Bezpłatny fragment - Opowieści znad Teufelssee

PROLOG

1976 r.

Noc nad Teufelssee była cicha i chłodna. Tafla jeziora, ledwie widoczna w ciemności, od czasu do czasu połyskiwała odbitym światłem księżyca, a po drugiej stronie wody majaczyły czarne sylwetki drzew. Wokół nie było prawie nikogo. Większość ludzi dawno już wróciła do miasta, pozostawiając po sobie tylko ślady na piasku i pojedyncze porzucone butelki.

Tatiana i Babsi siedziały na kocu rozłożonym blisko brzegu, opierając się o pień jednego z drzew. Obok nich stał mały tranzystor, z którego sączyła się muzyka. Cichy dźwięk radia mieszał się z szumem liści i delikatnym pluskiem wody, kiedy niewielkie fale docierały do brzegu. Nie potrzebowały niczego więcej. Mogły siedzieć obok siebie, słuchać muzyki i patrzeć w ciemność, nie zastanawiając się, która jest godzina ani co będą robiły następnego dnia. W mieście zawsze coś się działo, ktoś czegoś chciał, gdzieś trzeba było zdążyć, a tutaj wszystko wydawało się odległe.

W pewnym momencie muzyka zaczęła cichnąć i coraz bardziej ginąć w trzaskach. Tatiana podniosła tranzystor i potrząsnęła nim, ale niewiele to pomogło. Jeszcze przez kilka sekund z głośnika wydobywały się pojedyncze, zniekształcone dźwięki, aż w końcu radio całkowicie zamilkło. Został tylko szum wiatru, cichy plusk wody i ciemność rozciągająca się wokół nich.

— No masz — westchnęła Tatiana.

— Co się stało? — spytała Babsi.

— Baterie padły.

— Masz zapasowe?

Tatiana pokręciła głową. Przez chwilę żadna z nich się nie odezwała. Tatiana odłożyła tranzystor na koc, jakby liczyła jeszcze, że po chwili sam z siebie ożyje. W głośniku nie było jednak nawet najmniejszego trzasku. Muzyka, która jeszcze przed chwilą wypełniała przestrzeń między nimi, zniknęła tak nagle, że cisza wydała się teraz niemal nienaturalna. Woda uderzała leniwie o brzeg. Gdzieś w oddali odezwał się nocny ptak, a po chwili znowu zapadła cisza. Tatiana spojrzała na ciemną taflę jeziora. W świetle księżyca trudno było dostrzec drugi brzeg, który rozpływał się w mroku razem z otaczającym go lasem.

— No i co teraz? — odezwała się w końcu Babsi.

Tatiana wzruszyła ramionami. Jeszcze przez moment siedziały bez słowa, jakby obie próbowały przyzwyczaić się do tego, że zostały same z nocą, jeziorem i własnymi myślami.

— Możemy wracać — powiedziała Tatiana.

Babsi nie odpowiedziała od razu. Patrzyła gdzieś przed siebie, a na jej twarzy pojawił się lekki uśmiech.

— Albo możesz mi coś opowiedzieć — zaproponowała.

Tatiana spojrzała na nią pytająco.

— Co?

— Jakąś historię.

— Jaką?

Babsi odwróciła wzrok w stronę jeziora.

— Straszną.

Tatiana przez chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią. Z początku nic nie przychodziło jej do głowy, ale już po chwili jej twarz rozjaśnił uśmiech.

— No dobrze — powiedziała — To posłuchaj tego.

PIERWSZY RAZ

1939 r.

Nawet jak na koniec września piątkowy wieczór był wyjątkowo chłodny, a w powietrzu wyraźnie dało się wyczuć wilgoć. Bruk i chodniki na całej długości Bernauer Straße — ulicy przebiegającej przez berlińskie okręgi Mitte i Wedding — tonęły we mgle przebijanej co jakiś czas przez snopy bladego światła ulicznych latarni. Panowała niemal zupełna cisza przerywana od czasu do czasu powiewami zimnego wiatru, jego szumem wśród gałęzi rosnących wzdłuż ulicy drzew i szelestem poruszonych liści, które w ciągu ostatnich tygodni, po wypalonej letnim słońcem zieleni, przybrały barwę złotobrązową, jednak w ten ponury wieczór wydawały się praktycznie czarne, podobnie jak gałęzie i pnie. Jesienne załamanie pogody zbliżało się wielkimi krokami.

Doktor Joseph Franck nie przejmował się chłodem. Jego wełniany mundur był wręcz doskonały na taką pogodę. Jedynie dłonie wsunął w kieszenie spodni i choć nie wyglądało to zbyt elegancko, to na ulicy było zupełnie pusto i tylko nieliczne już o tej porze światła w oknach kamienic przypominały, że miasto nie było wymarłe, więc nie musiał — jak mawiał jego przełożony — prezentować się tak, żeby wszyscy wiedzieli, że to idzie lekarz wojskowy, a nie byle łapiduch. Franck zastanawiał się, czy trzydzieste drugie urodziny spędzi jeszcze w Berlinie, czy już w Warszawie. O tym, że zostanie tam przeniesiony wiedział już od dłuższego czasu, jednak machina wojenna, która kończyła właśnie przetaczać się przez Polskę, działała znacznie sprawniej niż machina administracyjna. Kolejne dni opóźnienia — swoistego zawieszenia w kadrowej próżni — były dla niego coraz bardziej frustrujące, ponieważ w tym dziwnym okresie nie był w stanie niczego planować na dłużej niż kilka dni naprzód. Z drugiej jednak strony długoterminowa okupacja całego kraju, którą Niemcy miały już lada dzień rozpocząć, wiązała się z szeregiem wyzwań — należało przywrócić funkcjonowanie infrastruktury, którą jeszcze nie tak dawno niszczyły ich własne lotnictwo i artyleria, utworzyć szereg nowych urzędów wojskowych i cywilnych, znaleźć wśród Polaków ludzi skłonnych do współpracy… W głębi ducha Franck liczył, że kiedy dotrze na miejsce, wszystkie te problemy będą już rozwiązane, a on będzie mógł skupić się na pracy lekarza wojskowego — takiej prawdziwej, bo do tej pory zasiadał jedynie w komisjach poborowych i spędzał więcej czasu wypełniając formularze niż niosąc pomoc potrzebującym. Nie po to zresztą składał przysięgę Hipokratesa, żeby wysyłać młodych ludzi na śmierć. Miał ich ratować i liczył, że w Polsce będzie miał ku temu więcej okazji, bo choć stolica kraju padła, to oporu nie zdołano jeszcze całkowicie stłumić, a w dalszej perspektywie armię niemiecką czekała zapowiadana od dawna ofensywa na wschód, wielka antybolszewicka krucjata. Do tych zadań Franck czuł się odpowiednio przygotowany pod każdym względem — zarówno medycznym, jak i wojskowym — a w ciągu ostatniego miesiąca przyswoił nawet podstawy polskiego i rosyjskiego.

Franck minął neogotycki ceglany Kościół Pojednania z końca XIX wieku, którego wysoka wieża strzelała z mgły ku czarnemu niebu, lśniąc na jego tle od wilgoci, i skręcił w Hussitenstraße. Przeszedł jeszcze kilkadziesiąt metrów i zatrzymał się w pół kroku, wyjął ręce z kieszeni i odruchowo poprawił mundur. Od domu dzieliło go raptem kilka minut spaceru, jednak to, co właśnie zobaczył, sprawiło, że zamiast uspokajającej myśli o wygodnym, ciepłym łóżku, poczuł niepokój. W niemal wszystkich oknach jego kamienicy paliły się światła, a na chodniku wokół bramy prowadzącej na podwórze zebrało się najmarniej dwadzieścia osób. Zbiegowisko wskazywało, że w budynku coś musiało się wydarzyć. Franck był zmęczony, w dodatku był po kilku piwach i ostatnie na co miał teraz ochotę, to pakowanie się w środek jakiejś afery, jednak w gruncie rzeczy nie miał wyjścia, o ile nie chciał spać na ławce w parku. Westchnął ciężko i ruszył przed siebie.

— Przepraszam, przepraszam — powtarzał Franck niemal automatycznie, przechodząc pomiędzy zebranymi pod kamienicą ludźmi.

Nie musiał się nawet za bardzo przeciskać, ponieważ ci na widok wojskowego munduru odruchowo się rozstępowali, aż wreszcie Franck stanął twarzą w twarz z wysokim policjantem, który z początku zdawał się go w ogóle nie zauważać, a tylko wodził wzrokiem po gapiach, jak gdyby szukał wśród nich jakiegoś podejrzanego.

— Przepraszam, mieszkam tu — zagadnął w końcu Franck — Powie mi pan, co się dzieje?

Policjant wreszcie na niego spojrzał i odruchowo otworzył już nawet usta, aby odpowiedzieć na pytanie, lecz w tej samej sekundzie jego uwagę zwróciły barwy patek kołnierzowych na mundurze Francka oraz wpięte w jego pagony korpusówki z wężem Eskulapa.

— Pan jest lekarzem? — zapytał i nie czekając na odpowiedź obrócił się na pięcie, ruszył w stronę bramy i tylko na chwilę odwrócił się jeszcze ku niemu i dodał — Proszę zaczekać, pójdę po komisarza.

Gdy po kilku minutach ponownie wyłonił się z bramy, towarzyszył mu niepozorny szczupły mężczyzna w szarym garniturze i prostych okularach w drucianej oprawce. Obaj przystanęli na chwilę w bladym świetle wiszącej nad bramą lampy, co w kontraście z otaczającymi ich ciemnością i mgłą nadało pojawieniu się komisarza wymiar niemalże teatralny. Nie czekając aż podejdą do niego, Franck ruszył ku nim uznając, że najlepiej będzie pomówić z dala od osób postronnych.

— Kriminalinspektor Arthur Heinz — przedstawił się komisarz, a po chwili dodał — Z Piątki.

Franck pokiwał głową ze zrozumieniem. Co prawda Główny Urząd Bezpieczeństwa Rzeszy wraz z Departamentem V — nowym wcieleniem policji kryminalnej — powołano zaledwie dwa dni wcześniej i jego struktury dopiero zaczynały funkcjonować w nowym kształcie, ale o zmianach organizacyjnych mówiło się już od pewnego czasu, a sądząc po tonie głosu Heinza, najwyraźniej podobała mu się ta nowa nomenklatura i zaczął ją stosować z nieskrywaną przyjemnością charakterystyczną dla kogoś, kto uważał się za pioniera.

— Porucznik Joseph Franck — przedstawił się doktor.

Heinz przez chwilę nie odpowiadał, a tylko przyglądał mu się wnikliwie, aż wreszcie przechylił głowę na bok i spytał:

— Pił pan?

— Jedynie toast za awans kolegi — skłamał Franck.

Heinz pokiwał głową, jak gdyby przyłapał go na czymś niedopuszczalnym i zastanawiał się teraz, co z nim zrobić. Franck był jednak zupełnie spokojny. Nie miał zresztą żadnych powodów do obaw. Nie był pijany, od wielu godzin był już po służbie, a zanim natrafił na zbiegowisko pod swoją kamienicą zamierzał po prostu wrócić do swojego mieszkania i udać się na spoczynek. Heinz jednak miał wyraźną skłonność do wprowadzania swoistego dramatyzmu we wszystkim, co robił, być może starając się dać w ten sposób do zrozumienia innym, że to on o wszystkim decydował.

— Dobrze, przyjmuję pana odpowiedź — oznajmił w końcu — Proszę ze mną.

Odwrócił się i ruszył, a Franck podążył za nim. Przeszli przez pogrążoną w ciemności bramę i wyszli na podwórze.

— W czym się pan specjalizuje, doktorze? — spytał Heinz.

— Ostatnio tylko w przerzucaniu papierów — rzucił Franck od niechcenia, lecz gdy napotkał wyczekujący wzrok komisarza, dodał — Choroby wewnętrzne, pierwsza pomoc na polu walki, intensywna terapia, podstawy chirurgii urazowej, tanatologii…

— W ujęciu filozoficznym?

— Medycznym — sprostował — Kiedyś chciałem zajmować się medycyną sądową, ale ostatecznie stwierdziłem, że bardziej niż śmierć i jej przyczyny interesują mnie życie i sposoby jego ratowania.

Heinz pokiwał głową.

— To bardzo szlachetne pobudki, szczególnie w tych niespokojnych czasach — stwierdził — Jednak obawiam się, że dziś upomniał się o pana Tanatos.

Franck przystanął.

— Panie komisarzu, co się tutaj dzieje? — spytał.

— Zabójstwo — odrzekł zupełnie spokojnie Heinz — Przyda nam się pańska wiedza specjalistyczna, bo nasz lekarz jedzie tu chyba przez Poczdam, a ja nie chciałbym siedzieć tu do rana.

Na jego twarzy przez chwilę pojawił się grymas przypominający kwaśny uśmiech. Franck pokiwał tylko głową, po czym ruszyli dalej, minęli drzwi prowadzące do jego klatki schodowej i podeszli do kolejnych. Franck z narastającym niepokojem zastanawiał się, kto mógł być ofiarą. Nie znał wszystkich lokatorów, ale żaden z nich nie był mu wrogiem i żadnemu z nich źle nie życzył.

— Ofiara mieszkała pod piętnastką — kontynuował Heinz, gdy weszli do środka, a echo ich kroków poniosło się po klatce schodowej — Znalazł ją sąsiad. Zaniepokoiły go otwarte na oścież drzwi i zapalone światło.

Franck nerwowo przygryzł dolną wargę starając się zapanować nad zimnym dreszczem, który przebiegł przez jego ciało. Wiedział, kto mieszkał pod numerem piętnastym. Doskonale znał wesołe, niebieskie oczy młodszej o kilka lat dziewczyny, jej piękny uśmiech i pofalowane ciemne blond włosy. Zawsze była tak pełna życia, że sama myśl o jej śmierci wydała mu się zupełnie pozbawiona sensu, a jakiś irracjonalny wewnętrzny głos zaczął mamić go nadzieją, że być może to wcale nie była ona — że być może ktoś akurat był w jej mieszkaniu i miał nieszczęście natknąć się na zabójcę, że na pewno jeszcze spojrzy jej w oczy i usłyszy jej głos — lecz w głębi duszy spodziewał się najgorszego. Nagle wydało mu się, że kolejne stopnie stały się dużo wyższe, nienaturalnie strome, ostatnie piętro zniknęło gdzieś w ciemnościach, a jemu samemu zaczęło brakować oddechu.

— Charlotte — wyrzucił z siebie półgłosem.

— Słucham? — zaciekawiony Heinz przystanął i spojrzał na niego znad okularów.

— Pod piętnastką mieszkała Charlotte Meier — wyjaśnił Franck — Czasami po sąsiedzku prosiła o jakąś poradę czy konsultację lekarską.

— Wie pan, czym się zajmowała? — spytał Heinz.

Franck nie odpowiedział od razu. Dobrze wiedział, czym się trudniła, i jakie podejście do jej profesji miały władze. Charlotte była prostytutką. Klientów przyjmowała u siebie i choć do mieszkania Francka wchodziło się przez klatkę schodową bliżej bramy, to jeden z jego pokoi sąsiadował przez ścianę z jej sypialnią i często słyszał, kiedy była akurat z klientem. Nikomu jednak o tym nie mówił. Miał zresztą swoje powody do dyskrecji. Zdarzyło mu się wystawiać jej recepty na lekarstwa, a kilkakrotnie sam szukał ucieczki od samotności nie tylko w alkoholu, lecz również w jej ramionach i w jej łóżku.

— Nie wiem, czy w ogóle miała stałe zajęcie — skłamał kolejny już raz — Wychodziła o różnych porach.

— Rozumiem — Heinz skinął głową — I obawiam się, że mam dla pana kolejne złe wieści.

Zrobił pauzę i tym razem nie odezwał się już dopóki nie dotarli na trzecie piętro i nie przeszli przez próg mieszkania Charlotte, mijając po drodze kolejnego policjanta. Przeszli przez przedpokój do przestronnej sypialni. W pomieszczeniu panował półmrok rozjaśniany jedynie przez kilka nocnych lampek ustawionych na szafkach. Ich ciepłe światło padało na ciemnoczerwone tapety i ustawiony w kącie pomieszczenia parawan, którego panele pokrywały barwne zdobienia inspirowane rzymskimi freskami, częściowo przesłonięte przez przerzucone przez górną krawędź elementy eleganckiej damskiej bielizny. Obok parawanu stało szerokie łóżko przykryte ozdobną czerwoną narzutą. Znad niego na Francka i Heinza spoglądała nowo narodzona, naga bogini Wenus z kopii obrazu Sandro Botticellego, zaś na przeciwległej ścianie, nad białą toaletką z dużym lustrem wisiał kolejny jej wizerunek pędzla tego samego twórcy — Wiosna.

Przy toaletce siedziała zaś Charlotte — pochylona do przodu, z głową odchyloną na bok i opartą na blacie. Jej twarz wciąż była piękna, lecz zastygły na niej wyraz przerażenia zdradzał, że ostatnie chwile jej życia nie miały w sobie nic ze spokoju. Szeroko otwarte oczy patrzyły gdzieś w przestrzeń, jakby jeszcze próbowały odnaleźć sprawcę, a lekko rozchylone usta zatrzymały niedokończony krzyk. Spoglądając na jej plecy, Franck szybko zrozumiał, co się wydarzyło. W materiale sukienki widniały rany po ciosach zadanych nożem. Cały tył ubrania przesiąknięty był krwią, która spływała niżej, znacząc także drewniane oparcie krzesła. Ciemne plamy rozlewały się po siedzisku na podłodze, gdzie utworzyła się szeroka, nieregularna kałuża.

— Pozostałe pomieszczenia wyglądają już całkiem zwyczajnie, zatem wygląda na to, że pańska sąsiadka była zwykłą dziwką — powiedział Heinz, uśmiechając się złośliwie i akcentując ostatnie słowa, a po krótkiej pauzie spojrzał na pozbawione życia ciało i westchnął — No cóż, zdaje się, że zapłaciła najwyższą cenę za swoją deprawację.

Franck nie odezwał się, choć przez cały czas dyskretnie obserwował własne odbicie w lustrze toaletki, aby upewnić się, że jego twarz nie zdradzała żadnych niepożądanych emocji. Choć nie było mu w tej sytuacji łatwo, musiał nad nimi zapanować, odłączyć je i przejść w tryb zadaniowy.

W tej samej chwili z sąsiedniego pokoju wyszedł drugi nieumundurowany policjant — młody chłopak w czarnym garniturze. Mógł mieć najwyżej dwadzieścia kilka lat. Garnitur miał starannie zapięty, choć chłopak wyglądał, jakby wciąż nie czuł się w nim swobodnie. Ciemne, krótko przycięte włosy miał zaczesane do tyłu, a na twarzy skupienie człowieka, który bardzo starał się zachować zawodowy spokój.

Zatrzymał się w progu i przez chwilę milczał. Spojrzał najpierw na swojego starszego kolegę, potem na Charlotte siedzącą przy toaletce, aż wreszcie podsumował pokrótce dotychczasowe ustalenia:

— Brak śladów włamania, brak śladów walki, brak śladów wskazujących na motyw rabunkowy. Sprawca nie zabrał nawet jej portfela. Musiała go tu wpuścić sama.

— I ewidentnie do niczego między nimi nie doszło, więc to nie rozczarowany klient — Heinz uśmiechnął się szyderczo, wskazując elegancko zasłane łóżko z wgnieceniem w miejscu, gdzie najwyraźniej ktoś siedział, zrobił krótką pauzę, a po chwili podjął — Te dziwki obracają się w szemranym towarzystwie. Jeśli nie chodziło o pieniądze, to może coś komuś ukradła i przyszedł tylko po to, żeby to odzyskać. Zresztą to bez znaczenia.

— O to będziemy już pytać sprawcę, jak tylko ustalimy, kim był — dodał młodszy policjant.

— Zgadza się — przytaknął Heinz, po czym zwrócił się do Francka — A skoro to pańska sąsiadka, to może zechce nam pan w tym pomóc?

— Mamy już zdjęcia. Zabezpieczyliśmy też odciski palców — odezwał się znowu chłopak i podkreślił — Dużo odcisków palców.

Franck skinął głową, ale nie odpowiedział od razu. Jeszcze raz rozejrzał się po pokoju, jakby próbował zapamiętać każdy szczegół. Jego wzrok zatrzymał się na Charlotte, a potem przesunął po zakrwawionej sukience i śladach na podłodze. Przez chwilę wszyscy trzej stali w milczeniu, a w pokoju było słychać jedynie ciche tykanie zegara stojącego na toaletce.

— No właśnie — uśmiechnął się Heinz, spojrzał na Francka i niemal teatralnym gestem powiódł po otoczeniu, wskazując na konie martwą Charlotte — Może pan zaczynać, doktorze.

Franck skinął głową. Zdjął czapkę, rzucił ją na łóżko i rozpiął bluzę munduru pod szyją.

Następnie przystanął nad Charlotte, uważając, aby nie wejść w plamę krwi na podłodze. Wciąż pamiętał, jak stawał tak za nią, kiedy jeszcze żyła, i spoglądał na jej uśmiech w lustrze. Czasami poprawiała wtedy włosy albo odwracała się do niego i mówiła coś, czego już teraz nie potrafił sobie przypomnieć. Pamiętał za to sam uśmiech. Zupełnie zwyczajny, ciepły, żywy. Teraz patrzył na tę samą kobietę leżącą nieruchomo.

Przez krótką chwilę miał wrażenie, że wszystko wokół niego zniknęło. Nie słyszał kroków policjantów, nie widział pokoju. Widział tylko Charlotte sprzed kilku godzin, może kilku dni, siedzącą przed lustrem. Wspomnienie było tak wyraźne, że niemal spodziewał się, iż za moment poruszy głową i znów na niego spojrzy. Nic takiego się jednak nie wydarzyło.

Sytuacja, w której się teraz znalazł, przypominała mu senny koszmar, z którego nie mógł się wyrwać. Najgorsze było to, że wszystko wokół wyglądało zupełnie zwyczajnie. Ściany, meble, lustro, podłoga. Tylko Charlotte była inna. Martwa.

Franck zacisnął na chwilę szczękę. Nie mógł już jednak jej pomóc. Pozostawało mu jedynie zrobić swoje i pomóc policji dotrzeć do sprawcy zabójstwa.

— Zastrzegam oczywiście… — powiedział, pochylając się nad jej zakrwawionymi plecami — Że to będą tylko wstępne oględziny. Więcej powiedzą nam wyniki sekcji w Instytucie Medycyny Sądowej.

— Oczywiście, przewieziemy ją na Hannoversche Straße — odpowiedział Heinz. — Ale mimo wszystko poproszę o opinię wstępną.

— Dobrze — Franck skinął głową i ponownie pochylił się nad Charlotte.

Tym razem nie pozwolił już sobie na wspomnienia. Przyglądał się ranom z uwagą, odruchowo analizując ich położenie. Zawodowe przyzwyczajenie powoli brało górę nad emocjami. Każda rana była dla niego informacją. Jej kształt, długość, kierunek i wzajemne rozmieszczenie mogły powiedzieć więcej niż niejeden świadek.

— Mamy tu siedem ran kłutych, zadanych pod zbliżonym kątem — powiedział po chwili — Sądząc po ich wielkości i kształcie, wszystkie zadano tym samym narzędziem.

— Szał? — zasugerował młodszy policjant.

Heinz wzruszył ramionami. Franck nic nie odpowiedział. Nie lubił takich określeń. „Szał” było słowem, które dobrze brzmiało w rozmowie policjantów, ale niewiele mówiło lekarzowi. Za każdym z tych siedmiu ciosów musiało stać jakieś działanie, jakiś ruch ręki, określona pozycja sprawcy i ofiary. Ponownie przesunął wzrokiem po plecach Charlotte. Przez chwilę zastanawiał się, jak głębokie były kanały ran. Sam wygląd wkłuć nie wystarczał, by określić to z całą pewnością. Mógł jedynie ocenić je wstępnie, pozostawiając dokładne ustalenia badaniu pośmiertnemu.

— Wszystkie wyglądają na głębokie — powiedział — Ale bez sekcji nie określimy…

— Proszę się postarać — przerwał mu Heinz tonem nieznoszącym sprzeciwu.

— Trzeba dokładnie zbadać dłonie i przedramiona ofiary — powiedział Franck, starając się nie dać po sobie znać, jak bardzo rozdrażniła go ta uwaga — Jeżeli próbowała się bronić, możemy znaleźć obrażenia obronne. Pod paznokciami może znajdować się materiał, który będzie dla was istotny.

Heinz skinął głową.

— Zabezpieczymy wszystko, ale niechże pan nie poprzestaje na ogólnikach z podręcznika — tym razem na jego twarzy pojawił się nieprzyjemny uśmiech.

Franck odruchowo zacisnął pięści i jeszcze raz spojrzał na Charlotte. Jeszcze przez chwilę stał nieruchomo. Potem spojrzał w lustro i przez sekundę wydało mu się, że za jego plecami stoi Charlotte, dokładnie tak jak wcześniej. Żywa. Uśmiechnięta. Mrugnął. W odbiciu nie było nikogo. Zostało tylko puste pomieszczenie, zimne światło padające na zwłoki i ciemne plamy krwi.

Wybacz — pomyślał, po czym jedną rękę wsunął jej pod głowę, drugą złapał za kołnierz sukienki i odchylił bezwładne ciało do tyłu.

Charlotte opadła na krzesło, a jej zakrwawione dłonie opadły wzdłuż ciała i zawisły w powietrzu. Młody policjant zrobił odruchowo krok do tyłu, natomiast na twarzy Heinza pojawił się odrażający uśmiech.

Franck nie zwrócił na niego uwagi. Kiedy odchylił ciało, od razu zauważył, że przód sukienki Charlotte był niemal całkowicie przesiąknięty krwią. Ciemne, nieregularne plamy rozlewały się od piersi aż po brzuch. Materiał był miejscami niemal czarny od wilgoci.

Zmarszczył brwi. To nie była wyłącznie krew, która mogła spłynąć z ran na plecach. Nachylił się bliżej i ostrożnie odsunął fragment materiału. Na torsie Charlotte znajdowały się kolejne rany. Niemal tyle samo, ile wcześniej naliczył na plecach. Przez chwilę milczał.

— Co jest? — zapytał Heinz.

Franck nie odpowiedział od razu. Liczył.

Jedna. Druga. Trzecia…

Zatrzymał się.

— Kolejne rany kłute — powiedział w końcu.

Młody policjant podszedł bliżej, ale zatrzymał się, widząc spojrzenie lekarza.

— Ile? — spytał.

— Niemal tyle samo co z tyłu. Została zaatakowana, kiedy tu siedziała. Nie miała żadnych szans.

Franck przeniósł wzrok na mebel. Na krawędzi blatu dostrzegł kilka świeżych śladów. Z początku wyglądały jak zwykłe zadrapania. Gdy pochylił się nad nimi, stwierdził jednak, że to stalowe ostrze pozostawiło na drewnie wyraźne nacięcia. Każde z nich było stosunkowo wąskie, ale głębokie, a ich kształt nie przypominał przypadkowych uszkodzeń powstałych podczas szarpaniny. Franck przyjrzał się najgłębszemu z nich dokładniej.

— W dodatku to nie był zwykły nóż — powiedział.

Heinz spojrzał na niego pytająco, a Franck wskazał nacięcie.

— Proszę zobaczyć. Ostrze zostawiło charakterystyczny ślad. Nie jest płaski. Widać, że miało określony przekrój i zbrocze.

Przesunął wzrokiem od śladu na drewnie do ran na ciele Charlotte.

— Jeżeli się nie mylę, mówimy o ostrzu długości około dwudziestu pięciu centymetrów.

— Skąd taki wniosek?

— Z głębokości ran i charakteru śladów. Oczywiście dokładnie ustalimy to podczas sekcji. Ale jeśli mamy tu nóż o długości mniej więcej dwudziestu pięciu centymetrów, jego ostrze mogło przejść przez ciało i uderzyć w krawędź blatu.

Franck ponownie przyjrzał się nacięciom.

— A ten przekrój… — mruknął — Jest dość charakterystyczny. Ostrze nie było cienkie jak nóż kuchenny. Miało wyraźne zgrubienie i zbrocze, które mogło pozostawić taki ślad.

— Bagnet? — zasugerował Heinz.

Franck przez chwilę milczał.

— Bardzo możliwe.

Spojrzał na Charlotte.

— To mogłoby wyjaśniać zarówno głębokość ran, jak i te ślady na drewnie.

Heinz podszedł bliżej toaletki.

— Ma pan na myśli bagnet do karabinu? — spytał.

— Tak — Franck skinął głową — Do Mausera 98k pasuje bagnet z ostrzem o długości około dwudziestu pięciu centymetrów. Ale nie będę tego przesądzał na miejscu.

Franck wyprostował się i wskazał na krawędź blatu.

— Zabezpieczcie te ślady — polecił — Niech nikt ich nie dotyka. Jeżeli znajdziecie narzędzie, będzie można porównać je z tymi nacięciami.

Jeszcze raz spojrzał na rany Charlotte. Teraz układ całego pomieszczenia zaczął nabierać innego znaczenia. Toaletka nie była już tylko meblem stojącym przed zwłokami. Mogła być jednym z elementów całego zdarzenia — stalowe ostrze pozostawiło na niej swój ślad.

— Skoro bagnet przechodził przez ciało — odezwał się młody policjant — To ona musiała być oparta o mebel?

— Albo została do niego przyciśnięta — odpowiedział Franck.

Przez moment w pomieszczeniu panowała cisza. Franck jednak jeszcze nie skończył, a dopiero zaczął łączyć poszczególne elementy. Rany na plecach, rany na torsie, ślady ostrza na drewnie… i coś, co miało miejsce kilka godzin wcześniej, zaledwie o kilkanaście minut drogi od miejsca, w którym się znajdowali.

— Sprawca był bardzo blisko — powiedział cicho — Przynajmniej w pewnym momencie. Dosłownie.

Heinz spojrzał na niego z zainteresowaniem. Franck spojrzał jeszcze raz w lustro.

— Panie komisarzu — Franck odwrócił się ku Heinzowi i dodał stanowczo — Ja już wiem, kto to był.

Kilka godzin wcześniej Franck siedział w małej knajpce przy jednej z uliczek odchodzących od Schönhauser Allee. Był to przeciętnej klasy lokal, ani przesadnie elegancki, ani też podły — dla niego w sam raz, żeby spotkać się z kolegami i porozmawiać przy piwie, zaś dla Charlotte idealny, aby znaleźć sobie klienta bez zwracania na siebie uwagi policji.

Ubiór i dodatki dobrała tak, aby wyróżniać się w tłumie, ale też nie zdradzać, czym się trudniła. Miała na sobie dopasowaną, lecz niezbyt krótką sukienkę w ciemnym kolorze, podkreślającą sylwetkę, ale na pierwszy rzut oka niewyróżniającą się niczym szczególnym. Na ramiona narzuciła lekki płaszcz, który mogła w każdej chwili zdjąć, jeśli sytuacja tego wymagała. Włosy ułożyła starannie, lecz w sposób, który wyglądał bardziej naturalnie niż efektownie. Nie chciała wyglądać jak kobieta, która przyszła do lokalu w konkretnym celu. Charlotte znała ten rodzaj miejsc. Wiedziała, że nie może wyglądać ani zbyt wyzywająco, ani zbyt skromnie. Musiała sprawiać wrażenie kobiety, która przyszła napić się czegoś po pracy, spotkać ze znajomą albo po prostu spędzić samotny wieczór. Resztę pozostawiała spojrzeniom mężczyzn. Usiadła więc przy stoliku w kącie i czekała.

Franck znał ją na tyle dobrze, że wiedział, iż nic w jej zachowaniu i ubiorze nie było przypadkowe. Nie był jedynie pewien — podobnie zresztą jak ona — czy jej zabiegi okażą się skuteczne i czy tego wieczoru wróci do domu sama.

— Dobry wieczór, Charlotte — przywitał się półszeptem podchodząc z wolna do baru po kolejne piwo.

— Cześć, Jo — rzuciła z tym samym uśmiechem, który tak dobrze znał i tak bardzo lubił.

Gdy Franck wrócił do stolika, siedzący obok Ernst — również lekarz wojskowy — pochylił się ku niemu.

— Ładna — stwierdził z uśmiechem — Przyjaciółka?

— Sąsiadka — odpowiedział Franck — Nie wyobrażaj sobie zbyt wiele.

Ernst roześmiał się.

— Przyślij ją kiedyś do mnie na badania — rzucił z uśmiechem.

— Dobry wieczór, panie doktorze — rzucił z uśmiechem jeden z dwóch młodych szeregowców, którzy przeszli obok ich stolika.

Chłopak był niski i szczupły, na oko miał nie więcej niż dwadzieścia lat. Twarz miał jeszcze niemal chłopięcą, jasne włosy przycięte krótko po wojskowemu, a mundur wyglądał na nim jak zdjęty ze starszego brata — rękawy kończyły się nieco za nisko, a szeroka bluza wisiała na chudych ramionach. Buty miał dokładnie wyczyszczone, choć na jednym z nich wciąż tkwiła niewielka smuga błota. Uśmiechał się szeroko i bez cienia skrępowania, ale w jego spojrzeniu było coś z niepewności właściwej komuś, kto dopiero uczy się, jak zachowywać się wśród starszych od siebie. Sprawiał wrażenie zwyczajnego chłopaka, który powinien raczej siedzieć gdzieś z kolegami przy piwie, a nie chodzić w mundurze i salutować oficerom. Mimo to starał się trzymać prosto i mówić pewnym głosem, jakby chciał sam przed sobą udowodnić, że jest już dorosły.

— Jak tam ręka? — spytał Franck.

— Dziękuję, nie odpadła — uśmiechnął się szeregowiec, po czym razem z kolegą usiedli przy stoliku w głębi lokalu.

— A to kto? — spytał Ernst.

— Był u mnie ostatnio na szczepieniach — wyjaśnił Franck — W poniedziałek jedzie do Polski. Wiesz, tam nadal toczą się walki.

— No, to może jeszcze się spotkacie.

— Kto wie — Franck rozłożył ręce.

— Szkoda tej naszej młodzieży. Może lepiej było zostawić brudną robotę naszym dzielnym towarzyszom radzieckim — ostatnie słowa Ernst przesadnie akcentował i wypowiadał je prześmiewczym tonem — Skoro i tak już tam wkroczyli.

— Trochę by się przy okazji wykrwawili, a wtedy… — podjął siedzący naprzeciwko nich Fritz, młodszy o kilka lat od Francka lekarz — Wtedy będzie nam łatwiej, kiedy już my się za nich weźmiemy.

— A czym ty się za nich weźmiesz? Skalpelem? — Franck zaśmiał się i poklepał go po ramieniu.

Ernst i Fritz roześmieli się razem z nim.

Szeregowy Peter Holst spojrzał jeszcze raz w stronę stolika zajmowanego przez trzech lekarzy wojskowych, a następnie ukradkiem zerknął na Charlotte — nie pierwszy raz tego wieczora. Nie patrzył jednak na nią tak jak inni mężczyźni w lokalu. W jego spojrzeniu było coś bardziej skupionego, niemal obsesyjnego. Przez chwilę zastygł w bezruchu z dłonią opartą na krawędzi stołu. Wraz z kolegą siedzieli w lokalu już niemal od godziny, lecz on — mimo że zdążył już wypić dwa duże piwa — wydawał się coraz bardziej spięty. Co chwilę przełykał ślinę i nerwowo przesuwał językiem po wargach. Starał się zachowywać obojętnie, lecz zdradzały go palce, które bezwiednie zaciskał na kuflu. Spojrzał ponownie na lekarzy, tym razem znacznie szybciej, jakby obawiał się, że ktoś może zauważyć, gdzie patrzy.

— Coś taki spięty? — spytał siedzący naprzeciwko Willi.

Chłopak był wyraźnie bardziej rozluźniony, pomimo obecności oficerów w tym samym lokalu. Siedział rozparty wygodnie na swoim krześle, a bluzę munduru miał do połowy rozpiętą.

— Potem ci powiem — odburknął Peter.

— Chodzi o wyjazd do Polski? — Willi machnął ręką — Daj spokój, ta kampania zaraz się skończy. Będziesz co najwyżej wystawać po nocach na warcie i pilnować, żeby któremuś z naszych urzędników Polacy samochodu nie ukradli.

— To nie do końca tak — Peter pokręcił głową — Napijmy się jeszcze, to powiem ci, o co chodzi.

Pół godziny później wyraźnie już podchmielony Willi zaczął się niecierpliwić.

— Słuchaj, ja muszę już lecieć — zaczął — Więc jeśli chcesz w końcu powiedzieć, o co chodzi, to masz ostatnią okazję.

Peter ciężko westchnął.

— Wiesz, ja jeszcze nigdy… — ukradkiem spojrzał znowu na Charlotte.

— A, więc o to ci chodzi — Willi pokiwał głową ze zrozumieniem — Tym bardziej będę się już zbierać. Rano mam służbę, a muszę wytrzeźwieć. A ty idź dotrzymać pani towarzystwa.

Poklepał Petera po ramieniu, po czym zaczął zapinać mundur i poprawiać pas.

— Dzięki — uśmiechnął się Peter.

Po wyjściu Willego Peter przesiadł się do stolika obok tego, przy którym siedziała coraz bardziej znudzona Charlotte. Wciąż nie miał odwagi dołączyć do niej, lecz ten prosty zabieg wystarczył — od razu zwróciła na niego uwagę. Nie pierwszy raz widziała takiego wystraszonego chłopaczka, który nigdy jeszcze nie był z kobietą.

— Jak się nazywasz, żołnierzu? — spytała posyłając mu najlepszy ze swoich wyuczonych, udawanych uśmiechów.

— Peter — odpowiedział, nieco zaskoczony.

— Ładne imię — Charlotte posłała mu kolejny uśmiech, zrobiła krótką pauzę i dodała — W sam raz dla takiego przystojnego chłopaka.

Owszem, był to banał, ale takie teksty sprawdzały się zaskakująco często. Zresztą była to dopiero próbka jej umiejętności, a tymczasem po maślanych oczach tego chłopaka już była w stanie stwierdzić, że nie będzie nawet musiała stosować pełnego ich wachlarza. Po kilku minutach rozmowy siedzieli już razem, a po kilkunastu bez większego skrępowania spytała wprost:

— Chcesz zobaczyć, jak mieszkam? To niedaleko, jakiś kwadrans spacerkiem.

— Bardzo chętnie — zgodził się Peter z uśmiechem.

Wychodząc z nim pod rękę Charlotte rzuciła Franckowi dyskretny uśmiech — trochę zuchwały, jak gdyby chwaliła się zdobyczą — a on równie dyskretnie uniósł dłoń nad blat stołu i niemal niezauważalnie pomachał jej na pożegnanie.

Peter usiadł na przykrytym czerwoną narzutą łóżku i spojrzał na Wenus z wiszącej nad nim kopii obrazu Botticellego. Charlotte pocałowała go i zaczęła rozpinać mu mundur pod szyją. Peter objął ją i przyciągnął bliżej. Zupełnie zapomniał o niedawnym zdenerwowaniu. Teraz czuł już tylko narastające podniecenie.

— Zaczekaj chwilkę — powiedziała nagle Charlotte, unosząc dłoń do lewego oka — Jakiś paproch mi wpadł.

Peter puścił ją. Nie śpieszyło mu się — mógł delektować się tą chwilą choćby i całą noc, chociaż wiedział, że tak naprawdę już niedługo będzie po wszystkim. Patrzył z uśmiechem, jak Charlotte podeszła do eleganckiej toaletki z lustrem, usiadła przy niej i zaczęła przecierać oko chusteczką.

— To ile masz lat? — spytała.

— Dziewiętnaście — odpowiedział wstając z łóżka.

Podszedł do niej powoli, przystanął za nią i położył dłoń na jej ramieniu. Pogładził ją czule, a ona oparła na niej policzek.

— Niecierpliwisz się, co? — spytała.

W lustrze toaletki Peter dostrzegł jej czarujący uśmiech.

— Owszem — szepnął, pochylając się nad nią i mocniej zaciskając wolną dłoń na rękojeści bagnetu.

Nagle wyprostował się, schwycił ją jeszcze mocniej, wyszarpnął bagnet z pochwy i z całej siły wbił w jej plecy. Poczuł, jak długie ostrze przebiło jej szczupłe ciało, a jego czubek uderzył o skraj blatu toaletki. Nawet nie krzyknęła. Z jej ust wydobył się jedynie cichy jęk, a na jej widocznej w lustrze twarzy nie dostrzegł ani grymasu bólu ani nawet strachu, a raczej — uśmiechnął się do siebie, zaskoczony tym faktem — wyraz zdziwienia. Przytrzymując ją za ramię wyszarpnął bagnet z rany i zadał jej kolejny cios, a potem jeszcze jeden i następny, czując jak po jego dłoni zaczynała ściekać krew, a bakelitowe okładziny rękojeści bagnetu stawały się coraz bardziej śliskie. Mimo to zadawał kolejne ciosy, aż wreszcie puścił ją, a pozbawione życia ciało opadło na toaletkę. Tuż obok jej szyi wbił w blat bagnet, wciskając go w drewno po samo zbrocze.

Przez dłuższą chwilę stał bez ruchu, ciężko oddychając, spoglądając na zakrwawione ciało Charlotte i swoje odbicie w lustrze jej toaletki. Serce waliło mu jak oszalałe, a w skroniach czuł pulsowanie krwi. To było lepsze niż każda inna forma spełnienia, jaką mogła mu dać.

— To był mój pierwszy raz — wysapał po chwili — Mam nadzieję, że ci się podobało.

Uśmiechnął się do siebie, a po chwili zaśmiał się krótko. Tak, teraz był gotowy na wojnę. Pierwszy raz miał już za sobą, choć gdy patrzył na znieruchomiałe, zakrwawione ciało Charlotte, gdzieś w głębi duszy poczuł żal, że skończył z nią tak szybko. Pochylił się nad nią po raz ostatni.

— Dziękuję — szepnął jej do ucha, czule pocałował w ramię i z uśmiechem na twarzy ruszył w stronę drzwi.

GODZINA 23:00

— No coś ty! — krzyknęła Babsi podciągając kolana do piersi, gdy tylko Tatiana skończyła opowiadać — O taki pierwszy raz mu chodziło?

— Nieźle, co? — Tatiana uśmiechnęła się i opadła na koc.

— I co się stało z tym Peterem?

— Dokładnie nie wiem — wzruszyła ramionami — Front wschodni, jakaś jednostka karna, takie tam…

Wokół nich panowała wyjątkowo ciemna noc. Księżyc zniknął za chmurami, a tafla Teufelssee była niemal niewidoczna. Nad wodą unosiła się lekka mgła, która powoli przesuwała się między drzewami. Gdzieś w oddali znów odezwał się jakiś ptak, a po chwili wszystko znowu ucichło. Była już jedenasta.

Babsi przez chwilę siedziała w milczeniu, obejmując kolana ramionami. Potem spojrzała na Tatianę.

— Ale wiesz co? To nie jest jedyna historia o doktorze Francku.

Tatiana uniosła brwi.

— Naprawdę?

— Naprawdę — Babsi uśmiechnęła się lekko — Ja też jedną znam. Chcesz posłuchać?

TOPIELCY

1941 r.

Porucznik Joseph Franck stał przy drzwiach prostej wiejskiej chaty — drewnianej, krytej strzechą, z jedną dużą izbą i piecem ustawionym w kącie — pośrodku samotnej wioski gdzieś na froncie wschodnim. Przypomniał sobie, jak kiedyś widział podobną na pocztówce. Na odwrocie znajdował się krótki opis: „Sovjetkultur” — „Kultura radziecka”. Wtedy wydawało mu się całkiem zabawne, że w dwudziestym wieku ludzie mogą nadal żyć w tak prymitywnych warunkach. Teraz jednak sam musiał urządzić w nich swoje małe polowe ambulatorium.

Wokół niego znajdowało się co najmniej kilkanaście podobnych budynków. Nie były już jednak ciekawostką z pocztówki. Służyły jako tymczasowe kwatery dla niemieckich żołnierzy posuwających się coraz dalej na wschód, w głąb Związku Radzieckiego. A im dalej docierali, tym więcej takich dziwnych miejsc widywał porucznik Franck. Jak dotąd wojenny szlak jego kompanii prowadził niemal wyłącznie przez miejsca podobne do tego — niewielkie wsie otoczone spalonymi polami albo zbombardowane i opuszczone miasteczka — i Franck zastanawiał się, czy przynajmniej miasta będą wyglądały bardziej podobnie do tych, które znał z Niemiec. Miał nadzieję wkrótce się o tym przekonać. Celem ich działań było bowiem miasto, i to niemałe. Nazywało się Leningrad, a jego kompania miała wkrótce wziąć udział w jego okrążeniu.

Miało to być pierwsze oblężenie w służbie frontowej Francka i budziło w nim pewne obawy. Przede wszystkim — choć pierwsze dni września były jeszcze ciepłe i słoneczne — niepokoiła go legenda rosyjskiej zimy, która niegdyś zmusiła armię Napoleona do odwrotu i porzucenia planów podboju Rosji. Ta historyczna analogia — a właściwie obawa przed podzieleniem losu francuskich żołnierzy — co jakiś czas powracała w jego myślach. Na razie jednak kompania Francka wciąż znajdowała się dość daleko od przedmieść Leningradu, a dowództwo miało na głowie inne problemy.

Na terenie, na którym kompanii przyszło prowadzić działania, gęste lasy przeplatały się z rozległymi bagnami, a w ciągu ostatnich kilku dni zaginęło w nich kilka patroli oraz część żołnierzy wysłanych na poszukiwania. Straty poniesione w walce były czymś normalnym. Te śmierci były jednak inne — znacznie bardziej tajemnicze. Żadne z ciał — przynajmniej żadne z tych, które odnaleziono i sprowadzono z powrotem — nie nosiło śladów postrzałów ani żadnych innych obrażeń typowych dla walki. Większość żołnierzy utonęła albo została uduszona. W przypadku kilku z nich stwierdzono złamanie karku.

Im więcej ludzi ginęło w podobnych okolicznościach, tym mniej sensu widział w tym wszystkim Franck. Nawet gdyby napastnikom jakimś cudem udało się podejść do żołnierzy niezauważenie, znacznie łatwiej i szybciej byłoby poderżnąć im gardła, zabrać broń i zniknąć. Tymczasem ktoś zadawał sobie trud duszenia ich albo topienia. Jakby tego było mało, tajemnicę pogłębiał jeszcze jeden szczegół.

Żadnemu z zabitych żołnierzy nie zabrano broni, amunicji ani wyposażenia. Cokolwiek ich zabijało, najwyraźniej wcale tego nie potrzebowało.

Franck zastanawiał się nad tym wiele razy, ale nie potrafił znaleźć żadnego możliwego wyjaśnienia, które miałoby choć odrobinę sensu. Tym bardziej obawiał się, że jego przełożony — kapitan Rahn — wkrótce będzie chciał je usłyszeć, i zapewne właśnie dlatego wezwano go do tymczasowego stanowiska dowodzenia urządzonego w jednej z chat. Przez chwilę Franck miał ochotę zapytać radiotelegrafistę — młodego kaprala w okularach w drucianych oprawkach, siedzącego przy drewnianym stole przed dużym radiem — czy instynkt dobrze mu podpowiadał. Chłopak był jednak zbyt zajęty nasłuchiwaniem rosyjskiej częstotliwości radiowej i robieniem notatek, więc Franck postanowił mu nie przeszkadzać.

Ciężko westchnął i podszedł do jednego z okien, żeby spojrzeć na drzewa w oddali. Choć dorastał w mieście, zawsze lubił przebywać na łonie natury. Jednak świadomość, że ten konkretny las był miejscem śmierci tak wielu ludzi, sprawiała, że odczuwał na jego widok jakiś dziwny niepokój. Jakby nawet teraz ktoś lub coś ukrywało się tam, obserwując i śledząc jego samego oraz niczego nieświadomych żołnierzy, otaczając ich ze wszystkich stron, tak jak drzewa porastające okoliczne wsie. Po plecach przebiegł mu zimny dreszcz. Kiedy już miał odwrócić się od okna, w powietrzu rozległo się głośne skrzypnięcie, na dźwięk którego niemal podskoczył — drzwi chaty otworzyły się. Radiotelegrafista odłożył ołówek i stanął na baczność, podczas gdy Franck powoli się odwrócił, żeby spojrzeć, kto tak bardzo go przestraszył.

W drzwiach stał kapitan Rahn — szczupły, wysoki mężczyzna około czterdziestki, o jasnych włosach. Jedno spojrzenie na jego bladą twarz i niespokojne oczy wystarczyło Franckowi, by zrozumieć, że coś się wydarzyło, ale nie odezwał się. Milczał również radiotelegrafista, który — jak przypuszczał Franck, rzucając mu szybkie, dyskretne spojrzenie — również musiał to zauważyć.

Po kilku długich sekundach, Rahn wszedł w końcu do środka i podszedł do młodego kaprala.

— Zrób sobie przerwę — powiedział, starając się, na ile potrafił, zabrzmieć naturalnie i przyjaźnie, po czym poklepał chłopaka po ramieniu — Idź napić się kawy.

— Tak jest — odpowiedział żołnierz.

Zdjął słuchawki, położył je na stole i wyszedł z pomieszczenia, zamykając za sobą drzwi. Ich skrzypnięcie zabrzmiało znajomo, a mimo to wciąż nieprzyjemnie głośno.

Tymczasem kapitan podszedł do dużego drewnianego stołu zajmującego środek pomieszczenia, przysunął sobie krzesło i ciężko na nim usiadł, niczym stary, zmęczony człowiek.

Franck wciąż milczał. Przystanął przed stołem i cierpliwie czekał, zaś Rahn odchrząknął, zdjął czapkę polową i przygładził włosy. Kiedy się odezwał, jego głos brzmiał równie pewnie jak zawsze, a jednak było w nim coś niepokojącego — jakby próbował coś ukryć.

— Przepraszam, że musiał pan czekać, poruczniku, ale właśnie mieliśmy kolejny… — Rahn zawahał się, szukając odpowiedniego słowa, i spojrzał na rozłożoną na stole mapę, jak gdyby odpowiedź znajdowała się właśnie na niej — Incydent.

— Kolejny? — zapytał Franck, unosząc brew.

Wiedział, co kapitan miał na myśli. I tak mieli o tym porozmawiać, ale od ostatniego przypadku, kiedy znaleziono żołnierzy z płucami pełnymi wody i bez śladu jakichkolwiek innych obrażeń na ciałach, minęły już dwa dni.

— Tak, obawiam się, że tak — potwierdził Rahn, kiwając głową — Tym razem jednak jeden z naszych ludzi przeżył.

— Powiedział coś?

W odpowiedzi Rahn spojrzał na niego z wyrazem twarzy przypominającym wymuszony uśmiech. Cokolwiek usłyszał od żołnierza, najwyraźniej bardzo go to zaniepokoiło.

— Niech pan sam go wypyta — powiedział w końcu, a po chwili dodał — A potem powie mi pan, co pan o tym sądzi i kto zabija naszych ludzi.

— Ja? — zdziwił się Franck — Przecież ja jestem lekarzem, a tutaj pewnie mamy do czynienia z jakimś rosyjskim oddziałem działającym na naszych tyłach.

Zasugerował najbardziej oczywiste rozwiązanie, choć sam nie wierzył, że rzeczywiście tak było.

— To już pan musi ustalić — odparł kapitan — Nasi ludzie zaczynają opowiadać najróżniejsze bzdury o tych zabójstwach, przypisując je jakimś zjawiskom nadprzyrodzonym. Same opowieści o duchach mi nie przeszkadzają, ale problem polega na tym, że widzę w ich oczach prawdziwy strach, a strach jest pierwszym krokiem do klęski. Jest jak wirus. Dopóki będą wierzyć, że mogą zostać zabici przez jakieś niepowstrzymane, mityczne stworzenia, ten wirus będzie się rozprzestrzeniał. Dlatego tak wiele od pana zależy, poruczniku.

Rahn zrobił krótką pauzę i ciężko westchnął.

— Musi pan udowodnić im, że ci zabójcy są zwykłymi ludźmi z krwi i kości — podjął po chwili — Porozmawia pan z ocalałym żołnierzem i wykaże pan, w sposób naukowy, że mamy do czynienia co najwyżej z wyszukaną mistyfikacją.

— Tak jest — Franck stanął na baczność i skinął głową.

Franck wrócił do swojego ambulatorium, gdzie miał już na niego czekać ocalały żołnierz. Na strzechę chaty, w której je urządził, narzucono dużą białą płachtę z czerwonym krzyżem, aby uchronić je przed zbombardowaniem. Na zewnątrz kilku żołnierzy czyściło nosze, co było raczej karą za jakieś przewinienie niż rzeczywistą koniecznością, ponieważ kompania nie miała obecnie zbyt wielu rannych. W końcu nie znajdowali się teraz na pierwszej linii, a większość walk, w których brali udział, stanowiły potyczki z niewielkimi rosyjskimi oddziałami odciętymi za niemieckimi liniami albo słabo uzbrojonymi grupami partyzanckimi. Prawdziwe walki miały rozpocząć się dopiero pod Leningradem.

Podobnie jak stanowisko dowodzenia kapitana, ambulatorium stanowiła jedna duża izba z dwunastoma łóżkami oddzielonymi od siebie parawanami oraz jego niewielkim „gabinetem”, wydzielonym dodatkowymi parawanami ustawionymi wokół małego biurka w kącie. W środku przebywało tylko dwóch pacjentów. Jeden został ranny odłamkami podczas zasadzki, a drugi skręcił kostkę, ścigając grupę wycofujących się partyzantów przez gęsty las. Obaj zajęci byli teraz grą w karty. Żołnierz, którego szukał Franck, siedział samotnie na ostatnim łóżku i wyglądał jak uosobienie nędzy i rozpaczy. Był bardzo młody — może nawet nie miał jeszcze osiemnastu lat — szczupły, o bladej twarzy i czarnych, potarganych włosach. Jego mundur był cały przemoczony i choć okryto go wełnianym kocem, wciąż drżał, czy to z zimna, czy też z szoku. Franck znał go z widzenia. Nazywał się Heinz Meier i był szeregowcem.

Gdy Franck zatrzymał się przed Heinzem, chłopak podniósł wzrok, ale nie odezwał się ani słowem. Podciągnął tylko nogi i usiadł na łóżku po turecku, mocniej owijając się kocem. Franck przysunął sobie krzesło.

— Chciałbym porozmawiać o tym, co spotkało wasz patrol — wyjaśnił cel swojej wizyty i pochylił się w jego stronę — Kto was zaatakował? Rosjanie?

Heinz stanowczo pokręcił głową, lecz minęło kilka długich sekund, zanim się odezwał:

— Nie było tam żadnych Rosjan, panie poruczniku — urwał, ale Franck cierpliwie czekał, aż zacznie mówić dalej — Tylko te potwory…

Franck zamrugał kilkakrotnie. Spośród wszystkich możliwych odpowiedzi na swoje pytanie takiej zdecydowanie się nie spodziewał. Przez chwilę przemknęło mu przez myśl, że być może źle usłyszał, więc zapytał:

— Potwory? Jakie potwory?

— W wodzie, panie poruczniku — tym razem Heinz spojrzał mu prosto w oczy, a jego głos przepełniał strach — Najpierw zabiły Fursta, a potem pozostali… Jeden po drugim…

Heinz zamilkł i spuścił głowę. Franck widział, że opowiadanie o tych wydarzeniach sprawia mu ogromną trudność, więc postanowił nie zmuszać chłopaka do szczegółowych wyjaśnień. Zamiast tego wyciągnął z kieszeni munduru mapę okolicy, na której kapitan zaznaczył czerwoną kredką trasę, jaką przebył patrol.

— Dobrze — powiedział, podając ją Heinzowi i kładąc na jego kolanach — Teraz chcę, żebyś spojrzał na tę mapę i pokazał mi, gdzie to się wydarzyło.

— Nie jestem pewien… — Heinz zawahał się — To nie ja prowadziłem, ale…

Znów przerwał, przyjrzał się uważniej mapie i zmarszczył brwi. Zamrugał kilkakrotnie, próbując odpędzić nawiedzające go obrazy śmierci i grozy oraz skupić się na informacjach, których potrzebował Franck.

— Pamiętam jakąś starą drewnianą budowlę… — ciągnął — Coś w rodzaju kaplicy. Musieliśmy przejść przez zalany teren, żeby się do niej dostać.

Obaj spojrzeli na mapę. Przerywana czerwona linia biegła wzdłuż drogi otoczonej gęstym lasem, następnie przez wąski obszar oznaczony jako bagna, aż do pasa lądu, gdzie z kolei zaznaczono cerkiew prawosławną.

— To tutaj — powiedział Heinz — Potem mieliśmy dotrzeć do pobliskiej opuszczonej wioski, ale nigdy tam nie dotarliśmy. Wtedy wszystko się zaczęło, gdy tylko weszliśmy głębiej w bagna.

— Rozumiem — Franck skinął głową, złożył mapę i schował ją z powrotem do kieszeni.

— Panie poruczniku — odezwał się Heinz niepewnie — Pan mi nie wierzy, prawda?

Franck rozłożył ręce.

— Nic takiego nie powiedziałem.

— Wszystko panu opowiem — stwierdził Heinz stanowczym tonem — I nawet jeśli uzna mnie pan za wariata, to przysięgam, że każde moje słowo będzie prawdą.

PIĘĆ DNI WCZEŚNIEJ

— Pobierzcie prowiant i amunicję na trzy dni — polecił porucznik Zellmer — Wyruszamy za trzydzieści minut.

Przed wymarszem po raz ostatni sprawdził wyposażenie swoich ludzi, upewniając się, że nie zabierają ze sobą niczego zbędnego, co mogłoby tylko spowolnić ich marsz. Zależało mu na szybkości, dlatego postanowił nie zabierać ze sobą karabinów maszynowych i miotaczy ognia, choć bez wątpienia przydałyby się podczas oczyszczania nieprzyjacielskich pozycji. Ich uzbrojenie ograniczało się do karabinów Mauser 98k, pistoletów maszynowych MP 40, pistoletów i granatów ręcznych. Jedynym cięższym elementem wyposażenia była radiostacja. Ta jednak była niezbędna — Zellmer chciał pozostawać w kontakcie z kapitanem, informować go o postępach i móc wezwać pomoc w razie kłopotów. W końcu nie wiedział, czego może się spodziewać. Równie dobrze mogli zostać otoczeni przez nieprzyjaciela dysponującego przewagą liczebną — tak samo jak rosyjski pluton, który jego kompania otoczyła i niemal całkowicie zniszczyła w niewielkim zagajniku około miesiąca wcześniej. Jedynym człowiekiem, którego znaleźli żywego po zakończeniu wymiany ognia, był ciężko ranny oficer, który szeptał coś do radiostacji słabym, gasnącym głosem.

Radiotelegrafista Zellmera, kapral Kautz, biegle mówiący po rosyjsku, przetłumaczył mu ostatnie słowa umierającego. Był to pierwszy raz od rozpoczęcia inwazji, kiedy porucznik poczuł żal wobec wroga. Co więcej, czasami niemal potrafił wyobrazić sobie siebie samego na miejscu tamtego rosyjskiego oficera, żegnającego się przez słuchawkę radiostacji. Odpędziwszy od siebie ponure myśli, Zellmer spojrzał na zegarek. Dochodziła piąta po południu. Biorąc pod uwagę odległość, którą mieli pokonać, do zachodu słońca pozostało niewiele czasu. Uznał więc, że pora ruszać.

— Dobrze, ruszamy — powiedział, po czym odwrócił się do wysokiego, muskularnego kaprala Wemhoffa, byłego boksera — Wemhoff, idziesz na szpicy.

— Tak jest, panie poruczniku — odparł kapral swoim donośnym głosem i ruszył w stronę ciemnej linii drzew majaczącej w oddali.

Zellmer zajął drugą pozycję w patrolu i dał pozostałym znak, by ruszyli za nim. Oficerowi nie wypadało wprawdzie maszerować w ten sposób, ale robił to już wielokrotnie. Miał zresztą swoje sposoby, by wtapiać się w grupę żołnierzy i nie wyróżniać się jako szczególnie cenny cel dla nieprzyjaciela, zwłaszcza dla snajperów.

Zamiast oficerskiego munduru nosił taki sam wzór, jaki wydawano szeregowym i podoficerom — pozbawiony wszystkich odznak, baretek i dystynkcji, z wyjątkiem patek na kołnierzu oraz orła nad prawą kieszenią na piersi. Nie bez znaczenia był również fakt, że wciąż pamiętał, jak zgubił odznakę szturmową piechoty — swoje pierwsze odznaczenie zdobyte w walce. Oczywiście otrzymał nową, ale to już nie było to samo.

Heinz szedł za porucznikiem, tuż przed Kautzem. Nieszczególnie cieszył go fakt, że został wybrany do udziału w tym patrolu, ale podobnie jak Kautz mówił po rosyjsku — choć nie tak biegle — więc Zellmer stwierdził, że może się przydać. Heinza martwiło przede wszystkim to, że sami pchali się właśnie w objęcia tych, którzy odpowiadali już za śmierć wielu niemieckich żołnierzy, a on nie chciał skończyć z płucami wypełnionymi wodą ani tym bardziej ze skręconym karkiem. Nie miał jednak żadnego wyboru — bo nie chciał też być pierwszym w kompanii tchórzem, który z powodu strachu odmówiłby wykonania rozkazu — i mógł co najwyżej zrobić wszystko, co tylko mógł, aby powrócić z tej misji bezpiecznie.

Maszerujący na czele kolumny Wemhoff od czasu do czasu odwracał się, a Zellmer wskazywał mu gestami, w którą stronę ma iść. Po opuszczeniu wioski ruszyli polną drogą biegnącą wśród pustych, wypalonych na czarno pól — miejscowi spalili uprawy, postanawiając nie zostawić nieprzyjacielowi niczego, co mogłoby mu się przydać. Następnie patrol skręcił w prawo i ruszył kolejną drogą, która prowadziła prosto ku linii drzew, a potem w głąb gęstego lasu.

Drzewa wokół żołnierzy były wysokie, o grubych, porośniętych mchem pniach i długich konarach splatających się wysoko nad ich głowami. Po kilku minutach, kiedy Zellmer obejrzał się na swoich ludzi, uświadomił sobie, że las zamknął się za nimi i nie widział już martwych pól. Odruchowo położył dłonie na swoim pistolecie maszynowym MP 40 i poczuł się nieco pewniej. W razie kłopotów zawsze mógł nacisnąć spust i opróżnić magazynek, a w dwóch parcianych ładownicach przy pasie miał jeszcze sześć zapasowych. Do tego w kaburze tkwił jego samopowtarzalny pistolet Luger P08.

Im głębiej żołnierze wchodzili w las, tym mniej widzieli błękitnego nieba nad sobą, aż w końcu gęste konary i ciężkie liście utworzyły nad ich głowami szczelne sklepienie i wokół zrobiło się wyraźnie ciemniej. Droga, którą podążali, z czasem zmieniła się w wąską ścieżkę, po obu jej stronach pojawiało się coraz więcej trawy, aż w końcu przeobraziła się w ledwie widoczne zagłębienie pomiędzy drzewami, równie mocno zarośnięte jak otaczający je teren. Powietrze było wilgotne i zimne, a kiedy Zellmer rozejrzał się wokół, dostrzegł po obu stronach ścieżki coraz więcej mokradeł, które rozlewały się na kolejne połacie ziemi i stopniowo zaczynały ich otaczać, jakby maszerowali groblą. Z jakiegoś powodu napawało go to niepokojem.

— Poruczniku? — usłyszał kaprala Kautza, którego głos nagle przerwał głęboką ciszę, choć ten wyraźnie starał się mówić jak najciszej.

— Tak? — Zellmer odwrócił się do swojego radiotelegrafisty, który pod ciężarem radiostacji wyglądał na wyraźnie zmęczonego.

— Szukamy kolejnego zaginionego patrolu? — zapytał Kautz.

— Niezupełnie — Zellmer postanowił być szczery wobec swoich ludzi — Szukamy tych bydlaków, którzy zabijają naszych żołnierzy.

— Więc jaki jest plan? — włączył się Wemhoff, nie odwracając się, by spojrzeć na porucznika — Jak zamierzamy ich znaleźć?

Zellmer nie miał na to dobrej odpowiedzi. Był żołnierzem, nie śledczym, a wszystko, czym dysponował, to pewne pomysły — i właściwie tylko tym mógł się z nimi podzielić.

— Będziemy trzymać się trasy, którą przebył nasz ostatni patrol, i dotrzemy do miejsca, w którym stracili pierwszego człowieka — powiedział — Kiedy już tam będziemy i najpewniej znajdziemy szczątki naszych ludzi, spróbujemy ustalić, co się z nimi stało, i dopiero wtedy zdecydujemy, jaki będzie nasz następny krok.

Ani Wemhoff, ani Kautz nie odpowiedzieli. Przez chwilę słychać było tylko ich kroki. Mokra ziemia uginała się pod butami, gałęzie ocierały się o mundury, a ciężka radiostacja Kautza cicho pobrzękiwała przy każdym ruchu. Poza tym las milczał.

Zellmer przystanął i spojrzał przed siebie. Ścieżka ciągnęła się między drzewami, coraz węższa i coraz bardziej zarośnięta. Nie widział niczego podejrzanego. Żadnego ruchu, żadnego człowieka, ani nawet żadnego śladu, że ktoś jeszcze znajdował się w tym lesie. I właśnie to nie dawało mu spokoju. Nie było ptaków. Nie słyszał owadów ani szelestu drobnych zwierząt. Nawet wiatr zdawał się tutaj nie docierać.

— Idziemy dalej — powiedział cicho.

Kolumna ruszyła. Po kilku minutach Zellmer znów obejrzał się za siebie. Żołnierze nadal byli na swoich miejscach, broń mieli gotową do walki. Wszystko wyglądało normalnie, a jednak nagle odniósł wrażenie, że czegoś brakuje. Nie potrafił powiedzieć czego. Zatrzymał się. Pozostali żołnierze również stanęli, jeden po drugim. Zellmer nasłuchiwał. Nic.

— Co jest? — szepnął Kautz.

Zellmer uniósł rękę, nakazując mu milczenie. Przez kilka sekund wszyscy stali bez ruchu. Gdzieś daleko, po lewej stronie, rozległ się cichy plusk. Zellmer powoli odwrócił głowę. Jeszcze jeden. Tym razem bliżej. Spojrzał na Wemhoffa. Ten również to usłyszał. Mocniej ścisnął broń.

— To tylko woda — szepnął Kautz.

— Wiem — odpowiedział Zellmer.

Mimo to jego dłoń zacisnęła się na chwycie MP 40, a palec oparł na spuście. Ruszyli dalej. Ani Wemhoff, ani Kautz nie odezwali się już ani słowem. Obaj doskonale wiedzieli, co stało się z zaginionymi, a świadomość, że właśnie weszli na ich ślad, sprawiała, że każdy kolejny krok stawał się coraz cięższy.

Wemhoff nadal miał w sobie pewność siebie i wiarę we własną siłę oraz umiejętności bojowe. Kautz był inny. Był bardziej wykształcony, bardziej skłonny do analizowania tego, czego nie rozumiał. I właśnie dlatego jako pierwszy zauważył coś, co sprawiło, że poczuł zimno na karku. Na błotnistej ścieżce przed nimi znajdowały się świeże ślady. Nie należały do żadnego z nich.

— Panie poruczniku — szepnął do Zellmera i wskazał je palcem.

Porucznik zatrzymał się i przez chwilę przyglądał odciskom. Były częściowo rozmyte przez wilgoć, ale wyraźnie widoczne. Ktoś przeszedł tędy niedawno. Zellmer przykucnął i dotknął jednego z nich palcami. Błoto było jeszcze miękkie.

— W prawo, tyralierą — rzucił półszeptem do swoich ludzi.

Żołnierze rozeszli się bez słowa. Wemhoff ruszył pierwszy, z MP 40 opartym na ramieniu, a pozostali zajęli pozycje po obu stronach ścieżki. Zellmer szedł kilka kroków za nimi, nie spuszczając wzroku z ziemi.

Kiedy zeszli ze ścieżki, trop stał się wyraźniejszy. Prowadził przez gęstwinę. Musieli przedzierać się między krzewami i nisko zwieszonymi gałęziami. Kolczaste pnącza zaczepiały o mundury, a mokre liście ocierały się o twarze. Co kilka kroków któryś z żołnierzy musiał odgarniać gałąź, żeby zrobić przejście dla następnego. Las stawał się coraz gęstszy.

Ślady pojawiały się nieregularnie. Tutaj odciśnięta stopa w miękkim błocie, kilka metrów dalej połamana gałązka, jeszcze dalej zagłębienie w mokrej ziemi. Zellmer zaczął odnosić wrażenie, że człowiek, którego tropili, wcale nie próbował ukryć swojej obecności. Jakby chciał, żeby za nim podążali. Ta myśl nie dawała mu spokoju.

— Panie poruczniku — odezwał się cicho Kautz.

Zellmer spojrzał na niego. Radiotelegrafista wskazał na ziemię — kolejny ślad. A obok niego drugi.

Zellmer przykucnął. Tym razem odciski były głębsze. Jakby ktoś stawiał ciężkie kroki albo niósł coś na plecach.

— Idziemy dalej — powiedział.

Ruszyli. Po kilkudziesięciu metrach teren zaczął opadać. Drzewa rosły rzadziej, ale podłoże stawało się coraz bardziej miękkie. Buty zapadały się w błocie, które przy każdym kroku wydawało cichy odgłos. W powietrzu pojawił się zapach stojącej wody. Wkrótce usłyszeli cichy plusk.

Zellmer uniósł dłoń. Cała kolumna zatrzymała się. Przed nimi rozciągało się rozległe rozlewisko. Woda zajmowała szeroką, nieregularną nieckę pomiędzy drzewami. Jej powierzchnię pokrywały fragmenty roślinności, gnijące liście i cienka warstwa zielonego osadu. W kilku miejscach wystawały z niej czarne konary martwych drzew. Zellmer spojrzał na ziemię. Ślady prowadziły prosto do brzegu — jeden po drugim.

Kautz podszedł bliżej. Jeden z odcisków znajdował się kilka metrów od wody, a kolejne coraz bliżej i bliżej, aż do samego brzegu. Zellmer przesunął wzrokiem wzdłuż linii brzegu — ani śladu wyjścia z wody.

— Co do cholery… — mruknął Wemhoff.

Zellmer nie odpowiedział. Przykucnął i przyjrzał się ostatniemu śladowi. Był głęboki i wyraźny. Pięta znajdowała się jeszcze na brzegu, ale przednia część odcisku znikała już w mokrej ziemi przy samej wodzie. Ktoś wszedł do rozlewiska.

— Może przepłynął — powiedział Kautz.

Wemhoff prychnął.

— W takim bagnie?

Zellmer nadal milczał.

Powoli podniósł wzrok i spojrzał na ciemną taflę. Woda była zupełnie nieruchoma. Ani jednego kręgu, ani jednej fali. Jakby od dawna nikt jej nie dotykał.

— Sprawdźcie brzeg — polecił.

Żołnierze rozeszli się, uważnie przeszukując teren. Wemhoff obszedł rozlewisko z lewej strony, pozostali ruszyli w przeciwnym kierunku. Zellmer został przy wodzie z Kautzem. Przez chwilę słyszeli tylko odgłosy przedzierających się przez roślinność żołnierzy.

Nagle jeden z nich zawołał:

— Panie poruczniku!

Zellmer odwrócił się. Szeregowy Furst stał kilka metrów dalej, przy kępie wysokich trzcin. W uniesionej ręce trzymał zabłocony niemiecki hełm. Zellmer i Kautz podeszli do niego.

— Proszę spojrzeć — Furst podał porucznikowi przemoczony kawałek papieru, który wyciągnął z hełmu.

Był to fragment niemieckiej mapy wojskowej, oderwany od większej całości. Na jego niezadrukowanej stronie znajdował się jakiś napis wykonany niebieskim tuszem. Był rozmyty i niewyraźny, ale Zellmer zdołał go po chwili odczytać:

— „Nie wchodźcie do wody”.

— I co to niby znaczy? — spytał Kautz.

— Nie mam pojęcia, kapralu — Zellmer z niepokojem rozejrzał się dookoła.

Nie zauważył, że kilka metrów za nim, w miejscu, gdzie stał jeszcze chwilę wcześniej, na powierzchni wody pojawił się niewielki krąg. Potem drugi. A potem trzeci.

Trawa pod stopami Wemhoffa stawała się coraz bardziej mokra, a wokół niego pojawiało się coraz więcej większych i głębszych kałuż brunatnej, mulistej wody. Z miejsca, w którym się znajdował, bez trudu mógł już dostrzec przyczynę — jakieś dwadzieścia, może trzydzieści metrów dalej ścieżka prowadziła wprost na rozległe rozlewisko, ciągnące się zarówno w lewo, jak i w prawo, a najbliższy skrawek suchego lądu znajdował się dobre pięćdziesiąt metrów dalej. Mimo to Wemhoff szedł dalej, tak długo, jak tylko mógł, aż ścieżka w końcu zniknęła pod wodą.

— Koniec drogi, panie poruczniku — powiedział do Zellmera, zatrzymując się.

Porucznik podszedł do niego, sięgnął do kieszeni po mapę, rozłożył ją i sprawdził ich położenie. Oznaczona czerwoną przerywaną linią trasa patrolu prowadziła prosto przez mokradła i dalej, przez znajdujący się za nimi pas lądu. Zellmer pamiętał to miejsce z odprawy u kapitana. Zbliżali się do starej cerkwi.

Rozejrzał się dookoła z pewnym niepokojem i powoli wypuścił powietrze. Maszerowali już od ponad trzech godzin i zaczynało się ściemniać. W miejscu, w którym się znajdowali, było jeszcze gorzej, ponieważ korony drzew tworzyły nad nimi gęsty baldachim, który zatrzymywał ostatnie światło dnia.

Zellmer ponownie spojrzał na wodę. Ciemna, nieruchoma powierzchnia rozlewiska wyglądała niemal jak olej.

Przypomniał sobie słowa zapisane na skrawku mapy, który wciąż miał w kieszeni: „Nie wchodźcie do wody”.

Zacisnął szczękę. Nie było czasu na szukanie innej drogi. Nie chciał ryzykować przeprawy przez mokradła po zmroku, tak samo jak nie miał ochoty spędzać nocy w lesie, gdzie zaginęły poprzednie patrole.

— Naprzód — rozkazał w końcu.

— Czas się trochę pomoczyć, chłopaki — skomentował Wemhoff tonem tak swobodnym, jakby właśnie mieli iść popływać w jeziorze.

Zellmer nie odpowiedział.

Wemhoff rozejrzał się, szukając miejsca, w którym woda byłaby na tyle płytka, by cała drużyna mogła przedostać się na drugi brzeg mokradła. Stare drzewa wyglądały teraz tak, jakby wyrastały wprost z mulistej wody. Niektóre z nich były powalone i leżały w niej, gnijąc. Ich czarne konary wystawały nad powierzchnię niczym kości.

Wemhoff zrobił pierwszy krok. Woda zachlupotała. Drugi, trzeci. Potem zanurzył się głębiej. Normalnie zdjąłby buty, żeby później uniknąć obtarć stóp, ale na dnie mogły znajdować się gałęzie i korzenie, które z łatwością mogłyby poranić mu stopy. Nie miał zamiaru sprawdzać tego na własnej skórze. Szedł więc dalej, ostrożnie badając każdy kolejny krok. Woda zakryła mu buty i wlała się do środka.

— Cholera, ale zimna! — zaklął.

Jego głos zabrzmiał dziwnie wśród drzew.

Przez moment panowała cisza. Potem gdzieś z lewej strony rozległ się cichy plusk. Wemhoff zatrzymał się i spojrzał w tamtą stronę. Nic.

— Ruszaj! — zawołał Zellmer.

Wemhoff wzruszył ramionami i ruszył dalej. Zellmer patrzył za nim. Widział, jak woda rozstępuje się przed jego nogami i zamyka za nimi. Przez kilka sekund po jego przejściu na powierzchni pozostawały kręgi, które powoli rozpływały się w ciemności.

Porucznik poczuł nieprzyjemny ucisk w żołądku. Nagle pożałował, że to on ma wejść do wody jako drugi, ale w końcu zrobił pierwszy krok — zimna woda niemal natychmiast wlała mu się do butów.

Nie wchodźcie do wody — ostrzeżenie powróciło w jego głowie tak wyraźnie, jakby autor tych słów stał tuż obok niego i szeptał mu je wprost do ucha.

Zellmer spojrzał na pozostałych żołnierzy. Nikt się nie odzywał. Wszyscy patrzyli na Wemhoffa. Ten znajdował się już kilkanaście metrów od brzegu. Wtedy plusk rozległ się ponownie. Tym razem z prawej strony. Wemhoff odwrócił głowę.

— Co to było? — zapytał jeden z żołnierzy.

— Pewnie żaba — odpowiedział Wemhoff.

Zrobił kolejny krok. Coś poruszyło wodę kilka metrów za nim.

Zellmer zamarł. Przez chwilę był pewien, że zobaczył ciemny kształt pod powierzchnią. Mrugnął.

— Poruczniku? — odezwał się Kautz.

Zellmer nie odpowiedział. Patrzył na wodę. Nic. Tylko Wemhoff, który szedł dalej. To nic — Zellmer wmawiał to sobie przez kilka kolejnych sekund.

Mimo kilku drzew, które co jakiś czas zagradzały mu drogę, bez większych problemów podążał za Wemhoffem. Dno było miękkie i muliste, pełne setek wystających korzeni i gałęzi, których nie był w stanie dostrzec. Kilka razy omal się o nie nie potknął. Ale nic się nie działo. Absolutnie nic. Po pewnym czasie Zellmer przestał nawet oglądać się za siebie. Woda sięgała mu już do ud, a Wemhoff znajdował się kilkanaście metrów przed nim. Pozostali żołnierze szli jeden za drugim, rozciągnięci w nierównej kolumnie.

Wtedy coś dotknęło nogi Zellmera. Zatrzymał się. Serce podeszło mu do gardła. Spojrzał w dół. Nic. Tylko czarna woda i kołyszące się pod powierzchnią rośliny. Zrobił kolejny krok. Coś musnęło jego łydkę ponownie — tym razem poczuł to wyraźnie. Zellmer odruchowo uniósł MP 40, jakby broń mogła mu w czymkolwiek pomóc.

— Panie poruczniku? — odezwał się Kautz.

— Nic — Zellmer niemal warknął.

Nie był już pewien, czy mówił prawdę. Ruszył dalej, w stronę drugiego brzegu.

Już niedaleko, już całkiem niedaleko — powtarzał sobie w myślach.

Zellmer odszedł od błotnistej płycizny na skraju mokradeł i podszedł do Wemhoffa, który czekał przy powalonym drzewie leżącym w poprzek zarośniętej ścieżki. Trzymając broń w gotowości, obserwował okolicę w poszukiwaniu jakichkolwiek oznak ruchu.

Zellmer spojrzał na niego pytająco, ale kapral tylko pokręcił głową.

— Spokojnie, panie poruczniku. Nic się nie dzieje.

— Dobrze — Zellmer uśmiechnął się — Ale miej oczy szeroko otwarte.

Następnie oparł się o powalone drzewo i zdjął jeden z wysokich skórzanych butów, żeby wylać z niego resztę wody. Potem zrobił to samo z drugim. Kiedy właśnie miał go ponownie założyć, nagle usłyszał głośny plusk dobiegający z mokradeł, a zaraz potem urwany krzyk jednego ze swoich ludzi.

Po plecach Zellmera przebiegł zimny dreszcz. Natychmiast upuścił but i uniósł MP 40, gotów strzelić do czegokolwiek, co mogło czaić się w mętnej wodzie przed nim.

Niedaleko brzegu powierzchnia wody była wzburzona i pełna pęcherzyków. Już na pierwszy rzut oka Zellmer dostrzegł, że jednego z jego ludzi brakuje.

Nieco dalej stał nieruchomo Kautz, który również odruchowo sięgnął po broń. Zanim jednak on albo porucznik zdążyli cokolwiek zrobić, a nawet powiedzieć, zaginiony żołnierz nagle pojawił się na powierzchni, równie niespodziewanie, jak zniknął.

Był to szeregowy Schuster — chłopak o tak drobnej budowie, że choć miał już ponad trzydzieści lat, wyglądał najwyżej na osiemnasto- czy dziewiętnastolatka. Poza tym, że przez następne trzydzieści sekund ledwie mógł przestać się krztusić, wydawał się cały i zdrowy. Początkowo dławił się wodą, ale chwilę później śmiał się już tylko z własnej niezdarności.

— Jasna cholera, ale orzeźwiająca kąpiel! — powiedział w końcu, wychodząc na brzeg i zaczynając zdejmować ubranie, żeby pozbyć się z niego jak największej ilości wody.

Klnąc pod nosem, najpierw wylał wodę z butów, a potem zaczął wyżymać bluzę mundurową i podkoszulek. Grube wełniane mundury, które nosili on i pozostali żołnierze, były wytrzymałe i ciepłe, ale nasiąknięte wodą stawały się dwukrotnie cięższe.

— To była twoja pierwsza kąpiel od czasu, kiedy opuściliśmy Niemcy, prawda? — zapytał Wemhoff z uśmiechem.

— Druga — odparł Schuster.

— Co się właściwie stało? — zapytał Zellmer, nie przyznając, że nagłe zniknięcie Schustera niemal przyprawiło go o zawał.

— Potknąłem się o coś, panie poruczniku — odpowiedział szeregowy — Jakieś gałęzie albo korzenie, nie wiem. Było ich tyle, że miałem wrażenie, jakby dosłownie złapały mnie za nogę. Zanim się obejrzałem, leciałem głową w dół, prosto w to bagno. I tyle.

Wzruszył ramionami i ponownie założył podkoszulek, mimo że wciąż był mokry. Z zimna momentalnie zaczął szczękać zębami, a Zellmer wiedział, że wraz z zapadnięciem zmroku wcale nie będzie lepiej. Było już niemal ciemno, więc i tak musieli znaleźć jakieś schronienie. Zellmer postanowił więc odszukać opuszczoną cerkiew i spędzić tam noc.

— Dobrze — powiedział do Schustera — Sprawdź broń i wyposażenie, ale szybko. Musimy ruszać.

— Tak jest, panie poruczniku — odpowiedział Schuster i odruchowo niemal zasalutował Zellmerowi, choć zazwyczaj w polu unikali tego, żeby nie ułatwiać nieprzyjacielskim snajperom zidentyfikowania oficerów.

Dureń — pomyślał Zellmer, ganiąc się w duchu za to, że pozwolił swojej wyobraźni wymknąć się spod kontroli pod wpływem bazgrołów kogoś, kto mógł na tym upiornym odludziu postradać zmysły.

Z drugiej strony — pomyślał — Schuster rzeczywiście powiedział, że miał wrażenie, jakby coś złapało go za nogę.

Odwrócił się i dyskretnie przyjrzał bliżej mundurowi mężczyzny. Na prawym bucie Schustera znajdowały się cztery długie ślady, które mogły zostać pozostawione przez — sama myśl sprawiła, że po plecach Zellmera przebiegł zimny dreszcz — pazury. Zaraz jednak ponownie się zganił — równie dobrze mogły je zostawić korzenie albo gałęzie. Dał Schusterowi jeszcze kilka minut na ubranie się, po czym spojrzał na pozostałych i powiedział:

— No dobra, zbiórka. Jesteśmy niedaleko od celu, ale wciąż został nam jeszcze kawałek drogi. Będziemy…

Zellmer urwał w pół zdania i zmarszczył brwi. Spojrzał na swoich ludzi i policzył ich. Potem zrobił to jeszcze raz. Zrobił kilka kroków w lewo, potem w prawo, upewniając się, że drzewa nie zasłaniają mu widoku. Następnie zaczął przechodzić od jednego żołnierza do drugiego, klepiąc każdego po ramieniu i powtarzając w myślach ich nazwiska: Schuster, Wemhoff, Kautz, Meier, Armbruster i…

— Coś nie tak, panie poruczniku? — zapytał Armbruster, natychmiast przechodząc w stan pełnej gotowości i odruchowo unosząc Mausera.

— Gdzie, do cholery, jest Furst? — zapytał Zellmer, znacznie głośniej, niż zamierzał.

Nerwy zaczynały dawać o sobie znać. Żołnierze spojrzeli po sobie. Na ich twarzach pojawiło się najpierw zdziwienie, a potem coś znacznie gorszego — niedowierzanie powoli ustępujące miejsca strachowi. Zellmer ponownie ich policzył. Zamrugał, jakby liczył na to, że za drugim razem wszystko wróci do normy — nie wróciło. Fursta nie było.

— Gdzie on jest? — powtórzył ciszej.

Nikt nie odpowiedział. Żołnierze zaczęli rozglądać się dookoła. Powoli, ostrożnie, z bronią gotową do strzału. Każdy z nich próbował dostrzec coś pomiędzy drzewami, wychwycić ruch albo choćby usłyszeć odgłos kroków. Zellmer również nasłuchiwał. I wtedy uświadomił sobie coś, co zmroziło go bardziej niż sama myśl o zaginionym człowieku. Było zupełnie cicho. Nie panowała zwyczajna leśna cisza — nie było śpiewu ptaków, szelestu drobnych zwierząt ani nawet owadów. Jedynie gdzieś wysoko nad ich głowami wiatr poruszał koronami drzew, wydając z siebie odległy, jednostajny szum. Poza tym — nic. Jakby las nagle wstrzymał oddech.

Zellmer poczuł, jak zaciska mu się żołądek. Furst nie mógł przecież po prostu zniknąć.

Wemhoff jako pierwszy uśmiechnął się i machnął lekceważąco ręką.

— Ten idiota pewnie gdzieś się schował, żeby nas nastraszyć — powiedział, po czym krzyknął — Furst, ty dupku! Wyłaź, zanim cię znajdę i odeślę do twojej matki w kawałkach!

Jego głos odbił się od drzew i przez chwilę zdawało się, że las odpowiada mu głuchym echem. Nikt jednak nie odpowiedział. Uśmiech powoli zniknął z twarzy Wemhoffa.

— Furst? — zawołał ponownie, tym razem już bez rozbawienia.

Cisza.

Zellmer podniósł MP 40 i rozejrzał się po lesie.

— Dobra. Rozdzielamy się na dwójki.

Żołnierze spojrzeli po sobie, ale tym razem nikt nie próbował żartować.

— Tak jest, panie poruczniku — Kautz jako pierwszy odzyskał nad sobą panowanie — Dalej, chłopaki. Znajdźmy tego dupka i wynośmy się stąd.

— Nie oddalacie się od siebie bardziej niż na kilka metrów. Przeszukujemy teren w promieniu… — Zellmer zawahał się i spojrzał na gęstwinę wokół nich — Pięćdziesięciu metrów. Sprawdzamy wszystko. Każdy krzak, każdą kępę trawy, każde zagłębienie terenu.

Wskazał ręką kierunek.

— Jeśli go znajdziecie, wołajcie. I nie róbcie nic, dopóki nie będę na miejscu. Jasne?

— Tak jest — tym razem odpowiedzieli wszyscy.

Zellmer zrobił krótką pauzę.

— I jeszcze jedno. Jeżeli ktoś usłyszy cokolwiek podejrzanego, natychmiast melduje. Nie rozdzielacie się. Bez wyjątków.

Tym razem odpowiedziała mu tylko seria krótkich potwierdzeń.

Żołnierze zaczęli rozchodzić się parami. Zellmer obserwował ich przez chwilę, aż sylwetki zaczęły znikać w gęstwinie. Po kilku sekundach został już tylko on i Heinz Meier. Las ponownie zamknął się wokół nich.

— Furst! — zawołał Zellmer.

Cisza.

— Furst! Jeśli mnie słyszysz, odpowiedz!

Nic.

Zellmer poczuł nieprzyjemny ucisk w żołądku. Jeszcze kilka minut temu byli zwartą grupą. Wszyscy szli razem, rozmawiali, a nawet żartowali. Teraz jeden z nich zniknął, a pozostali zaczynali przeszukiwać las — człowiek nie mógł przecież rozpłynąć się w powietrzu.

Meier przykucnął przy jednym z krzaków i odsunął gałęzie lufą Mausera.

— Nic — mruknął.

Zellmer przeszedł kilka kroków dalej.

— Tutaj też.

Zatrzymał się i nasłuchiwał. Z oddali dobiegł głos Wemhoffa:

— Furst!

Potem drugi, znacznie cichszy:

— Furst!

I znów cisza.

Zellmer spojrzał na Meiera. Miał coraz bardziej nieprzyjemne wrażenie, że Furst wcale się nie ukrywał.

Kilkanaście minut później Fursta znalazł Schuster. Leżał na skraju rozlewiska, w miejscu, gdzie podmokła ziemia przechodziła w płytką, stojącą wodę — częściowo na brzegu, z głową pod powierzchnią, zwrócony twarzą w dół. Nadal miał na sobie całe wyposażenie, a jego karabin leżał w płytkiej wodzie, tuż obok ciała. Wokół niego rozlewisko pozostawało niemal nieruchome, jedynie od czasu do czasu poruszane przez drobne fale.

— Poruczniku! — krzyknął Schuster.

Zellmer był na miejscu już po chwili i jako pierwszy podszedł do Fursta. Przez chwilę tylko na niego patrzył, boleśnie uświadamiając sobie fakt, że właśnie stracił pierwszego żołnierza — nie w walce, nie od wybuchu ukrytej miny ani strzału snajpera, tylko…

Jak? — zastanawiał się Zellmer.

Ostrożnie przykucnął przy brzegu i chwycił Fursta za kołnierz bluzy mundurowej. Pociągnął go ku sobie, wyciągając głowę z wody. Twarz żołnierza była blada i nieruchoma, włosy przykleiły mu się do czoła. Zellmer chciał odwrócić ciało na plecy, lecz zatrzymał się w połowie ruchu. Głowa Fursta opadła bezwładnie na bok pod nienaturalnym kątem. Porucznik puścił kołnierz.

— Co jest? — zapytał Wemhoff.

Zellmer nie odpowiedział od razu. Ponownie nachylił się nad ciałem, tym razem ostrożniej. Dotknął karku, po czym cofnął dłoń.

— Ma skręcony kark.

Nikt się nie odezwał. Przez chwilę słychać było tylko cichy plusk wody.

— Wypadek? — zapytał Armbruster.

Zellmer spojrzał na ciało.

— Nie wiem — powiedział, choć nie wierzył, że była to przypadkowa śmierć.

Jeszcze raz przyjrzał się miejscu, w którym znaleziono Fursta. Brzeg był miękki i grząski, ale nie na tyle stromy, by zwykły upadek mógł zakończyć się w taki sposób.

— Sprawdźcie teren — polecił — Szukajcie śladów.

Żołnierze rozeszli się bez słowa. Zellmer pozostał przy Furście jeszcze przez chwilę. Patrzył na jego twarz, jakby próbował znaleźć w niej odpowiedź na pytanie, którego nie potrafił jeszcze nawet sformułować. Potem odwrócił wzrok. Rozlewisko znów wyglądało zupełnie spokojnie.

— Co robimy, panie poruczniku? — spytał Meier, który jako jedyny nie ruszył się z miejsca.

Zellmer przez chwilę się nie odzywał. Nie chciał zostawiać ciała towarzysza broni w tym ponurym bagnie, ale nie mógł przerwać misji.

— Mamy zadanie do wykonania — powiedział w końcu — Za chwilę ruszamy.

— A co z Furstem?

— Przełam jego nieśmiertelnik i zabierz amunicję — polecił Zellmer — Broń i oporządzenie wyrzuć do bagna. Lepiej je zatopić niż zostawiać dla partyzantów.

Na niewielkim skrawku twardszego gruntu pośród mokradeł stała stara drewniana cerkiew. Z daleka wyglądała jak czarna, spróchniała skorupa budynku, który dawno temu powinien był runąć i zniknąć w bagnie. Ściany były poczerniałe od wilgoci, deszczu i nieubłaganego upływu czasu. W wielu miejscach deski popękały, wybrzuszyły się albo całkiem odpadły, odsłaniając ciemne wnętrze. Dach zapadł się po jednej stronie, a przechylona wieżyczka ze skrzywionym krzyżem wyglądała tak, jakby lada chwila miała osunąć się w dół.

Cerkiew otaczało bagno. Czarna, nieruchoma woda wciskała się między kępy traw i omszałe korzenie, odbijając fragmenty budynku w poszarpanych, drżących plamach. Wokół rosły rachityczne brzozy i olchy, powyginane tak, jakby przez lata próbowały wydostać się z tego miejsca. Ich nagie gałęzie splatały się nad dachem, zasłaniając niebo.

Nie prowadziła tam żadna droga. Stara kładka już dawno przestała istnieć. W błocie tkwiły jedynie pojedyncze, poczerniałe belki, między którymi stała brunatna woda. Każdy krok w pobliżu cerkwi kończył się głuchym mlaśnięciem.

Najbardziej uderzająca była jednak cisza. Nie było słychać ptaków. Nie odzywały się żaby ani owady. Nawet wiatr, który poruszał koronami drzew, zdawał się omijać cerkiew. Od czasu do czasu gdzieś w głębi bagna rozlegał się tylko pojedynczy plusk, a potem wszystko znów zamierało.

Uchylone na kilkanaście centymetrów drzwi wisiały na jednym zawiasie. Nad nimi tkwił zaś drewniany krzyż prawosławny. Deski były spękane, poczerniałe i porośnięte mchem. Mimo to krzyż wciąż trzymał się mocno.

Jedno z okien było wybite. Przez pustą ramę widać było fragment wnętrza: przewróconą ławę, kawałek zniszczonego ikonostasu i ciemność zalegającą w głębi. Na podłodze walały się mokre liście, gałęzie i kawałki przegniłego drewna.

— Noc spędzimy tutaj — zadecydował Zellmer — A jutro…

Zawiesił głos i przeciągnął wzrokiem po zmęczonych twarzach swoich żołnierzy.

— Jutro zapolujemy.

Gdy dochodziła północ, Armbruster i Kautz trzymali wartę już od niemal godziny. Księżyc skrył się za ciężkimi chmurami, pozostawiając okolicę niemal całkowicie pogrążoną w ciemności. Nad bagnami wisiała gęsta mgła. Pełzła nisko nad wodą, wdzierała się między drzewa i powoli otaczała starą cerkiew, której poczerniałe ściany i zapadnięty dach wyłaniały się z białej zasłony niczym ruiny czegoś, co dawno powinno zniknąć z tego świata. Mgła przesuwała się niemal bezszelestnie, chwilami odsłaniając fragment ściany, krzywy pień albo połamany płot, by po chwili znów wszystko pochłonąć. W oddali odzywały się pojedyncze, trudne do rozpoznania dźwięki — plusk wody, trzask gałęzi, czasem cichy szelest dochodzący z głębi bagien. Potem znów zapadała cisza.

Armbruster stał oparty o karabin i wpatrywał się w białą pustkę przed sobą. Nie widział dalej niż na kilka kroków. Cerkiew znajdowała się tuż za jego plecami, ale nawet jej obecność wydawała się w tej mgle czymś nierzeczywistym. Kautz co jakiś czas zerkał w jej stronę, jakby spodziewał się, że w którejś chwili w ciemnym otworze drzwi pojawi się coś, czego żaden z nich nie chciałby zobaczyć.

Z bagien dobiegło nagle ciche chlupnięcie. Obaj znieruchomieli. Nasłuchiwali. Przez kilka sekund nie wydarzyło się nic. Tylko mgła przesuwała się pomiędzy drzewami, a gdzieś nad nimi wiatr poruszył nagimi gałęziami.

— Pieprzone żaby — mruknął Kautz.

Armbruster nie odpowiedział. Nadal patrzył w stronę bagien. Miał dziwne wrażenie, że coś patrzy na nich z ciemności. Nie potrafił jednak powiedzieć skąd. Odruchowo uniósł broń do ramienia.

— Zamknij się i chodź ze mną — szepnął do Kautza.

— Zwariowałeś? — syknął Kautz — Jeśli coś tam widzisz, to chodźmy obudzić porucznika.

Armbruster go nie słuchał. Ruszył naprzód, w mrok i mgłę. Kautz jeszcze przez chwilę się wahał, stał bez ruchu i klął pod nosem, aż w końcu podążył za nim.

Ziemia pod nogami Armbrustera stawała się coraz bardziej miękka. Z każdym kolejnym krokiem zapadał się w nią głębiej, a wilgoć zaczynała przesiąkać przez buty. Szedł powoli, z karabinem gotowym do strzału, choć w ciemności i mgle ledwie widział jego zarys. Drzewa pojawiały się nagle kilka kroków przed nim i równie szybko znikały za plecami. Nie widział już ani cerkwi, ani miejsca, z którego wyruszył. Wokół była tylko ciemność i mleczna mgła, wśród których rozlegało się ciche, miarowe mlaskanie błota pod podeszwami jego butów.

Zatrzymał się i rozejrzał. Nic. Żadnego ruchu, żadnego światła, żadnego śladu. Tylko gdzieś przed nim coś cicho kapało do wody. Armbruster zrobił jeszcze jeden krok, nie wiedząc, czy zbliża się do celu, czy coraz bardziej zagłębia się w bagno. Przeszedł jeszcze kilka metrów, zatrzymał się znowu i opuścił broń. Stał w wodzie sięgającej łydek, a w błotniste podłoże zapadł się już po kostki. Zaklął pod nosem i powoli odwrócił się, z trudem wyciągając stopy z błota.

— Pieprzone bagno — mruknął.

Wyszarpnął prawą stopę ze szlamu, lecz zanim zdążył ją opuścić, poczuł nagle zaciskające się na kołnierzu zimne palce. Krzyknąć już nie zdążył. Z mroku wyłoniła się blada dłoń i zacisnęła na jego twarzy. W następnej sekundzie coś szarpnęło go z ogromną siłą do tyłu. Stracił równowagę i runął prosto w wodę. Czarna tafla zamknęła się nad nim w ułamku sekundy, nim zdążył zaczerpnąć powietrza, a zimna breja wlała się do jego ust i nozdrzy, momentalnie zalewając gardło i płuca. Armbruster szarpnął się rozpaczliwie, próbując odnaleźć dno, lecz pod stopami nie było niczego, na czym mógłby się oprzeć. Błoto ustępowało pod nim, a zimne ręce ciągnęły go coraz głębiej. Próbował krzyczeć, lecz z jego ust wydobył się tylko głuchy bulgot. Zaczął machać rękami, trafiając nimi na coś miękkiego i zimnego. Chwycił za kępę trawy, ale wyrwała się z korzeniami, a on znów pogrążył się pod powierzchnią. Serce waliło mu jak oszalałe. Płuca paliły, a każdy odruch nakazywał mu nabrać powietrza, którego wokół nie było.

Jeszcze raz spróbował wyrwać się i wypłynąć. Wydawało mu się, że dostrzega nad sobą bladą plamę nocnego nieba. Wyciągnął ku niej rękę, lecz palce przecięły tylko mętną wodę. Siły zaczęły go opuszczać. Ruchy stawały się coraz wolniejsze, aż w końcu przestał walczyć. Ciemność i zimno otoczyły go ze wszystkich stron, a bagno pochłonęło go bez najmniejszego śladu.

— Armbruster! — krzyknął Kautz i rzucił się naprzód.

W ciemnościach co chwilę potykał się o wystające z ziemi korzenie. Przedzierał się przez mokre zarośla, rozgarniając rękami gałęzie, które smagały go po twarzy i zaczepiały o mundur. Po kilku krokach ziemia zaczęła uginać się pod jego ciężarem. Buty zapadały się w miękkie błoto, a każdy kolejny krok wymagał coraz większego wysiłku. Woda chlupotała pod podeszwami i wlewała się do środka.

Kautz momentalnie stracił poczucie odległości i kierunku. Mgła była tak gęsta, że nie widział dalej niż kilka metrów przed sobą. Nie miał też pojęcia, jak daleko znajdował się od cerkwi ani w którą stronę powinien się cofnąć. Obrócił się, próbując dostrzec jej ciemną sylwetkę, lecz za plecami miał tylko białą, nieruchomą zasłonę.

— Armbruster! — zawołał ponownie.

Odpowiedziała mu cisza. Kautz zatrzymał się na moment i nasłuchiwał. Słyszał własny oddech, bicie serca i ciche chlupotanie wody pod nogami. Potem gdzieś z boku rozległ się trzask łamanej gałęzi. Odwrócił się gwałtownie i uniósł karabin. Niczego nie zobaczył. Ruszył dalej, tym razem wolniej. Bagno zdawało się ciągnąć bez końca, a mgła coraz szczelniej zamykała się wokół niego.

W ciemności zamajaczył niewyraźny, czarny kształt. Kautz zwolnił i uniósł karabin, wpatrując się w niego przez chwilę. Dopiero gdy podszedł bliżej, rozpoznał pozostałości starej chaty. Stała na samym skraju mokradła, przechylona na jedną stronę, jakby ciężar lat i wilgoci w końcu odebrał jej siłę. Z dachu nie pozostało nic poza kilkoma spróchniałymi belkami, sterczącymi ku niebu niczym połamane żebra. Jedna ze ścian częściowo się zawaliła, a przez wyrwę można było dostrzec ciemne wnętrze. Po drzwiach również nie było śladu. Pusty otwór wejściowy przypominał czarną, nieruchomą paszczę. Deski ścian były poczerniałe od wilgoci i porośnięte mchem, a wokół fundamentów rosły wysokie, mokre trawy. Chata wyglądała tak, jakby od wielu lat nikt do niej nie zaglądał. Mimo to Kautz miał nieprzyjemne wrażenie, że ciemność wewnątrz nie jest całkowicie pusta.

Pochylony podszedł bliżej, przywarł do ściany i przesunął się wzdłuż niej aż do otworu wejściowego. Przez chwilę nie ruszał się z miejsca, a tylko nasłuchiwał i starał się uspokoić.

— Armbruster, jeśli to ty się wydurniasz… — szepnął do siebie.