Bezpłatny fragment - Pretekst osobowości

Słowa bywają intensywne albo kruche i gęste jak noc, są ukryte w ciszy między wersami. Ten bardzo osobisty tomik to zbiór właśnie takich wierszy, które głęboko dotykają.

Agnieszka zabrała mnie w korytarze emocjonalnych rozważań i świadomych, dojrzałych refleksji. Od bolesnych mrugnięć przeszłości do układania się na nowo, by pod pretekstem osobowości finalnie zatracić się w poezji, złapać oddech i zatańczyć z wiatrem…

Aga nie koloryzuje, ale zaznacza swoje blizny, zostawia wrażliwe ślady mimo lęków, które chowają się po kątach.

W poezji Agnieszki dostrzegłam pragnienie życia i kobietę z marzeniami, która uśmiecha się do lustra, mówiąc: „jestem”.

To odważne i prawdziwe poszukiwanie drogi do szczęścia, zamknięte w poruszających obrazach, do których klucz ma tylko autorka.

Nie ma recepty na doskonałość, ale jest poezja, która wyzwala i czasem pomaga przetrwać. Jeżeli Twój świat jest równie nieidealny, zajrzyj do tomiku Agnieszki. Być może odnajdziesz tu siebie.

Urszula Majchrowicz

*** nie jestem

nie jestem ostatnią Alicją

czasoprzestrzeń

zamyka swoje drzwi

nie tylko dla królika

nie uciekam przed lustrem

światem czy ludźmi

oni są nieodzownym elementem

całości

poskładane puzzle odzwierciedlają wszechświat

taki jaki chciałabym mieć

na wyłączność

nie jestem ostatnią Alicją

kraina czarów bywa u mnie w bezsennych

chwilach

czasami chmara myśli przysłania mi

rzeczywistość

i zatracam się w baśniowej scenerii

a może jednak jestem (?)

Okruchy szczęścia

nie oddycham już stęchlizną

minionych epok

czas pozwolił na złapanie dystansu

do przeszłości

oczywiście bez wybaczenia

nie doszłabym do teraz

zawsze istnieje jakieś dalej

nie chcę już jadać resztek

z cudzego życia

odzyskując cień nadziei chwytam mocno

skrzydła motyla

i nie drażniąc się z przeznaczeniem

wdycham każdą obecną chwilę

zatracam się w małych okruchach szczęścia …

Spotkamy się

dla Stasi Celińskiej

spotkamy się kiedyś

w zupełnej ciszy

bez lęków

bólu

bez strachu

poezją

melodyjną piosenką

pokolorujemy chmury

by każdy mógł do nas trafić

do świata bez łez

smutku

bez cierpienia

spotkamy się kiedyś

jak zagubione motyle

w ciszy bez tła

bez echa

ponad słowami

metaforami życia …

Memento

bez zapowiedzi

bez pytań

dostaję lekcję

życie poddając próbie emocjonalny

stan ducha

pozwala nabierać ogłady

wyostrzać zmysły

z pokorą poddaję się

i starannie podchodzę do zadań

istności dojrzałość

pozwala na przyglądanie się

swojej niedoskonałości

w prawdzie

która nie dla każdego jest łaskawa

i choć niekiedy bywa trudno

mierzyć się

z własnymi cieniami

uczę się być człowiekiem

uczę się żyć

w danej mi chwili

doczesności …

Oaza

drzewo za moim oknem

jeszcze nie zazieleniło powietrza

młode liście pojawią się dopiero

pod koniec strefy komfortu

może to dobrze

dłużej ze mną zostanie

zatrute ogniwa odpadają jedno po drugim

(mam nadzieję, że bezpowrotnie)

uzdrawiam się od wewnątrz

fala spokoju rozlewa się mimowolnie

rysując kroplami wiosny

szczęście

na oknach życia

to wyśnione

wymarzone

prawdziwe …

Szukam

szukam światła

w człowieku

jasności nad jasnościami

aureoli anioła

głosu sumienia

czystszego niż kropla łez

szukam wytchnienia

w neuronach wiosny

w zielonym odcieniu życia

by poczuć oddech

własnego istnienia …

*** tak blisko

mam swoje wiersze

które potrafią wchłonąć

ból istnienia

każdej wylanej łzie nadają blasku

w słowach

tajemniczą metaforą ubierają strach

przykrywając emocjonalną dziurę

mam swoją przestrzeń

mogę w niej fruwać jak chmury

tak blisko nieba

tam nie czuję już nic

błogostan

odłam

spokoju nieosiągalnego …

*** nie zapomniałam

nie zapomniałam że śmierć

istnieje

trochę tylko oddałam się

lekkości skrzydeł

poniosło mnie za daleko

od czarnych myśli

a ona wsiąka w nas od narodzin

nie zapomniałam

tylko na chwilę przysiadłam

na gałęzi, życia

zachłysnęłam się nieidealną twarzą

w lustrze

a jej oddech utkwił mocniej niż zwykle

śmierci pogłosy szeptów okruchy

przychodzą w snach

zwiastując smutną aurę …

Życie

życie jak teatr potrafi krzyczeć

bezgłośnie

w spektrum istności

mimiczną rolę

odgrywa wnętrze

osobowość

podszeptami czaruje rzeczywistość

onieśmielając widownię

wzruszeń kroplami

maluje obrazy wspomnień

kokieteria świadomości

poszerza horyzont emocjonalny

każdego z aktorów

na deskach spektaklu istnienia

radości i smutki

uśmiechy przez łzy

spadają jak gwiazdy

gdy kurtyna opada

życie jak teatr …

Krzyż

pływają łzy goryczy

w filiżance kawy

poranna rutyna nijak się ma

do odcienia żółci na chmurach

jaskółki zawsze latają za nisko

mogę dotykać ich skrzydeł

zamyślam się i …

jestem tam gdzie zwyczajność

spotyka się z głębią

a lekkość wplata źdźbło prawdzie

zatriumfować nad śmiercią

i nieść w zupełności ciszy

krzyż …

*** pozostaję …

pozostaję w ciszy

archiwalnej otchłani

scena płonie pod napływem zmian

wybrzmiał manifest bez drżeń

niemy krzyk wydobywa się

korytarzem pseudoistnienia

a może jednak złapię

kadr wschodzącego słowa (?)

wybrzmiewają gdzieś stłumione

pełne niedomówień

niedoskonałe

czyste jak łza porcelanowa

to co nieoczywiste

nabiera rumieńców

jak zawsze

metaforycznie …

Symbioza

żyjąc ze śmiercią

(w metryce)

czuję jej oddech na plecach

płynie nurtem z krwią

bez prawa głosu

żadnego wpływu

wsłuchuję się w jej symbole

nieme pływają na powiekach

nie dominują na powierzchni

rzeczywistość potrafi krzyczeć

bezgłośnie

a śmierć zawsze milczy …

Przynależność

jak przebiśniegi wyżynam się

na wiosnę

żyjąc w dwóch światach

decyzja bytu pozostaje niewzruszona

zaistnieć pomiędzy szaroburymi

spojrzeniami

nieżyczliwych podszeptami

i pozostać nienaruszona

wzruszam się

widząc jak kruszą się łzy

pozostaję w ciszy

w cieniu pragnienia

rozdarta

stoję na deskach (ich) teatru

bez przynależności

do społeczeństwa …

(Nie)normatywne

podarte powietrze

wskrzesza częściowo

skrawek ego

twarde myśli

niedosłodzone

płoną jak świece na ołtarzach

personalizacja

prowokacja podtekstów

płodzi w mroku iskry

życia (?)

uruchomione ulatują z chmurami

hen wysoko

ponad wszelki normatyw …

Siła przeznaczenia

dotykaj pragnień przygaszonych

czekają w osamotnieniu

na ciepły powiew

są jak niedospane ćmy

smakuj pomału życie

jak motyl

który nie wie

że umiera

kosztuj tak by nie została nawet

kropla

na poszarzałych szybach …

Bez powrotu

dotknęłam połamanych piór

niebo pokłoniło się z wdzięcznością

chłonę życia promień

balansując pomiędzy szparami

światów równoległych

przeglądam je z innej perspektywy

poezja szumi w uszach

w głowie

insynuując

podsycając to co jest

a czego nie ma

dotknęłam ich

i już nie potrafię wrócić …

Nienazwane myśli

słów nie wynaleziono po to

by odzwierciedlały wszechświat

są potrzebne a i owszem

ale nie oddadzą sensu myśli wykreowanej

pod naciskiem odczuć

wizji czy perswazji

rodzą się

jak młode liście na wiosnę

w przyspieszonym tempie

i tykają w głowie

(jak bomba nuklearna co najmniej)

nie da się wypuścić każdej z nich

w postaci wymiernego słowa

iskra istności tli się w jądrze duszy

chłonąc po mikronie istotę

niewzruszonego piękna

a one odbijając się w zwierciadłach

płoną niewinne

nigdy nienazwane …

Dublerka

przechadzając się od kilku dekad

po swoim profilu — życiu

odnoszę wrażenie jakbym przeżywała

coś po raz wtóry

doskonałość lśni w świetle przeżytych dni

marszcząc się tu i ówdzie

słowa wyskakiwały z książek

odbijając się od złudzeń

nieswoje powietrze