E-book
20
Po Trupie

Bezpłatny fragment - Po Trupie


Objętość:
208 str.
ISBN:
978-83-293-0218-0

PO TRUPIE

A. Watrak

Rozdział 1. Raz kozie śmierć

Nie planowałem umrzeć we wtorek.

Gdybym planował, wcześniej odzyskałbym dwa tysiące od kuzyna.

Trzy miesiące temu pożyczyłem mu pieniądze.

Dwa tysiące.

Od tamtej pory słyszałem tylko:

— Oddam.

Potem:

— W przyszłym tygodniu oddam.

Potem:

— Stary, ciężki okres mam.

Nie wiedziałem, że jego ciężki okres trwa już dłużej niż średniowiecze.

Tak czy inaczej.

Kasy nie odzyskałem.

Za to odzyskałem świadomość własnej śmierci.

Ale do tego jeszcze wrócimy.

Jechałem sobie spokojnie polną drogą.

Las po lewej.

Las po prawej.

Radio grało.

Jakaś stara piosenka.

Śpiewali coś o śmierci.

O przemijaniu.

O tym, że kiedyś przyjdzie po każdego.

Jak każdy normalny człowiek kompletnie to zignorowałem.

Bo człowiek zawsze myśli, że śmierć przyjdzie po sąsiada.

Po listonosza.

Po faceta, który wymyślił rodzynki w serniku.

Nigdy po niego.

Spojrzałem na licznik.

Droga była pusta.

Prosta.

Idealna.

Uśmiechnąłem się.

— Raz kozie śmierć.

Wcisnąłem gaz.

Silnik zawył.

Samochód przyspieszył.

I dokładnie wtedy los postanowił zrobić ze mnie przykład dla innych.

Z krzaków wyskoczyło coś brązowego.

Pamiętam tylko zadek.

Naprawdę.

To ostatnia rzecz, jaką zarejestrował mój mózg.

Brązowy zadek.

Przez ułamek sekundy nawet się ucieszyłem.

Potem przypomniałem sobie, że jadę sam.

Następnie nastąpił huk.

Ogromny.

Metal.

Szkło.

Krzyk.

Ciemność.

Nie wiem, ile trwała.

Minutę.

Godzinę.

Wieczność.

Otworzyłem oczy.

Leżałem na poboczu.

— O ja pierdolę…

Usiadłem.

Rozejrzałem się.

Samochód wyglądał jak puszka po coli otwierana granatem.

Maska zniknęła.

Szyba zniknęła.

Połowa samochodu chyba również zniknęła.

Kilka metrów dalej leżała sarna.

Martwa.

— No pięknie.

Patrzyłem na nią chwilę.

— Czyli jednak wygrałaś.

Potem spojrzałem do rowu.

I zamarłem.

Leżał tam jakiś facet.

Rozwalony.

Zakrwawiony.

Nieruchomy.

Patrzył pustym wzrokiem w niebo.

Zmarszczyłem brwi.

Zrobiłem krok.

Potem drugi.

Potem trzeci.

— Nie.

Jeszcze krok.

— Nie…

Jeszcze bliżej.

— O nie.

Przyjrzałem się twarzy.

Przyjrzałem się ubraniom.

Przyjrzałem się butom.

I wtedy wszystko wskoczyło na swoje miejsce.

— O JA JEBIĘ.

To byłem ja.

Mój trup.

Moje zwłoki.

Mój były właściciel organizmu.

Leżałem rozwalony w rowie jak żaba po spotkaniu z tirem.

Przez chwilę tylko patrzyłem.

Potem usiadłem na ziemi.

— Coooooo?

Las milczał.

— Coooo kurwa?!

Nadal nic.

— To ja?!

Spojrzałem jeszcze raz.

Niestety.

Tak.

To ja.

Nie było pomyłki.

Nawet ten sam głupi wyraz twarzy.

Jakbym umierając nadal próbował sobie przypomnieć, czy wyłączyłem żelazko.

Podszedłem bliżej.

Przykucnąłem.

— Wyglądasz fatalnie.

Mój trup nie odpowiedział.

— Chociaż z drugiej strony za życia też nie byłeś Bradem Pittem.

Cisza.

Spojrzałem na jego nogi.

Potem westchnąłem.

— Nie wierzę.

Jeszcze raz spojrzałem.

— No nie wierzę.

— Umarłem w butach za czterdzieści dziewięć dziewięćdziesiąt dziewięć.

Poczułem autentyczny żal.

Nie dlatego, że umarłem.

Każdy kiedyś umrze.

Ale czy naprawdę nie mogłem odejść w czymś droższym?

Człowiek całe życie pracuje.

Płaci rachunki.

Walczy z inflacją.

Próbuje nie zwariować.

A na końcu wygląda jak reklama wyprzedaży sezonowej.

Spojrzałem na sarnę.

Potem na siebie.

Potem znowu na sarnę.

— Przeżyłem szkołę.

— Przeżyłem urząd skarbowy.

— Przeżyłem trzy związki.

— Przeżyłem covida.

— A pokonała mnie sarna.

Westchnąłem.

— Nawet nie koza.

Sarno.

Gratuluję.

Wygrałaś.

I wtedy wydarzyło się coś, czego nie powinienem zobaczyć.

Martwa sarna otworzyła oczy.

Patrzyliśmy na siebie przez kilka sekund.

Ja martwy.

Ona martwa.

Oboje wyraźnie niezadowoleni z sytuacji.

Po czym wstała.

Odwróciła się.

I spierdoliła do lasu.

Po prostu.

Zniknęła między drzewami.

Zostałem sam.

Przy własnych zwłokach.

— Fantastycznie.

Rozejrzałem się.

— Nawet sarna lepiej poradziła sobie ze śmiercią niż ja.

Rozdział 2. Światła

Przez chwilę siedziałem w ciszy.

Znaczy ja siedziałem.

Moje zwłoki leżały.

Sarno-duch uciekła.

Generalnie każdy miał jakieś zajęcie.

Tylko ja nie miałem pojęcia co dalej.

Spojrzałem na własne ciało.

Potem na las.

Potem znowu na ciało.

Nadal tam było.

Szczerze mówiąc liczyłem trochę, że zniknie.

Nie dlatego, że było martwe.

Po prostu niezręcznie ogląda się samego siebie.

Wtedy w oddali pojawiły się światła.

Samochód zatrzymał się przy poboczu.

Drzwi otworzyły się.

Wysiadła kobieta.

Młoda.

Ładna.

Naprawdę ładna.

Spojrzała na samochód.

Potem na rów.

Potem na moje ciało.

I natychmiast zakryła usta dłonią.

— O kurwa…

— Dokładnie.

Miło spotkać osobę, która tak trafnie ocenia sytuację.

Wyciągnęła telefon.

— Tak… potrzebuję pogotowia… i policji…

Patrzyła prosto na moje zwłoki.

Zrobiło mi się głupio.

— Kurde.

Spojrzałem na siebie.

— Za życia ryjek miałem całkiem niezły.

Przeniosłem wzrok na rów.

— Teraz wyglądam jak projekt grupowy wykonany przez pięciu idiotów.

Dziewczyna chodziła nerwowo wokół samochodu.

Co chwilę spoglądała w moją stronę.

— Serio szkoda, że poznajemy się w takich okolicznościach.

Cisza.

— W normalnych warunkach zaprosiłbym cię na kawę.

Cisza.

— W obecnych mogę najwyżej straszyć ludzi przy ekspresie.

Po raz pierwszy od śmierci parsknąłem śmiechem.

I właśnie wtedy usłyszałem syreny.

Najpierw przyjechała policja.

Potem pogotowie.

Potem straż.

Wszyscy biegali.

Mierzyli.

Świecili latarkami.

Zapisywali.

Ratownik uklęknął przy moim ciele.

Sprawdził puls.

Spojrzał na drugiego.

Drugi pokręcił głową.

I tyle.

Koniec.

Żadnego tunelu.

Żadnych aniołów.

Żadnej muzyki.

Po prostu dwa ruchy głową.

Jakby właśnie potwierdzili, że zabrakło mleka.

Po jakimś czasie zaczęli zabierać moje ciało.

Patrzyłem jak zamykają worek.

Patrzyłem jak podnoszą nosze.

Patrzyłem jak wkładają mnie do samochodu.

I wtedy pierwszy raz poczułem coś dziwnego.

Jakby coś się kończyło.

Jakby ktoś odciął ostatnią linę.

Samochód ruszył.

Odjechał.

A ja zostałem.

Sam.

Na pustej drodze.

— No dobra.

Westchnąłem.

— To teraz gdzie?

I wtedy pomyślałem o domu.

Nie wiem ile to trwało.

Sekundę.

Minutę.

Może dłużej.

W każdym razie następną rzeczą, jaką pamiętam, był mój blok.

Stałem przy parkingu.

Patrzyłem na okna.

Na balkon.

Na mieszkanie.

Na miejsce, w którym jeszcze kilka godzin temu byłem żywy.

— Nie gap się tak.

Podskoczyłem.

Odwróciłem się gwałtownie.

Na ławce siedział starszy facet.

Kapelusz.

Szary sweter.

Siwe wąsy.

Wyglądał jak człowiek, który od trzydziestu lat narzeka na ceny chleba.

— O ja pierdolę.

Facet westchnął.

— To zawsze miłe powitanie.

— Kim ty jesteś?

— Mieciu.

— Skąd się tu wziąłeś?

— Mieszkam.

— Tutaj?

— Mniej więcej.

Spojrzałem na blok.

Potem na niego.

— A ja?

Mieciu spojrzał na mnie spokojnie.

— Ty już nie.

Zapadła chwila ciszy.

— Czyli naprawdę umarłem?

— Synu.

Westchnął ciężko.

— Widziałeś własne zwłoki.

— No.

— Widziałeś karetkę.

— No.

— Widziałeś jak cię zapakowali do worka.

— No.

— To czego jeszcze potrzebujesz?

Zastanowiłem się chwilę.

— Pisemnego potwierdzenia.

Mieciu parsknął śmiechem.

— Chodź.

— Gdzie?

— Do ciebie.

Ruszyliśmy do klatki.

Dotarłem do drzwi.

Odruchowo wyciągnąłem rękę do klamki.

I nagle znalazłem się po drugiej stronie.

Po prostu.

Zatrzymałem się.

Odwróciłem.

Spojrzałem na drzwi.

Potem na siebie.

Potem znowu na drzwi.

— O kurwa.

Za mną rozległ się śmiech Miecia.

Prawdziwy.

Szczery.

— Co?

— Nic.

— Śmiejesz się.

— Bo przypomniałeś mi mnie.

— Też przeszedłeś przez drzwi?

— Pierwszego dnia?

— No.

— Synu, pierwszego dnia próbowałem otworzyć je kluczem.

Patrzyłem na niego.

— Serio?

— Czterdzieści lat doświadczenia w byciu martwym.

— I?

— Nadal czasem próbuję.

Parsknąłem śmiechem.

Pierwszy raz od śmierci śmiałem się z kimś.

A nie z własnej tragedii.


Rozdział 3. Dwa tysiące i kebab

Nie wiem ile czasu siedzieliśmy u mnie.

Godzinę.

Pięć minut.

Po śmierci czas zachowywał się jak kot.

Przychodził kiedy chciał i miał człowieka głęboko w dupie.

Mieciu oglądał telewizję.

Ja oglądałem swoje mieszkanie.

To dziwne uczucie.

Patrzeć na całe swoje życie i wiedzieć, że już do niego nie wrócisz.

— Mieciu.

— Co?

— Myślisz, że mama już wie?

Mieciu ściszył telewizor.

— Tak.

— Skąd?

— Bo matki zawsze wiedzą pierwsze.

Zapadła cisza.

— Chciałbym ją zobaczyć.

— To chodź.

— Tak po prostu?

— Tak po prostu.

— To bez sensu.

— Witaj po śmierci.

— —

Szliśmy chodnikiem.

Znaczy ja szedłem.

Mieciu poruszał się tempem człowieka, który miał przed sobą całą wieczność.

— Daleko jeszcze?

— Dokąd?

— Do mamy.

— Skąd mam wiedzieć?

— Myślałem, że po czterdziestu latach bycia martwym dostaje się mapę.

— Dostałem.

— Serio?

— Nie.

— —

Kilka ulic dalej poczułem znajomy zapach.

Zatrzymałem się.

— O nie.

— Co?

— Kebab.

Mieciu westchnął.

— Znowu jedzenie?

— Człowieku, nie jadłem od śmierci.

— Ja nie jadłem od czterdziestu lat.

— Wygrałeś.

— Wiem.

Spojrzałem w stronę budki.

I wtedy go zobaczyłem.

Siedział przy stoliku.

Żywy.

Zdrowy.

Uśmiechnięty.

Z wielkim kebabem w ręce.

Mój kuzyn.

Krzysiek.

Przez chwilę patrzyłem.

Potem jeszcze chwilę.

Potem jeszcze.

— O ty chuju.

— Kto?

— Dwa tysiące.

— Nie zaczynaj.

— Dwa tysiące siedzi i wpierdala kebaba.

Mieciu spojrzał.

— Faktycznie.

— Widzisz?

— Widzę.

— Na moje pieniądze.

— Tego nie wiesz.

— Czuję.

— —

Krzysiek właśnie odgryzł ogromny kawał.

— Popatrz.

— Na co?

— Mięso.

— Co z mięsem?

— Moje dwa tysiące.

— Marek…

— Sos.

— Marek.

— Moje dwa tysiące.

— Marek.

— Nawet ser.

— Nie wszystko jest twoimi dwoma tysiącami.

— Ten ser jest.

Mieciu pokręcił głową.

— Umarłeś i nadal jesteś taki sam.

— Charakteru sarna mi nie zabrała.

— —

Nagle Krzysiek przestał się uśmiechać.

Odłożył kebaba.

Wyciągnął telefon.

Przez chwilę patrzył w ekran.

Potem cicho powiedział:

— Przepraszam, stary…

Zamarłem.

— Co?

— Słyszałeś?

— Tak.

Patrzyliśmy na niego.

Siedział sam.

Patrzył gdzieś przed siebie.

Jakby nagle przypomniał sobie, że świat nie jest już taki sam.

— O.

Powiedziałem cicho.

— O.

— Co? — zapytał Mieciu.

— Teraz jest gorzej.

— Dlaczego?

— Bo łatwiej nienawidzić dupka niż człowieka, który żałuje.

Przez chwilę patrzyliśmy jak siedzi sam przy stoliku.

Potem Mieciu klepnął mnie w ramię.

Znaczy próbował.

Ręka przeleciała przez moje ramię.

Obaj udawaliśmy, że tak miało być.

— Chodź.

— Dokąd?

— Do mamy.

Spojrzałem jeszcze raz na kuzyna.

Potem ruszyłem dalej.

A po raz pierwszy od śmierci nie byłem już pewny, czy najbardziej brakuje mi pieniędzy…

czy czasu.

PO TRUPIE

A. Watrak

Rozdział 4. Miłość i tęsknota

Dom mamy wyglądał dokładnie tak samo.

Ta sama furtka.

Te same krzaki.

Te same doniczki.

I to samo światło w kuchni.

Przez chwilę staliśmy w milczeniu.

Znaczy ja stałem.

Mieciu wyglądał jak człowiek, który widział już tysiące takich chwil.

I żadna nie była łatwa.

Patrzyłem przez okno.

Na mamę.

Na Olę.

I nagle poczułem coś dziwnego.

Tak mocnego, że aż się zatrzymałem.

Jakby ktoś ścisnął mnie od środka.

— Mieciu…

— Co?

— Co to jest?

Mieciu spojrzał na dom.

Potem na mnie.

— Hmm…

Westchnął cicho.

— Tak odczuwalna jest miłość.

Patrzyłem na niego.

— Miłość?

— I tęsknota.

Przełknąłem ślinę.

Choć nie byłem pewny, czy duchy mogą to robić.

— O.

— I wszystkie rzeczy, których ludzie nie zdążyli sobie powiedzieć.

Zapadła cisza.

Patrzyłem na światło w kuchni.

Na dom.

Na ludzi, których kochałem najbardziej.

I nagle bardziej niż własnej śmierci bałem się wejść do środka.

— Marek.

— Tak?

— Idź sam.

Spojrzałem na niego.

— Co?

— To twój czas.

— A ty?

— Poczekam.

— Tutaj?

— Tutaj.

— Dlaczego?

Mieciu uśmiechnął się lekko.

— Bo to nie moja chwila.

Patrzyłem na niego przez moment.

— Dzięki.

— Idź już.

— —

Przeszedłem przez drzwi.

Nadal było to dziwne.

Człowiek całe życie nosi klucze.

A potem okazuje się, że wystarczy umrzeć.

W kuchni pachniała herbata.

Mama siedziała przy stole.

Przed nią stał kubek.

Nietknięty.

Ola siedziała obok.

Patrzyła w blat.

Obie wyglądały jakby nie spały od tygodnia.

Mama nagle westchnęła.

— Nie umiem w to uwierzyć.

Ola nic nie odpowiedziała.

— Rano jeszcze żył.

— Wiem.

— Miał przyjechać w weekend.

— Wiem.

— Miał naprawić półkę.

— Wiem.

Zapadła cisza.

Długa.

Ciężka.

Prawdziwa.

Mama nagle otarła oczy.

— Wiesz co mnie najbardziej denerwuje?

— Co?

— Że zawsze się spieszył.

Mimowolnie parsknąłem śmiechem.

— No dzięki.

Mama pokręciła głową.

— Wszystko później.

Wszystko jutro.

Wszystko za tydzień.

— Po mnie to miał.

— Wiem.

— A teraz…

Głos jej się załamał.

Nie dokończyła.

Nie musiała.

Pierwszy raz od śmierci chciałem coś powiedzieć.

Cokolwiek.

Że jestem tutaj.

Że wszystko słyszę.

Że je kocham.

Ale nie mogłem.

I to bolało bardziej niż śmierć.

— —

Nagle Ola spojrzała na zdjęcie stojące na półce.

To zdjęcie.

To okropne zdjęcie.

To, na którym wyglądałem jak człowiek, który właśnie odkrył, że kebab był błędem.

— Mamo.

— Co?

— Naprawdę to zdjęcie wybrałyśmy?

Mama spojrzała.

I mimo łez uśmiechnęła się.

— Wygląda jak list gończy.

— Trochę.

— Trochę?

— Bardzo.

Obie zaczęły się śmiać.

Cicho.

Przez łzy.

A ja poczułem ulgę.

Bo właśnie tego chciałem.

Nie żeby płakały bez końca.

Tylko żeby pamiętały.

— —

Za oknem, przy furtce, stał Mieciu.

Sam.

Spokojny.

Czekał.

Jak obiecał.

I po raz pierwszy od śmierci pomyślałem, że może nie każdy duch trafia tam, gdzie powinien.

Może niektórzy trafiają tam, gdzie są potrzebni.

Rozdział 5. Krowa, komboj i płacz

Nie wiem ile tam stałem.

Przy stole.

Obok mamy.

Obok Oli.

Patrząc jak próbują nauczyć się świata beze mnie.

To dziwne.

Całe życie człowiek myśli, że jest ważny.

A potem umiera.

I nagle okazuje się, że świat się nie kończy.

Po prostu robi się trochę smutniejszy.

Mama otarła oczy.

Wstała.

Podeszła do szafki.

Wyciągnęła stary album.

— O nie.

Mruknąłem.

Ola spojrzała na nią.

— Co?

— Nie wiem, czy jestem gotowa.

— Ja też nie.

Mama otworzyła album.

I wtedy wiedziałem.

Byłem martwy.

Ale zaraz umrę drugi raz.

Ze wstydu.

— Ooo…

Powiedziała Ola.

— Pamiętasz?

— Które?

— Kowboja.

Zamarłem.

— Nie.

— Tak.

— Nie.

— Tak.

Mama już się śmiała.

Naprawdę się śmiała.

Pierwszy raz od mojego wypadku.

— Miał osiem lat.

— Dziewięć.

— Osiem.

— Dziewięć.

— Osiem.

— Dobra.

Osiem.

Ola przewróciła stronę.

I zobaczyłem zdjęcie.

To przeklęte zdjęcie.

Ja.

Kapelusz z odpustu.

Kalosze.

Sznurek.

I mina człowieka, który zaraz podejmie fatalną decyzję.

— O nie.

— O tak.

Powiedziała mama.

— Wymyślił sobie, że zostanie kowbojem.

Ola już się śmiała.

— Na krowie babci.

— To był plan.

— To była głupota.

— To był plan.

— To była głupota.

— —

Mama otarła łzy.

Tym razem ze śmiechu.

— Wlazł na nią od tyłu.

— Brzmi źle.

— Nawet po śmierci nie dajecie mi spokoju.

Mama przewróciła oczami.

— Przez jakieś trzy sekundy był najszczęśliwszym kowbojem w Polsce.

— Trzy sekundy?

— Maksymalnie.

— Cztery.

— Trzy.

— Cztery.

— Trzy.

— Nie żyję i nadal przegrywam.

Ola już ryczała ze śmiechu.

— A potem krowa zrobiła jeden ruch.

— Jeden.

Potwierdziła mama.

— Jeden jedyny.

— I?

— I Marek poleciał.

— To była zdrada.

— To była fizyka.

— Nie pytałem.

— Poleciał prosto…

Mama już nie mogła wytrzymać.

— W największy krowi placek jaki widziałam w życiu.

Ola uderzyła dłonią w stół.

Mama schowała twarz w dłoniach.

Obie śmiały się tak mocno, że nie mogły oddychać.

A ja…

Ja też się śmiałem.

Po raz pierwszy od śmierci naprawdę.

I nagle coś zrozumiałem.

Nie rozmawiały o moim wypadku.

Nie rozmawiały o trumnie.

Nie rozmawiały o pogrzebie.

Rozmawiały o mnie.

O kretynie.

O marzycielu.

O kowboju z trzysekundową karierą.

I chyba właśnie to zostaje po człowieku.

Nie sposób, w jaki umarł.

Tylko historie, z których śmieją się ci, których kochał.

Wyszedłem przed dom.

Mieciu nadal siedział przy furtce.

— I jak?

Zapytał.

Usiadłem obok.

— Jestem idiotą.

— To wiedzieliśmy już wcześniej.

— Dzięki.

— Nie ma sprawy.

Przez chwilę siedzieliśmy w ciszy.

Potem spojrzałem na światło w kuchni.

Mama i Ola nadal się śmiały.

— Mieciu.

— Co?

— Myślisz, że pamięć o człowieku kiedyś znika?

Mieciu długo milczał.

Naprawdę długo.

— Tak.

— O.

— Ale nie tam, gdzie powinna.

Spojrzałem na niego.

— Co to znaczy?

Mieciu patrzył gdzieś przed siebie.

— Twarze znikają.

Głosy znikają.

Daty znikają.

— A co zostaje?

Mieciu uśmiechnął się lekko.

— Historie.

Spojrzałem jeszcze raz na okno.

I po raz pierwszy od śmierci poczułem się trochę mniej martwy.


Rozdział 6. Więcej ludzi niż na urodzinach

Pogrzeb miał odbyć się dwa dni później.

Dwa dni.

Całe życie człowiek myśli, że po śmierci czas się zatrzymuje.

Gówno prawda.

Po śmierci czas zapierdala jeszcze szybciej.

— —

Stałem obok Miecia przy bramie cmentarza.

Ludzie powoli schodzili się pod kaplicę.

Jedni smutni.

Jedni zamyśleni.

Jedni najwyraźniej przyszli tylko sprawdzić, kto umarł.

Takich też było kilku.

— Patrz.

Powiedziałem.

— Co?

— Ten łysy.

— No.

— Nie znam go.

— To może zna ciebie.

— Ja też go nie znam.

— —

Coraz więcej ludzi pojawiało się na cmentarzu.

Patrzyłem z niedowierzaniem.

— O ja pierdolę.

— Co?

— Przyszło więcej ludzi niż na moje urodziny.

Mieciu parsknął śmiechem.

— To akurat nie jest wyczyn.

— Dzięki.

— Nie ma sprawy.

— —

Potem zobaczyłem kuzyna.

Krzysiek szedł powoli.

Bez kebaba.

Co uznałem za oznakę szacunku.

— Jest.

— Wiem.

— Nadal wisi mi dwa tysiące.

— Wiem.

— Dobrze, że pamiętasz.

— Ty pamiętasz za nas obu.

— —

Ludzie zaczęli wchodzić do kaplicy.

Mama.

Ola.

Ciotki.

Wujkowie.

Znajomi.

Sąsiedzi.

Patrzyłem jak zajmują miejsca.

Jak wycierają oczy.

Jak próbują być silni.

I nagle zrobiło mi się głupio.

Przez całe życie człowiek martwi się, czy jest wystarczająco ważny.

Czy coś znaczy.

Czy ktoś go lubi.

A potem umiera.

I nagle widzi odpowiedź.

— —

— Mieciu.

— Co?

— To dziwne.

— Co?

— Myślałem, że po śmierci będę bardziej martwił się sobą.

— I?

— Bardziej martwię się nimi.

Mieciu pokiwał głową.

— Tak działa miłość.

— Znowu to słowo.

— Bo znowu pasuje.

— —

Ksiądz zaczął mówić.

Nie pamiętam większości.

Za życia też nie pamiętałem.

Ale jedno zdanie zostało mi w głowie.

„Nie liczy się długość życia. Liczy się to, co zostawiamy po sobie.”

Spojrzałem na trumnę.

Potem na mamę.

Potem na Olę.

I pomyślałem o krowie babci.

O dwóch tysiącach.

O spalonym grillu.

O wszystkich głupotach, które robiłem.

I nagle dotarło do mnie coś śmiesznego.

Człowiek całe życie próbuje wyglądać na mądrego.

A ludzie i tak najlepiej pamiętają największe idiotyzmy.

— —

— Mieciu.

— Co?

— Jak umrzesz drugi raz, chciałbym cię poinformować, że będą wspominać głównie twoje wtopy.

— Świetnie.

— Tylko mówię.

— Dziękuję.

— Nie ma sprawy.

— —

Kaplica powoli pustoszała.

Ludzie wychodzili.

Niektórzy płakali.

Niektórzy się uśmiechali.

Niektórzy opowiadali sobie historie o mnie.

I właśnie wtedy usłyszałem coś, czego kompletnie się nie spodziewałem.

Śmiech.

Prawdziwy śmiech.

Odwróciłem się.

Mama opowiadała komuś historię o krowie.

Tej samej.

Przeklętej krowie.

— No nie.

Mruknąłem.

Mieciu spojrzał.

— Co?

— Nawet po śmierci mnie prześladuje.

Mieciu patrzył chwilę.

Potem wzruszył ramionami.

— Mogło być gorzej.

— Jak?

— Mogliby opowiadać o sarnie.

Zapadła cisza.

— W sumie racja.

— Wiem.

— —

Spojrzałem jeszcze raz na własny grób.

Potem na ludzi.

Potem na niebo.

I po raz pierwszy od śmierci nie czułem złości.

Nie czułem strachu.

Nie czułem żalu.

Tylko wdzięczność.

Bo nagle zrozumiałem coś bardzo prostego.

Największym szczęściem człowieka nie jest to, że ktoś płacze, kiedy odchodzi.

Największym szczęściem jest to…

że pośród tych łez ktoś nadal potrafi się uśmiechnąć, wspominając jego życie.

PO TRUPIE

A. Watrak

Rozdział 7. Po Pogrzebie

Zawsze wydawało mi się, że pogrzeb jest końcem.

Kurtyna.

Napisy końcowe.

Koniec filmu.

Tymczasem okazało się, że pogrzeb to tylko moment, w którym wszyscy wracają do domu.

A ty zostajesz.

— —

Ludzie powoli opuszczali cmentarz.

Kwiaty zostawały.

Znicze zostawały.

Cisza zostawała.

Tylko ludzie odchodzili.

Mama jeszcze chwilę stała przy grobie.

Ola obok niej.

Patrzyłem jak poprawia kwiaty.

Jak ociera oczy.

Jak dotyka dłonią nagrobka.

Mojego nagrobka.

To było dziwne.

Bardzo dziwne.

Bo człowiek całe życie chce mieć własny dom.

A kończy z własnym kamieniem.

— —

— Mieciu.

— Co?

— Ty też miałeś taki brzydki nagrobek?

Mieciu spojrzał.

— Jeszcze brzydszy.

— Serio?

— Wyglądał jak przystanek autobusowy.

— O kurwa.

— Dokładnie tak powiedziałem.

— —

Mama w końcu odeszła.

Ola również.

Zostaliśmy sami.

Ja.

Mieciu.

I moje nazwisko wyryte w kamieniu.

Patrzyłem na nie długo.

Za długo.

W końcu usiadłem na ławce.

— I co teraz?

— Teraz?

— No.

— Teraz zaczyna się najgorsza część.

Spojrzałem na niego.

— Jaka?

— Życie bez ciebie.

— —

Zapadła cisza.

Pierwszy raz od dawna nie miałem odpowiedzi.

Bo wiedziałem, że ma rację.

Mama jutro wstanie.

Ola jutro wstanie.

Krzysiek pewnie znowu zje kebaba.

Świat będzie się kręcił dalej.

Beze mnie.

— —

— To niesprawiedliwe.

Powiedziałem cicho.

— Co?

— Że oni cierpią bardziej ode mnie.

Mieciu długo nic nie mówił.

Naprawdę długo.

— Wiesz dlaczego pogrzeby są dla żywych?

— Nie.

— Bo martwi już wiedzą.

— Co wiedzą?

Mieciu spojrzał na mój grób.

— Że było warto.

— —

Zmarszczyłem brwi.

— To jakaś sentencja z kalendarza?

— Możliwe.

— Brzmi podejrzanie mądrze.

— Bo jestem stary.

— Martwy.

— Stary i martwy.

— To gorsze.

— Zdecydowanie.

— —

Nagle poczułem coś dziwnego.

Jakby zimny wiatr przeszedł przez cmentarz.

Tylko że nie poruszył ani jednym liściem.

Ani jedną gałęzią.

Niczym.

Tylko mną.

Spojrzałem na Miecia.

Jego uśmiech zniknął.

— Co?

Zapytałem.

Mieciu patrzył gdzieś za mnie.

— O nie.

— Co o nie?

— Tylko nie on.

Powoli odwróciłem się.

Przy końcu alejki stał mężczyzna.

Nieruchomy.

Milczący.

Patrzył prosto na mnie.

Jakby czekał.

Jakby wiedział, że prędzej czy później się spotkamy.

— Znasz go?

Szepnąłem.

— Niestety.

— Kto to jest?

Mieciu przełknął ślinę.

Choć duchy podobno nie powinny tego potrafić.

— Problem.

— Jaki problem?

— Taki, który nie powinien wiedzieć, że istniejesz.

Mężczyzna powoli się uśmiechnął.

A mnie pierwszy raz od śmierci zrobiło się naprawdę zimno.

Nie dlatego, że byłem duchem.

Tylko dlatego, że instynkt podpowiadał mi jedno.

To nie był ktoś, kogo chciałbym spotkać nawet za życia.

Rozdział 8. Sąsiedzi

Mężczyzna na końcu alejki uśmiechnął się.

A potem zniknął.

Po prostu.

Jakby nigdy go tam nie było.

Patrzyłem jeszcze chwilę w puste miejsce.

— O kurwa.

— Dokładnie.

Przyznał Mieciu.

— Kto to był?

— Później.

— Nie lubię takich odpowiedzi.

— Wiem.

— To po co je dajesz?

— Bo działają.

— —

Ruszyliśmy dalej.

I dopiero wtedy zacząłem naprawdę rozglądać się po cmentarzu.

Do tej pory widziałem tylko groby.

Teraz zacząłem widzieć ludzi.

Byli wszędzie.

Jedni siedzieli na ławkach.

Inni spacerowali między nagrobkami.

Ktoś rozmawiał.

Ktoś się śmiał.

Ktoś wspominał stare czasy.

A jeden facet kłócił się z gołębiem.

Przegrywał.

— Mieciu.

— Co?

— Czy ja zwariowałem?

— Nie.

— To co tu się dzieje?

Mieciu rozejrzał się wokół.

— Życie.

— Na cmentarzu?

— Trochę inne niż wcześniej.

Ale nadal życie.

I nagle dotarło do mnie coś dziwnego.

Cmentarz nie był cichy.

Cmentarz tętnił życiem.

Tylko trochę innym.

— —

Przy jednym z grobów siedział starszy facet.

Czytał gazetę.

Normalnie.

Jakby czekał na autobus.

— Ten też nie żyje?

— Od dziewięćdziesiątego ósmego.

— A gazeta?

— Co gazeta?

— Skąd ją ma?

— Marek.

— Co?

— Nie zadawaj pytań, na które nikt nie zna odpowiedzi.

— —

Nagle coś przemknęło obok mnie.

Mały chłopak.

Może dziesięć lat.

Pod pachą trzymał piłkę.

— Dzień dobry!

— Cześć.

Zatrzymał się.

Spojrzał na mnie.

— Pan jest nowy?

— Aż tak widać?

— Tak.

— Po czym?

— Jeszcze pan wygląda na zdziwionego.

Nie zdążyłem odpowiedzieć.

— Pogra pan ze mną?

— Ja?

— Tak.

— Nie umiem.

— Kłamie pan.

— Trochę.

— Dorośli zawsze kłamią.

I pobiegł dalej.

— —

— Fajny dzieciak.

— Kuba.

— Co mu się stało?

Mieciu westchnął.

— Wybiegł za piłką.

Spojrzałem za chłopcem.

Biegał między nagrobkami i śmiał się jak szalony.

— Cholera.

— No.

— To niesprawiedliwe.

— Bardzo.

— —

— A tamta?

Zapytałem.

Przy alejce siedziała starsza kobieta.

Robiła na drutach.

— Studzienka.

— Co?

— Wpadła do studzienki.

— Żartujesz.

— Chciałbym.

— To najgłupszy sposób umierania jaki słyszałem.

— Poczekaj aż poznasz Zenka.

— Co zrobił?

— Próbował udowodnić szwagrowi, że umie skoczyć z dachu do basenu.

— I?

— Nie było basenu.

— —

Nagle ktoś zawołał:

— Mietek!

Odwróciliśmy się.

Starsza pani machała do nas z alejki.

W jednej ręce torebka.

W drugiej reklamówka.

Jakby właśnie wracała z zakupów.

— Dzień dobry chłopcy!

— Dzień dobry pani Heleno.

— Idę do Biedronki.

Zatrzymała się.

— Chociaż może do Lidla.

Jeszcze nie wiem.

Spojrzała na mnie.

— Nowy?

— Tak.

— Miło poznać.

Po czym ruszyła dalej.

Patrzyłem za nią.

— Mieciu.

— Co?

— Ona naprawdę idzie do sklepu?

— Codziennie.

— Ale po co?

— A skąd mam wiedzieć?

— Przecież nie żyje.

— Od piętnastu lat.

— To bez sensu.

— Witaj po śmierci.

— —

Usiedliśmy na ławce.

Pierwszy raz od śmierci patrzyłem na cmentarz inaczej.

Nie jak na miejsce zmarłych.

Tylko jak na jakieś bardzo dziwne osiedle.

Ktoś śmiał się przy grobie.

Ktoś opowiadał dowcip.

Ktoś wspominał rodzinę.

A facet od gołębia nadal się kłócił.

Tym razem chyba remisował.

— Mieciu.

— Co?

— Myślałem, że po śmierci będzie straszniej.

Mieciu uśmiechnął się pod nosem.

— Spokojnie.

— Co?

— Najstraszniejsze rzeczy nigdy nie przychodzą pierwszego dnia.

I nie wiem dlaczego.

Ale po tych słowach znowu przypomniał mi się ten facet z alejki.

Ten, który patrzył tylko na mnie.

Rozdział 9. Zenek i problemy z niebem

Przez chwilę siedzieliśmy w ciszy.

Znaczy ja siedziałem.

Mieciu drzemał.

Przynajmniej wyglądał jakby drzemał.

Nigdy nie byłem pewny czy duchy śpią.

Nigdy nie byłem też pewny czy Mieciu żyje, umarł czy po prostu odpoczywa od myślenia.

— —

— Mieciu.

— Co?

— Co się dzieje po śmierci?

— Umarłeś.

— Wiem.

— No to właśnie.

— Nie o to pytam.

— Wiem.

— To odpowiedz.

— Nie wiem.

— Jak to nie wiesz?

— Czterdzieści lat jestem martwy.

— No.

— I nadal nie wiem.

— —

Przed nami pojawił się facet.

Wysoki.

Łysy.

Z ogromnym uśmiechem.

— Mietek!

— O nie.

Mruknął Mieciu.

— Co?

— Zenek.

— Ten od basenu?

— Ten od braku basenu.

— —

Zenek usiadł obok nas.

— Nowy?

— Tak.

— Jak umarłeś?

— Sarna.

Zenek patrzył chwilę.

Potem wybuchł śmiechem.

Takim prawdziwym.

Od serca.

— Nie śmiej się.

— Przepraszam.

— Nie jesteś.

— Nie jestem.

— —

— A ty?

Zapytałem.

— Jak umarłeś?

Zenek wyprostował się dumnie.

— Bohatersko.

— Mieciu?

— Spadł z garażu.

— To nie brzmi bohatersko.

— Bo nie skończyłem.

Powiedział Zenek.

— Chciałem udowodnić szwagrowi, że umiem skoczyć do basenu.

— No.

— I?

— Nie było basenu.

Zapadła cisza.

— O kurwa.

— Dokładnie.

— —

Zenek wskazał ręką niebo.

— Wiecie co jest najgorsze?

— Co?

— Że całe życie człowiek myśli o wielkich pytaniach.

— Jakich?

— Czy istnieje niebo.

— No.

— Czy istnieje piekło.

— No.

— Czy jest życie po śmierci.

— No.

— A potem umiera.

— I?

— I największym problemem okazuje się Zbyszek z piątego grobu.

— Czemu?

— Pożyczył mi kosiarkę w 1997 roku i nadal twierdzi, że była jego.

— —

Spojrzałem na Miecia.

Spojrzałem na Zenka.

Spojrzałem na cmentarz.

Na dzieciaka z piłką.

Na faceta od gołębia.

Na panią Helenę maszerującą w kierunku wyimaginowanej Biedronki.

I nagle zacząłem się śmiać.

— Co?

Zapytał Zenek.

— Nic.

— To czemu się śmiejesz?

— Bo całe życie bałem się śmierci.

— No.

— A śmierć wygląda jak osiedle wariatów.

Zenek parsknął śmiechem.

Mieciu również.

Nawet facet od gołębia zaczął się śmiać.

Gołąb nie.

Gołąb nadal był obrażony.

— —

Nagle wszystko ucichło.

Nie stopniowo.

Od razu.

Jakby ktoś wyłączył dźwięk.

Śmiech.

Rozmowy.

Kroki.

Wszystko.

Spojrzałem na Miecia.

Jego twarz nagle spoważniała.

Zenek również przestał się uśmiechać.

— Co się stało?

Zapytałem.

Nikt nie odpowiedział.

Wszyscy patrzyli w jedną stronę.

Na główną bramę cmentarza.

Powoli odwróciłem głowę.

I wtedy zobaczyłem go znowu.

Tego samego mężczyznę.

Stał nieruchomo przy wejściu.

Patrzył prosto na mnie.

Jakby wiedział, że o nim rozmawialiśmy.

Jakby wiedział wszystko.

A potem…

uśmiechnął się.

PO TRUPIE

A. Watrak

Rozdział 10. Facet którego nikt nie lubiał

Mężczyzna przy bramie uśmiechnął się.

Nie szeroko.

Nie złowieszczo.

Po prostu.

I właśnie to było najgorsze.

Bo wyglądał jak ktoś, kto wie coś, czego ty nie wiesz.

A ja szczerze nie przepadałem za takimi ludźmi.

Zwłaszcza po śmierci.

Nikt się nie odzywał.

Facet od gołębia przestał kłócić się z gołębiem.

Pani Helena zatrzymała się w połowie drogi do swojej wiecznej Biedronki.

Nawet Kuba przestał biegać za piłką.

Cały cmentarz zamilkł.

Aż w końcu nie wytrzymałem.

— Dobra.

Powiedziałem.

— Co?

Szepnął Mieciu.

— Jak wszyscy i tak się gapią, to może ktoś mi wreszcie powie, kim jest ten typ.

Zenek westchnął.

Mieciu westchnął.

Facet od gołębia też westchnął.

Nawet gołąb wyglądał jakby miał dość.

— No?!

— Nazywamy go Listonosz.

Powiedział cicho Mieciu.

— Czemu?

— Bo zawsze przynosi złe wiadomości.

— To bez sensu.

— Tak samo mówiłem czterdzieści lat temu.

Facet nadal stał przy bramie.

Nie ruszał się.

Patrzył tylko na mnie.

Coraz mniej mi się to podobało.

— A nie możemy go po prostu ignorować?

— Próbowaliśmy.

— I?

— Dalej istnieje.

— Cholera.

Nagle Kuba podszedł do mnie.

Mały jak zawsze.

Piłka pod pachą.

— Panie Marku.

— Tak?

— Jak bardzo boli śmierć?

Spojrzałem na niego.

Potem na Miecia.

Potem na Zenka.

— W skali od jednego do dziesięciu?

— Tak.

— Jedenaście.

Kuba pokiwał głową.

— A potem?

— Potem już tylko tęsknisz.

Chłopiec zamyślił się.

— To głupie.

— Bardzo.

— Nie podoba mi się.

— Mnie też.

Przez chwilę wszyscy patrzyliśmy na bramę.

W końcu Zenek nie wytrzymał.

— Dobra.

— Co?

— Mam dość tej atmosfery.

— Jakiej?

— Jak na stypie bez schabowego.

— To faktycznie źle.

— Tragicznie.

I wtedy wydarzyło się coś jeszcze dziwniejszego.

Listonosz zniknął.

Po prostu.

Nie odszedł.

Nie odwrócił się.

Nie rozpłynął.

Był.

I nagle go nie było.

Jakby ktoś zgasił światło.

Przez chwilę panowała cisza.

Potem Kuba wskazał palcem za mnie.

— Eee…

Powoli się odwróciłem.

Listonosz stał trzy metry ode mnie.

— O JA PIERDOLĘ!

Krzyknąłem tak głośno, że chyba przestraszyłem połowę cmentarza.

Zenek spadł z ławki.

Facet od gołębia upuścił gazetę.

Gołąb odleciał.

Pierwszy raz wygrał kłótnię.

Listonosz patrzył na mnie.

Nieruchomo.

Potem powoli przechylił głowę.

— Marek.

Głos miał spokojny.

Za spokojny.

— Znam cię?

Zapytałem.

— Nie.

— To super.

Bo ja ciebie też nie chcę.

Mieciu zakrył twarz dłonią.

Zenek zaczął się modlić.

Choć nie był pewny do kogo.

Listonosz zrobił krok.

— Musisz ze mną pójść.

— Nie.

— Dlaczego?

— Nie znam cię.

— To ważne.

— Sprzedajesz garnki?

— Co?

— Pytam.

— Nie.

— To dobrze.

Bo jeden akwizytor już tu jest.

Ku mojemu zdziwieniu…

Listonosz lekko się uśmiechnął.

Pierwszy raz.

I właśnie wtedy zrobiło mi się jeszcze bardziej nieswojo.

Bo jeśli coś jest straszniejsze od przerażającego faceta…

to przerażający facet z poczuciem humoru.

— Marek.

Powiedział spokojnie.

— Co?

— Myślisz, że sarna była przypadkiem?

Zapadła cisza.

Prawdziwa.

Ciężka.

Zimna.

A ja pierwszy raz od śmierci przestałem żartować.

Bo nagle nie byłem już pewny…

czy naprawdę umarłem przez sarnę.

Rozdział 11. Nie lubię niespodzianek

Nikt się nie odezwał.

Nawet Zenek.

A Zenek był człowiekiem, który potrafił gadać podczas własnego pogrzebu.

Przynajmniej tak twierdził.

— —

Patrzyłem na Listonosza.

Listonosz patrzył na mnie.

Coraz bardziej miałem ochotę być gdziekolwiek indziej.

Nawet z akwizytorem.

A to już było naprawdę źle.

— Powtórz.

Powiedziałem.

— Co?

— To o sarnie.

— Nie.

— Czemu?

— Bo już słyszałeś.

— Nie podoba mi się ta odpowiedź.

— Mnie też nie podoba się wiele rzeczy.

— Na przykład?

— Ty.

— —

Zenek aż zagwizdał.

— Oooo.

— Zamknij się.

Powiedzieliśmy jednocześnie.

Ja i Listonosz.

Spojrzeliśmy na siebie.

Potem na Zenka.

— Dobra.

Mruknął.

— Już mnie nie ma.

I usiadł z powrotem.

— —

— Słuchaj.

Powiedziałem.

— Umarłem.

— Tak.

— Sarna wyskoczyła na drogę.

— Tak.

— Walnąłem samochodem.

— Tak.

— Koniec historii.

Listonosz pokręcił głową.

— Nie.

— Jak nie?

— To był dopiero początek.

— —

Nie lubiłem takich tekstów.

To były dokładnie te same teksty, które padają w horrorach chwilę przed tym, jak ktoś zostaje pożarty przez coś obrzydliwego.

A ja nie miałem już nawet ciała do pożarcia.

— —

— Marek.

Powiedział cicho Mieciu.

— Co?

— Może go wysłuchaj.

— Ty jesteś po jego stronie?

— Nie.

— To po czyjej?

— Chciałbym wiedzieć.

I właśnie wtedy zrozumiałem, że Mieciu się boi.

Naprawdę.

Pierwszy raz.

Od kiedy go poznałem.

A jeśli bał się Mieciu…

to może ja też powinienem.

— —

Listonosz spojrzał w stronę mojego grobu.

— Powiedz mi coś.

— Co?

— Ile osób było na twoim pogrzebie?

— Nie liczyłem.

— Dużo.

— No.

— Więcej niż na urodzinach.

— Skąd wiesz?

— Wiem wiele rzeczy.

— To brzmi strasznie irytująco.

— Tak mówią.

— —

Zapadła cisza.

Potem nagle Kuba podbiegł do nas z piłką.

Jakby właśnie nie działo się nic dziwnego.

— Panie Marku!

— Co?

— Jak ten pan ma na imię?

Wskazał Listonosza.

Listonosz spojrzał na niego.

Po raz pierwszy.

I ku mojemu zdziwieniu jego twarz złagodniała.

— Kuba.

Krzyknął Mieciu.

— Chodź tutaj.

Natychmiast.

— Ale czemu?

— Natychmiast.

— Dorośli są dziwni.

Mruknął chłopiec i odszedł.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.