PO CO SIĘ ZACZYNA?

Rewelacyjna książka o Nas. Nie o nauczycielach i dzieciach, a o Nas. Jak potrafimy być wygodni, zapominać po co jesteśmy i z kim pracujemy i w jaki sposób. Jak potrafimy zamknąć się dla innych by tylko co miesiąc wpłynęło. Jak zapominamy że pomimo wytycznych nie patrzymy że przed Nami stoi człowiek. Jak brakuje ludzi w ludziach. Książka dla każdego. Lekka, trafna, zastanawiająca....

Jedną z najlepszych terapii dla człowieka jest powiedzenie sobie „Ja też tak mam”. I uświadomienie, że nie jestem z czymś sama. Inni przechodzą przecież to samo. Książka jest wsparciem dla nauczycieli, jakiego dziś bardzo brakuje. Polecam z całego serca.

Książka bawi, bo jest prawdziwa. Uśmiech pojawia się z myślą: " to zupełnie jak u mnie w szkole" ; albo " "znam taką osobę". To idealna lektura na poprawę humoru, krótka lekka, a jednocześnie celnie punktująca szkolną rzeczywistość. Z szczerego serca polecam nauczycielom, ale również tym, którzy chcą zobaczyć szkołę z przymrużeniem oka.

Autorka jest w swej narracji delikatna, nienarzucająca żadnej opinii. Dostrzega i opisuje, a potem "idzie dalej" dając przestrzeń czytelnikowi. Pozwala mu być częścią swojej spokojnej i uważnej wędrówki. W dobie wszechobecnej gonitwy ta powieść jest takim zatrzymaniem i momentem na zadanie sobie ważnych pytań oraz ciągłym poszukiwaniu odpowiedzi. Jest momentem na ujrzenie wielu perspektyw i próbie zrozumienia człowieka, stojącego za każdą z nich. Jak powiedział Terencjusz „Homo sum humani nihil a me alienum puto”. Miłej lektury Kochani!

Z ogromną radością przeczytałem tę książkę jeszcze zanim trafiła do szerszego grona odbiorców – i powiem wprost: to jedna z tych rzeczy, które zostają w człowieku na długo. Nie dlatego, że krzyczą, ale dlatego, że mówią cicho i bardzo celnie. To książka uważna, mądra i potrzebna. Pełna krótkich scen, w których aż za łatwo rozpoznać szkolną codzienność – role, w które się wchodzi niepostrzeżenie, i pytania, o których zbyt często się zapomina. Autorka pisze oszczędnie, bez oceniania, za to z ogromną empatią i czułością dla dzieci, ale też dla dorosłych, którzy czasem się gubią. Czytając, miałem poczucie, że ktoś wreszcie nazwał to, co wielu z nas czuje, ale nie zawsze potrafi ubrać w słowa. To nie jest książka przeciwko szkole. To książka o sensie – o byciu obok, o uważności, o pamiętaniu, po co się w ogóle zaczyna. Jestem dumny, że mogłem przeczytać ją jako jeden z pierwszych. I mam przekonanie, że trafi do wielu osób dokładnie w tym momencie, w którym będzie im najbardziej potrzebna.