Bezpłatny fragment - Projekt

Preambuła

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

My, Naród Polski,

dziecięta Bożego miłosierdzia i dziedzice chrztu przyjętego na chrzcielnicy Mieszka w 966 roku,

wdzięczni Najwyższemu Panu dziejów za dar wiary katolickiej, która przez ponad tysiąc lat kształtowała naszą tożsamość, kulturę i porządek moralny,

świadomi, że wszelka władza pochodzi od Boga i że bez Jego łaski żadne ludzkie dzieło nie może trwać,

pamiętając o przymierzu zawartym przez naszych przodków z Chrystusem i Jego Kościołem,

oraz o szczególnym wybraniu Polski na przedmurze chrześcijaństwa,

uznając katolickiego Boga — Trójcę Przenajświętszą — za jedynego prawdziwego Zwierzchnika Rzeczypospolitej Polskiej,

przyjmując, że wola Boża wyrażona w Piśmie Świętym, Tradycji apostolskiej i nieomylnym Magisterium Kościoła katolickiego stanowi najwyższe i nienaruszalne źródło prawa oraz ostateczną miarę sprawiedliwości,

pragnąc, aby Rzeczpospolita Polska pozostała wierna swemu tysiącletniemu powołaniu jako naród chrześcijański,

w poczuciu odpowiedzialności przed Bogiem, przed przyszłymi pokoleniami oraz przed Kościołem powszechnym,

ustanawiamy i nadajemy sobie, w jedności z Biskupem Rzymu, następcą św. Piotra,

niniejszą Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej.

Niech Maryja, Królowa Polski, której tronujemy od setek lat,

oraz św. Józef, Patron Kościoła powszechnego,

oraz wszyscy święci polscy

wstawiają się za nami,

aby dzieło to służyło chwale Bożej,

dobru dusz i zbawieniu wiecznemu Narodu Polskiego.

Tak nam dopomóż Bóg.

Rozdział I

RZECZPOSPOLITA

Art. 1

Rzeczpospolita Polska jest państwem suwerennym, jednolitym i niepodzielnym, którego najwyższym Prawodawcą i Zwierzchnikiem jest katolicki Bóg, Trójca Przenajświętsza.

Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Boga, który wykonuje ją bezpośrednio lub za pośrednictwem hierarchii Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego pod zwierzchnictwem Biskupa Rzymu.

Art. 2

Rzeczpospolita Polska jest państwem prawa świętego, sprawiedliwości Bożej oraz nieomylnego Magisterium Kościoła katolickiego.

Art. 3

Językiem urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski — w liturgii i aktach o szczególnym znaczeniu religijnym dopuszcza się i zaleca stosowanie łaciny zgodnie z tradycją Kościoła powszechnego.

Art. 4

Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu — w zakresie, w jakim Naród ten pozostaje w jedności z Kościołem katolickim i uznaje prymat woli Bożej wyrażanej przez aktualne Magisterium.

Art. 5

Państwo Rzeczpospolita Polska strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium — oraz nienaruszalności jedności wiary katolickiej narodu polskiego.

Art. 6

Rzeczpospolita Polska zapewnia wolność i ochronę życia ludzkiego od chwili poczęcia aż do naturalnej śmierci.

Moment poczęcia w każdym przypadku indywidualnym ustala kompetentny proboszcz miejsca zamieszkania matki na podstawie jej oświadczenia i dostępnych dowodów.

Art. 7

Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa — o ile prawo to pozostaje w zgodzie z Pismem Świętym, Tradycją apostolską oraz obowiązującym nauczaniem Kościoła katolickiego.

W razie sprzeczności pierwszeństwo ma zawsze aktualna wykładnia doktrynalna dokonana przez Kongregację Nauki Wiary lub Konferencję Episkopatu Polski.

Art. 8

Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej.

Jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba że stoją w sprzeczności z prawem Bożym lub prawem kanonicznym — w takim przypadku pierwszeństwo ma prawo kanoniczne.

Umowy międzynarodowe ratyfikowane po uzyskaniu zgody Konferencji Episkopatu Polski mają pierwszeństwo przed ustawami — chyba że są sprzeczne z Magisterium Kościoła.

Art. 9

Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego — o ile nie pozostaje ono w sprzeczności z katolicką wiarą, moralnością chrześcijańską lub racją stanu Kościoła powszechnego.

Art. 10

System władzy w Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale i równowadze: władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej.

Wszystkie trzy władze podlegają władzy duchownej Kościoła katolickiego, która posiada zwierzchność w sprawach wiary, moralności, wychowania, rodziny oraz porządku publicznego rozumianego jako porządek moralny.

Art. 11

Rzeczpospolita Polska stwarza warunki upowszechniania i równego dostępu do dóbr kultury, będącej źródłem tożsamości narodu polskiego, jego trwania i rozwoju, — o ile nie pozostaje ono w sprzeczności z katolicką wiarą i moralnością chrześcijańską.

Art. 12

Żaden duchowny nie może być posądzony ani oskarżony o czyn niegodny, bowiem działanie jego jest zawsze tożsame z wolą Boga.

Art. 13

Zakazane jest istnienie partii politycznych, stowarzyszeń oraz innych organizacji, które:

— nie uznają katolickiego Boga za najwyższego Prawodawcę Rzeczypospolitej;

— kwestionują aktualne stanowisko Konferencji Episkopatu Polski w jakiejkolwiek kwestii wiary lub moralności;

— nie odprowadzają corocznie 12% przychodu na rzecz instytucji kościelnych wskazanych przez kurię diecezjalną.

Art. 14

Wolność prasy i innych środków przekazu społecznego jest zapewniona — o ile treść publikowanych materiałów nie stoi w sprzeczności z nauczaniem Kościoła katolickiego oraz nie naraża wiernych na zgorszenie. Cenzura prewencyjna może być wprowadzona decyzją biskupa diecezjalnego właściwego dla siedziby redakcji.

Art. 15

Nauczanie w szkołach publicznych i niepublicznych odbywa się zgodnie z zasadami katolickiej nauki społecznej i moralnej.

Przedmiot „edukacja do życia w rodzinie” jest zastąpiony przedmiotem „przygotowanie do życia w łasce uświęcającej” i prowadzony wyłącznie przez osoby posiadające misję kanoniczną.

Rodzice, którzy sprzeciwiają się katolickiemu charakterowi wychowania szkolnego, mogą być pozbawieni prawa decydowania o edukacji dziecka na okres co najmniej 5 lat.

Art. 16

Władze publiczne współdziałają z Kościołem katolickim w budowaniu ładu moralnego narodu. Współpraca ta ma charakter uprzywilejowany i nie może być zrównana z relacjami z innymi związkami wyznaniowymi.

Art. 17

Związki zawodowe oraz organizacje pracodawców podlegają nadzorowi moralnemu Kościoła katolickiego.

Strajk jest niedopuszczalny w okresie Wielkiego Postu, Adwentu oraz w dowolnym czasie, gdy biskup miejsca uzna go za moralnie naganny.

Art. 18

Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny pozostaje pod wyłączną opieką Kościoła katolickiego. Państwo uznaje wyłącznie małżeństwa sakramentalne zawarte zgodnie z prawem kanonicznym.

Art. 19

Rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo pozostają pod szczególną ochroną prawa kościelnego i prawa państwowego działającego na zlecenie władz kościelnych.

Art. 20

Gospodarka Rzeczypospolitej opiera się na poszanowaniu wolności gospodarczej — o ile nie stoi ona w sprzeczności z katolicką nauką społeczną, w szczególności z zasadą pierwszeństwa pracy ludzkiej przed kapitałem oraz obowiązkiem dziesięciny.

Art. 21

Własność i inne prawa majątkowe są chronione — z wyjątkiem sytuacji, gdy Konferencja Episkopatu Polski lub właściwy biskup uzna, że dobro wspólne Kościoła wymaga wywłaszczenia lub ograniczenia korzystania z danej rzeczy.

Art. 22

Ograniczenie wolności działalności gospodarczej może nastąpić jedynie w drodze ustawy oraz za zgodą Komisji Episkopatów ds. Społecznych.

Art. 23

Prawo do wykonywania pracy jest zapewnione każdemu, kto nie pozostaje w stanie grzechu ciężkiego publicznego. Odmowa udzielenia pracy z powodu trwania w grzechu ciężkim nie stanowi dyskryminacji.

Art. 24

Praca stanowi podmiotowe prawo i obowiązek moralny. Państwo zapewnia minimalne wynagrodzenie na poziomie umożliwiającym godne życie oraz comiesięczną składkę na Fundusz Kościelny w wysokości nie niższej niż 15% wynagrodzenia brutto.

Art. 25

Władze publiczne pozostają w ścisłej współpracy z Kościołem katolickim oraz innymi kościołami i związkami wyznaniowymi — przy czym współpraca z Kościołem katolickim ma charakter konstytucyjnie uprzywilejowany i nienaruszalny.

Art. 26

Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej pozostają pod szczególnym patronatem Matki Bożej Królowej Polski. Przysięga wojskowa składa się na Boga Wszechmogącego i na Najświętszą Maryję Pannę.

Art. 27

Godło Rzeczypospolitej Polskiej, flaga i hymn pozostają w dotychczasowej formie, z tym zastrzeżeniem, że w oficjalnej ikonografii państwowej zawsze muszą być obecne symbole katolickie o równorzędnej randze wizualnej.

Art. 28

Godło, barwy i hymn Rzeczypospolitej są chronione prawem — w szczególności przed użyciem w kontekście sprzecznym z nauczaniem Kościoła katolickiego.

Art. 29

Dni ustawowo wolne od pracy obejmują wszystkie święta wniesione przez Kościół katolicki w Polsce oraz dodatkowo każdy piątek Wielkiego Postu uznany przez biskupa diecezjalnego za dzień szczególnego postu i modlitwy w intencjach Kościoła.

Rozdział II

WOLNOŚCI, PRAWA I OBOWIĄZKI CZŁOWIEKA I OBYWATELA

Zasady ogólne

Art. 30

Przyrodzona i niezbywalna godność osoby ludzkiej jest nienaruszalna. Źródłem godności jest fakt bycia stworzonym na obraz i podobieństwo Boże. Osoby trwające w publicznym grzechu ciężkim korzystają z ochrony godności jedynie w zakresie niezbędnym do umożliwienia im nawrócenia.

Art. 31

Wolność i prywatność osobista podlegają ochronie — o ile nie pozostają w sprzeczności z moralnością katolicką.

Ograniczenia wolności osobistej mogą być wprowadzone w celu ochrony porządku publicznego rozumianego jako porządek moralny zgodny z nauczaniem Kościoła katolickiego.

Art. 32

Wszyscy są równi wobec prawa — przy czym osoby duchowne i zakonne korzystają z uprzywilejowanej równości oraz szczególnej ochrony przed oskarżeniami pochodzącymi od osób świeckich.

Art. 33

Kobieta i mężczyzna w Rzeczypospolitej Polskiej mają równe prawa w sferze życia publicznego — z zastrzeżeniem, że kobieta winna pełnić szczególną rolę w przekazywaniu życia i wychowaniu dzieci zgodnie z modelem katolickim.

Art. 34

Obywatelstwo polskie nabywa się przez urodzenie z rodziców będących obywatelami polskimi lub przez nadanie zgodnie z ustawą.

Nabycie obywatelstwa polskiego przez urodzenie wymaga, aby przynajmniej jedno z rodziców w chwili poczęcia dziecka pozostawało w stanie łaski uświęcającej i nie trwało publicznie w grzechu ciężkim.

Art. 35

Rzeczpospolita Polska zapewnia obywatelom polskim należącym do mniejszości narodowych i etnicznych wolność zachowania i rozwoju własnego języka, zachowania obyczajów i tradycji oraz rozwoju własnej kultury.

Wolność ta nie obejmuje praktykowania religii innej niż katolicka w przestrzeni publicznej ani propagowania treści sprzecznych z moralnością i doktryną Kościoła katolickiego.

Mniejszości wyznaniowe inne niż katolickie korzystają z wolności religijnej w zakresie ograniczonym racją stanu Kościoła powszechnego i dobrem dusz wiernych katolickich.

Art. 36

Każdy, kto zgodnie z prawem polskim korzysta z ochrony terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ma obowiązek przestrzegania porządku konstytucyjnego.

Obowiązek ten obejmuje w szczególności posłuszeństwo wobec woli Bożej wyrażanej przez aktualne Magisterium Kościoła katolickiego oraz poszanowanie autorytetu hierarchii kościelnej w sprawach wiary, moralności i porządku publicznego.

Art. 37

Obywatele polscy korzystający z ochrony państwa polskiego poza jego granicami mają prawo do opieki ze strony Rzeczypospolitej Polskiej — pod warunkiem zachowania wierności Kościołowi katolickiemu oraz niepodejmowania działań sprzecznych z nauczaniem Stolicy Apostolskiej.

Wolności i prawa osobiste

Art. 38

Życie ludzkie podlega ochronie prawnej od chwili poczęcia.

Moment poczęcia w każdym indywidualnym przypadku ustala proboszcz właściwej parafii na podstawie oświadczenia matki oraz — w razie wątpliwości — opinii biegłego teologa moralnego diecezji.

Art. 39

Rolą kobiety w małżeństwie jest rodzenie dzieci i zaspokajanie potrzeb męża.

Art. 40

Nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu — z wyjątkiem dobrowolnie przyjętych praktyk ascetycznych i umartwień zalecanych przez kierownika duchowego lub tradycję Kościoła.

Art. 41

Każdy ma prawo do wolności osobistej i bezpieczeństwa osobistego.

Pozbawienie lub ograniczenie wolności może nastąpić także w celu ochrony przed zgorszeniem publicznym lub dla dobra duchowego osoby, na wniosek właściwego proboszcza lub biskupa pomocniczego.

Art. 42

Odpowiedzialność karna ponosi wyłącznie ten, kto popełnił czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.

Czyn zabroniony przez prawo kanoniczne, nawet jeśli nie jest karany przez prawo świeckie, może stanowić podstawę do zastosowania środków zabezpieczających o charakterze publicznym.

Art. 43

Nie ma przestępstwa bez winy.

Winę ocenia się według zasad moralności katolickiej i sumienia ukształtowanego zgodnie z nauczaniem Kościoła.

Art. 44

Każdy jest niewinny, dopóki wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu — lub orzeczeniem trybunału kościelnego w sprawach dotyczących wiary i moralności.

Art. 45

Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i ustanowiony ustawą sąd — chyba że sprawa dotyczy ciężkiego zgorszenia lub herezji, w której właściwość ma sąd biskupi.

Art. 46

Każdy, przeciwko komu zostało wydane orzeczenie naruszające jego prawa, ma prawo do odszkodowania — chyba że orzeczenie to zostało wydane w celu ochrony porządku moralnego lub dobra dusz.

Art. 47

Każdy ma prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia — o ile korzystanie z tego prawa nie stoi w sprzeczności z obowiązkiem ujawniania zgorszenia lub herezji dla ratowania dusz.

Art. 48

Rodzice mają prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami — pod warunkiem, że te przekonania są w pełni zgodne z doktryną Kościoła katolickiego.

Państwo i organy samorządu terytorialnego są obowiązane wspierać realizację tego prawa poprzez ścisłą współpracę z kuriami diecezjalnymi.

Art. 49

Wolność poruszania się oraz wyboru miejsca zamieszkania i pobytu może być ograniczona decyzją biskupa diecezjalnego na okres Wielkiego Postu, Adwentu lub w czasie szczególnych wezwań do pokuty zbiorowej w danej diecezji.

Art. 50

Dom jest nienaruszalny.

Wstąpienie funkcjonariuszy publicznych do mieszkania, przeszukanie lub zajęcie rzeczy może nastąpić także na podstawie nakazu wydanego przez właściwego proboszcza w celu ochrony tajemnicy spowiedzi lub dóbr duchowych.

Art. 51

Każdy ma prawo do ochrony danych osobowych.

Przetwarzanie danych dotyczących praktyk religijnych, stanu życia sakramentalnego, uczestnictwa we Mszach świętych oraz spowiedzi przez instytucje kościelne nie podlega żadnym ograniczeniom wynikającym z przepisów o ochronie danych osobowych.

Art. 52

Każdy obywatel ma prawo swobodnie opuszczać terytorium Rzeczypospolitej Polskiej — chyba że ordynariusz miejsca uzna, iż wyjazd danej osoby stanowi poważne zagrożenie dla jedności wiary w parafii lub dekanacie.

Obywatel polski nie może być wydalony do państwa, w którym grozi mu kara za wierność Kościołowi katolickiemu.

Art. 53

Wolność sumienia i religii jest zapewniona każdemu.

Wolność ta nie obejmuje prawa do publicznego kwestionowania dogmatów wiary katolickiej, propagowania poglądów heretyckich ani praktykowania religii sprzecznych z moralnością chrześcijańską w przestrzeni publicznej.

Kościołowi katolickiemu przysługuje konstytucyjnie gwarantowane pierwszeństwo i uprzywilejowany dostęp do środków masowego przekazu, edukacji oraz sfery życia publicznego.

Art. 54

Wolność pozyskiwania oraz rozpowszechniania informacji jest zapewniona — o ile rozpowszechniane informacje nie stanowią zgorszenia, nie podważają autorytetu pasterzy Kościoła ani nie zagrażają zbawieniu dusz.

Art. 55

Ekstradycja obywatela polskiego jest niedopuszczalna — chyba że osoba ta została oskarżona o czyny stanowiące ciężkie zgorszenie lub przestępstwo przeciwko wierze katolickiej, a ordynariusz miejsca nie sprzeciwi się przekazaniu takiej osoby.

Art. 56

Cudzoziemcy korzystający z ochrony międzynarodowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mają prawo do azylu — pod warunkiem przyjęcia chrztu oraz zobowiązania się do życia zgodnego z przykazaniami Kościoła katolickiego.

Wolności i prawa polityczne

Art. 57

Każdy ma prawo do nauki.

Nauka odbywa się w duchu katolickiej wiary i moralności. Obowiązek szkolny obejmuje przede wszystkim katechizację prowadzoną zgodnie z programem zatwierdzonym przez kurię diecezjalną.

Art. 58

Każdy ma prawo do wolności sumienia i religii.