Bezpłatny fragment - Otuleni śpiewem kosa

„Śpiew kosa”

      Na skraju dnia, gdzie rosa lśni,

      a wiatr przytula liście,

      czarny kos z gałęzi brzmi —

      śpiew jego płynie do innych.

      Nie dla oklasków,

      nie dla podziwu świata,

      lecz żeby w sercach znów
zabrzmiała pieśń tego ptaka.

       Bo w każdym dźwięku, w każdej nutce
 jest słońce, deszcz i czułość,

       i coś, co sprawia, że człowiekowi
 robi się na sercu miło.

„Kos na tle nieba”

      Czarny kos śpiewa na tle bladego nieba,

      czerń jego piór połyskuje wśród chmur,

      a w oczach ma blask jak gwiazda.