E-book
15.75
drukowana A5
46.77
Operacja Wisła

Bezpłatny fragment - Operacja Wisła


Objętość:
215 str.
ISBN:
978-83-293-0163-3
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 46.77

Rozdział 1. Człowiek w płaszczu

Jesienny wiatr wciskał się Piotrowi pod kurtkę. Podniósł kołnierz i przesunął się bliżej latarni, skąd miał widok na drogę, przystanek tramwajowy i szeroką witrynę kawiarni. Miejsce było dobre do obserwacji, gdyby nie chłód, który od pół godziny dobierał mu się do kości.

Za szybą paliły się ciepłe lampy. Widział stoliki, ludzi pochylonych nad filiżankami i kelnerkę niosącą ciasto. W myślach zamówił już kawę i szarlotkę, najlepiej gorącą, z cynamonem. Karolina siedziała w środku, a on tkwił przy latarni jak ostatni idiota.

Telefon zawibrował mu w kieszeni.

— Nadal siedzi pod zegarem — usłyszał. — Wpatruje się w telefon. Jeszcze nie wychodzi.

— To może niech napisze, że chce mi się sikać.

— Wytrzymasz. Jesteś przecież dorosły.

— Tylko metrykalnie.

Karolina rozłączyła się, nie czekając na dalsze narzekania.

Człowiek, na którego czekali, nazywał się Marek Wolski. Tak przynajmniej wynikało z dokumentów, które sam przesłał na policyjny adres. Czterdzieści sześć lat, technik poligrafii, przez ostatnie lata zatrudniany przez kilka firm zajmujących się drukiem zabezpieczonym. Trzy dni wcześniej zadzwonił do komendy i powiedział, że w Polsce ktoś produkuje amerykańskie dolary tak dobre, że żaden kantor ich nie rozpozna. Dodał, że chodzi o wielkie pieniądze i ludzi, których lepiej nie wymieniać przez telefon.

Umówili się na rozmowę. Wolski zażądał, żeby najpierw zobaczyć, czy nikt go nie śledzi. Karolina miała siedzieć w kawiarni, a Piotr obserwować ulicę. Plan był prosty, dopóki Wolski nie przestał odbierać połączeń.

Drzwi kawiarni otworzyły się, wypuszczając na chodnik smugę światła. Wyszedł mężczyzna w ciemnym płaszczu. Przystanął, spojrzał w lewo i w prawo, zapiął guziki i ruszył w stronę Starego Miasta. Światło kolejnych latarni wyławiało go z ciemności.

Piotr odsunął się od słupa. Po chwili z kawiarni wyszła Karolina, poprawiła torebkę i spojrzała na niego. Skinął głową w stronę oddalającego się mężczyzny. Ruszyli osobno, zachowując odstęp.

Tramwaj zasłonił im na chwilę ulicę. Kiedy przejechał, zza niego wyłonił się ciemny SUV i zwolnił niemal do prędkości idącego człowieka. Wolski odwrócił głowę. Piotr zobaczył tylko opuszczoną szybę i niewyraźny zarys twarzy kierowcy.

— Karolina, samochód — rzucił do telefonu.

SUV ruszył. Wolski zrobił jeszcze krok, chwycił się latarni i osunął na kolana.

Piotr pobiegł. Karolina była już przy mężczyźnie, gdy dopadł do nich od strony jezdni. Płaszcz Wolskiego ciemniał na piersi. Na czole widniał mały otwór, z którego spływała krew.

— Pogotowie! I patrol! — krzyknęła Karolina do przechodnia, który stanął z telefonem w ręce.

Piotr uklęknął przy rannym, ale po jednym spojrzeniu na twarz wiedział, że już nie pomoże. Podniósł głowę. SUV zniknął za zakrętem.

— Widziałeś tablice? — zapytała.

— Fragment. BMW X5. Ciemne, może grafitowe.

— A kierowca?

— Siedział nisko. Nie zdążyłem.

Karolina nie odrywała wzroku od Wolskiego.

— Miał nam powiedzieć, skąd są te dolary.

Piotr podniósł się powoli. Jeszcze przed chwilą marzył o szarlotce. Teraz czuł w ustach metaliczny smak i miał ochotę rozwalić komuś szczękę.

Patrzył za uciekającym samochodem i raz po raz odtwarzał tę samą sekundę: SUV zwalnia, Wolski odwraca głowę, Piotr stoi przy latarni. Nawet teraz nie wiedział, czy zdążyłby krzyknąć.

— Gapiłem się na auto. Nawet nie widziałem, kto strzelał — powiedział. — Świetna robota.

Karolina schowała telefon. Nie próbowała go pocieszać.

— Mogłeś nie zdążyć. Ale zapamiętaj jedno: następnym razem widzisz coś takiego, krzyczysz. Nie oglądaj się na mnie.

Rzadko mówiła mu takie rzeczy wprost. Piotr przytaknął, ale w myślach wciąż wracał do tamtej sekundy, kiedy samochód zrównał się z Wolskim.

— Ktoś bardzo nie chciał, żeby zdążył.

Przez następne dwadzieścia minut ciało pozostawało tam, gdzie upadło. Zamknięto chodnik i skierowano ruch na drugą stronę ulicy. Podjeżdżały radiowozy, ktoś rozciągał taśmę, dyspozytor próbował jednocześnie ustalić numery patroli i zatrzymać tramwaje. Piotr obserwował ludzi zbierających się za barierką. Wśród nich stał mężczyzna w bordowej czapce, trzymający telefon na wysokości piersi. Gdy zauważył, że policjant na niego patrzy, schował urządzenie i odszedł w stronę przejścia.

— Ten w czapce nagrywał od początku — powiedział Piotr.

— Masz jego zdjęcie?

— Nie. Widziałem twarz.

— To poproś patrol, żeby porozmawiał z ludźmi przy przystanku. Może ktoś go zna.

Piotr zrobił krok, lecz zatrzymał go technik z wydziału kryminalistycznego. Wskazał dwie łuski znalezione na krawędzi jezdni. Zostały na asfalcie między pasem dla samochodów a torowiskiem. W takim ruchu mogły zostać rozgniecione w kilka sekund. Fotografowano je, zanim ktokolwiek spróbuje je zabezpieczyć.

— Strzelał z samochodu? — zapytał technika.

— Dwie łuski przy torach. Jak je zbadam, może powiem ci coś więcej. Teraz sam chciałbym wiedzieć, skąd strzelał.

Karolina stanęła obok niego. W deszczu i ulicznym ruchu ślady mogły szybko zniknąć. Skierowała dwóch funkcjonariuszy do najbliższego skrzyżowania. Tam była kamera rejestrująca samochody na czerwonym świetle. Jeśli sprawca przejechał nią po strzałach, zostawił przynajmniej obraz kierunku ucieczki.

Kiedy pogotowie potwierdziło zgon Wolskiego, Piotr wrócił pod latarnię. Odtworzył w myślach drogę informatora: wyjście z kawiarni, trzech przechodniów, szybkie spojrzenie za siebie. Dopiero gdy Wolski wszedł w światło, SUV zrównał się z nim i zwolnił. Ktoś znał tę trasę. Być może nawet wybrał moment, w którym Wolski miał wyjść.

Przyjechał naczelnik. Zobaczył zwłoki, spojrzał na Karolinę i od razu zapytał, dlaczego informator nie siedział w bezpiecznym miejscu.

— Sam wybrał kawiarnię — odparła. — I postawił warunek, żebyśmy do niego nie podchodzili bez sygnału.

— A wy posłuchaliście człowieka, który właśnie twierdził, że ktoś chce go zabić?

— Mówił, że ktoś może go śledzić. Gdyby choć wspomniał o zamachu, nie pozwoliłabym mu wyjść.

— Teraz już macie.

Nie podniosła głosu. Kiedy naczelnik odszedł do prokuratora, Piotr zobaczył, że zaciska dłoń na pasku torebki tak mocno, aż pobielały jej palce.

— Powinienem był pobiec za samochodem — mruknął.

— Za samochodem, z którego ktoś przed chwilą strzelał? A potem co? Dogoniłbyś go na piechotę?

— Mógłbym zapamiętać więcej.

— A ja zostałabym sama z Wolskim. Piotr, przestań się katować. Powiedz mi lepiej, co widziałeś.

W radiu odezwał się patrol wysłany do skrzyżowania. Na nieostrym zdjęciu z pierwszej kamery widać było pojazd podobny do SUV-a, skręcający z głównej ulicy między jednokierunkowe uliczki.

Piotr podniósł kołnierz. Kawiarnia nadal była otwarta. Za szybą ktoś odłożył widelec na talerzyk z ciastem i patrzył na policję, jakby oglądał fragment serialu.

Rozdział 2. Kobieta przy oknie

Następnego dnia wrócili do kawiarni, przed którą zabito Wolskiego. Usiedli w loży i zamówili dwa wielkie kubki cappuccino oraz cynamonkę, którą Piotr postawił na środku stolika.

— Rozpusta — skomentowała Karolina.

— Nie przesadzaj, to tylko ciastko.

— Komisarz Karolina. Nie zapominaj.

Uśmiechnęła się i odłamała kawałek.

— Zarabiasz trzysta złotych więcej ode mnie. Kup sobie własne — burknął Piotr, osłaniając resztę dłonią.

Przez chwilę pili kawę. Za oknem tramwaj zatrzymał się przy przystanku, a ludzie omijali miejsce, gdzie wczoraj leżał Wolski. Na chodniku zostały ciemne ślady, choć ktoś już zdążył polać je wodą.

— Siedziałam dokładnie tutaj — zaczęła Karolina. — A on tam, pod zegarem. Nie rozglądał się, na nikogo nie czekał. Wciągnął pucharek lodów z owocami, cały czas pisał w telefonie. Potem spojrzał na ekran, gwałtownie wstał i wyszedł.

— Na ulicy wcale się nie spieszył. Rozejrzał się, jak człowiek, który zastanawia się, czy skręcić w lewo, czy w prawo. A potem podjechało BMW.

— Tablice?

— Skradzione dwa dni wcześniej. Samochodu nadal nie ma.

Obok przechodziła młoda kelnerka. Piotr uniósł rękę.

— Przepraszam panią, jest może szef?

Dziewczyna przewróciła oczami.

— Wszyscy się o niego pytają, a on jest chory. Ja jestem teraz szefem, kucharką, kelnerką, barmanem i sprzątaczką. Jak pan chce jeszcze księgową, to po siedemnastej.

Karolina pokazała legitymację.

— Wydział kryminalny. Chcielibyśmy zadać kilka pytań.

— W sprawie tego człowieka, co go wczoraj zabili? Policja już była.

— Policja już tu była, wiem — weszła jej w słowo Karolina. — Ale potrzebujemy jeszcze nagrania. I nazwisk ludzi, którzy wypytywali o właściciela.

Dziewczyna westchnęła i przysiadła na wolnym krześle.

— Ze trzy razy ktoś przychodził w tym tygodniu. Dwóch różnych facetów. Jeden miał taki garnitur, że mógłby kupić cały lokal. Drugi wyglądał jak ochroniarz. Pytali, kiedy właściciel wróci i kto ma dostęp do kamer.

Piotr urwał notowanie. Kelnerka zauważyła jego reakcję.

— Co? Coś zrobiłam?

— Nic. Ma pani numer do właściciela?

Pokazała im kontakt zapisany w telefonie, razem z adresem. Potem zaprowadziła ich na zaplecze. Nagrania z poprzedniego wieczoru policja już skopiowała, ale tutaj mogli obejrzeć materiał z dwóch kamer bez pośpiechu.

Piotr przewinął nagranie do chwili, gdy Wolski siedział przy stoliku. Miał na sobie sweter, a płaszcz wisiał na oparciu sąsiedniego krzesła. Na zmianę zerkał w telefon i sięgał po łyżeczkę. W końcu ekran rozświetlił mu twarz. Wolski spojrzał na zegar, odsunął krzesło i wstał.

— Mamy cię — mruknął Piotr. — Tylko co cię tak pogoniło?

— Cofnij.

Zrobili to kilka razy. Karolina pochyliła się nad monitorem.

— Popatrz na kobietę przy oknie.

Czarnowłosa, szczupła, w jasnym płaszczu. Co jakiś czas spoglądała w stronę Wolskiego. Kiedy on wstał, odwróciła głowę, jakby chciała ukryć twarz przed kamerą.

— Widzisz? — zapytała Karolina.

— Widzę. I wcale nie wygląda na zachwyconą tym, że wychodzi.

Na nagraniu kobieta weszła niedługo po Wolskim i zamówiła wodę. Piotr cofnął obraz do chwili, gdy siadała, i zatrzymał najczytelniejszy kadr.

— Zna ją pani? — zapytał kelnerkę.

— Pierwszy raz widzę. Ale tego pana znam z widzenia. Przychodził przynajmniej dwa razy w tygodniu.

— Sam?

— Zwykle tak.

Wrócili do loży. Piotr popatrzył na resztę cynamonki, lecz tym razem nie miał apetytu.

— Ktoś go pilnował, ktoś wyciągnął na ulicę. A my siedzieliśmy tu jak para turystów. I jeszcze te dolary…

— Banknoty wyglądają jak prawdziwe. Papier, druk, zabezpieczenia. Wszystko się zgadza.

— Wolski mówił, że są fałszywe.

— Bo mają numery banknotów, które wcześniej zniszczono. Tylko skąd on to wiedział? Bez Amerykanów nawet tego nie sprawdzimy.

— Skąd on miałby takie dane?

— Właśnie chciałem go o to zapytać.

Karolina dopiła kawę.

Wciąż widziała na nagraniu Wolskiego odsuwającego krzesło. Mogła podejść do niego przy stoliku, złamać jego warunek i zakończyć tę zabawę w obserwację. Została na miejscu. Tej decyzji nie umiała już wyrzucić z głowy.

Na stoliku Wolskiego nie zostawiono żadnej wiadomości dla policji. Telefon trafił do badań, a Karolina przejrzała protokół oględzin: dowód, klucze i rachunek z kiosku. Tyle miał przy sobie człowiek, który obiecywał opowiedzieć o milionach dolarów.

— Kupił coś przy dworcu przed spotkaniem — zauważył Piotr.

— Rachunek z kiosku. Sprawdźmy, co kupił i czy ktoś go tam widział.

— A jeśli skądś jechał? Musiał wiedzieć, że go szukają. Nie przyjechałby samochodem, który znali.

Karolina powiększyła fotografię rachunku dołączoną do protokołu. Godzina zakupu wypadała niecałą godzinę przed wejściem Wolskiego do kawiarni. Produkt oznaczono numerem, którego nie potrafili odczytać. Poprosiła technika o zabezpieczenie danych sprzedaży i zapisu kamery kiosku, jeśli nagranie jeszcze istniało.

Piotr wrócił do kelnerki i poprosił, aby opisała ostatnie minuty pracy wczorajszego wieczoru. Dziewczyna cierpliwie odtwarzała zamówienia, choć przy pytaniu o Wolskiego miała już wyraźnie dość.

— Ten pan wstał, kiedy ktoś napisał — przypomniała sobie. — Zostawił pieniądze na spodku. Nawet reszty nie chciał.

— A pani wtedy gdzie była?

— Przy ekspresie. Chwilę wcześniej jego znajoma szukała toalety.

— Znajoma?

— No ta pani, co stała przy oknie. Nie wiem, czy znajoma. Widziałam, że rozmawiali w korytarzu.

Karolina odsunęła od siebie monitor. Pierwsza kamera nie obejmowała korytarza, natomiast druga pokazywała jego wejście i moment, gdy kobieta zatrzymała się przy Wolskim. Mężczyzna cofnął się o krok, zanim oboje zniknęli poza kadrem. Gdy wrócił do stolika, wyglądał już inaczej.

— Ktoś go przestraszył? — zapytał Piotr.

— Musiała mu coś powiedzieć. Po wyjściu z korytarza wyglądał, jakby chciał stamtąd uciec.

Kelnerka zapisała imię koleżanki z wcześniejszej zmiany. Pracowała w lokalu dłużej i mogła pamiętać kobietę z nagrania.

Po wyjściu z zaplecza Piotr zauważył przy drzwiach kawiarni nową kamerę skierowaną na chodnik. Właściciel zamontował ją zaledwie miesiąc temu, ale karta pamięci była pusta.

— Wczoraj działała? — zapytał.

— Myślałam, że tak — odpowiedziała kelnerka. — Szef dostał do niej aplikację, ale nic przy tym nie robiłam.

Karolina zanotowała nazwę instalatora. Zanim zapytała, czy ktoś próbował wyłączyć kamerę, zadzwoniła do właściciela. Odebrała poczta głosowa. Właściciel, podobno chory na grypę, od dwóch dni unikał kontaktu. Ktoś wykazywał podejrzanie duże zainteresowanie jego nagraniami.

— Nie chcę drugi raz oglądać, jak ktoś wychodzi nam sprzed nosa — powiedziała.

— To od kogo zaczniemy? — zapytał Piotr.

— Od Ziutka.

— Tego z więzienia?

— Tego, który próbował sprzedać nasze studolarówki i twierdził, że dostał je taniej niż paczkę papierosów.

Piotr odsunął talerzyk.

— To jedziemy posłuchać, co ma do powiedzenia.

Rozdział 3. Ziutek

Ziutek siedział po drugiej stronie stołu w zielonym więziennym drelichu. Miał wielkie dłonie pokryte tatuażami, krótko przycięte włosy i twarz człowieka, który od dawna nie oczekiwał od życia żadnych uprzejmości.

Karolina rozsiadła się na krześle, rozstawiła nogi i pochyliła do przodu.

— Ziutek, znam twoje akta. Dziesięć lat, recydywa. Jeśli ci zależy na przepustkach i dobrych opiniach, masz teraz okazję sobie pomóc. Jeden mój wpis i możesz zapomnieć o wcześniejszym wyjściu. Rozumiesz, co mówię?

Odsunęła krzesło, aż metalowe nogi zgrzytnęły o posadzkę.

— Siedzisz tu sam. Nikt nie czeka pod bramą, nawet na widzenie nie ma kto przyjść. Chcesz się jeszcze dziesięć lat gapić w te ściany? Ja mam czas, Ziutek. Ty go właśnie tracisz.

Ziutek milczał. Patrzył na Karolinę z taką miną, jakby próbował zdecydować, czy ona żartuje, czy naprawdę jest zdolna zrobić mu to, czym grozi.

Piotr wstał.

— Chodź już. Nie traćmy czasu. Chcę iść do kina, a on niech sobie tu siedzi do końca wyroku.

Uderzył dwa razy pięścią w metalowe drzwi.

— Oddziałowy! Koniec widzenia!

Karolina wstała, szurając krzesłem. Kiedy mijała więźnia, dotarł do niego zapach jej perfum, obcy w pomieszczeniu, w którym śmierdziało środkiem do mycia podłóg i starym potem.

— Kowalski — odezwał się nagle.

Karolina zatrzymała się.

— Kowalskich jest pół Polski. Mam ich szukać do emerytury?

— Ten z Wildy. Lichwiarz. Kantor ma i lombard. Mówią na niego Cygan. Waldemar Kowalski.

Piotr odwrócił się od drzwi.

— I co z nim?

— Od niego miałem dolary. Sprzedawał za połowę wartości. Takie nowe, jak prosto z banku. Mówił, że nikt ich nie odróżni.

— A ty uwierzyłeś?

— Wziąłem kilka. Chciałem sprawdzić. Potem zrobiło się gorąco.

Karolina oparła dłonie na stole.

— Kto je drukuje?

Ziutek spuścił wzrok.

— Nie wiem.

— Ziutek.

— Mówię, że nie wiem. Oni są z bezpieki. To nie są normalni ludzie.

Przełknął ślinę. Mężczyzna, który mógłby połamać obu policjantom ręce, nagle wyglądał na przerażonego. Piotr przestał notować; to jedno słowo zmieniło cały ton rozmowy.

— Dziękujemy — powiedział.

Ziutek już się nie odezwał.

Przed zakładem karnym Piotr rozłożył notatnik na kolanach. Ziutek przez całą rozmowę udawał twardego, ale kiedy wspomniał o bezpiece, spuścił wzrok i zaczął przełykać ślinę.

— Przesadziłaś z tymi wpisami do akt — powiedział.

— Przesłuchanie to nie konkurs uprzejmości.

— Widziałeś, jak się bał? Może gdybyśmy zaczęli od ochrony, powiedziałby więcej.

Karolina odpięła pas, choć jeszcze nie ruszyli.

— Jakiej ochrony, Piotr? Wróci na oddział, a jutro wszyscy będą wiedzieli, że gadał z nami. Co mu obiecam? Że nic mu nie grozi?

— Nie każ mu ufać nam na słowo. On jest śmiertelnie przerażony.

Przez moment patrzyła na budynek więzienia. Później sięgnęła po telefon i poprosiła dyżurnego o przekazanie administracji informacji, że sprawa dotyczy możliwego zagrożenia dla bezpieczeństwa osadzonego. O dolarach i Kowalskim nie wspomniała. Poprosiła natomiast o pilnowanie, kto wypytuje o Ziutka i czy ktoś naciska na niego po rozmowie.

— Lepiej? — zapytała po rozłączeniu.

— Znacznie. I widzisz? Można było z nim pogadać bez dobijania go.

— Ty też mógłbyś czasem odpuścić. Na przykład z pouczaniem mnie.

— Nie mogę. To jedyna darmowa rzecz w tej robocie.

Gdy włączył silnik, zadzwonił funkcjonariusz służby więziennej, którego Piotr znał z wcześniejszej sprawy. Pytał, dlaczego interesują się Ziutkiem. Od tygodnia dwóch osadzonych próbowało dowiedzieć się, czy ktoś zamierza go odwiedzić. Wczoraj jeden z nich żądał rozmowy z wychowawcą, bo podobno miał ważne wiadomości z wolności.

Karolina poprosiła o oficjalną notatkę. Otrzymała uprzejmą odpowiedź, że będzie musiała zwrócić się drogą służbową. Podziękowała i odłożyła telefon.

— To nie przypadek — stwierdził Piotr.

— Wiem. Ale ktoś wypytuje o niego od tygodnia. I chyba nie z troski o jego zdrowie.

Po godzinie do dyżurnego komendy przyszła informacja o paczce dla Ziutka. W środku były zwykłe papierosy, słodycze i kartka bez podpisu. Na kartce wydrukowano zdjęcie kawiarni, przy której zginął Wolski. Ujęcie zrobiono z przeciwnej strony ulicy, na wysokości samochodu jadącego pasem obok torów.

Piotr oglądał fotografię na służbowym monitorze. Na zdjęciu Wolski wciąż żył, szedł chodnikiem przed kawiarnią. Piotr rozpoznał moment, w którym sam stał kilkanaście metrów dalej przy latarni.

Rozdział 4. Cygan

Waldemar Kowalski mieszkał na Wildzie i prowadził kantor połączony z lombardem. Pseudonim „Cygan” zawdzięczał ciemnej karnacji, choć Karolina nazwała go po drodze pseudonimem artystycznym. Sam właściciel wyglądał raczej na nauczyciela muzyki niż człowieka rozprowadzającego fałszywe dolary. Był szczupły, miał delikatne dłonie i szpiczastą bródkę, którą co chwilę głaskał.

Dzwonek nad drzwiami oznajmił wejście policjantów. Cygan podniósł wzrok znad papierów i uśmiechnął się zza pancernej szyby.

— O, dzień dobry. Witam państwa oficerów.

Karolina przeszła wzdłuż gablot z zastawionymi pierścionkami, łańcuszkami i telefonami. Piotr oparł łokieć na półce pod pancerną szybą.

— Panie Cygan, mamy do pana sprawę.

— Ależ jakże by inaczej. Policja zawsze ma sprawy, a potem my mamy problemy.

— Otwórz pan te drzwi. Pogadamy.

— Oj, tego bez nakazu zrobić nie mogę.

— Cygan, zaczynasz stwarzać problemy.

— Problemy to moja specjalność.

Karolina odnalazła w telefonie zdjęcie studolarowego banknotu i przyłożyła ekran do szyby.

— A to pamiętasz?

Cygan spojrzał. Uśmiech nie zniknął mu z twarzy, ale palce przestały gładzić bródkę.

— Pieniądz — powiedział.

— Specjalny pieniądz — poprawiła go Karolina. — Wart połowę wartości.

— Nie wiem, o co wam chodzi.

— To akurat widzę po twojej minie.

W tej chwili drzwi otworzyły się ponownie. Do środka wszedł mężczyzna tak szeroki w barach, że musiał ustawić się bokiem, żeby minąć stojak z reklamami. Miał ogoloną głowę, ciężką kurtkę i twarz, na której próżno było szukać dobrych intencji. Zerknął na policjantów, a potem podszedł do gabloty z używanymi telefonami.

Oglądał modele kosztujące po dwieście, trzysta złotych. Nie pytał o ceny, nie brał niczego do ręki. Tylko od czasu do czasu spoglądał w stronę okienka.

Cygan rozpoznał go natychmiast. Piotr zauważył, jak właściciel kantoru zesztywniał i cofnął się od szyby.

— No i jak, panie Cygan? — zapytał.

— Nic nie wiem. Nic nie pamiętam. Możecie sobie iść. A następnym razem przyjdźcie z nakazem.

Karolina uniosła brwi i spojrzała na osiłka. Piotr odpowiedział niemal niewidocznym skinieniem.

— A może pan nam coś powie? — zwrócił się do przybysza.

Mężczyzna obrócił się powoli. Miał szaroniebieskie oczy.

— Ja nie ponimaju — rzucił po rosyjsku.

— A ja myślę, że rozumiesz.

Piotr sięgnął po kajdanki. Zaryzykował, licząc na to, że facet zacznie się tłumaczyć. Zamiast tego osiłek ruszył na niego całym ciężarem. Uderzył barkiem tak mocno, że Piotr poleciał na stojak z telefonami, przewrócił go i upadł na podłogę.

Napastnik wyciągnął spod kurtki Glocka.

— Rzuć broń! — krzyknęła Karolina.

Trzymała już pistolet oburącz. Mężczyzna zawahał się na ułamek sekundy, po czym zaczął podnosić lufę w jej stronę. Strzeliła. Pierwsza kula trafiła go w ramię, druga w kolano. Runął na podłogę z wrzaskiem, wypuszczając pistolet.

Piotr podniósł się, kopnął Glocka pod ladę i przycisnął napastnika do posadzki.

— Masz szczęście, że Karolina miała go na muszce — wydyszał Piotr, dociskając napastnika do podłogi.

— A ty lepiej zabierz mu drugą rękę spod kurtki — odpowiedziała Karolina, nie opuszczając broni.

Cygan siedział nieruchomo za pancerną szybą. Wpatrywał się w krew rozlewającą się po jasnych płytkach.

Napastnik leżał na boku, a Piotr skuwał mu ręce. Ranny próbował coś powiedzieć, lecz ból zagłuszał słowa. Krew dotarła pod gablotę z używanymi zegarkami. Cygan odsunął krzesło, choć od plamy oddzielała go szyba. Wciąż patrzył na drzwi, jakby już spodziewał się kogoś, kto przyjdzie dokończyć robotę.

— Znał go pan? — zapytała Karolina.

— Nie znałem.

— Zobaczył pan, kto wszedł. Proszę mi nie opowiadać, że to obcy klient.

— Niech pani zajmie się tym człowiekiem. Ja mam sklep do prowadzenia.

— Ani kroku od okienka, panie Kowalski. I niczego pan nie rusza.

Piotr przyjrzał się rannemu. Mężczyzna miał na szyi stary tatuaż, częściowo zakryty kołnierzem. Nie potrafił rozpoznać wzoru. Sprawdził, czy broń nie pozostała w jego zasięgu, a potem poprosił o wezwanie ratowników z informacją o dwóch ranach postrzałowych.

W drzwiach pojawiła się starsza kobieta. Weszła po odbiór pierścionka oddanego do lombardu, nie zauważyła zamkniętego szlabanu i zobaczyła człowieka leżącego na podłodze. Krzyknęła tak głośno, że ranny spróbował podnieść głowę. Karolina odsunęła kobietę od wejścia i poleciła jej wyjść na ulicę.

— Czy on nie żyje? — pytała, trzymając się poręczy.

— Żyje. Proszę wyjść na ulicę, tu naprawdę nie jest bezpiecznie.

Kobieta nie ruszyła się. Patrzyła na Cygana przez pancerną szybę.

— Panie Waldku, a mój pierścionek? Miałam go dzisiaj odebrać.

Cygan nie odpowiedział. Przez całe życie nauczył się przeliczać cudze kłopoty na terminy spłat i zastawy. Teraz sam nie potrafił złożyć jednego zdania.

Piotr zauważył w kącie niewielki monitor pokazujący wejście do sklepu. Czerwona dioda zapisu migała, chociaż kamera nad drzwiami wyglądała na starą. Zapytał właściciela o dostęp do rejestratora.

— Tylko ja mam hasło — odpowiedział Cygan.

— Niech pan zostawi rejestrator w spokoju. Przyjedzie technik i zgra wszystko.

— A kiedy będę mógł znowu otworzyć sklep? — zapytał Cygan.

— Jak skończymy. I niech pan teraz odejdzie od szyby.

Cygan spojrzał ku drzwiom. Były szeroko otwarte. Po raz pierwszy od wielu lat jego pancerna szyba nie wydawała mu się żadną ochroną.

Kiedy przyjechało pogotowie, ranny wciąż klął po rosyjsku. Karolina sprawdziła jego dokumenty. W portfelu znalazła gruby plik nowych studolarówek, około dwóch tysięcy dolarów. Rozłożyła kilka banknotów na ladzie.

— Piotr. Zobacz.

— Nowiutkie.

— I on oglądał telefony za dwieście złotych?

Piotr wziął jeden banknot za róg.

— Myślisz o tym samym co ja?

— Wyglądają dokładnie jak te nasze.

Po krótkiej rozmowie z dyżurnym i prokuratorem na miejsce dotarł patrol z nakazem przeszukania. Piotr zatrzymał się przed okienkiem. Cygan nadal siedział bez ruchu.

— Mamy nakaz. Otwiera pan drzwi czy mamy wzywać ślusarza?

Cygan odblokował drzwi. Policjanci przeszukali zaplecze, zabrali dokumenty i przewieźli go na komendę. W drodze nie odezwał się ani słowem.

Na komendzie od początku czekała na nich grupa dochodzeniowa. Karolinę wypytywano o kolejność strzałów, położenie napastnika i moment, w którym sięgnęła po broń. Nie okazała zdenerwowania, ale Piotr widział, że przy każdym pytaniu o odległość od osiłka odpowiadała coraz wolniej. Pamiętała wyciągany pistolet, lecz nie potrafiła odtworzyć każdej sekundy.

— Celowała pani w nogi? — zapytał prowadzący czynności.

— Nie wybierałam nogi ani ręki. Celowałam w człowieka, który mierzył do mnie z pistoletu.

— Pierwszy pocisk trafił w ramię, drugi w kolano.

— Mierzył do mnie. Strzeliłam, zanim zdążył nacisnąć spust.

Piotr siedział za drzwiami pokoju i cierpliwie czekał na swoją kolej. Kiedy skończyli, naczelnik poprosił ich do gabinetu. Chciał wiedzieć, dlaczego podjęli czynności wobec człowieka bez ustalonej tożsamości i dlaczego sytuacja przerodziła się w strzelaninę w czynnym lokalu.

— Bo wyciągnął broń — odpowiedział Piotr.

— Nie pytam o to, co zrobił po próbie zatrzymania. Pytam, dlaczego próbowaliście go zatrzymać.

Karolina nie ułatwiała mu zadania. Przedstawiła swoje obserwacje i wskazała, że zachowanie nieznajomego, reakcja właściciela kantoru i okoliczności sprawy dawały podstawy do podjęcia interwencji. Dodała, że Piotr działał bez uzgodnienia z nią, kiedy sięgnął po kajdanki.

Po wyjściu naczelnik odciągnął Szymańskiego na bok.

— Ona właśnie wzięła na siebie część twojej decyzji. Rozumiesz?

— Nie prosiłem jej.

— Nikt ci nie zarzuca tchórzostwa. Następnym razem miej jednak przygotowane uzasadnienie, zanim zrobisz z lokalu strzelnicę.

Wieczorem Piotr wrócił do pustego kantoru, gdzie technicy kończyli zabezpieczać ślady. Na podłodze pozostały oznaczenia łusek. Pod gablotą znaleziono uszkodzony telefon, który nie należał ani do Cygana, ani do napastnika. Skąd się tam wziął, nikt nie potrafił ustalić. Piotr przekazał urządzenie do badań, chociaż mógł należeć do przypadkowego klienta.

Na zapleczu stała mała szafka z podwójnym dnem. W środku znaleziono kilka czystych bankowych banderol i stary zeszyt przyjęć bez nazw klientów. Cygan prowadził interes dużo staranniej, niż chciał to pokazać. Zeszyt i banderole trafiły do zabezpieczenia. Cygan mógł teraz tłumaczyć, skąd w jego kantorze brały się paczki pieniędzy bez nazwisk klientów.

Rozdział 5. Wisła

Cygan siedział przy stole w pokoju przesłuchań i patrzył na swoje dłonie. Od chwili wyjazdu z lombardu nie poprosił nawet o papierosa. Karolina postawiła przed nim kubek wody. Piotr rozłożył zdjęcia banknotów, fotografie postrzelonego osiłka i kilka wydruków z monitoringu.

— Zaczniemy od Ziutka. Kupił od ciebie dolary za połowę nominału. A człowiek, który dziś wyciągnął u ciebie broń, miał w kieszeni takie same banknoty. Znasz go?

— Nie znam go.

— Kiedy wszedł, zrobiłeś się biały jak ściana.

— Może mam słabe serce.

— To się przyzwyczajaj. Tu będzie dużo stresu.

Piotr podsunął mu zdjęcie martwego Wolskiego.

— A tego znasz?

Cygan spojrzał i natychmiast odwrócił wzrok.

— Nie.

— Szkoda. Bo on nie żyje. Dwie kule, środek miasta. Zanim zdążył nam powiedzieć, skąd są dolary.

— Ja tylko wymieniam walutę.

— Za połowę nominału? — Piotr roześmiał się krótko. — To niezły interes. Daj mi namiary na dostawcę, też otworzę kantor.

Cygan milczał. Karolina usiadła naprzeciwko i przez dłuższą chwilę nic nie mówiła. Wreszcie sięgnęła po fotografię osiłka.

— Ten łysy chciał nas pozabijać. Teraz leży w szpitalu i może już gadać. A ty co? Nadal będziesz czekał, aż przyślą następnego?

— On nic nie powie.

— Skąd ta pewność?

Cygan przejechał dłonią po twarzy.

— Wy nie rozumiecie, w co się pakujecie.

— To nam wytłumacz.

— Przez moje ręce szły takie góry pieniędzy, że można by nimi ulicę wybrukować. Wszystko nowe, nikt nie zadawał pytań. Każdy brał swoją część. A jak ktoś się połakomił na cudzą, pojawiał się ten łysy.

— Kto drukuje?

— Nie wiem.

— Kto płaci?

— Nie wiem.

Piotr uderzył otwartą dłonią w stół.

— To co ty, do cholery, wiesz?

Cygan drgnął. Wciąż zerkał na drzwi, choć od początku przesłuchania nikt ich nie otwierał.

— Słyszałem nazwę.

Karolina pochyliła się.

— Jaką?

— Wisła.

— Rzeka? Firma? Człowiek?

— Operacja Wisła. Tak to nazywali. Mnie tam wszystko jedno, czy to kryptonim, czy żart. Widzieliście, jak kończą ludzie, którzy za dużo pytają.

— Kto tak mówił?

— Człowiek, który przywoził pieniądze. Miał się ze mną spotkać wczoraj. Nie przyjechał.

— Nazwisko.

Cygan oblizał spierzchnięte wargi.

— Mirek Banasik. Kierowca. Woził towar. Tylko nie piszcie, że ja wam powiedziałem.

Piotr zapisał nazwisko i przyjrzał się Cyganowi. Mężczyzna już nie szukał wymówek. Patrzył na drzwi i ściskał w palcach plastikowy kubek, jakby ktoś miał mu go zaraz odebrać.

— Dajmy człowieka pod drzwiami. Cygan jest blady jak papier. Ktoś się przyczai na parkingu i będzie po nim.

Karolina skinęła głową i od razu zadzwoniła do dyżurnego. Nie dyskutowali o tym przy Cyganie.

— Adres?

Cygan podał ulicę i numer starej hali na obrzeżach Poznania. Zanim skończył, dwa razy prosił, by nie zapisywali, skąd znają adres.

Telefon Karoliny zadzwonił, zanim zdążyła zadać kolejne pytanie. Dyżurny mówił szybko. W szpitalu, do którego zabrano osiłka, ktoś przedstawił się jako funkcjonariusz służb i zażądał informacji o rannym. Nie okazał legitymacji. Zniknął, gdy personel wezwał ochronę.

Karolina rozłączyła się.

— Piotr, jedziemy.

— Do szpitala?

— Najpierw do Banasika.

W hali na obrzeżach miasta zastali otwartą bramę. W środku stał dostawczy samochód z uchylonymi tylnymi drzwiami. Na betonie leżały porwane pasy transportowe i kawałki folii. Banasik siedział za kierownicą, z głową opartą o szybę. Krew spłynęła mu po koszuli i zaschła na pasie bezpieczeństwa.

Piotr zajrzał do pustej przestrzeni ładunkowej.

— Zabrali wszystko.

Karolina obeszła samochód. Przy tylnym kole leżała pojedyncza studolarówka, przyklejona do mokrego betonu. Wskazała ją Piotrowi i poprosiła, żeby zrobił zdjęcie przed zabezpieczeniem śladu.

— Następny trup.

Z głębi hali dobiegł metaliczny stuk. Oboje odwrócili się jednocześnie. Ktoś był jeszcze w środku.

Rozdział 6. Człowiek za ścianą

Metaliczny stuk powtórzył się, tym razem bliżej. Piotr wyciągnął pistolet i przesunął się wzdłuż dostawczaka. Karolina obeszła go z drugiej strony. Z tyłu hali, za rzędem blaszanych szaf, coś zaszeleściło.

— Policja! Wyłaź z rękami na widoku!

Odpowiedziało im szuranie butów. Spomiędzy szaf wysunął się chłopak w roboczej bluzie. Miał może dwadzieścia lat, pobladłą twarz i obie dłonie podniesione tak wysoko, jakby chciał dosięgnąć sufitu.

— Ja tu tylko sprzątam.

— Z pistoletem pod kurtką? — zapytała Karolina.

Chłopak spojrzał w dół. Spod bluzy wystawała rękojeść broni. Spróbował ją zasłonić łokciem, ale Piotr był już przy nim. Docisnął go do metalowej szafy, odebrał pistolet i wykręcił mu ręce.

— Zostaw, kurwa, boli!

— Nie szarp się. Jak masz na imię?

— Oskar! Ja nic nie zrobiłem!

Karolina wskazała głową martwego kierowcę.

— Spójrz na kierowcę. To Mirek?

Chłopak zerknął i zwymiotował na własne buty.

— Tak. Mirek. On już taki był, kiedy przyszedłem. Przysięgam.

Piotr odprowadził go do stojącego przy bramie krzesła. Chłopak nazywał się Oskar Milewski, mieszkał w pobliskim bloku i od miesiąca pomagał przy rozładunkach. Pracodawcę znał jedynie jako Mirka, który płacił mu gotówką za każdy kurs i od początku uprzedził, że zaglądanie do skrzyń oznacza koniec pracy.

— A dzisiaj? — spytała Karolina.

— Dzisiaj miałem przyjść po pieniądze. Brama była otwarta. Wszedłem, zobaczyłem go i schowałem się. Myślałem, że ci, co go załatwili, wrócą.

— Skąd broń?

— Leżała pod regałem.

Piotr obejrzał pistolet. Broń była czysta, magazynek pełny. Oskar upierał się, że podniósł ją spod regału, i wskazał palcem miejsce, do którego nie chciał już podchodzić.

Karolina posłała Piotra za regał. Wśród śrub i odpadków tynku widać było jaśniejszy prostokąt, jak po niedawno przesuniętej skrzynce. Piotr zaznaczył miejsce, żeby technicy mogli je sfotografować.

— Kto miał dostęp do tej hali? — zapytała.

— Mirek. Ja. Dwóch kierowców. Czasem ludzie od dużych samochodów.

— Nazwiska.

— Jednego nazywali Chudy. Drugiego nie znam. Wszyscy mówili mu szef.

Piotr zaprowadził chłopaka bliżej otwartej bramy, gdzie było więcej światła. Nie chciał, żeby Oskar cały czas widział ciało Banasika. Młody człowiek przestał już wymiotować, lecz jego ręce drżały tak mocno, że nie umiał odblokować własnego telefonu.

— Daj go tutaj — powiedział Piotr, ale Oskar odsunął aparat.

— Nie zabierajcie. Mam tam numer do matki.

— Pokaż mi wiadomość od Mirka. Sam ją znajdź, nie zabieram ci telefonu.

Oskar przewinął ekran. Pokazał kilka krótkich poleceń dotyczących rozładunku. Daty zgadzały się z terminami, o których wspominał Cygan. W jednej wiadomości Banasik ostrzegał, żeby nie robić zdjęć skrzyń. W kolejnej pytał, czy chłopak wie, jak szybko zniknąć z pracy bez wypowiedzenia.

— Myślałeś, że to żart? — zapytała Karolina.

— Wtedy tak. Mirek ciągle żartował. Jak ktoś pytał, co wozimy, mówił, że cegły dla bogatych.

— A teraz?

Oskar spojrzał w głąb hali.

— Wczoraj przyjechał facet z dużą torbą. Pokłócili się za tą ścianą. Mirek krzyczał, że nie odda następnych skrzyń bez rozliczenia. Tamten powiedział, że jak ma jakieś wątpliwości, niech sam zadzwoni do Warszawy.

Karolina zapisała słowa, nie sugerując mu odpowiedzi. Oskar zaraz zastrzegł, że mógł się przesłyszeć, bo wcześniej nie przywiązywał do takich rozmów żadnej wagi.

Piotr wyszedł na zewnątrz. Za bramą, w błocie przy krawędzi asfaltu, odcisnęły się szerokie ślady opon. Prowadziły na boczny plac i zawracały tuż za dostawczakiem. Ciężarówki już nie było. Sfotografował ślady, zanim kolejny samochód mógł je zniszczyć.

— Pamięta tę kłótnię. Może rozpozna faceta, jeśli pokażemy mu zdjęcia — powiedział Piotr.

— Najpierw zabierzmy go stąd żywego.

Oskar spojrzał na nich z niedowierzaniem.

— Ja nic nie zrobiłem. Przyszedłem po wypłatę.

— Widziałeś, co zrobili z Mirkiem? Nie możemy cię tu zostawić.

Zadzwonił telefon Oskara. Ekran rozświetlił się na siedzeniu krzesła. Numer był zastrzeżony. Karolina skinęła, żeby chłopak odebrał, i przyłożyła palec do ust.

— Halo?

— Towar jest? — zapytał męski głos.

Oskar spojrzał na policjantów. Piotr pokazał mu pięść, a potem rozprostował dłoń. Spokojnie.

— Nie wiem. Mirek nie odbiera.

— Znajdź go. Za dziesięć minut ma tam nikogo nie być.

Połączenie się urwało.

— Piotr, dzwoniłeś po wsparcie? Ten facet wie, że Oskar tu jest.

— Już dzwoniłem. Są w drodze.

W tej samej chwili za bramą rozległ się warkot silnika. Czarny samochód przemknął ulicą, zwolnił przy wjeździe i pojechał dalej. Piotr zdążył zobaczyć kierowcę w czapce z daszkiem.

— Zauważył nas.

Karolina wyjrzała na ulicę. Samochód zawrócił na końcu przecznicy. Nie przyspieszał, jechał powoli, jakby ktoś chciał sprawdzić, ilu ludzi jest w hali.

— Oskar, pod ścianę. I nie ruszaj się.

Samochód stanął. Wysiadło dwóch mężczyzn. Jeden otworzył bagażnik, drugi wyjął spod kurtki krótką broń automatyczną.

— Na ziemię! — krzyknął Piotr.

Seria pocisków rozbiła szybę w bramie. Odłamek rozciął Piotrowi brew. Karolina rzuciła się za betonowy filar. Oskar z wrzaskiem padł na posadzkę. Piotr odpowiedział ogniem do napastnika biegnącego przez podwórze. Mężczyzna przewrócił się przy schodkach. Drugi dopadł samochodu i ruszył z piskiem opon, zostawiając wspólnika.

Strzały ucichły. W hali słychać było tylko brzęczenie pękniętej świetlówki.

— Żyjesz? — zawołała Karolina.

— Niestety. A ty?

— Jeszcze będziesz mi winien kawę.

Napastnik przy schodkach nie ruszał się. Kula trafiła go w szyję. Krew rozlewała się po szarych płytach. Karolina sprawdziła puls i wyprostowała się bez słowa.

Oskar zaczął płakać. Piotr usiadł obok niego na piętach.

— Kto wiedział, że tutaj przychodzisz?

— Nikt. Tylko Mirek.

— A kto dzwonił?

— Nie wiem, przysięgam.

Karolina obejrzała telefon chłopaka. Na ekranie pozostała wiadomość otrzymana godzinę wcześniej: „Zabierz swoje rzeczy. Dziś zamykamy”.

— Kto ci to wysłał?

— Mirek.

Spojrzeli na martwego Banasika. Wiadomość mogła pochodzić od Banasika albo od kogoś, kto przejął jego telefon.

Za bramą rozległy się syreny. Piotr schował broń i otarł rękawem krew z policzka.

— Przestaję liczyć — mruknął Piotr, patrząc na ciało przy schodkach.

— Ja nie. I chcę wiedzieć, kto podał im naszą lokalizację — odparła Karolina.

Kiedy wsparcie zabezpieczało plac, jeden z policjantów znalazł za halą ślady opon drugiego samochodu. Z bocznej drogi można było obserwować bramę, nie pokazując się ludziom na ulicy. Piotr poszedł sprawdzić, jak daleko stamtąd było do miejsca, w którym zginął napastnik.

— Nawet nie sprawdzili, ilu nas tutaj jest — odezwał się Piotr.

— Może nawet nie zależało im na tym, żeby trafić. Wystarczyło nas stąd przepędzić.

Oskar siedział w ambulansie z kocem na ramionach. Lekarz zbadał go i nie stwierdził poważnych obrażeń. Gdy chłopak zobaczył policyjny samochód, chwycił Karolinę za rękaw.

— Nie wsadzicie mnie tam, gdzie Ziutka? — zapytał.

— Skąd znasz Ziutka?

— Mirek o nim mówił. Śmiał się, że taki sprytny, a poszedł siedzieć przez własną chciwość.

Karolina zamknęła notatnik. Oskar drżał tak mocno, że kubek podany przez ratownika stukał o jego zęby. Chłopak poprosił, by pozwolili mu zadzwonić do matki, zanim matka zobaczy w telewizji samochód Mirka.

Wieczorem naczelnik zadzwonił z pytaniem o zabitego napastnika. Wiedział już, że człowiek zmarł od postrzału szyi, choć raport o użyciu broni nie trafił jeszcze do wszystkich zainteresowanych.

— Kto ci to powiedział? — zapytała Karolina.

— Nie przesłuchuj mnie. Przecież raport jest u dyżurnego.

— Raportu nie skończyliśmy.

Karolina zanotowała godzinę rozmowy i nazwisko naczelnika. Piotr widział, że zrobiła to na tej samej stronie, na której wcześniej zapisała numery samochodów z hali.

Rozdział 7. Szpital

Ranny z kantoru leżał na trzecim piętrze szpitala pod policyjnym nadzorem. Przynajmniej tak twierdził dyżurny, kiedy Karolina dzwoniła z Poznania. Dwie godziny później pielęgniarka poinformowała ją, że pacjenta przewieziono na badania do innej placówki.

— Jakiej placówki?

— Panowie mieli dokumenty. Powiedzieli, że sprawa jest pilna.

— Jak wyglądali?

— Jeden w garniturze, drugi w ciemnej kurtce. Był też lekarz.

— Zna pani tego lekarza?

— Nie.

Piotr odwrócił głowę od okna samochodu.

— Zabrali nam go?

Karolina rozłączyła się.

— Wywieźli go nam spod nosa. Postrzelonego, ledwie przytomnego. Znaleźli lekarza, papier, wszystko. I nikt nas nawet nie zapytał.

— Może naprawdę pojechał na badania.

— A może zaraz dowiemy się, że sam wstał i wyszedł o kulach.

Na parkingu przed szpitalem stał policyjny radiowóz. Dwaj mundurowi palili papierosy przy wejściu. Żaden nie wiedział, dokąd trafił pacjent. Jeden pamiętał czarny mikrobus i mężczyznę, który okazał legitymację, ale zasłonił ją dłonią, zanim dało się przeczytać nazwisko.

— Powiedział, że z Warszawy — tłumaczył policjant. — Że sprawa podlega pod bezpieczeństwo państwa.

— Bezpieczeństwo państwa właśnie postrzeliło mojego podejrzanego? — spytała Karolina.

Mundurowy spuścił wzrok.

Sala była pusta. Na łóżku pozostała zakrwawiona poduszka, w koszu leżał rozcięty opatrunek, a na szafce stał kubek z niedopitą herbatą. Pielęgniarka przyniosła dokument przekazania pacjenta, na którym pieczęć rozpłynęła się w niewyraźną plamę, a podpisu nie dało się odczytać. Karolina sfotografowała formularz.

— I co teraz? — zapytał Piotr.

— Teraz szukamy ludzi, którzy mogą zabierać podejrzanych prosto ze szpitala. Tyle o naszych fałszerzach.

Piotr rozłożył formularz na szafce. Pod podpisem dyżurującego lekarza brakowało nazwy placówki przyjmującej, a w rubryce transportu pozostawiono jedynie numer samochodu i inicjały osoby odpowiedzialnej. Pielęgniarka nie potrafiła powiedzieć, kto wypełnił formularz, więc poszła po starszą koleżankę.

— Powiedziano nam, że decyzję podjął lekarz prowadzący — tłumaczyła. — Pacjent był przytomny. Nie był w stanie sam chodzić, ale mężczyźni przywieźli nosze. Lekarz wyglądał profesjonalnie, miał odznakę i wiedział, gdzie na oddziale znajdują się leki.

— Czy ktoś potwierdził jego dane? — zapytał Piotr.

— Mieli dokumenty. Tłum ludzi, wszyscy czegoś chcą… Nikt się wtedy nie spodziewał, że mogą go porwać.

Korytarzem nieustannie ktoś przechodził. Sanitariusz przepychał wózek, przy windzie rodzina spierała się o salę chorego. Karolina patrzyła na otwierające się drzwi windy i coraz lepiej rozumiała, jak łatwo można było wywieźć stąd człowieka na noszach.

— Nagrania z windy i wejścia proszę od razu zabezpieczyć. Nie chcę jutro usłyszeć, że akurat się skasowały.

Pielęgniarka niechętnie zaprowadziła ich do pokoju kierownika zmiany. Adnotację o pilnym przewiezieniu wprowadzono z komputera w pokoju dwóch dyżurujących osób, ale żadna z nich nie przyznawała się do wpisania danych transportu.

— Byli u nas tacy ludzie już wcześniej — powiedziała w końcu starsza pielęgniarka. — Nie w tej sprawie. Przyjeżdżali do innych pacjentów, też powoływali się na Warszawę. Zawsze ktoś z dyrekcji dzwonił i mówił, że mamy pomóc.

— Kiedy ostatnio?

— Miesiąc temu, może dawniej. Wtedy lekarz był nasz. Dzisiaj nie widziałam żadnego z naszych przy tym człowieku.

Piotr zanotował nazwisko dyrektora, który mógł potwierdzić tamte wizyty. Przed oczami miał mundurowego, który zobaczył legitymację zasłoniętą dłonią i mimo to pozwolił wywieźć ciężko rannego człowieka.

Starsza pielęgniarka wyszła z nimi z pokoju kierownika zmiany. Dopiero na korytarzu, z dala od stanowiska dyżurnych, zatrzymała Karolinę.

— Ten pacjent bardzo się bał. Kiedy powiedzieli mu, że pojadą do innego szpitala, błagał, żeby tu został. Myślałam, że boi się następnego zabiegu. A on patrzył na człowieka z ciemnej kurtki i powtarzał, że zna go z pracy.

Karolina poprosiła o nazwiska wszystkich osób, które tej nocy dyżurowały przy rannym.

Przy drzwiach pustej sali czekał starszy lekarz. Obejrzał legitymacje policjantów, wpuścił ich do środka i przymknął drzwi.

— Nie wiem, kim byli ci ludzie — powiedział cicho. — Ale człowiek, którego zabrali, był przytomny. Kiedy usłyszał, że ma jechać z nimi, zaczął krzyczeć. Prosił, żeby go tu zostawić.

— Co mówił?

— Że oni go zabiją. I że nie pracuje już dla Wisły.

Piotr wstrzymał kolejne pytanie; lekarz zerkał już ku drzwiom.

— Znowu ta Wisła.

Lekarz rozłożył ręce.

— Ja niczego nie słyszałem. Rozumiemy się?

W drodze do windy zadzwonił telefon Piotra. Na ekranie nie wyświetlił się numer.

— Podkomisarz Szymański? — zapytał mężczyzna. Głos miał spokojny, niemal uprzejmy. — Proszę przekazać pani komisarz, że ma bardzo zły zwyczaj zaglądania tam, gdzie nie powinna.

— Kim jesteś?

— Kimś, kto próbuje oszczędzić wam kłopotów.

— To przyjdź i powiedz mi to w twarz.

— Znam pański adres, panie Piotrze. Wiem też, gdzie pani Drążek parkuje samochód. Proszę potraktować to poważnie.

Połączenie się urwało.

Piotr pokazał Karolinie ekran.

— Przynajmniej jeszcze nie strzelają do nas przez telefon.

— To dobrze. Zostawili nam czas, żeby się przygotować.

— Karolina, on zna nasze adresy.

— Nasze adresy zna pół komendy. Ale skąd ten drań wziął twój numer?

Kiedy wyszli na parking, przedni reflektor samochodu Karoliny był rozbity. Pod wycieraczką ktoś wsunął fotografię jej bloku. Zdjęcie wykonano tej samej nocy.

Piotr odwrócił je. Na odwrocie napisano jedno słowo: „DOSYĆ”. Karolina zmięła fotografię w dłoni, potem rozprostowała ją i schowała do kieszeni.

— Teraz to już mnie wkurwili.

Rozdział 8. Czarna sukienka

Zdjęcie z kawiarni wróciło do nich późnym wieczorem. Piotr miał je w telefonie od dwóch dni, ale dopiero teraz zwrócił uwagę na drobiazg: czarnowłosa kobieta nie patrzyła wyłącznie na Wolskiego. Co pewien czas zerkała w stronę drzwi, jakby wypatrywała kogoś, kto miał wejść.

Siedzieli w pokoju hotelowym, bo Karolina odmówiła powrotu do własnego mieszkania. Na stole stały dwa kubki kawy z automatu i papierowa torba z kanapkami.

— Wygląda, jakby go pilnowała — powiedział Piotr.

— Albo czekała, aż wyjdzie.

— Kelnerka jej nie znała.

Piotr powiększył fotografię. Kobieta miała czarną sukienkę pod jasnym płaszczem, niewielką torbę i srebrną bransoletkę. Twarz była widoczna z profilu. Na stoliku przed nią stała szklanka wody. Nic więcej.

— Przez godzinę wypiła wodę — zauważył Piotr. — Oszczędna.

— Może nie lubi kawy.

— To po co siedzieć w kawiarni?

— Żeby obserwować człowieka, którego potem ktoś zastrzeli.

Piotr odłożył telefon.

— A właściciel lokalu? Dwóch facetów wypytywało o niego kilka razy. Kelnerka mówiła, że chory.

— Jutro do niego pojedziemy.

— Teraz.

Dochodziła jedenasta wieczorem. Karolina nadal przyglądała się fotografii z kawiarni.

— Jeżeli człowiek naprawdę choruje, to nas znienawidzi.

— Przy takim śledztwie będzie w dobrym towarzystwie.

Właściciel kawiarni, Stefan Borkowski, mieszkał na obrzeżach Poznania. Do drzwi domu podeszli po północy. Dzwonili długo, zanim zapaliło się światło. Otworzył mężczyzna w szlafroku, z twarzą spuchniętą od snu.

— Policja? Znowu? — jęknął.

Karolina pokazała legitymację.

— Kto pytał o pana w kawiarni?

Borkowski oparł się o futrynę.

— Skąd mam wiedzieć? Od tygodnia leżę z grypą.

— Czy ktoś kontaktował się z panem bezpośrednio?

Mężczyzna zawahał się.

— Dzwonił jakiś facet. Chciał nagrania z kamer. Powiedział, że płaci gotówką.

— Ile?

— Dziesięć tysięcy.

Piotr gwizdnął.

— Za film z kawiarni? Musi pan mieć świetną obsadę.

— Powiedziałem, że nie sprzedaję nagrań. Następnego dnia ktoś wybił mi szybę w samochodzie. Dlatego zamknąłem się w domu.

— Ma pan numer?

— Nie. Zastrzeżony.

Borkowski otworzył szerzej drzwi. Na stoliku w przedpokoju leżała koperta. W środku były dwie fotografie jego córki wychodzącej ze szkoły.

— Przyszło wczoraj wieczorem — powiedział. — Chciałem zadzwonić na policję, ale po tym wszystkim…

Karolina obejrzała zdjęcia.

— Córka jest bezpieczna?

— U siostry. Zawiozłem ją tam zaraz po otrzymaniu zdjęć.

— Dobrze pan zrobił.

Borkowski zerknął jeszcze przez okno, czy przy samochodzie stoją inni ludzie. Dopiero wtedy wpuścił ich dalej i wyciągnął z szuflady telefon. Pokazał historię połączeń z ostatniego tygodnia. Kilka numerów było zastrzeżonych. Przy jednym zapisał godzinę rozmowy i kwotę, którą proponowano mu za nagranie.

— Nie chciałem pokazywać żonie tych zdjęć — powiedział. — Od razu zadzwoniłaby na policję, a ja już nie wiedziałem, kto jest po jakiej stronie.

— Gdyby pan zadzwonił, moglibyśmy chociaż spróbować ochronić pańską rodzinę. Proszę mi powiedzieć, czy ten człowiek wiedział, jak działają kamery.

Borkowski westchnął. Okazało się, że miesiąc wcześniej ktoś zamówił zmianę ustawień rejestratora. Instalator przyjechał pod nieobecność właściciela i wykonał pracę, którą według rachunku zlecono z jego konta. Rachunku nie było. Borkowski pamiętał jedynie wiadomość od kelnerki, że w kawiarni pojawił się fachowiec od monitoringu.

— Myślałem, że to administrator galerii — tłumaczył. — Czasem przychodzą do instalacji, których nie mam na własność.

— Kto zapłacił?

— Nie wiem. Kiedy pytałem, kazali mi rozmawiać z firmą ochrony.

Piotr zapisał nazwę instalatora. Zamówienie złożone przed śmiercią Wolskiego mogło wyjaśnić, dlaczego zniknął zapis z kamery przy wejściu.

Borkowski usiadł na krześle w przedpokoju. Wyglądał na człowieka, który przez ostatnie dni wstawał tylko po to, żeby spojrzeć przez okno.

— Ja ten lokal kupiłem za pieniądze po ojcu — odezwał się. — Spłacam kredyt, mam pracowników. I nagle ktoś płaci dziesięć tysięcy za film, na którym człowiek je ciasto. A gdy odmawiam, robią zdjęcia mojej córce. Co mam teraz zrobić? Zamknąć kawiarnię?

Karolina nie miała dla niego gotowej recepty. Poprosiła, żeby zachował wiadomości i nie usuwał żadnych nagrań, a następnie ustaliła z dyżurnym możliwość zwiększenia kontroli w okolicy jego domu. Powiedziała też, że powinien natychmiast zgłaszać kolejne groźby, nawet jeśli nadawca obieca, że dzięki milczeniu rodzina pozostanie bezpieczna.

Borkowski spojrzał na fotografię córki.

— To nie jest sprawa z gazet. Mówicie mi, że ktoś zginął, a ja mam się cieszyć, że skończyło się na szybie w samochodzie.

— Ma pan prawo być wściekły. Tylko proszę nam oddać te zdjęcia. Ktoś popełnił błąd, wysyłając je panu.

Po wyjściu Piotr odwrócił się jeszcze ku domowi. W oknie paliła się mała lampka.

W samochodzie milczeli, dopóki nie wyjechali z osiedla.

— Dziesięć tysięcy za kilka minut nagrania. Ktoś się panicznie boi tej kobiety.

— Albo tego, kto wysłał Wolskiego na ulicę.

Telefon Karoliny zawibrował. Wiadomość przyszła z nieznanego numeru. Zawierała zdjęcie kobiety w czarnej sukience, wykonane z bliska, w innym miejscu i innym czasie. Pod nim widniało zdanie: „Ona też chce wiedzieć, kto drukuje”.

— Ktoś nam podsuwa tropy — powiedział Piotr.

— Albo prowadzi nas na smyczy.

Karolina powiększyła fotografię. Za kobietą widać było szyld niewielkiego hotelu i fragment tablicy rejestracyjnej.

— Zobacz. To już możemy sprawdzić.

— A potem?

— Potem znajdziemy tego, kto wysyła nam zdjęcia. I zapytamy, czego od nas chce.

Rozdział 9. Cena milczenia

Następnego ranka Cygan zażądał adwokata, papierosów i czegoś do jedzenia. Otrzymał kanapkę i wodę. Na adwokata musiał poczekać.

— Gdybyś zaczął mówić wczoraj, nie siedziałbyś tu dzisiaj — powiedział Piotr.

— A gdybym trzy lata temu miał rozum, sprzedawałbym teraz leżaki na plaży w Hiszpanii.

Karolina usiadła naprzeciw niego.

— Banasik nie żyje.

Cygan przestał żuć.

— Jak?

— Ktoś go zastrzelił. W hali, którą nam wskazałeś.

— To przeze mnie? — Waldek odłożył kanapkę. — Gdybym nie podał wam adresu, może jeszcze by żył.

— Waldek, posłuchaj. Banasik miał kłopoty jeszcze przed twoją rozmową z nami. Nie bierz na siebie jego śmierci.

— Wiecie więcej, niż mówicie. Tylko nie chcecie mi powiedzieć, czy i po mnie przyjdą.

Piotr przysunął mu zdjęcie osiłka z kantoru.

— A ten? Kto to?

Cygan spojrzał i odsunął fotografię dwoma palcami.

— Mówili na niego Niedźwiedź. Prawdziwego nazwiska nie znam. Przyjeżdżał czasem po pieniądze. Nie kupował niczego. Sprawdzał, czy nie chowam czegoś dla siebie.

— Dla kogo pracował?

— Nie wiem.

Karolina pochyliła się nad stołem.

— W szpitalu ktoś go zabrał. Powiedział lekarzowi, że nie pracuje już dla Wisły.

Cygan gwałtownie podniósł wzrok.

— To powiedział?

— Tak.

— To już trup.

— Na jego miejscu wolałbym nie sprawdzać. A ty? Nadal chcesz siedzieć cicho?

Waldek zaczął pocierać dłonie. Miał na palcach ślady po tanich sygnetach, które zdjął mu policjant przy przyjęciu.

— Myślałem, że to zwykły przekręt. Wszyscy myśleli. Przychodzi towar, bierzesz za pół ceny, sprzedajesz po normalnej. Dobra kasa. A potem zobaczyłem, ile tego jest.

— Ile?

— Skrzynie. Cały samochód, a potem następny. Mirek żartował, że mógłby po tych banknotach dojść pieszo pod ratusz.

— Kto mu dawał skrzynie?

Cygan potrząsnął głową.

— Mirek nigdy nie mówił, skąd je bierze. Raz przywiózł do mnie takiego wymuskanego faceta. Garnitur, buty droższe niż cały mój kantor. I ten facet powiedział: ich pieniędzy nie wolno mieszać z tymi z Wisły. Jakby to była jakaś oczywistość.

— Ich pieniędzy? — spytała Karolina.

— Tak powiedział. Że jedna pula jest państwowa, a druga prywatna. Za prywatną odpowiadają inni ludzie.

Piotr odchylił się na krześle.

— Ktoś z państwa płacił za fałszywe dolary? — Piotr odwrócił się do Karoliny.

— Ja tego nie wymyśliłem. Jak usłyszałem, też się roześmiałem. A on nie.

— Nazwisko człowieka w garniturze.

— Nie podał. Ale Mirek mówił do niego „panie dyrektorze”.

Karolina przez chwilę milczała.

— A skąd Wolski miał te banknoty?

— Jaki Wolski?

Pokazała mu zdjęcie martwego mężczyzny z kawiarni. Cygan przyjrzał się uważnie.

— Znam twarz. Przychodził z Mirkiem. Raz czy dwa. Zawsze miał walizkę, taką małą, na kółkach. Nigdy niczego u mnie nie kupował.

— Czym się zajmował?

— Papierem, farbami, maszynami. Tak Mirek mówił. Kiedyś się pokłócili, bo ten człowiek chciał odejść. Powiedział, że za dużo już widział.

Piotr zatrzymał długopis nad notatnikiem. Wolski i Banasik znali się przed zabójstwem; wreszcie mieli to od człowieka, który widział ich razem.

— O co się pokłócili?

— O pieniądze. Mirek obiecał mu wypłatę. Wolski powiedział, że już niczego nie chce, tylko żeby dali mu spokój.

Karolina wyjęła kolejne zdjęcie, tym razem kobiety z kawiarni.

— Widziałeś ją?

Cygan zmrużył oczy.

— Nie. Chyba nie.

— Chyba?

— Takie włosy miała jedna kobieta, która przyjeżdżała po rozliczenia. Ale twarzy nie pamiętam. Siedziała w samochodzie.

— Jaki samochód?

— Szary. Drogi. Bez żadnych znaków.

Piotr zaśmiał się krótko.

— Szary i drogi. Fantastycznie. Waldek, przypomnij sobie chociaż, gdzie pojechał.

Waldek nachylił się ku nim.

— Jest jeszcze jedno. Mirek miał klucz do skrytki. Nie w banku. W starym magazynie pod Warszawą. Mówił, że tam leży towar, którego nikt nie może ruszać bez zgody góry.

— Gdzie dokładnie?

— Nie wiem. Słyszałem tylko nazwę miasta. Wołomin.

Karolina podkreśliła w notatniku nazwę Wołomina. Banasik jeździł tam przed śmiercią; od jego tras zamierzali zacząć.

— A teraz chcę ochrony. Rozumiecie? Nie numeru telefonu do dyżurnego. Ochrony. Ja też nie zamierzam skończyć jak Mirek.

Z korytarza dobiegło gwałtowne uderzenie i krzyk. Piotr otworzył drzwi. Na podłodze leżał policjant dyżurujący przy wejściu. Nad nim stał mężczyzna w czarnej kurtce z identyfikatorem przewieszonym na smyczy.

— Przejmujemy zatrzymanego — powiedział spokojnie.

Za jego plecami pojawiło się dwóch kolejnych. Karolina wyszła na korytarz.

— A kim wy, do cholery, jesteście?

Mężczyzna wyjął dokument, ale trzymał go tak, żeby zasłonić nazwisko.

— Sprawa nie należy już do pani.

— Jeżeli macie postanowienie o przejęciu zatrzymanego, pokażcie je — odparła Karolina.

Rozdział 10. Bez nazwisk

Piotr przymknął drzwi pokoju przesłuchań. Cygan poderwał się z krzesła, ale Karolina, stojąca przy progu, kazała mu usiąść.

— Nikomu nie otwierasz — powiedziała. — Nawet jak usłyszysz, że to sam minister.

Na korytarzu mężczyzna w czarnej kurtce podszedł bliżej.

— Proszę nie utrudniać. Mamy polecenie przejęcia materiałów i zatrzymanego.

— Od kogo?

— Od właściwych przełożonych.

— To niech właściwi przełożeni przyjdą tu osobiście.

Mężczyzna uśmiechnął się krótko.

— Pani komisarz, oboje wiemy, że jest pani na niewłaściwym poziomie tej sprawy.

— A pan chyba pomylił komendę z prywatną agencją. Dokumenty na stół.

Jeden z przybyszy zrobił krok w stronę Piotra. Szymański przesunął się tak, by zasłonić drzwi. Miał rozcięty łuk brwiowy po strzelaninie w hali, a teraz pulsowała mu cała skroń.

— Spróbuj — powiedział.

Napięcie przerwał głos naczelnika, który pojawił się na końcu korytarza. Był blady i trzymał telefon przy uchu.

— Karolina. Do mnie. Natychmiast.

— Teraz nie mogę.

— To rozkaz.

Karolina zawahała się przy drzwiach. Naczelnik wciąż czekał z telefonem przy uchu.

— Piotr, pilnujesz Waldka. Jeśli ci go zabiorą, mają mi pokazać papier z podpisem prokuratora. Zrozumiałeś?

— A ty?

— Pójdę usłyszeć, dlaczego rozkaz wydaje się przez telefon, a nie na papierze.

Piotr został przy drzwiach, a Karolina ruszyła do gabinetu. Oboje widzieli mundurowych odsuwających się pod ścianę. Nikt nie próbował pomóc.

W gabinecie naczelnik zamknął drzwi i przez dłuższą chwilę wpatrywał się w biurko.

— Dzwonili z Warszawy. Nałożyli klauzulę i chcą całych akt. Tak mi powiedzieli.

— Z jakiej podstawy?

— Nie pytaj mnie. Sam dostałem pięć minut na wykonanie polecenia.

— Dwóch świadków leży w ziemi, trzeciego porwali ze szpitala. A ja mam oddać sprawę ludziom, którzy nawet się nie przedstawili? Niech mi to podpiszą.

— Wiem, co się dzieje.

— To zrób coś.

Naczelnik potarł twarz.

— Mam dzieci, Karolina.

Obok telefonu naczelnika stała oprawiona fotografia jego dzieci. Kiedy poprosiła o pisemne polecenie z Warszawy, naczelnik tylko pokręcił głową.

W tym czasie Piotr został na korytarzu z trzema mężczyznami w ciemnych kurtkach. Ich dowódca, ten z identyfikatorem, odsunął się do okna, by odebrać telefon. Pozostali zablokowali korytarz prowadzący do windy. Policjant, którego wcześniej przewrócono, próbował wstać z krzesła. Jeden z przybyszy położył mu rękę na ramieniu.

— Proszę siedzieć. Dla pańskiego dobra.

— Proszę ją zabrać — powiedział Piotr. — I odsunąć się od drzwi.

Dowódca skończył rozmowę.

— Podkomisarz Szymański. Znam pana przebieg służby. Nie ma potrzeby robić z tego osobistej sprawy.

— Uderzył go pan. Widziałem. A teraz zabieracie mi człowieka bez decyzji prokuratora. Jak pan chce, żebym się odsunął?

— Funkcjonariusz się przewrócił. Jeśli ma pan zastrzeżenia, może pan złożyć skargę.

Piotr poczuł, że zaciska palce na telefonie. Przez kilka sekund miał ochotę uderzyć człowieka w twarz i sprawdzić, czy wtedy również nazwie to upadkiem. Powstrzymał się. Kamera nad drzwiami rejestrowała wszystko. Jeden cios wystarczyłby, żeby tamci mogli przedstawić go jako napastnika.

— Proszę podać jednostkę — zażądał.

Mężczyzna wyciągnął legitymację z kieszeni, przytrzymał ją przez moment na wysokości piersi i schował.

— Wystarczy.

— Nazwisko. Jednostka. Kto wydał polecenie? Nie będę zgadywał.

— Dostanie pan je od przełożonego.

— Mój przełożony jest piętro wyżej.

— Tym lepiej. Niech się pan z nim skonsultuje.

Piotr sięgnął po służbowy telefon i wybrał numer prokuratora prowadzącego śledztwo. Usłyszał trzy sygnały, potem automatyczne przekierowanie. Spróbował drugi raz. W tym czasie jeden z mężczyzn wszedł do pokoju dyżurnego. Po chwili wrócił z plikiem papierów w koszulce.

— Mamy nakaz przejęcia — powiedział.

Na pierwszej stronie widniała pieczątka, ale dokument dotyczył przekazania materiałów między jednostkami, bez nazwiska Cygana i bez informacji o zatrzymanym. Piotr przeczytał numer sprawy. Różnił się od ich sygnatury jedną cyfrą.

— Ta decyzja dotyczy przekazania akt. Nie ma tu nic o Kowalskim.

Dowódca podszedł bliżej.

— Panie Piotrze, chcę panu ułatwić życie. Wystarczy, że odejdzie pan dwa metry od drzwi. Nikt nie będzie musiał pisać o tym w raporcie.

— A jeśli nie odejdę?

— Zapiszemy, że odmówił pan wykonania polecenia. Potem może pan udowadniać, kto miał rację. Dziś Kowalski pojedzie z nami.

Po korytarzu przeszedł starszy policjant z pionu administracyjnego. Zobaczył otwarte dokumenty i spojrzał na Piotra z bezradnością, której nie próbował ukryć. Jeden z przybyszy wyciągnął kajdanki. Nie podnosił głosu i nie sięgał po broń.

— Możecie zaczekać na prokuratora — powiedział Piotr.

— Nie możemy.

Przy schodach stali dyżurny i dwóch mundurowych. Gdyby dobył broni, znaleźliby się między nim a ludźmi przy windzie. Zamiast tego wyjął notatnik i głośno podyktował godzinę.

— Dyżurny, wpisz pan mój sprzeciw — powiedział Piotr, czując, jak zaciska mu się gardło. — Zabrali zagrożonego świadka bez dokumentu. Chcę, żeby to zostało w aktach.

Odsunął się. Mężczyźni weszli do pokoju i skuli Cygana. Waldek próbował protestować, lecz kiedy dowódca szepnął mu coś do ucha, zamilkł. Piotr nie usłyszał słów. Zobaczył tylko, że właściciel kantoru pobladł i pozwolił się wyprowadzić.

Kiedy Karolina wróciła z gabinetu, Piotr stał przy otwartych drzwiach pokoju przesłuchań. Dwaj przybysze prowadzili Cygana do windy. Waldek miał ręce skute za plecami i patrzył prosto na nią.

— Obiecałaś! — krzyknął.

Karolina ruszyła za nimi, ale Piotr chwycił ją za rękaw.

— Karolina, popatrz na naszych. Stoją jak słupy. Rzucisz się na tamtych, a oni tylko na to czekają.

— Puść mnie.

— Karolina.

Spojrzała na niego. Cofnął rękę.

Piotr pobiegł do okna wychodzącego na parking. Kilka minut później usłyszał silniki. Z parkingu wyjechały dwa ciemne samochody: pierwszy skręcił ku centrum, drugi ruszył za nim w kilkudziesięciometrowym odstępie.

— Zapamiętałeś numery? — zapytała Karolina.

— Tak. I twarz tego z identyfikatorem.

— Zapisz, zanim zapomnisz.

— Już zapisałem.

Wrócili do pokoju przesłuchań. Na stole leżał niedojedzony kawałek kanapki Cygana. Karolina podniosła pustą butelkę po wodzie, potem odstawiła ją na miejsce.

— Powiedział Wołomin — odezwała się.

— Wiem.

— Wołomin. Pamiętasz? I ta państwowa pula. Tego im nie oddaliśmy.

— Pod warunkiem że ktoś jeszcze przyjmie od nas protokół.

Piotr wyjął telefon. Przed wejściem ludzi w czarnych kurtkach zdążył wysłać sobie zdjęcia notatek. Miał też fotografię dokumentu ze szpitala, numery samochodów i zdjęcie kobiety z kawiarni.

— Nie zabrali wszystkiego — powiedział.

Karolina usiadła na brzegu stołu.

— Będą nas szukać.

— Już szukają.

— Stracimy tę sprawę. Możliwe, że służbę też — powiedziała Karolina.

— To niech chociaż zostanie ślad, że próbowaliśmy — odparł Piotr.

Karolina wyciągnęła dłoń, a Piotr ujął ją mocno. Oboje słyszeli jeszcze głos Cygana: „Obiecałaś!”.

— Najpierw kobieta z kawiarni — powiedziała. — Potem Wołomin.

W tej samej chwili na telefonie Piotra pojawiła się wiadomość z nieznanego numeru. Zdjęcie przedstawiało Waldka Kowalskiego siedzącego na tylnym siedzeniu samochodu. Obok niego leżała otwarta teczka.

Pod zdjęciem napisano: „Dziękujemy za współpracę”. Piotr obrócił ekran w stronę Karoliny.

— Ktoś bardzo dba, żebyśmy nie zapomnieli o Waldku.

Piotr schował telefon, a Karolina została jeszcze przez chwilę przy stole. W końcu wstała i zamknęła za sobą drzwi pokoju przesłuchań.

Rozdział 11. Kobieta z kawiarni

Zdjęcie Waldka Kowalskiego zniknęło z ekranu, kiedy Piotr próbował je powiększyć. Nadawca skorzystał z wiadomości, która po otwarciu usuwała załącznik. Szymański zdążył jednak zrobić zrzut ekranu. Na siedzeniu obok Cygana leżała teczka z czerwoną gumką; taki sam szczegół zapamiętał z samochodu ludzi, którzy zabrali świadka.

Karolina powiększyła fotografię. Kowalski miał rozciętą wargę, ale siedział prosto i spoglądał w obiektyw. Ktoś zrobił zdjęcie celowo, na tyle wyraźne, żeby rozpoznali twarz, i na tyle ciasne, żeby nie dało się ustalić miejsca.

— Żył, kiedy naciskali spust migawki — powiedziała.

— I chcą, żebyśmy wiedzieli, że mogą go znaleźć wcześniej niż my.

Wrócili do samochodu Piotra. Od zajścia na korytarzu komendy przestali rozmawiać tam swobodnie. Karolina zadzwoniła do dyżurnego, zgłosiła utratę kontaktu ze świadkiem i poprosiła o numer formalnego polecenia przejęcia. Dyżurny po kilku minutach przyznał, że takiego numeru w systemie nie widzi.

— Zabrali go z komendy. Tak po prostu. A papierów po nim jak nie było, tak nie ma.

— Zapisz godzinę rozmowy. Nazwisko dyżurnego też.

Sprawdzenie kiosku nie przyniosło nic nowego, a zleceniodawcy zmiany ustawień kamery nie udało się ustalić. Wrócili do nagrania z wnętrza kawiarni. Kobieta stała przy oknie, ze szklanką w dłoni, i obserwowała Wolskiego przy sąsiednim stoliku. Przed jego wyjściem schowała telefon do torebki i odwróciła głowę. Po strzałach nie pobiegła za tłumem. Wyszła bocznym przejściem.

Piotr zatrzymał obraz na jej twarzy.

— Może była z nimi.

— A może próbowała go ostrzec. Cholera, na tym nagraniu nie da się usłyszeć ani słowa.

Druga kelnerka, pracująca zwykle rano, pamiętała ją dobrze. Kobieta przychodziła kilka razy w tygodniu, zamawiała czarną kawę i siadała przy tym samym oknie. Tego dnia zapłaciła kartą, choć zwykle zostawiała gotówkę. Kelnerka podała im godzinę transakcji i potwierdziła, że kobieta przed wyjściem rozmawiała z Wolskim przez chwilę na korytarzu prowadzącym do toalety.

— O czym?

— Nie słyszałam. On wyglądał, jakby chciał się stamtąd wydostać.

Kelnerka pokazała im kopię rachunku z czterema ostatnimi cyframi karty. Karolina zapisała numer transakcji i poprosiła o zachowanie wydruku. Wreszcie mieli coś, co prowadziło poza nieostry kadr z monitoringu.

W drodze do samochodu zauważyli ciemnego sedana stojącego po drugiej stronie ulicy. Kierowca udawał, że czyta wiadomości. Kiedy Piotr zatrzymał się przy kiosku, samochód ruszył, lecz nie skręcił za nimi.

— Mogli nas śledzić od komendy — zauważył.

— Albo obserwują kawiarnię. W obu przypadkach mamy problem.

Na telefon Karoliny przyszła wiadomość od nieznanego numeru: „Nie szukajcie kobiety. To nie ona strzelała”. Nadawca znał kierunek ich śledztwa, choć nie zdążyli jeszcze nikomu o nim powiedzieć.

Piotr chciał oddzwonić, ale numer był nieaktywny.

— Ktoś prowadzi nas za rękę.

— Albo sprawdza, czy pójdziemy tam, gdzie chce.

Karolina schowała telefon i zdecydowała, że najpierw odnajdzie kobietę z kawiarni. Wołomin mógł poczekać kilka godzin; rozmowa z kimś, kto znał Wolskiego, dawała szansę ustalenia, dlaczego zginął.

Na nagraniu z kawiarni Karolina zauważyła jeszcze jeden szczegół: kobieta po wyjściu z bocznego przejścia przeszła obok lady, nie oglądając się na ulicę. Zatrzymała się dopiero przy oknie, kiedy usłyszała krzyk. Kamera uchwyciła na moment jej twarz. Miała wyraz człowieka, który zobaczył coś spodziewanego, ale przez to nie mniej przerażającego.

— Sprawdziliśmy już tyle razy, gdzie patrzyła, a niewiele wiemy o tym, co mówiła — zauważył Piotr.

— Kelnerka widziała ich przy toalecie. Może Wolski jej nie posłuchał. A może wyszedł, bo ktoś mu kazał.

Technik od monitoringu odnalazł ścieżkę dźwiękową w zapisie kamery obejmującej wejście do korytarza. Jakość była słaba, wiele słów ginęło w rozmowach gości i hałasie ekspresu. Dało się jednak usłyszeć kobiecy głos: „Nie wychodź sam”. Wolski odpowiedział niewyraźnie. Dalej nagranie nie pozwalało już rozróżnić słów.

— To może być ważne — powiedział Piotr.

— O ile usłyszeliśmy dobrze. Za ścianą hałasował ekspres, pamiętasz?

Piotr wrócił myślą do trzech słów z nagrania. Słyszał je za każdym razem nieco inaczej. Dopiero w samochodzie przestał odtwarzać plik.

Później pojechali pod dawny adres powiązany z kartą, którą zapłacono w kawiarni. Prokurator uzyskał wstępne dane posiadaczki, choć nadal nie mieli pewności, że to ona siedziała przy oknie. Adres prowadził do starego bloku, w którego parterze działał sklep z odzieżą używaną.

Drzwi mieszkania pozostały zamknięte. Sąsiadka z naprzeciwka twierdziła, że lokatorka od dwóch tygodni nie wracała do domu. Nie chciała podawać nazwiska, ale rozpoznała jasny płaszcz na fotografii.

— To ta pani, która pomagała z przeprowadzką — powiedziała. — Całą noc wynosiła rzeczy do taksówki. Potem przyjechali inni i chcieli sprawdzić piwnicę. Nie wpuściłam ich.

— Jak wyglądali?

— Jeden był duży, z ogoloną głową. Drugi miał garnitur, jakby wybierał się na wesele. Nie wyglądali na sąsiadów.

Karolina poprosiła o pisemną notatkę z relacji i o zabezpieczenie nagrania z wejścia, jeśli zarządca budynku je posiadał. Niepokoiło ją jednak, że ludzie poszukujący kobiety dotarli do jej dawnego adresu wcześniej niż policja.

W drodze powrotnej Piotr odebrał informację, że ktoś próbował ponownie uzyskać dostęp do nagrań kawiarni. Tym razem z firmy obsługującej kamery. Osoba dzwoniąca przedstawiała się jako właściciel, chociaż Borkowski przebywał w domu i nie zlecał żadnych czynności. Próba nie powiodła się, ale Karolina nakazała zabezpieczyć ślad połączenia. Ktoś poza policją również szukał kobiety z kawiarni.

Wieczorem odezwała się kelnerka. Kobieta z nagrania wróciła po zostawiony parasol. Gdy usłyszała, że policja o nią pyta, nie uciekła. Poprosiła tylko o przekazanie jednego zdania: „Wolski nie był pierwszym”.

Karolina odczytała wiadomość Piotrowi.

— To teraz przynajmniej wiemy, że chce rozmawiać.

— Albo chce, żebyśmy tak myśleli.

— Wreszcie zaczynasz się uczyć.

Następnego spotkania nie umówili w kawiarni. Kobieta wskazała publiczny parking przy dworcu i zastrzegła, że przyjdzie sama. Karolina nie uwierzyła w to ostatnie ani przez sekundę.

Rozdział 12. Natalia

Na parkingu przy dworcu było dość ludzi, żeby utrudnić obserwację, i dość kamer, żeby utrwalić każdą próbę porwania. Karolina zajęła miejsce przy automacie biletowym, Piotr pozostał w samochodzie dwa rzędy dalej. Ustalili, że jeśli kobieta zacznie uciekać, pozwolą jej odejść. Potrzebowali rozmowy, nie kolejnego pościgu.

Przyszła pięć minut po umówionej godzinie. Miała ciemną kurtkę, włosy związane z tyłu i niewielką torbę przewieszoną przez ramię. Rozejrzała się po parkingu, po czym podeszła do Karoliny.

— Pani Drążek?

— A pani?

— Natalia Wierzbicka. Na razie wystarczy.

Karolina nie podała ręki.

— Widzieliśmy panią przy Wolskim. Rozmawiała pani z nim, zanim zginął.

— Miałam przekazać mu wiadomość od Kurka. Zdążyłam tylko ostrzec go, żeby nie wychodził sam.

Natalia wskazała ławkę obok przystanku. Usiadła tak, żeby widzieć ulicę.

— Kurek chciał, żeby Wolski przestał rozmawiać przez telefon. Podejrzewał, że ktoś podsłuchuje jego rozmowy. Miałam umówić ich bezpośrednio.

— Dlaczego pani?

— Rozliczałam kilka spółek. Niektóre nazwiska znałam wcześniej z dokumentów. Potem zaczęły pojawiać się w wiadomościach o zabójstwach.

Karolina wyjęła notatnik.

— Jakie spółki?

— Spółki od transportu, doradztwo, faktury za coś, czego nikt nigdy nie zrobił. Mogę pani to pokazać, ale całej tej układanki nie rozgryzłam.

— To pokaże pani od początku. Co pani ma?

Natalia spojrzała w stronę stojącego na czerwonym świetle motocykla.

— Na przesunięcia ładunków. Są dwie ewidencje. Jedna opisuje oficjalne przewozy, druga rozlicza to, co znika po drodze.

— Dolary?

— Tak wynika z dokumentów. Nigdy nie widziałam miejsca, w którym je wytwarzają.

Piotr zatrzymał się przy rozkładzie jazdy, kilka kroków od nich. Natalia od razu go rozpoznała.

— Podkomisarz Szymański. Znam wasze nazwiska.

— To niepokojąco jednostronna znajomość — odparł.

Kobieta wyciągnęła z torby złożoną kartkę. Była na niej lista pięciu nazwisk i kod W-7. Karolina rozpoznała Wolskiego i Banasika, przy kolejnych widniały dopiski „kontakt” i „ryzyko”.

— Kto zrobił tę listę?

— Nie wiem. Dostałam jej zdjęcie od Sęka. Chciał sprzedać pełny zestaw dokumentów, ale zażądał pieniędzy, których nie miałam.

— Dlaczego nie poszła pani z tym do prokuratury?

— Poszłam. Następnego dnia ktoś wszedł mi do pokoju hotelowego. Wiedzieli, gdzie śpię.

Piotr przyjrzał się kartce.

— Jest tu nazwisko Lemańskiego.

— On znał ludzi od przeładunku. Nie wiem, czy brał udział w kradzieży, czy próbował się wycofać.

Natalia przyjrzała się ludziom przechodzącym obok przystanku. Dwaj nastolatkowie kłócili się o bilet, starszy mężczyzna prowadził rower z ciężką torbą na bagażniku. Dla tych ludzi parking był zwykłym miejscem pomiędzy dworcem a ulicą. Ona od kwadransa rozpoznawała w każdym odgłosie silnika możliwy sygnał do ucieczki.

— Co zrobicie z tymi nazwiskami? — zapytała nagle. — Wezwiecie wszystkich po kolei i od razu będzie wiadomo, kto przyniósł wam listę.

— Nikogo nie będziemy wzywać po kolei. Sprawdzimy ich tak, żeby nie wiedzieli o pani.

— A jeśli na liście jest ktoś wysoko postawiony?

— Tym bardziej. Najpierw muszę się dowiedzieć, kto w ogóle dostał tę listę.

— Łatwo pani mówić. Nie widziała pani, jak oni potrafią zadzwonić do człowieka i następnego dnia znikają jego pieniądze, praca i nazwisko z systemu.

Piotr przeniósł wzrok z kartki na Natalię.

— A pani widziała?

— Sęk stracił dostęp do własnej poczty w dniu, kiedy odmówił wysłania potwierdzenia. Z dokumentów usunięto jego upoważnienie, jakby nigdy tam nie pracował. Następnego dnia ktoś zaproponował mi wyjazd za granicę z opłaconym mieszkaniem. Nie pytałam, kto płaci.

— Dlaczego pani nie skorzystała?

Natalia uśmiechnęła się krzywo.

— Za pomylone faktury nikt nie proponuje mi mieszkania za granicą. Kazali wyjechać i zamknąć usta. Nie zgodziłam się.

Karolina poprosiła o kopie tej propozycji, ale Natalia nie miała ich przy sobie. Zostawiła telefon, z którego prowadzono korespondencję, w hotelu po pierwszej próbie włamania. Bała się zabrać telefon, który ktoś mógł śledzić.

— Chcę wam pomóc — powiedziała. — Tylko nie chcę skończyć jak Wolski.

— Nie mogę pani obiecać, że ci ludzie odpuszczą. Mogę obiecać, że nie rozdam pani nazwiska po komendzie.

Piotr zauważył, że Natalia obserwuje każdego przechodzącego mężczyznę. Co chwilę odwracała głowę ku ulicy.

Na ulicy zatrzymał się biały dostawczak. Drzwi przesuwne otworzyły się, ale nikt nie wysiadł. Natalia zesztywniała.

— Muszę iść.

— Natalia, zaczekaj. Oni już cię szukają. Sama z tym nie wyjdziesz.

— Was też szukają. Widziałam wasze nazwiska w innym zestawieniu.

Piotr odwrócił głowę w stronę dostawczaka. Samochód ruszył powoli i skręcił za przystankiem.

— Co to za zestawienie?

— Nie tutaj.

Natalia wstała. Zanim odeszła, podała Karolinie mały klucz z numerem skrytki. Powiedziała, że w przechowalni bagażu znajdą kopertę z nazwą hotelu, w którym zatrzymał się Sęk. Nie zostawiła telefonu ani adresu.

— Gdybym miała się z wami spotkać jeszcze raz, sama zadzwonię.

Piotr odprowadził wzrokiem Natalię, która zniknęła w przejściu podziemnym.

— Dajesz jej odejść?

— Przed chwilą ustaliliśmy, że nie będziemy jej ścigać.

— Zaczynam żałować, że umiem dotrzymywać ustaleń.

W skrytce leżała koperta, a w niej wydruk rachunku hotelowego i karta pamięci owinięta papierem. Na wydruku ktoś zaznaczył pokój Sęka oraz datę sprzed dwóch tygodni. Karta zawierała tylko kilka zdjęć. Jedno przedstawiało mężczyznę w holu hotelu. Stał przy drzwiach windy, w ciemnym garniturze, i rozmawiał przez telefon. Twarz była niewyraźna, ale na rękawie miał identyfikator ochrony.

— To ma być dowód? — spytał Piotr.

— Mamy jego twarz. Następnym razem rozpoznamy drania.

Karolinę interesowała przede wszystkim jedna rzecz: dlaczego Sęk fotografował ochroniarza, zamiast ludzi, którym zamierzał sprzedać dokumenty.

Kiedy wychodzili z dworca, telefon Piotra zawibrował. Nieznany numer przesłał fotografię Cygana. Tym razem siedział na podłodze, ze związanymi rękami, obok kartki z dzisiejszą datą. Pod zdjęciem widniało pytanie: „Ile wart jest jeden świadek?”.

Piotr odczytał jej pytanie z twarzy, zanim się odezwała.

— Chcą wymiany.

— Tylko nie napisali, za co.

Odpowiedź przyszła minutę później: „Oddajcie listę”.

Natalia nie była jedyną osobą, która wiedziała o ich spotkaniu.

Cygana przeniesiono po raz drugi, zanim policjanci zdążyli obejrzeć fotografię. W samochodzie, którym go wieziono, zasłonięto boczne szyby od środka. Nie miał pojęcia, czy jest w Warszawie, czy gdzieś poza miastem. Rozpoznawał tylko dźwięk nierównych płyt drogowych i chwilami zapach spalin przedostających się do wnętrza.

Mężczyzna siedzący naprzeciw niego trzymał na kolanach teczkę z czerwoną gumką. Nie pytał o nazwiska ani o dolary. Kilka razy wyświetlił na telefonie to samo zdjęcie dwóch policjantów wychodzących z kawiarni. Cygan odwracał wzrok, a mężczyzna cierpliwie czekał.

— Oni mają listę? — zapytał w końcu.

— Nie wiem, jaką listę.

— Waldek, ty zawsze nic nie wiesz. Jak zarabiałeś na dolarach, też nic nie wiedziałeś. Jak zaczęli zabijać, dalej nic. Kiedy zamierzasz sobie przypomnieć?

Cygan chciał odpowiedzieć, że dostawał skrzynki, sprzedawał banknoty i oddawał umówioną część. Nie zawarł żadnej umowy na porwanie. Tamten nie dawał mu dojść do słowa.

— Otrzymał pan szansę. Policjanci mają oddać dokumenty, po czym każdy wróci do swoich zajęć. Jeśli od nich nie dostaniemy odpowiedzi, pan wróci do pokoju bez okna.

— Skąd mają wiedzieć, co jest w dokumentach? — wyrwało się Cyganowi.

Mężczyzna podniósł głowę.

— A więc są dokumenty.

Śmiał się z Ziutka, kiedy ten dał się złapać na kilku banknotach. Teraz oddałby za tamtą celę wszystko, co zarobił w kantorze. Tam przynajmniej wiedziałby, kto jest strażnikiem, a kto więźniem.

Na krótkim postoju mężczyzna z teczką wysiadł. Rozmawiał przez telefon przy zamkniętych drzwiach. Cygan usłyszał jedno nazwisko: Sadowski. Później kilka razy powtórzono słowo „kopia”. Kiedy rozmówca wrócił, miał już inne spojrzenie.

— Robią porządki, a pan wciąż myśli, że chodzi o pański kantor. Oni już pana skreślili.

Cygan spojrzał na własne dłonie. Pierwszy raz od zatrzymania nie miał ochoty prosić o papierosa. Bał się, że gdy otworzy usta, powie coś, czego nie będzie mógł cofnąć.

Rozdział 13. Wołomin

Nie pojechali od razu pod wskazany adres. Na zdjęciu Cygana widniał fragment gazety z dzisiejszą datą, ale gazetę łatwo było podsunąć przed obiektyw. Karolinę bardziej niepokoił świeży siniak na jego twarzy. Mężczyzna wyglądał na wyczerpanego, choć był przytomny.

— Oddamy listę, a Waldek przestanie być im potrzebny.

— Zatrzymamy ją, zrobią to samo. Musimy znaleźć coś, czego nie przewidzieli.

Nie odpowiedzieli nadawcy. Wrócili do notatek: Wołomin, człowiek od pakowania, poszukiwania Kurka i kod W-7. Nazwy krążyły po kartkach, lecz wciąż nie mieli jednego adresu, pod który mogliby pojechać.

Piotr skontaktował się z dawnym kolegą z drogówki. Poprosił wyłącznie o wykaz publicznych utrudnień i remontów na trasach do przemysłowej części Wołomina. Nie chciał uruchamiać zapytania o konkretne tablice, bo każde takie sprawdzenie mogło trafić do przełożonych.

— Mamy drogę, po której ciężarówki mogły jechać bez przejazdu przez centrum — powiedział po rozmowie. — Ale to wciąż kilka kilometrów.

— Wystarczy, żeby sprawdzić teren.

Pojechali po południu, osobno. Karolina zostawiła swój samochód na parkingu sklepu budowlanego, Piotr objechał okolicę od strony torów. Wśród hurtowni, pustych placów i dawnych hal magazynowych naliczył kilka obiektów z bramami pozwalającymi wjechać ciężarówce. Na jednym z budynków widniał świeżo namalowany numer 7, choć reszta oznaczeń była wyblakła.

— Nie wchodź na teren. Zrób zdjęcia i odjeżdżaj.

— Wiem. Dziś mam w planie tylko oglądanie architektury.

Przy ogrodzeniu zatrzymał się samochód ochrony. Piotr udawał, że szuka adresu firmy przewozowej. Kierowca podjechał bliżej, uchylił szybę i zapytał, czy potrzebuje pomocy. W kabinie obok niego siedział mężczyzna, którego twarz przypominała postać z hotelowego zdjęcia Sęka. Piotr nie był pewien; fotografia była zbyt słaba, by opierać na niej rozpoznanie.

— Pomyliłem drogę — odpowiedział. — Nawigacja prowadzi mnie przez wasz teren.

— To zawracaj. Tu nie ma przejazdu.

Kierowca odjechał dopiero, gdy Piotr ruszył. Na rondzie Piotr dostrzegł w lusterku samochód, który widział już kilka przecznic wcześniej. Przy zjeździe tamten kierowca skręcił jednak w przeciwną stronę.

Wieczorem spotkali się w małym barze przy trasie. Karolina rozłożyła zdjęcia na ekranie telefonu.

— Pusty plac, a pilnują go jak skarbca. Nie kupuję tej historii o magazynie.

— Albo coś, co udaje złoto.

Nie mieli podstaw do wejścia na teren bez nakazu, a formalny wniosek natychmiast zdradziłby ich zamiary. Karolina zdecydowała, że będą obserwować bramę i sprawdzą numery firm korzystających z drogi.

W nocy pod halę podjechała ciężarówka bez oznaczeń. Zatrzymała się przed bramą na kilkanaście minut. Kierowca nie wysiadł. Kiedy wreszcie wjechał, światła na placu zgasły, a brama zamknęła się za nim. Piotr nagrał tylko fragment manewru.

— Ciężarówka wjechała na teren hali. Zdążyłem ją nagrać, zanim zgasili światła — powiedział Piotr.

— Dobrze. Nie ruszaj się z miejsca, dopóki nie wyjedzie.

O świcie ciężarówka wyjechała. Miała inne tablice niż pojazd, który wjechał poprzedniego wieczoru, ale charakterystyczne uszkodzenie na narożniku kabiny pozwalało rozpoznać ten sam samochód. Piotr zapisał oba numery.

Tego samego dnia zadzwoniła Natalia. Mówiła szybko, a w tle słychać było ruch uliczny.

— Widziałam zdjęcia z Wołomina. Ktoś mi je przesłał.

— Kto?

— Nie wiem. Jeśli zaczniecie pytać o W-7, oni przyjdą po mnie. Mam coś jeszcze, ale muszę to skopiować.

Karolina mocniej ścisnęła telefon.

— Skąd wiesz, że byliśmy w Wołominie?

— Właśnie o to chodzi. Ktoś zna każdy wasz ruch.

Połączenie urwało się. Piotr odtworzył nagranie ciężarówki i zauważył drobiazg, którego wcześniej nie dostrzegł. Na szybie bocznej, za głową kierowcy, wisiała przepustka z dużą literą B.

— W-7, brama B… Może chodzi o halę i drugi wjazd?

— Zdobądźmy plan terenu. Przyda się, zanim wejdziemy — odparła Karolina.

Ciężarówka zmieniła tablice, Natalia dzwoniła coraz bardziej przerażona, a ludzie na placu nadal zachowywali się, jakby byli bezkarni. Karolina schowała aparat. Najpierw musieli wyciągnąć Natalię z zagrożenia.

Następnego wieczoru przed magazynem w Wołominie zatrzymał się samochód osobowy. Kierowca przez chwilę nie wysiadał, jakby sprawdzał, czy na ulicy ktoś go obserwuje. Potem otworzył bagażnik i wyjął z niego torbę sportową, wyraźnie cięższą niż wyglądała. Piotr siedział po drugiej stronie ulicy, za szybą małego baru, z którego widać było wjazd na teren.

— Znowu mniej więcej o tej samej porze — powiedział do Karoliny przez telefon. — Wcześniej ciężarówka, dziś osobowy. Oba przy tej samej bramie.

— Masz potwierdzenie, że wchodzą do tej samej hali?

— Jeden człowiek przeszedł przez boczne drzwi. Drugi został w samochodzie.

— Nie podchodź. Chcę zobaczyć, kto tam przyjeżdża, nie szukać później twojego samochodu w rowie.

Piotr obserwował, jak mężczyzna z torbą znika w środku. W barze siedziało dwóch kierowców ciężarówek, którzy oglądali mecz na telewizorze. Nikt nie zwracał uwagi na samochody przejeżdżające przed oknami. Takie miejsca były dobrą osłoną dla ludzi, którzy chcieli, żeby ich obecność wyglądała zwyczajnie.

Po kilkunastu minutach mężczyzna wyszedł z hali bez torby. Podszedł do stojącego samochodu i zaczął rozmawiać z kierowcą. Piotr zobaczył, że obaj patrzą w stronę baru. Jeden wyciągnął telefon, drugi przesunął się ku drzwiom pojazdu.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 46.77