczerą niż uśmiechniętą na pokaz.

— To się dobrze składa, bo umiem być cholernie wkurzona.

— Wiem, ty wrocławska diablico.

Przytuliły się krótko. Mariola poczuła znajome ciepło, ale tym razem nie próbowała zamienić go w obietnicę, której nie umiała spełnić.

— Wiesz, Arleta — powiedziała — kiedyś myślałam, że nowoczesna kobieta to taka, która robi wszystko, na co ma ochotę, i nikomu się nie tłumaczy.

— A teraz?

— Teraz myślę, że to taka, która ma odwagę mówić prawdę. Nawet kiedy ta prawda jest cholernie skomplikowana.

Arleta uśmiechnęła się.

— To brzmi jak początek czegoś dobrego.

— Oby, kurwa. Bo mam już dosyć życia na palcach.

Z korytarza dobiegło wołanie Sabriny. Mariola odwróciła głowę, a potem jeszcze raz spojrzała na Arletę.

— Muszę iść.

— Idź. I nie zapomnij, że wolność zaczyna się też od małych rzeczy.

— Na przykład?

— Od tego, że nie musisz nikomu udowadniać, że jesteś nowoczesna.

Mariola roześmiała się.

— A jednak nadal mogę przeklinać jak szewc?

— Tego ci, kurwa, nikt nie zabroni.

Rozeszły się w przeciwne strony korytarza. Przed Mariolą był rodzinny urlop, kolejne rozmowy z Andrzejem i decyzje, których nie dało się dłużej odkładać. Nie wiedziała, jak potoczy się jej życie. Wiedziała tylko, że nie chce już przeżywać go w cudzym imieniu.

Rozdział 17. Wolność ma swoją cenę

— Arleta, ja chcę się dalej rozwijać! — oznajmiła Mariola. — Jestem wolna, wszystko mi wolno! Jestem królową tego pieprzonego świata!

— No dobrze, Wasza Wysokość. Co tym razem wymyśliłaś?

— Musimy spróbować czegoś nowego!

— Czego, do cholery?

— Na przykład seksu w trójkę. Ty, ja i Andrzej. Chciałabym popatrzeć, jak się razem czujecie. Może jeszcze czegoś się nauczę!

— Nie, Mariola. Nie ma mowy.

— Ja pierdolę! Ze wsi jesteś czy z Wrocławia?!

— Z Wrocławia, idiotko. I nie zamierzam rozbierać się przed twoim mężem.

— Przecież on ma takiego samego chuja jak inni faceci! Czemu jesteś taka dzika i zacofana?

Arleta aż wstała z krzesła.

— Co?! Zacofana?!

— No, nie denerwuj się!

— To ja ci, kurwa, pokażę, co zrobię z twoim Andrzejkiem!

Mariola otworzyła szeroko oczy.

— Co takiego?!

— Usiądę z nim przy stole i powiem mu prosto w oczy, że jego żona uważa odmowę seksu za zacofanie!

— Ja pierdolę, Arleta! Przecież żartowałam!

— A ja nie. Wolność oznacza również prawo do powiedzenia „nie”. Moje ciało, moja decyzja. Zapomniałaś, czego sama mnie uczyłaś?

Mariola spuściła wzrok.

— Kurwa. Masz rację. Palnęłam głupotę.

— I to wyjątkową.

— Przepraszam, kochanie. Poniosło mnie z tą królową świata.

Arleta usiadła z powrotem.

— Możesz być królową całego pieprzonego świata, Mariola. Ale nie królową mojego ciała.

Mariola uśmiechnęła się nieśmiało.

— Cholera, Arleta. Właśnie dlatego cię kocham. Bo nawet kiedy zachowuję się jak idiotka, potrafisz mnie sprowadzić na ziemię.

— A teraz zrób kawę, Wasza Wysokość.

— Sama zrób, ty wrocławska diablico!

Obie wybuchnęły śmiechem.

Śmiech ucichł dopiero wtedy, gdy Mariola zauważyła, że Arleta wciąż trzyma ręce splecione na kolanach.

— Naprawdę cię uraziłam? — zapytała.

— Tak. Nie dlatego, że powiedziałaś „chuj” albo „seks”. Przecież sama przeklinam jak szewc. Uraziło mnie to, że nazwałaś mnie zacofaną, bo nie chcę czegoś zrobić.

— Wiem. Wyszło ze mnie jakieś pieprzone zadufanie. Sama dopiero co mówiłam, że kobieta ma prawo decydować o sobie, a pięć minut później próbowałam decydować za ciebie.

— Właśnie.

Mariola wstała i nalała wody do czajnika.

— A wiesz, co mnie najbardziej przeraża? Że ja naprawdę zaczynam wierzyć, że wszystko mi wolno. Po tych latach pilnowania każdego słowa zachłysnęłam się tym jak idiotka.

— Wolno ci marzyć, pytać, odmawiać, zmieniać zdanie. Ale innym też wolno.

— Nawet Andrzejowi?

— Nawet jemu. I jeśli kiedyś zechcesz mu opowiedzieć o swoich fantazjach, to zrób to uczciwie. Nie używaj mnie jako argumentu.

Mariola spojrzała na nią znad filiżanek.

— On by dostał pierdolca, gdyby usłyszał połowę naszych rozmów.

— Możliwe. Ale to nie znaczy, że mamy z niego robić dowcip przez resztę życia.

— Nawet przez te króliki?

— Króliki zostają — odpowiedziała Arleta. — Nie jestem aż taką świętą.

Mariola parsknęła śmiechem i podała jej kawę.

— Dobra. Nie będę cię więcej namawiać na trójkąt. Nie chcę, żebyś się przy mnie wstydziła albo czuła do czegokolwiek zmuszana.

— A ja nie będę udawała, że twoje fantazje są czymś strasznym. Po prostu nie każda fantazja musi się spełnić.

— Kurwa, to brzmi rozsądnie. Aż podejrzanie rozsądnie jak na nas.

— Zdarza nam się raz na kilka tygodni.

Mariola usiadła blisko Arlety. Tym razem nie rzuciła żadnego prowokacyjnego żartu.

— Wiesz, kiedy powiedziałam, że jestem królową świata, miałam na myśli coś innego. Że przestałam czuć się mała. W domu z Andrzejem przez lata uważałam, że każdy mój pomysł jest głupi. Teraz potrafię wejść do pokoju i powiedzieć, co myślę.

— I to jest piękne. Tylko nie musisz przy okazji nikogo poniżać.

— Przyjęłam do wiadomości, pani profesor.

— Wreszcie.

— Ale jednej rzeczy nie odwołam — powiedziała Mariola, ujmując jej dłoń. — Kocham cię. I naprawdę jestem szczęśliwa, że cię spotkałam.

Arleta pocałowała ją w policzek.

— Ja też. Tylko nie chcę, żebyśmy zrobiły z naszej wolności kolejną klatkę. Taką, w której każda musi udowadniać, jaka jest odważna.

— Nie będziemy. Obiecuję.

Za drzwiami rozległy się kroki i odgłos przesuwanego wózka. Obie odruchowo odsunęły się od siebie, po czym spojrzały na siebie z irytacją.

— Widzisz? — szepnęła Mariola. — Nadal się boimy, że ktoś nas zobaczy.

— Bo mieszkamy w obozie, a nie na bezludnej wyspie. Nie wszystko zmieni się od jednego odważnego zdania.

— Ale kiedyś się zmieni.

— Może. Jeśli będziemy działać mądrze.

Mariola dopiła kawę i wstała.

— Muszę wracać. Andrzej chce dziś ustalić szczegóły rodzinnego wyjazdu.

— Jedź z nimi. Dzieci będą szczęśliwe.

— A ty nie będziesz zazdrosna?

— Będę. Ale to mój problem, nie twój rozkaz do wykonania.

Mariola objęła ją na pożegnanie.

— Ja pierdolę, Arleta. Ty naprawdę potrafisz mnie czegoś nauczyć.

— To zapamiętaj lekcję, Wasza Wysokość.

— Jaką?

— Królowa świata też musi umieć usłyszeć „nie”.

Mariola uśmiechnęła się szeroko.

— Dobra, ty moja uparta wrocławianko. A teraz idę, zanim Andrzej uzna, że znowu uciekłam do królików.

— Nie prowokuj go, bo jeszcze kupi ci marchewkę na drogę.

— Spierdalaj! — zawołała Mariola, już śmiejąc się w progu.

Arleta zamknęła drzwi i przez chwilę stała nieruchomo. Lubiła tę ich bezczelność, żarty i odwagę. Ale jeszcze bardziej cieszyło ją to, że potrafiły powiedzieć sobie coś trudnego i nie uciec od rozmowy. Wiedziała, że przed nimi wiele decyzji. Przynajmniej jedną rzecz ustaliły jasno: żadna nie będzie musiała udowadniać miłości, przekraczając własne granice.

Rozdział 18. Obietnica na pięć lat

— Mariola, mam pomysł — powiedziała Arleta, odkładając filiżankę na parapet.

— O kurwa. Jak ty masz pomysł, to albo będzie cudownie, albo będziemy miały kłopoty.

— Będziemy robić sobie nagie zdjęcia. Co pięć lat.

Mariola zastygła z kawałkiem chleba w ręce.

— Co?!

— Rozbieramy się, ustawiamy aparat i fotografujemy się nawzajem. Chcę zobaczyć, jak się starzejemy. Jak zmieniają nam się cycki, brzuchy, dupy, twarze. Wszystko.

— Ja pierdolę, Arleta! Ty naprawdę jesteś stuknięta!

— A ty podobno jesteś nowoczesną kobietą.

— Jestem, kurwa! Ale nie wiedziałam, że mam dokumentować własną dupę przez następne trzydzieści lat!

— Właśnie dlatego. Za trzydzieści lat popatrzymy na dzisiejsze zdjęcia i powiemy: „Boże, jakie my byłyśmy piękne, a jeszcze narzekałyśmy na swoje ciała”.

Mariola zastanowiła się przez chwilę.

— Wiesz co? Podoba mi się. Ale mam jeden warunek.

— Jaki?

— Robimy też kilka naprawdę nieprzyzwoitych zdjęć. Tylko dla siebie. Żebyśmy na starość pamiętały, jakie z nas były bezwstydne diablice.

— Ty zawsze musisz wszystko sprowadzić do seksu?

— A ty zawsze musisz udawać świętą? — Mariola roześmiała się. — Zrobimy nawet zdjęcie, jak odgryzam ci tego twojego trzycentymetrowego chujka!

— Mariola, ty pierdolnięta kobieto! Niczego mi nie będziesz odgryzać!

— No dobrze, dobrze! To tylko żart!

— I po pierwsze, to jest łechtaczka, a nie chujek.

— Oczywiście, pani profesor anatomii! Trzycentymetrowa łechtaczka, przepraszam bardzo!

Arleta rzuciła w nią poduszką.

— A po drugie, żadnego pokazywania zdjęć komukolwiek. Nawet Andrzejowi.

Mariola spoważniała.

— Zgoda. To będzie nasza prywatna historia. Tylko nasza.

— I jeżeli któraś kiedyś zechce jakieś zdjęcie zniszczyć, druga nie będzie protestować.

— Zgoda, kochanie.

Mariola objęła Arletę i po chwili dodała:

— Wiesz, co jest w tym wszystkim najpiękniejsze?

— Co?

— Że za trzydzieści lat chcę nadal mieć kogoś, przed kim nie będę się wstydziła rozebrać. Nawet jeśli cycki będą mi wisiały do pępka.

— A ja chcę, żebyś nadal tak samo bezczelnie gadała.

— To akurat masz zagwarantowane, kurwa!

Arleta pocałowała ją w policzek.

— W takim razie mamy umowę. Co pięć lat.

— Do końca życia — odpowiedziała Mariola.

Przez chwilę obie milczały. Za oknem ktoś przesuwał ciężką skrzynię po podwórzu, a na korytarzu rozległ się dziecięcy śmiech.

— Tylko skąd weźmiemy aparat? — zapytała w końcu Mariola.

— Pożyczymy.

— Od kogo?

— Jeszcze nie wiem.

— Świetnie. Dwie nagie kobiety, jeden pożyczony aparat i właściciel, który za tydzień zapyta, cośmy nim fotografowały.

— Film oddamy do wywołania.

Mariola zmrużyła oczy.

— Arleta. Czy ty właśnie zrozumiałaś, że jakiś obcy facet w zakładzie fotograficznym może oglądać nasze gołe dupy?

Arleta otworzyła usta, po czym je zamknęła.

— Kurwa.

— No właśnie! — Mariola klasnęła w dłonie. — Królowa wolności zapomniała o fotografie!

— To kupimy własny aparat i znajdziemy sposób na wywołanie zdjęć bez oddawania ich byle komu.

— Za co go kupimy? Za twoje piękne oczy?

— Będziemy odkładać pieniądze.

— Na aparat do fotografowania cycków? Ja pierdolę, nigdy nie przypuszczałam, że będę miała taki cel oszczędnościowy.

Arleta zaczęła się śmiać.

— Możesz mówić ciszej? Zaraz cały obóz będzie wiedział.

— Niech wiedzą, że planujemy przyszłość!

— Mariola!

— Dobra, dobra. Zamknę mordę. Ale wyobraź sobie minę Andrzeja, gdyby zobaczył, że prowadzimy zeszyt z napisem „Fundusz gołej dupy”.

— Nie zobaczy. A zeszyt naprawdę założymy.

— Ty jesteś niebezpieczna, Arleta. Ja tylko gadam głupoty, a ty zamieniasz je w plan działania.

— Bo chcę mieć coś, co będzie wyłącznie nasze. Nie wspólne z twoim mężem, nie z dziećmi, nie z całym tym cholernym światem.

Mariola przestała się uśmiechać.

— Znowu Andrzej?

— Nie zaczynaj.

— Sama zaczęłaś.

— Bo czasami mam wrażenie, że wszystko muszę z nim dzielić. Twój czas, twoje plany, twoje wakacje. Nawet kiedy rozmawiamy o czymś naszym, on gdzieś stoi między nami.

Mariola odsunęła talerz.

— Wiesz, co jest najgorsze? Że trochę masz rację.

— Trochę?

— Nie wykorzystuj tego, że przyznałam ci rację, ty bezczelna cholero.

Arleta spuściła wzrok.

— Nie chcę cię odbierać dzieciom. I nie chcę robić z Andrzeja potwora tylko dlatego, że go nie kocham.

— A ja nie chcę, żebyś przez całe życie była kobietą, która czeka, aż Mariola znajdzie dla niej wolną godzinę.

To zdanie zabrzmiało inaczej niż ich zwykłe przekomarzanie. Arleta spojrzała na przyjaciółkę.

— To co zrobimy?

— Jeszcze nie wiem. Ale przestanę udawać, że wystarczy powiedzieć „jestem wolna” i wszystkie problemy spierdolą za drzwi.

— Mądre słowa. Zanotować?

— Zanotuj. Obok funduszu gołej dupy.

Obie parsknęły śmiechem.

Mariola sięgnęła po leżącą na stole kartkę i ołówek.

— Dobra. Spisujemy umowę.

— Jaką znowu umowę?

— Fotograficzną, idiotko. Punkt pierwszy: co pięć lat robimy sobie zdjęcia, nawet jeśli będziemy stare, pomarszczone i wkurwione na cały świat.

— Zgoda.

— Punkt drugi: żadna nie mówi drugiej, że jest brzydka, gruba albo za stara.

— A jeśli naprawdę przytyjesz?

— To powiesz, że mam więcej kobiety do kochania.

— Ty przebiegła bestio.

— Punkt trzeci: fotografie są nasze i nikt nie ogląda ich bez zgody nas obu.

— Punkt czwarty — dodała Arleta. — Żadna nie musi pozować, kiedy nie ma ochoty.

— Punkt piąty: jeśli pokłócimy się na śmierć i życie, nie niszczymy zdjęć ze złości.

Arleta pokręciła głową.

— Nie. Jeśli któraś będzie chciała zniszczyć własne zdjęcie, może to zrobić. Tak się umówiłyśmy.

— Dobrze. To punkt piąty: nie używamy fotografii przeciwko sobie. Nigdy.

— Ten mi się podoba.

Mariola przyjrzała się kartce.

— Brakuje najważniejszego.

— Czego?

— Punkt szósty: nie wolno nam zapomnieć, po co to robimy.

— A po co?

— Żeby za pięć, dziesięć, dwadzieścia lat zobaczyć nie tylko nasze ciała. Żeby zobaczyć dwie baby, które miały odwagę żyć po swojemu.

Arleta długo patrzyła na Mariolę.

— Wiesz, czasem, jak nie opowiadasz o chujach, potrafisz powiedzieć coś naprawdę pięknego.

— Nie przyzwyczajaj się. Zaraz mi przejdzie.

W tym momencie ktoś zapukał do drzwi.

— Mariola? — odezwał się Andrzej. — Jesteś tam?

Kobiety spojrzały na kartkę.

— Schowaj! — syknęła Mariola.

Arleta wepchnęła ją pod poduszkę.

— Proszę! — zawołała.

Andrzej uchylił drzwi.

— Szukałem cię. Dominika pyta, czy dzisiaj obejrzymy te mapy. Obiecałem jej pokazać jezioro.

— Zaraz przyjdę — odpowiedziała Mariola.

Andrzej zerknął na obie kobiety.

— Z czego się tak śmiałyście?

— Z oszczędzania — odparła Arleta.

— Z oszczędzania?

— Tak — wtrąciła Mariola. — Planujemy poważną inwestycję.

— W co?

— W przyszłość.

Andrzej zmarszczył brwi.

— Wy dwie zawsze mówicie tak, jakbyście miały jakiś tajny język.

— Bo mamy — powiedziała Mariola. — I nie wszystko musisz rozumieć.

Andrzej popatrzył na nią uważniej. Dawniej podobna odpowiedź wywołałaby kłótnię. Tym razem tylko westchnął.

— Dobrze. Nie będę wypytywał. Ale przyjdź do dzieci, kiedy skończycie.

— Przyjdę.

Zamknął drzwi.

Mariola odczekała kilka sekund, po czym oparła czoło o ramię Arlety.

— Ja pierdolę. Jeszcze chwila i zapytałby, ile kosztuje ta nasza inwestycja.

— Powiedziałabym, że bardzo dużo.

— Dlaczego?

— Bo nie chodzi tylko o aparat.

Mariola podniosła głowę.

— A o co?

— O czas. O to, żebyśmy za pięć lat nadal miały siebie.

Mariola dotknęła jej policzka.

— Będziemy miały.

— Nie obiecuj czegoś, czego nie możesz wiedzieć.

— To obiecam coś innego. Że nie będę udawać, że to, co między nami jest, można schować pod poduszkę jak tę cholerną kartkę.

Arleta przyciągnęła ją do siebie.

— Taka obietnica mi wystarczy.

Pocałowały się, a kiedy się odsunęły, Mariola otarła oczy i natychmiast zrobiła obrażoną minę.

— No pięknie. Miałyśmy rozmawiać o pornograficznych fotografiach, a ty mnie doprowadziłaś do płaczu.

— Możemy wrócić do fotografii.

— Możemy. Tylko następnym razem zacznij od czegoś prostszego. Na przykład od zdjęcia mojej lewej nogi.

— Dlaczego lewej?

— Bo prawa wygląda, kurwa, gorzej.

— Obie wyglądają dobrze.

— Wiem. Chciałam tylko usłyszeć, jak to mówisz.

Mariola wstała i poprawiła bluzkę.

— Muszę iść do dzieci. Andrzej pewnie już pokazuje Dominice pół Europy.

— Idź.

Przy drzwiach zatrzymała się jeszcze.

— Arleta?

— Co?

— Za pięć lat, jeśli nadal będziesz mnie kochała, zrobimy drugie zdjęcie.

— A jeśli będę cię kochała bardziej?

Mariola uśmiechnęła się szeroko.

— To kupimy większy album, do cholery.

Kiedy wyszła, Arleta wyjęła kartkę spod poduszki. Na górze Mariola napisała krzywymi literami: „NASZA UMOWA”.

Arleta dopisała pod spodem datę: 1985.

Potem złożyła papier na cztery i schowała go do książki.

Nie miały jeszcze aparatu. Nie wiedziały, gdzie będą mieszkać za rok ani jak ułoży się życie Marioli z Andrzejem. Nie wiedziały nawet, czy uda im się spełnić połowę swoich szalonych planów.

Ale po raz pierwszy Arleta pomyślała o przyszłości nie jak o czymś, przed czym trzeba uciekać.

Pomyślała o niej jak o miejscu, do którego chciałaby dotrzeć razem z Mariolą.

Rozdział 19. Rodzina na rysunku

— Mariola, ty naprawdę nie potrafisz zachować żadnej tajemnicy? — zapytała Arleta, kiedy następnego dnia przyjaciółka wpadła do jej pokoju z miną kobiety, która właśnie wygrała na loterii.

— Potrafię, kurwa. Twojej nagiej dupy jeszcze nikomu nie pokazałam.

— Bo nie masz zdjęcia!

— No właśnie. Dlatego przyszłam załatwić sprawę.

Mariola położyła na stole niewielką kopertę.

— Co to jest?

— Nasz pierwszy wkład w przyszłość.

Arleta zajrzała do środka. Było tam kilka niemieckich marek.

— Skąd je masz?

— Odłożyłam.

— Z czego?

— Z pieniędzy, które miałam wydać na nową bluzkę. Doszłam do wniosku, że stara jeszcze się nadaje, a za pięć lat wolę mieć zdjęcie własnych cycków niż wspomnienie jakiejś pieprzonej bluzki.

— Mariola, jesteś niemożliwa.

— Jestem praktyczna. W dodatku mam plan. Zrobimy sobie zdjęcia w tym roku, następne w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym. A potem będziemy już tylko piękniejsze.

— Albo bardziej pomarszczone.

— Zmarszczki też są piękne, kochanie. Zwłaszcza cudze.

Arleta roześmiała się tak głośno, że musiała zasłonić usta.

— Ty stara wiedźmo!

— Stara będę później. Teraz jestem dwudziestosiedmioletnią królową pieprzonego świata.

— Królową, która oszczędza na bluzce.

— Każda monarchia przeżywa trudności finansowe.

Arleta wyjęła z szuflady własne pieniądze i położyła je obok koperty.

— Dobrze. Dorzucam tyle samo.

Mariola policzyła banknoty.

— Ja pierdolę. To już nie żart.

— A myślałaś, że żartuję?

— Przy tobie nigdy nie wiadomo. Raz mówisz, że chcesz fotografować nasze gołe ciała, a następnego dnia prowadzisz księgowość. Jeszcze trochę i założysz przedsiębiorstwo.

— „Arleta i Mariola. Zakład fotograficzny dla bezwstydnych kobiet”.

— Znakomicie! Klientki przychodzą z własnymi cyckami, a my zapewniamy artystyczną atmosferę.

— I kawę.

— Kawa obowiązkowo. Bez kawy nie rozbieram się nawet do kąpieli.

Mariola usiadła na łóżku i przyjrzała się przyjaciółce.

— A powiedz mi coś poważnie. Ty naprawdę nie boisz się, że kiedyś przestaniemy się sobie podobać?

Arleta przestała liczyć pieniądze.

— Boję się czegoś innego.

— Czego?

— Że kiedyś nie będziemy miały odwagi powiedzieć sobie prawdy.

— Czyli jak mi dupa urośnie, mam ci o tym powiedzieć?

— Mariola!

— No co? Przecież pytam poważnie.

— Nie chodzi o dupę. Chodzi o nas. O to, czy nadal będziemy umiały ze sobą rozmawiać.

Mariola przygryzła wargę.

— Ja umiem rozmawiać.

— Ty umiesz gadać. To nie zawsze to samo.

— O, ty bezczelna cholero!

— Sama chciałaś prawdy.

— No dobra. To teraz ja ci coś powiem. Czasem boję się, że będziesz miała mnie dość. Że pewnego dnia powiesz: „Pierdolę to, Mariola. Znajdę sobie kobietę bez męża, bez dzieci i bez tysiąca problemów”.

Arleta usiadła obok niej.

— A ja czasem właśnie tak myślę.

Mariola zesztywniała.

— Naprawdę?

— Naprawdę. Kiedy Andrzej zabiera cię do siebie, kiedy planujecie rodzinny wyjazd, kiedy widzę was razem, bywa, że jestem wściekła. Myślę sobie: po co mi to wszystko?

— I co wtedy?

— Potem przypominam sobie, że cię kocham. I że nie jesteś walizką, którą mogę zabrać z jednego pokoju do drugiego.

Mariola patrzyła na nią bez słowa.

— Ale nie chcę wiecznie czekać — dodała Arleta. — Nie chcę być tylko twoją tajemnicą.

— Wiem.

— Czy na pewno?

— Tak, kurwa. Wiem. Tylko jeszcze nie potrafię wszystkiego poukładać.

Arleta odsunęła kopertę, żeby zrobić miejsce na stole.

— To może zacznij od jednej rzeczy. Przestań mówić, że wszystko ci wolno, a zacznij zastanawiać się, czego naprawdę chcesz.

Mariola westchnęła.

— Wiesz, co mnie w tobie najbardziej wkurwia?

— Co?

— Że potrafisz powiedzieć coś mądrego dokładnie wtedy, kiedy mam ochotę zachowywać się jak kompletna idiotka.

— To wyjątkowo często.

— Uważaj, bo cię ugryzę.

— Tylko nie zaczynaj znowu o mojej łechtaczce.

Mariola wybuchnęła śmiechem.

— Ja pierdolę! Ty sama o niej wspomniałaś!

— Bo znam cię za dobrze.

— Dobrze, pani profesor. Obiecuję, że przez najbliższe dziesięć minut nie będę komentować twojej anatomii.

— Dziesięć minut?

— Nie wymagaj cudów.

W drzwiach rozległo się pukanie.

— Mamo? — dobiegł głos Dominiki.

Mariola natychmiast wstała.

— Wejdź, kochanie.

Dziewczynka zajrzała do pokoju, trzymając złożoną kartkę.

— Tata powiedział, że możemy wybrać miejsce nad jeziorem. Ale ja nie wiem, które jest najlepsze.

— A co masz na kartce? — zapytała Arleta.

— Narysowałam naszą rodzinę. I ciebie też.

Arleta poczuła nagłe ukłucie w piersi.

Dominika rozłożyła rysunek na stole. Widać było jezioro, dwa drzewa, samochód i kilka postaci o bardzo długich nogach. Przy jednej z nich dziewczynka napisała starannie: „Ciocia Arleta”.

— Dlaczego mnie narysowałaś? — spytała Arleta.

— Bo przecież jesteś nasza.

Mariola odwróciła głowę w stronę okna.

— A tata wie, że mnie narysowałaś? — zapytała Arleta.

— Wie. Powiedział, że ładnie rysuję.

Dziewczynka wskazała jedną z postaci.

— Tylko Sabrina wyszła trochę jak ziemniak.

— Bardzo podobna — stwierdziła Mariola. — Szczególnie kiedy nie chce spać.

Dominika zachichotała.

— Mogę zostawić rysunek cioci?

— Oczywiście — odpowiedziała Arleta.

Kiedy dziewczynka wyszła, obie kobiety długo przyglądały się kartce.

— No i widzisz — powiedziała w końcu Mariola. — Właśnie dlatego nie wszystko jest takie proste.

— Wiem.

— Dominika cię kocha. Sabrina też. Andrzej już chyba pogodził się z tym, że jesteś częścią naszego życia. A ja…

— A ty?

— Ja jestem w tym wszystkim po uszy.

Arleta dotknęła palcem postaci podpisanej swoim imieniem.

— Mariola, ja nie chcę niszczyć twojej rodziny.

— A ja nie chcę, żebyś przez moje niezdecydowanie zniszczyła własne życie.

— To chyba pierwszy raz, kiedy obie powiedziałyśmy coś rozsądnego w ciągu jednej minuty.

— Zapisz datę. Taki cud może się nie powtórzyć.

Mariola wzięła rysunek do ręki.

— Wiesz, co jest najdziwniejsze? Dominika narysowała cię obok mnie. Andrzeja postawiła przy samochodzie.

— Może dlatego, że on prowadzi.

— Albo dlatego, że dzieci widzą więcej, niż nam się wydaje.

— Nie dopowiadaj sobie za dużo. To tylko rysunek.

— Masz rację.

Mariola oddała kartkę Arlecie i nagle spoważniała.

— Ale muszę wreszcie porozmawiać z Andrzejem do końca. Nie tylko o tym, żeby mnie słuchał i nie traktował jak własności. O tym, co naprawdę czuję.

— Powiesz mu o mnie?

— Nie wiem jeszcze jak. Ale nie chcę już budować całego życia z przemilczeń.

Arleta skinęła głową.

— Boję się tej rozmowy.

— Ja też, kochanie.

— A jeśli cię znienawidzi?

— To będzie bolało. Ale nie mogę obiecywać mu miłości, której sama nie rozumiem.

Przez chwilę siedziały obok siebie w ciszy.

W końcu Mariola zerwała się z łóżka.

— Dobra! Koniec tych cholernych smutków. Miałyśmy przecież kupować aparat!

— Za te kilka marek?

— Od czegoś trzeba zacząć. Poza tym może znajdziemy używany.

— Najpierw musimy pomyśleć o miejscu do robienia zdjęć.

— U ciebie.

— Tu? Przecież każdy może zapukać.

— To zamkniemy drzwi.

— A okno?

— Zasłonimy.

— A film?

Mariola przewróciła oczami.

— Ja pierdolę, z tobą nawet rozebranie się do zdjęcia wymaga planu jak napad na bank.

— Bo nie chcę, żeby nasze fotografie trafiły w niepowołane ręce.

— I słusznie. Jeszcze jakiś niemiecki fotograf zobaczy moje cycki i zakocha się bez pamięci.

— Mariola, on takich cycków widział pewnie tysiące.

— Ale nie moje!

Arleta parsknęła śmiechem.

— Twoja skromność mnie wzrusza.

— A powinna. Jestem jedyną kobietą na świecie, która potrafi być jednocześnie skromna i zajebiście zachwycona sobą.

— Tylko ty mogłaś wymyślić takie zdanie.

— I tylko ty mogłaś się we mnie zakochać.

Arleta przysunęła się i pocałowała ją krótko.

— Niestety.

— Jakie, kurwa, „niestety”? !

— No dobrze. Na szczęście.

Mariola oparła czoło o jej czoło.

— Wiesz, czego chciałabym najbardziej?

— Aparatu?

— Nie, głupia. Chciałabym, żebyśmy kiedyś miały własny pokój. Nie taki, do którego ktoś ciągle puka. Pokój, w którym mogłybyśmy zostawić swoje rzeczy, powiesić fotografie na ścianie i nie chować każdej kartki pod poduszką.

— Z dwoma fotelami?

— Z jednym dużym łóżkiem.

— Oczywiście.

— I z kuchnią. Żebyś mogła robić mi kawę.

— Ty możesz robić kawę mnie.

— Ja pierdolę, jaka ty jesteś wymagająca.

Arleta uśmiechnęła się, ale w oczach miała łzy.

— Też bym tego chciała.

— To będzie nasz drugi fundusz.

— Jaki drugi?

— Pierwszy na aparat. Drugi na własne cztery ściany.

— A trzeci?

— Na podróże. Bo nie zamierzam całego życia przesiedzieć w jednym miejscu.

— I czwarty na twoje bluzki, których nie kupujesz?

— Nie. Czwarty na starość. Żebyśmy miały za co wywoływać zdjęcia naszych pomarszczonych dup.

Arleta śmiała się już przez łzy.

Mariola przytuliła ją mocno.

— Nie płacz, ty wrocławska diablico.

— Nie płaczę.

— Jasne. A ja jestem zakonnicą.

— Bardzo nieprzyzwoitą zakonnicą.

— Najbardziej nieprzyzwoitą, kurwa.

Kiedy Mariola musiała wracać do dzieci, Arleta odprowadziła ją do drzwi.

— Mariola?

— Co, kochanie?

— Nie obiecuj mi dzisiaj całego życia. Obiecaj tylko, że jutro przyjdziesz.

Mariola spojrzała na nią z czułością.

— Jutro przyjdę. I pojutrze też, jeśli mnie nie wyrzucisz.

— A jeśli wyrzucę?

— To wrócę przez okno.

— Mieszkam za wysoko.

— W takim razie będę stała pod oknem i darła mordę, aż mnie wpuścisz.

— Wyobrażam to sobie.

— I będę krzyczeć: „Arleta, ty głupia pizdo, kocham cię!”.

— Wtedy cały obóz się dowie.

Mariola wzruszyła ramionami.

— Może kiedyś przestanie mnie to obchodzić.

Pocałowała Arletę w policzek i wyszła.

Arleta wróciła do stołu. W jednej kopercie leżały pieniądze na aparat, w książce ukryta była ich umowa, a obok filiżanki spoczywał rysunek Dominiki.

Przyjrzała się postaci podpisanej „Ciocia Arleta”.

Potem odwróciła kartkę i na odwrocie napisała:

„Nie chcę być tylko wspomnieniem. Chcę być częścią jej życia”.

Przez chwilę patrzyła na te słowa. Następnie dopisała:

„Ale nie za cenę utraty samej siebie”.

Schowała rysunek do szuflady, zamknęła ją i uśmiechnęła się pod nosem.

— No dobrze, królowo pieprzonego świata — powiedziała cicho, jakby Mariola nadal siedziała obok. — Zobaczymy, czy potrafisz być równie odważna w życiu, jak jesteś w gadaniu.

Rozdział 20. Nad jeziorem

— Arleta, ty naprawdę jesteś niebezpieczną kobietą — oznajmiła Mariola, wchodząc do pokoju bez pukania.

— Dzień dobry również tobie, ty bezczelna cholero.

— Nie ma czasu na uprzejmości. Mam wiadomość.

— Andrzej odkrył nasz fundusz gołej dupy?

— Gorzej.

Arleta odłożyła książkę.

— Co się stało?

— Andrzej zaproponował, żebyś pojechała z nami nad jezioro.

Przez kilka sekund Arleta patrzyła na przyjaciółkę, jakby ta przemówiła po chińsku.

— Że co, kurwa?

— Dokładnie tak powiedziałam. Zaprosił cię na rodzinny wyjazd.

— A ty co mu odpowiedziałaś?

— Że muszę zapytać ciebie.

— Mariola, nie rób sobie ze mnie jaj.

— Przysięgam na moje piękne cycki, że nie żartuję.

— Na twoje cycki to ty przysięgasz nawet wtedy, kiedy kłamiesz.

— No dobrze. Tym razem mówię prawdę.

Arleta wstała i podeszła do okna.

— Po co on mnie zaprasza?

— Dominika zapytała, dlaczego ciocia Arleta nie może jechać. Andrzej powiedział, że właściwie nie widzi przeszkód.

— A ty?

— A ja prawie spadłam z krzesła.

— I co teraz?

— Teraz chcę wiedzieć, czy pojedziesz.

Arleta odwróciła się gwałtownie.

— Mam spędzić kilka dni, patrząc, jak śpisz obok własnego męża? Jak on cię obejmuje, jak całuje, jak nazywa swoją żoną? Ja pierdolę, Mariola, to ma być wypoczynek czy tortury?

— Nie przesadzaj.

— Nie przesadzam! Ty chyba naprawdę nie rozumiesz, jak to wygląda z mojej strony.

Mariola usiadła na łóżku. Tym razem nie miała ochoty żartować.

— Rozumiem więcej, niż ci się wydaje.

— To dlaczego przyszłaś taka zadowolona?

— Bo pomyślałam, że pierwszy raz nie musiałabym wybierać między tobą a dziećmi.

Arleta zamilkła.

— Widzisz? — powiedziała ciszej Mariola. — Ty myślisz o Andrzeju. Ja pomyślałam o Dominice, Sabrinie i twoim małym. O tym, że moglibyśmy wszyscy razem wyjechać z tego cholernego obozu, choćby na kilka dni.

— Mój syn też?

— Oczywiście. A co, miałabym go zostawić tutaj?

Arleta usiadła obok niej.

— Tego mi nie powiedziałaś.

— Bo od razu zaczęłaś się wkurwiać.

— Mam powody.

— Masz. Ale czasami mogłabyś pozwolić mi skończyć zdanie.

— Dobrze. Kończ.

Mariola wzięła głęboki oddech.

— Nie wiem, jak będzie wyglądało moje małżeństwo za rok. Nie wiem nawet, co będziemy robiły za miesiąc. Ale wiem, że dzieci cię uwielbiają. I że chciałabym mieć z tobą wspomnienia, które nie składają się wyłącznie z zamkniętych drzwi i ukradkowych pocałunków.

Arleta spojrzała na nią zaskoczona.

— Powiedziałaś to tak ładnie, że aż podejrzewam, że coś kombinujesz.

— Kombinuję, kurwa. Chcę pojechać nad jezioro z ludźmi, których kocham. Straszna zbrodnia.

— A Andrzej?

— Andrzej też jest częścią mojego życia.

— Wiem.

— I nie zamierzam udawać, że go nie ma.

Arleta westchnęła.

— To chyba właśnie najbardziej mnie boli.

— Wiem, kochanie.

Mariola wyciągnęła rękę, ale Arleta nie od razu ją ujęła.

— A powiedziałaś mu już coś więcej? — zapytała.

— O nas?

— Tak.

— Nie wszystko.

— Mariola…

— Wiem. Obiecałam, że przestanę chować się za żartami. Ale nie chcę wykrzyczeć mu prawdy podczas kłótni, kiedy dzieci będą za ścianą. Muszę to zrobić porządnie.

— A jeśli nie przyjmie tego spokojnie?

— To nie przyjmie. Nie mam wpływu na jego reakcję.

— Boisz się?

Mariola spojrzała na swoje dłonie.

— Jak cholera.

Arleta w końcu objęła ją ramieniem.

— Ja też.

Przez chwilę siedziały w milczeniu. Potem Mariola wyprostowała się nagle.

— Ale nie przyszłam tutaj po to, żebyśmy obie wyglądały jak dwie wdowy na pogrzebie.

— A po co?

— Mam jeszcze drugą wiadomość.

— Błagam, nie mów, że Andrzej chce nam robić nagie zdjęcia.

— Ty pierdolnięta kobieto! — Mariola wybuchnęła śmiechem. — Nie! Znalazłam używany aparat!

— Gdzie?

— U jednego Niemca, który sprzedaje różne rzeczy. Aparat podobno działa, ale musimy go obejrzeć.

— Ile kosztuje?

Mariola podała kwotę.

Arleta aż gwizdnęła.

— To połowa naszego majątku.

— No i co? Królowe pieprzonego świata nie mogą całe życie liczyć drobnych.

— Królowe mogą. Zwłaszcza kiedy muszą kupować dzieciom buty.

— Dobra, pani księgowa. Najpierw obejrzymy, potem zdecydujemy.

— A wywoływanie zdjęć?

— Dowiedziałam się, że można urządzić prowizoryczną ciemnię, ale trzeba mieć odpowiednie rzeczy i umieć to robić. Na razie nauczymy się obsługi aparatu. Nie będziemy oddawać prywatnych fotografii przypadkowym ludziom.

Arleta przyjrzała jej się uważnie.

— Ty naprawdę się tym zajęłaś?

— A myślałaś, że tylko gadam o własnej dupie?

— Przeważnie tak.

— To masz dowód, że potrafię też myśleć.

— Niezwykłe odkrycie.

— Jeszcze jedno słowo, a pierwsze zdjęcie zrobię ci z miną, jaką masz podczas zaparcia.

Arleta roześmiała się i oparła głowę na ramieniu Marioli.

— Kocham cię, wariatko.

— Wiem. To jedyna rozsądna rzecz, jaką zrobiłaś w życiu.

— Nie przesadzaj. Ucieczka z Wrocławia też była rozsądna.

Mariola natychmiast spoważniała.

— Masz rację. Przepraszam.

— Nie przepraszaj. Właśnie dlatego chcę tych zdjęć.

— Dlatego?

— Kiedy uciekłam, miałam wrażenie, że moje życie już się skończyło. Że jestem tylko matką z dzieckiem, bez pieniędzy, bez domu, bez przyszłości. A teraz siedzę tutaj i planuję, jak będę wyglądała za trzydzieści lat. Rozumiesz, jakie to dziwne?

Mariola pocałowała ją w skroń.

— Rozumiem.

— Chcę mieć dowód, że nie tylko przeżyłam. Że naprawdę żyłam.

— To będziesz miała.

— I że byłam kochana.

Mariola przyciągnęła ją bliżej.

— Jesteś, głupia pizdo. Jesteś kochana tak bardzo, że czasami sama nie wiem, co z tym zrobić.

Arleta zamknęła oczy.

— Powiedz to jeszcze raz.

— Nie.

— Dlaczego?

— Bo się rozbeczysz, a ja mam dzisiaj ważne sprawy do załatwienia.

— Jakie?

— Aparat, jezioro i przekonanie ciebie, że nie każdy pomysł związany z Andrzejem jest od razu katastrofą.

— Ambitny program.

— Jestem ambitną kobietą.

— I skromną.

— Skromność to przereklamowane gówno.

Arleta znów zaczęła się śmiać.

Po południu poszły obejrzeć aparat. Sprzedawca, starszy Niemiec z siwymi wąsami, wyciągnął z szafy skórzany futerał i cierpliwie pokazał im, jak zakłada się film, ustawia ostrość i przewija kliszę.

Mariola słuchała z powagą uczennicy przed egzaminem.

Arleta trąciła ją łokciem.

— Zapamiętujesz?

— Zamknij się, bo właśnie uczę się sztuki.

Sprzedawca poprosił, żeby spojrzały przez wizjer. Mariola podniosła aparat do oka i skierowała go na Arletę.

— O, proszę. Widzę najpiękniejszą kobietę we Wrocławiu.

— Jesteśmy w Niemczech — przypomniała jej Arleta.

— To widzę najpiękniejszą kobietę w Niemczech. Nie czepiaj się szczegółów.

Mężczyzna uśmiechnął się, choć nie zrozumiał całej rozmowy.