E-book
27.3
drukowana A5
44.22
On, One i przypadki

Bezpłatny fragment - On, One i przypadki


Objętość:
225 str.
ISBN:
978-83-8126-986-5
E-book
za 27.3
drukowana A5
za 44.22

Kilka słów wstępu, Bahamy i dylemat Franka

W pracy, Leszek siedzi po lewej, Franek po prawej, a ja siedzę po środku, jak na „centrum wszechświata” przystało.

Cholera! Ten wstęp jest do bani. Jak jednak powinienem zacząć, by „wstąpić” odpowiednio doniośle, lecz najmniejszym nakładem sił i aby wszyscy byli zadowoleni?

Ktoś zapewne zwróci mi uwagę. Kultura wymaga najpierw przedstawić się, a potem kontynuować opowieść. Ja jednak tego nie zrobię, zabieg to celowy i przemyślany, dzięki temu, będziecie mogli wyobrazić sobie mnie na swój własny sposób. Imienia również nie zdradzę, gdyż nie ma ono znaczenia. Nazywajcie mnie Artur, Adam, Wacław, Marek, Marcin, pozostawiam w tej kwestii pełną swobodę dla waszych wyobraźni.

Coś jednak musicie o mnie wiedzieć, zatem…

Spójrzcie na mnie. I co widzicie? Odpicowane buciki, spodnie spod żelazka, koszula, krawat, marynareczka. Dokładnie tak… biurokrata pełną gębą, z nadania i przywilejów. Oto ja! Pracownik miesiąca królowej korporacji.

— Taki z ciebie pracownik miesiąca, jak ze mnie struś pędziwiatr! Jak już ględzisz o sobie, to przynajmniej trzymaj się faktów.

Poznajcie Lesia. Zawsze wcina się nieproszony. Niestety mówi prawdę, ja natomiast starałem się wykorzystać naiwną wiarę w każde moje słowo.

— Dzięki Leszek.

— Proszę bardzo.

Truteń jeden, ale ponieważ się wtrącił, zacznijmy od początku.

Od kilku lat pracuję w korporacji ze ścisłej czołówki rynkowej, z siedzibą w jednym z naszych większych miast. Nazwę i miejsce pozostawię w tajemnicy.

Do miana pracownika miesiąca rzeczywiście dalej mi niż do licencji pilota myśliwca bojowego, lecz zabieg to świadomy i przemyślany. Korporacja, to twardy rynek pracy, aby się utrzymać w tym biznesie, należy mieć jaja jak balony i dupę mocniejszą od kowadła. Pomocna jest też umiejętność lawirowania, a ja jestem w niej najlepszy.

— Z tym się zgodzę.

— Dziękuję Lesiu.

— Proszę bardzo.

W firmie pracuję już szósty rok. Bywa ciężko, lecz nie na tyle, by mnie złamać, a korporacja wcześniej czy później, łamie każdego. Jakim sposobem mnie to ominęło? Tajemnica tkwi w odpowiednim wyborze ścieżki kariery. Przede wszystkim trzymam się z dala od wszelkich możliwości awansu. Niższe stanowisko równa się mniej pracy, mniejszy stres, mniej zawistnych karierowiczów za plecami. Cenię swoją pracę taką, jaka jest, spokojną i bez zbędnych obciążeń psychicznych. Praca w dziale „Raportów i Analiz” umożliwia mi to doskonale.

Kocham swoją pracę, kocham moją ekipę, bo i jak ich nie kochać. Franio, Lesio i ja, trzej muszkieterowie branży papierkowej.

Póki co, jest nas właśnie trójka. Biuro mamy niewielkie, ot takie maksymalnie na cztery biurka, lub trzy w konfiguracji z barkiem, choć na ten genialny pomysł, jak dotąd, zgody nie wyraziło nasze szanowne grono kierownicze. Czyżby czegoś się obawiali? Nie mam pojęcia.

Nic to… barku nie ma i nie będzie. W zamian, ostatnimi czasy, wpakowali nam tu czwarte biurko. Tak właśnie. Niebawem ktoś do nas dołączy. Lesio, pseudonim operacyjny „gumowe ucho”, zasłyszał w dziale kadr, iż prawdopodobnie będzie to kobieta. Teraz pozostało nam jedynie czekać i mieć nadzieję, że nowy nabytek bez trudu wpasuje się w naszą zgraną ekipę.

A że zgrani jesteśmy, to bez dwóch zdań. W tym tkwi nasza siła. Urzędnicza harmonia ducha od tego zależy. Biurokrata bez pracy, to szczęśliwy biurokrata, robimy więc wszystko, by tej pracy mieć jak najmniej.

A środki ku temu są. Nasze biuro, jako jedno z nielicznych w budynku, posiada własne zaplecze socjalne. Wykorzystujemy je w roli szafy na ciuchy, kuchni, ciemnicy, samotni, pijalni, bawialni. Tu też znajduje się główne centrum naszych urzędniczych intryg.

Podstawowy manewr operacyjny. — „Nie ma mnie!”. Opanowaliśmy do perfekcji.

— Szef idzie!

Lechu „gumowe ucho” wychwyci wszystko. Do dziś dnia nikt nie potrafi wyjaśnić, jakim sposobem zawsze, gdy trzeba zrobić coś na już, w naszym biurze nie ma nikogo.

Sprytne, prawda?

O naszym biurze mógłbym opowiedzieć wiele anegdot, lecz na tę chwilę poprzestanę na tym, co już wiecie. Więcej dowiecie się z czasem.

Wystarczy tego wstępu. Jako taki obraz naszego „grajdołka” już macie. Pora przejść do meritum sprawy.

Długo zastanawiałem się, od czego zacząć. I myślę, że zacznę tak.

Jak już pisałem na początku, w naszym biurze przypadło mi miejsce dokładnie na środku, pomiędzy Frankiem, a Leszkiem. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie pewien szczegół. Obaj, to gaduły. Ja lubię posiedzieć sobie czasami w ciszy, kontemplując myśli. Niestety, przy tych dwóch, słowo „cisza” mogłaby zniknąć ze słownika. Uwielbiam chłopaków, choć czasem mam ich dość.

Szczęśliwie, umiejętność odcięcia się od huraganu ich debat, jest sztuką niełatwą, ale nie niemożliwą. Opanowałem ją do perfekcji. Gdy zatem mówi Leszek, wpada mi to lewym uchem, a prawym wypada, podobnie, tyle że w przeciwnym kierunku, gdy do głosu dochodzi Franek. Do niewielkich zgrzytów dochodzi jeśli oboje mówią jednocześnie. W następstwie miewam paranoidalne bóle głowy, którym towarzyszą głosy. Właśnie tak. Głosy. Bywa, że po kilku godzinach w ich towarzystwie, przez kolejną połowę dnia słyszę jeszcze we łbie o czym rozmawiali.

Zdarzyło się tak całkiem niedawno temu.

Lesio, jakiś rok temu, postanowił sprawić sobie autko. Z uwagi na posiadaną skromną pulę kwotową, sprowadził kilkunastoletnie audi, które choć wygląda ładnie, sprawuje się już znacznie gorzej. Pożytku z niego niewiele, a problemów cała kupa. Ostatnio, w drodze do pracy, odpadł mu wydech, wcześniej powykręcały się śrubki w silniku. Głowy nie dam, bo na samochodach znam się dokładnie tyle, ile trzeba wiedzieć, by nimi jeździć. Niby zwykłą rzecz, samochody wszak się psują. Sęk w tym, że dla Leszka, każda awaria, to sposobność do wielogodzinnej, a czasem wielodniowej debaty. Jakby tego było mało, Lesiu często bywa platonicznie zakochany i z tegoż powodu nieszczęśliwy. Można by rzec, samochody i niedoszłe miłości, są jego pasjami, o których potrafi ględzić bez końca.

Franek natomiast jest żonaty. A żonaci faceci mają obowiązki — mnóstwo obowiązków, często przymusowych zadań rodzinnych, w których chcąc, nie chcąc, muszą uczestniczyć. Żona Franka, to sklepowa traperka. Zatem — żona z lubością, Franio z niechęcią, obskakują co weekend wszystkie miejscowe promocje sklepowe. Takie hobby jego pani. Nic więc dziwnego, że w poniedziałki, nasz biedny Franciszek pada z nóg. Temat do żalów, jak znalazł, zwłaszcza, że Franio nasz kochany jest hipochondrykiem. Zdrowie i łączące się z nim problemy, to u Franka wątek debat priorytetowy. Nie ma dnia, by czegoś w sobie nie wynalazł, a fantazję chłopina ma. Czasem mam wrażenie, że spektrum jego chorób znacznie przekracza znane współczesnej medycynie przypadki medyczne. Może uporałby się z nimi szaman, czarownik, ale na pewno nie lekarz.

No dobrze, gdzie w tym moje miejsce?

Wiele lat temu doszedłem do wniosku, iż urodziłem się, by być szczęśliwym. Szczera, zadowolona facjata, to moja wizytówka. Bez dobrego nastroju nie wychodzę z domu. Sukcesy na każdym kroku depczą mi po piętach…

— Pożycz mi dwie stówy, muszę wymienić rozrząd i trochę mi brakuje.

Przepraszam na chwilę, bo ewidentnie ktoś się nam wcina w rozmowę.

Zerknąłem na Leszka. Przewieszony przez biurko, dziwnie się na mnie gapił.

— Mam konto suche, jak rodzynek — odparłem, zgodnie z prawdą. — Mogę ci co najwyżej pożyczyć szczęścia przy poszukiwaniach kasiastego jelenia.

Tak, dobrze słyszeliście. Jestem spłukany, jak szalet miejski. Jak to się stało? Przyczyny są dwie. O pierwszej opowiem już dziś, inną podzielę się innym razem.

Zacznę z wysokiego „C”. Los bywa przewrotny.

Zamarzył mi się wypad na Bahamy. Na moje nieszczęście, tenże los dostał cynk o moich planach i postanowił zabawić się moim kosztem.

Wyjazd, od samego początku, okazał się niewypałem. Zaczęło się, gdy padłem niespodziewanie łupem niewinnego błędu uroczej brunetki z okienka kasy lotniska. Otrzymałem bilet, zostałem skierowany do odpowiedniego terminalu, wystartowaliśmy, potem zasnąłem. Obudził mnie przemiły głos stewardesy.

— Szanowni państwo, uprzejmie prosimy o zapięcie pasów, za kwadrans lądujemy w Pekinie.

— Jak to w Pekinie?! — wypaliłem, podrywając się z fotela.

Zajmująca miejsce obok bizneswoman, zlękła się, oblała się kawą, zrobił się mały kocioł. Oberwało mi się po uszach, pod moim adresem padło kilkanaście drwiących, nieprzyjemnych uwag. Ja natomiast powtarzałem niczym mantrę pytanie.

— Jak to w Pekinie?

Poinformowano mnie później, iż jestem jedynym pasażerem w długiej i pasjonującej historii linii lotniczych, który poleciał nie tam, gdzie chciał.

Incydent wydłużył moją podróż o kilkanaście godzin. Większość z nich spędziłem na terenie terminalu lotniska w Pekinie. Gdy wreszcie udało mi się przekonać służby celne, iż cały ten ambaras to tylko kwestia przypadku i nie jestem handlarzem narkotykowym, czy też nielegalnym imigrantem, lecz tylko zagubionym turystą, a mój wybuch emocji w samolocie to nic innego, jak wyraz szoku, pozwolono mi nabyć bilet i pod obstawą służb mundurowych, wpakowano we właściwy samolot, lecący bezpośrednio na Bahamy.

To jednak nie koniec mojego nieszczęścia.

Gdy dotarłem do celu okazało się bowiem, iż nadgorliwa obsługa Grand Bahama dowiedziawszy się, że nie ma mnie w samolocie, którym miałem planowo przylecieć, odesłała mój bagaż na powrót do kraju.

— Jasny gwint! — zawyłem, zrozpaczony. — Co jeszcze pójdzie nie tak?

W odpowiedzi śliczna pani z obsługi hotelu, wzruszyła jedynie ramionami.

Szybkie liczenie do dziesięciu, kilka głębokich wdechów i jakoś przełknąłem gorzką pigułkę.

Miałem w tej sytuacji dwa wyjścia. Mogłem użalać się nad sobą bez końca, lub pogodzić się z moim „pech masterem” i bawić się dobrze. Wybrałem bramkę numer dwa.

Niestety, by móc się bawić, musiałem wpierw nieco dopłacić do imprezy. Nie mogłem przecież spędzić tu dwóch tygodni w tym, w czym stałem. Ruszyłem zatem na wędrówkę po miejscowych sklepikach. Obszedłem ich wiele, lecz ostatecznie znalazłem wszystko, czego potrzebowałem. Udało mi się nabyć zapas slipów na kolejne dwa tygodnie, dwie pary zapasowych spodni, kilka koszul, zasobnik z przyborami toaletowymi. Zakupy pochłonęły połowę mojego funduszu wycieczkowego, ale były konieczne.

Przekonany, iż nadszedł kres mojego pecha i teraz pozostaje mi jedynie dobra zabawa, udałem się w drogę powrotną. Późnym popołudniem, zmęczony ale szczęśliwy, wkroczyłem do hotelu.

— Telefon do pana. — Obsługa pochwyciła mnie, gdy tylko pojawiłem się w zasięgu ich wzroku.

Zgadnijcie.

Szef jakimś cudem dopadł mnie na drugim końcu świata. Po raz kolejny dano mi dwa wyjścia. Mogłem zostać, świetnie się bawić i stracić pracę, lub wrócić do kraju.

I szlag trafił wakacje!

Takie życie!

Ostatecznie straciłem mnóstwo pieniędzy, a nawet nie zdążyłem się zabawić. Co gorsza, odlatując, dostałem informację, że moje zagubione walizki lecą właśnie na wyprawę życia, drogą powrotną, na Bahamy. Szlag!

Los mój bawił się więc wyśmienicie.

Gdy następnego dnia pojawiłem się w pracy okazało się, że niecierpiąca zwłoki firmowa sprawa, to jedynie czkawka prezesa.

Dla własnego dobra postanowiłem nie roztrząsać tematu. Podkuliłem ogon i grzecznie, jak na wzorowego pracownika korporacji przystało, zająłem swoje miejsce w centrum, pomiędzy Frankiem, a Leszkiem.

Było, minęło.

Lesio i Franio oczywiście mieli za nic mój smutek. Wystarczyło im kilka minut, poczym zbombardowali mnie lawiną tematów, które pod moją nieobecność wpłynęły na tapetę.

A na świeczniku był Franek.

Leszek wcześniej mi już wyjaśnił, że Franciszek nasz kochany od kilku dni chodzi struty. Ma problemy emocjonalne, czy coś w tym rodzaju.

— Moja żona ma romans! — wypalił nagle, przy śniadaniu.

— Żartujesz! — Leszek podchwycił temat w trymiga.

Ja tylko westchnąłem.

Nie wiem czemu oboje spojrzeli na mnie jakby oczekując, że włączę się do rozmowy. Zerknąłem wpierw na Leszka, potem na Franka i zrobiłem głupią minę.

— Kolega ma problem, a ty milczysz? — skarcił mnie Leszek, z wyrzutem.

— Pracuję — odparłem wymijająco.

Prawda jest taka, że problemy emocjonalne nie są moją specjalnością i trzymam się od nich z daleka. Poza tym, doskonale znam ów „problem emocjonalny” Franka, bowiem przypadek uczynił mnie niefortunnie jego świadkiem.

Magda, wysoka, szczupła blondynka, żona Frania, ta sama, z którą biedny chłopina co weekend zdziera sobie podeszwy w sklepowym maratonie.

Jakiś czas temu spotkałem ją w pewnej knajpce. Popijając piwko w towarzystwie Uli, wypatrzyłem Magdę wchodzącą w objęciach wysokiego bruneta o muskulaturze Hulka. Gdy ja wychodziłem, oni wciąż obściskiwali się w ciemnym rogu lokalu.

Nie moja to jednak sprawa — pomyślałem, wówczas.

I lepiej niech tak zostanie. Są sprawy, w które nawet, a zwłaszcza dobry kumpel, nie powinien wpychać łap.

Kobieta, telefon i piłka nożna

Dlaczego kobiety mają tak kiepskie wyczucie czasu? O co chodzi, spytacie? Już tłumaczę.

Niedziela, to taki czas wyłącznie dla mnie. W niedzielę śpię do jedenastej, łażę po mieszkaniu w samych majtasach, wyleguję się w łóżku bez umiaru, zamawiam pizzę i pochłaniam hektolitry nektaru bogów z pianką na dwa palce. W niedzielę czas powinien płynąć jak najwolniej, a aby to osiągnąć, nie należy spotykać się z nikim innym poza własnym lustrzanym odbiciem. Nikogo chyba nie dziwi, że spotkania towarzyskie, zwłaszcza te w ciekawym gronie lubianych przyjaciół, pochłaniają czas z zachłannością czarnej dziury i nim człowiek się obejrzy, nadciąga wieczór. Pozostaje nam wówczas jedynie przykra perspektywa dnia kolejnego i choć kocham swą pracę, kocham też tej miłości nie nadużywać. Cenię sobie czas wolny, jak mało co innego na tym łez padole.

W moim przypadku niedziela posiada jeszcze jedną, bardzo istotną zaletę. To dzień poświęcony królowej sportów, jaką bezsprzecznie i bezdyskusyjnie jest piłka nożna.

O tak, drogie panie i panowie. Piłka nożna rządzi. W moim przypadku, niedzielne poświęcenie się tej dyscyplinie sportu wyniosłem do rangi niemalże tradycji, której złamanie grozi nagłą palpitacją serca i potępieniem po kres czasu. W piekle jest nawet specjalne miejsce dla tych, którzy tradycje bezczeszczą.

Będąc jeszcze małym berbeciem, opracowałem pewną teorię, której trzymam się do dziś i uważam, ba… jestem tego pewien, że w następstwie mego odkrycia, stałem się lepszym człowiekiem. Śmiem bowiem twierdzić, iż każdy, powtarzam… każdy stuprocentowy mężczyzna powinien czuć niczym niepohamowany pociąg do tejże damy, by móc zwać się mężczyzną. Wiele cech czyni z nas mężczyzn… mężczyzn, to nie podlega dyskusji. Jesteśmy przebojowi, silni, przystojni, opiekuńczy, wspaniali, erotycznie doskonali, kochamy kobiety… Wspomniałem już, że jesteśmy przystojni? Mówicie, że tak? Widać umknęło mi, ale powtórzę, tak na wszelki wypadek, jesteśmy przystojni. I co z tego, że to nieskromne tak mówić. My faceci skromność powinniśmy nosić jak odzież wierzchnią jedynie w jednym przypadku, kiedy sytuacja tego wymaga. Przydaje się tylko wówczas, gdy na naszej drodze staje żeńska piękność, afiszująca się swą miłością do tejże, jakże niepotrzebnej cechy człowieka.

Ale teraz, drodzy moi przyjaciele, zostawmy na boku temat męskiego ego. Wgłębianie się w coś, co nie wymaga głębszej analizy, a co należy brać za pewnik, to jedynie strata czasu. Powróćmy do piłki nożnej.

Mam zwyczaj i tu panowie słuchajcie uważnie, czerpcie ze mnie inspirację… by należycie święcić niedzielny czas. Ja… pępek wszechświata, poświęcam go głównie i bez reszty krągłej bogini sportów, bo tak właśnie należy czynić. Tak więc, natychmiast po przebudzeniu włączam telewizor, wbijam jedyny słuszny kanał, czyli sportowy, w tej czynności pomocnym może być wpisanie do pamięci pilota odpowiedniego kodu, co znacznie skróci czas poszukiwań i wyeliminuje konieczność zapamiętywania ciągu cyfr, co dla wielu może być dość kłopotliwe i oddaję się bez reszty ligowemu urokowi rozgrywek. Oczywiście, pierwszeństwo wizyjne mają mecze naszej miejscowej drużyny, której notabene w tym sezonie idzie raczej kiepsko, by nie powiedzieć tragicznie, ale to przecież nie ma znaczenia, gdyż prawdziwy kibic swoim kibicuje zawsze i bez względu na wyniki. W dalszej kolejności leci już, jak nadają, liga i spotkania nie mają znaczenia, liczy się tylko piłka.

A teraz, jaki związek z moim monologiem ma kobieta? Zastanawiacie się zapewne, gdyż to o niej wspomniałem w pierwszym zdaniu i do tej chwili nie wyjaśniłem, co takiego zaszło. Musicie jeszcze uzbroić się w odrobinę cierpliwości. Wszystko po kolei.

Dziś mamy niedzielę. Jak już mówiłem, ten czas spędzam w objęciach ligowych rozgrywek, a tak się składa, że dziś grają nasi. Przygotowałem się więc zawczasu. Stolik zapełniłem specjałami, bez których mecz traci wiele ze swych walorów, a do tego dopuścić nam nie wolno, pod groźbą śmierci. Odpowiednio wcześnie zamówiłem pizzę, której dymiący, aromatyczny okrąg leży obecnie przede mną, w zasięgu ręki stoi też zapas dóbr browarniczych, oraz chipsy i kurze panierowane skrzydełka. Odpowiednia strategia i planowanie to podstawa, dzięki czemu nic nie przeszkodzi nam w czerpaniu przyjemności z gry. Jeszcze tylko głęboki wdech i oczekiwanie na gwizdek sędziego.

Zaczęło się.

Pierwszy kwadrans ma największe znaczenie. To w tym czasie kształtuje się charakter drużyny, właściwy na ten dzień. Nasi dostają lekkie baty i zostali zepchnięci do obrony, ale trzymają się całkiem dobrze. Nie mam kompletnie pojęcia, jaki mają plan na ten mecz, ale po wyrazach ich gąb śmiem wysnuć przypuszczenie, iż obrana strategia przynosi żądane rezultaty. Zatem, skoro oni są zadowoleni, to ja również. Po kolejnym kwadransie wynik wciąż jest bezbramkowy i to nic, że przyjezdni walą na naszą bramkę chmarą, a nasze chłopaki zabarykadowali się w jedenastu na polu karnym.

Widowisko dość jednostronne, muszę przyznać. Nagle! O mały włos a upuściłbym pizzę, gdy na pięć minut przed końcem pierwszej odsłony jeden z naszych podjął spartańską wręcz próbę pobicia wroga.

Będzie bramka, przemknęło mi przez myśl, nadzieja rozbłysła w oczach i rozbrzmiała w ustach. Czyżby? To niespotykane! Chłopak gna jak wiatr! Minął połowę boiska! O nie!

Ruszyli w jego stronę we trzech. Patrzę z gasnącą wiarą w cud, jak gnają na złamanie karku, z rządzą mordu w oczach. Nasz bohater ich nie widzi… nie, dostrzegł jednego, ale i tak już jest za późno. Wślizg! Biedaczysko zaraz zginie!

I poległ. Praktycznie na linii pola karnego.

Tak niewiele mu brakło.

O matko! Co się dzieje? Pizza jednak wypadła mi z rąk i ze smutnym plaśnięciem, rozmazała się na posadzce. Zupełnie obeszło mnie to bokiem, podskoczyłem z wrażenia, z zapartym tchem obserwując wydarzenia na boisku.

Ścięty wślizgiem nasz heros, zarył twarzą w murawę, tnąc trawę facjatą, niczym kosiarka. Gwizdek! Chwila napięcia… Czas, jakby zatrzymał się w miejscu. Rzut wolny? Biegnie sędzia i wskazuje… Tak! Jedenastka! Faul był już w polu karnym. Jakby tego było mało, wyjmuje kartonik! Czerwień! O rany! Czerwień jest piękna! Przyjezdni tracą jednego zawodnika, a my mamy rzut karny!

Kamera krąży po stadionie. Na trybunach szał. Wrzaski kibiców gospodarzy niosą się gromkim echem. W sektorach przyjezdnych kompletna cisza. Wszyscy czekają, co się wydarzy. Do piłki podchodzi nasz najlepszy snajper. Skupienie na jego twarzy jest jak obraz boga, oddech spokojny, rozpęd, strzał.

GOOOL! — krzyk spikera niknie gdzieś we wrzasku trybun i moim własnym.

GOOOL! — Słyszę darcie dobiegające z okien sąsiadów.

Emocje opadają bardzo szybko. Nasi cofnęli się do głębokiej obrony. Jedyna słuszna strategia w tym momencie. Przyjezdni, choć w dziesiątkę, podejmują przed przerwą jeszcze dwie próby zmiany rezultatu. Nieskutecznie. Gwizdek! Przerwa!

Przerwa, to czas na wizytę w toalecie, czas na załatwienie niezbędnych potrzeb i kontemplację wyniku.

Po przerwie bój na boisku toczy się na nowo. Oglądam go z zapartym tchem i wypiekami na twarzy, zwłaszcza, że korzystny dla nas wynik nie ulega zmianie. Czterdzieści pięć minut zaciętej walki i obrony wyniku Naszym idzie dobrze, bronią się mądrze. Zegar dobiega pomału siedemdziesiątej piątej minuty. Wynik bez zmian. Przyjezdni wydaje się opadli z sił. Nasi jednak wiedzą, że nie wolno im dać się zwieźć pozorom. Trener niczym lew w klatce, krąży koło linii autowej i nawołuje do skupienia. Kwadrans do końca.

Ostatnie piętnaście minut jest równie ważne, jak to pierwsze. W tym czasie ranne zwierze kąsa najbardziej. Tak było i w tym przypadku. Przyjezdni wreszcie zebrali się w sobie i potroili wysiłki. Teraz nie ma już czasu na kalkulacje. Jeśli chcą wywieźć korzystny wynik, to najlepszy czas na to, aby coś zmienić. Ostatnia zmiana wśród naszych. Pięć minut w obronie, dziesięć minut do końca i…

Tu właśnie docieramy do sedna sprawy, a więc kobiety.

…Dzwoni telefon.

— Co jest do jasnej cholery?!

Spojrzałem na aparat czując, jak wzbiera we mnie gniew.

— Teraz?!

Nie odbieram! Pal licho skurczybyka!

Lecz ten nie przestaje dzwonić.

— Jasny gwint!

Jednym okiem śledząc wydarzenia w telewizorze, sięgnąłem po słuchawkę.

— Majka? — Zdziwiłem się, słysząc znajomy głos.

Cholera! — Zakląłem w duchu.

Kocham tę dziewczynę, ale nie dziś i nie teraz. Znacie to uczucie, gdy chcecie kogoś przytulić do siebie tak mocno, by wyzionął ducha? Tak właśnie poczułem się teraz.

— Serio! — rzuciłem do słuchawki. — Właśnie…! — Nie dokończyłem.

— Ja zawsze znajduję dla Ciebie czas, gdy tylko tego potrzebujesz.

Sprawną ripostą wybiła mi oręż z ręki. Miała rację.

No cóż miałem powiedzieć.

— Słucham cię skarbie ty mój — jęknąłem, cedząc przez zęby każde wypowiedziane słowo.

No i się zaczęło.

— No bo wiesz! Daniel mnie wkurzył! Nie wiem co ten facet sobie wyobraża! Wydaje mu się, że może mnie kontrolować?! Ja mówiłam mu, że nie chcę, a on cały czas swoje! Jak ta nakręcona zabawka! Co on widzi w tej operze?! Czy mu się wydaje, że wszystkie baby to eunuchy i kochają słuchać wycia nieopierzonych kur?!

Skąd taki wniosek? — przemknęła mi myśl, gdyż diagnoza Mai pokryła się z moją własną.

Daniel, to taki właśnie „eunuszek” bez kręgosłupa. Teatr, opera, spacerki przy księżycu, świece, wierszyki, stroszenie piórek. Uwierzycie, że oni, to znaczy Maja i ten jej „Bambi”, jeszcze nigdy ten teges? Dziewczyna aż kwiczy z pożądania. Szczęśliwie dla niej, zna mnie.

Ale odbiegam od tematu.

Pięć minut! Pięć długich minut trwały już żale kochanej Majeczki. Wyrzuciła z siebie chyba wszystko, co jej na sercu leżało. A w telewizorze toczą się właśnie ostatnie minuty meczu.

I jak tu się skupić w takiej sytuacji? A trzeba, bowiem Maja co kilka zdań żąda potwierdzenia, że wciąż jestem z nią duchem i myślą. Sęk w tym, że należy to zrobić prawidłowo, a więc wtrącenie musi mieć ręce i nogi. Najlepiej, jeśli tyczyć się będzie tematu rozmowy.

— Tak. Masz całkowitą rację. Daniel to dupek i powinnaś poważnie zastanowić się nad sensem waszego związku — odparłem.

— Przecież mówiłeś mi o tym już nie jeden raz — ciągnęła swoje do słuchawki.

Zejście z lewej! Strzał! Nasz bramkarz na posterunku! Było blisko!

— Tak, jesteś piękna i zasługujesz na wszystko co dobre — wybrnąłem bezpiecznie, bo umknął mi fragment rozmowy.

Kontra naszych. Gnają prawym skrzydłem ale tracą piłkę w połowie boiska.

— Ten idiota w ogóle nie ma do mnie odpowiedniej ręki! Traktuje mnie jak jakąś kurę domową.

— Tak, to idiota — zgodziłem się.

Faul przed naszym polem karnym. Strzał, piłka szybuje ponad poprzeczką.

— Ten dupek na mnie nie zasługuje.

— Tak, też uważam.

Gwizdek sędziego. Kolejny faul. Nasi ganiają resztkami sił, popełniają coraz więcej błędów.

— Daniel ma chyba problemy z potencją, bo nie sztuka zaciągnąć go do łóżka! — Słyszę.

Ponownie nam się upiekło! Aż podskoczyłem z wrażenia widząc tak kolosalne pudło.

— A może ma inną, jak myślisz?!

— Nie sądzę by tak było, jest na to za cienki w gaciach.

Akcja przyjezdnych przerwana w połowie.

— Przecież ile można tak w celibacie?!

Jasny gwint! Podaj mu!

— Nie wiem, ja tak nie potrafię. Może to kwestia wyznaniowa?

Spudłowali! Czyżby zmiana w zespole gości!?

— Czy ty mnie w ogóle słuchasz!? — Niespodzianie padło pytanie kontrolne.

— Ależ oczywiście! — oburzałem się. — Przecież Ci odpowiadam.

— Ale tak jakoś bez przekonania.

Co robisz łazęgo! Podaj na lewą!

— Rany boskie! Majka! Co mam jeszcze zrobić, zatańczyć?!

— Przepraszam. Jestem taka roztrzęsiona. Niesłusznie mam do ciebie pretensje. Ty to zawsze znajdziesz dla mnie czas!

Jeszcze kilka sekund!

— Uważasz, że powinnam go zostawić?!

Gwizdek!

Koniec meczu! Jest!

— Pytałam, czy powinnam go zostawić?!

Chwilę mi zajęło, nim dotarł do mnie sens jej słów. Załapałem o co pyta, gdy nieco opadły emocje związane z wygraną naszych.

— Czyś ty zwariowała! I gdzie się podziejesz sama?! O ile dobrze pamiętam, mieszkasz u niego?

— Mogłabym zamieszkać u ciebie!

Co?! Dobrze słyszę?! O nie, tylko nie to!

Moje mieszkanie, moja samotnia. Owszem, lubię Majkę. Jest świetna w łóżku. Ale to, to już przesada. Muszę się jakoś z tego wyplątać.

— Jadę na delegację! — palnąłem.

— Na ile?!

— Na tydzień!

— Więc rzucę go za tydzień!

— Nie możesz!

— Dlaczego?!

— Bo… — i co ja mam jej powiedzieć? — A rób co chcesz!

— Więc zgadzasz się?!

— Na co? — spytałem zrezygnowany.

— Abym u ciebie zamieszkała?

— Ale tylko na kilka dni — powiedziałem. — Aż nie znajdziesz sobie nic innego.

— No to widzimy się za tydzień. — Ucieszyła się Majka i odłożyła słuchawkę.

Cóż. Westchnąłem.

Tak to jest jak facet ma miękkie serce. Jakoś nie potrafię w obliczu naglącej potrzeby tak pięknej koleżanki, postawić na swoim.

— Przynajmniej będę miał posprzątane mieszkanie. — Starałem się pocieszyć.

No i co ja mam zrobić?

Z drugiej strony, jakby tak się zastanowić… Czy to aż tak źle? Niejednokrotnie już pisałem, że lubię Majkę. A ten jej łoś borowy w ogóle na nią nie zasługuje.

Zatarłem dłonie starając się wyobrazić sobie jego minę, gdy wróci do domu i zastanie puste szafy. Jak można mieszkać z taką laską i nie chcieć z nią spać. Tylko ten teatr, opera, nie zdziwiłbym się, gdyby nigdy nie oglądał meczu piki nożnej.

Zapadłem się w wersalkę. Samotnie stojąca na stoliku nocnym butelczyna whisky, wyprężyła się do mnie zalotnie. A co mi tam. Sięgnąłem po szklaneczkę, nalałem, tak, na dwa palce i wlałem w gardziołko pierwszy łyk.

— Za miękką fujarkę Bambiego. — Wzniosłem toast.

Zawtórował mi mój własny śmiech.

Stara znajomość, marynara i szpilki

We wszystkim, co miało miejsce owej soboty, paluchy maczał nie kto inny, jak Lesiu. Z nudów oczywiście.

— Chodź ze mną — męczył mnie przez większość piątku. — Co ci szkodzi? — nagabywał przy każdej sposobności.

— Mam inne plany — odpowiadałem.

Zerkał wówczas na mnie spode łba badawczym wzrokiem.

— Kręcisz — rzekł wreszcie. — Będziesz, jak co sobotę zresztą, robił dokładnie tyle, co zazwyczaj, czyli nic.

— To też jakiś plan — uśmiechałem się tryumfująco.

— Mało ambitny — odparł podczas jednej z takich wymiany zdań.

— Sugerujesz, że jestem mało ambitny? — spytałem, marszcząc gniewnie czoło.

— Sugeruję, że mógłbyś choć raz ruszyć tyłek i spędzić sobotę z kumplem, który prosi cię jak brata, o przyjacielską pomoc.

— Hm… — strapiłem się, gdyż podszedł mnie podle i trafną ripostę, którą miałem już na końcu języka, szlag trafił.

Natychmiast wyczuł moją słabość, gnida jeden.

— W nowej galerii jest świetny sklep z męską garderobą. Podobno świetne marynarki mają. — Zamachał rękami podekscytowany, wyraźnie starając się coś zobrazować.

Spojrzałem na niego z ukosa, nie przekonał mnie bowiem, a wręcz przeciwnie.

— Ale, że do galerii!? — prychnąłem. — Jak baby jakieś!? To może choć zaproponuj jakiś męski wypad na miasto. — Podsunąłem, łagodząc ton.

— Muszę kupić sobie nową marynarkę i potrzebuję twojej rady. Ot cała tajemnica. Dodatkowa opinia przed zakupem zawsze się przyda. Wiesz przecież, że kompletnie nie mam głowy do takich rzeczy. Babiszony wcisną mi pierwszy lepszy bubel. Laikiem zionie ode mnie na kilometr. Znów będę wyglądał, jak pół dupy zza krzaka.

— To gratuluję ci trafnego wyboru doradcy — zadrwiłem. — Znamy się od lat brachu i powinieneś wiedzieć już, że na kim jak na kim, ale na mnie nie powinieneś opierać swej opinii wizerunkowej.

— Zawsze świetnie wyglądasz — zauważył.

— Bo nie zabieram na zakupy kumpli z pracy, tylko wysoce wyspecjalizowane w tej dziedzinie, przedstawicielki płci pięknej — odparłem, zgodnie z prawdą. — Chcesz dobrze wyglądać, załatw sobie opinię jakiejś laseczki, a nie moją.

— Ależ nie ma sprawy! — Skrzywił się. — Całe mrowie ich koło mnie. Poczekaj. Zaraz wstrząsnę damskim Lesia Zwiesia, rzucając propozycją nie do odrzucenia. Czy może jedna z obecnych tu laleczek wybierze się ze mną na zakupy, bo potrzebuję rady w wyborze ciuchów? W zamian oferuję obiad w drogiej restauracji, spacer po mieście, a wieczorem… gorący, namiętny seks.

Wygłosiwszy swój krótki monolog zamilkł, jakby oczekując na propozycje.

— Popatrz, jak pchają się drzwiami i oknami. — Dokończył teatrzyk ponurą ironią.

— Na pewno pomogła ta wzmianka o seksie — burknąłem, złośliwie.

— Czasem bywasz palantem, wiesz? — odciął się, trafnie zresztą i zamilkł, urażony.

Poczułem się nieswojo, gdyż Leszek miał trochę racji. Rzeczywiście, bywam palantem, co gorsza, czynię to z premedytacją i w pełni świadomie. Nie zamierzałem jednak za to przepraszać. Zasada przyjaźni męsko męskiej mówi wyraźnie, faceci się nie przepraszają. Trzeba przełknąć gorycz i odczekać, aż nastroje same ulegną poprawie.

Przez kolejne pół godziny miałem odrobinę spokoju, lecz po tym czasie Lesiowi złość minęła i zaczął nudzić na nowo.

— Weź stary, nie bądź drewno i pomóż koledze.

Westchnąłem, zerkając na zegarek. Do końca dniówki jeszcze cztery godziny. Albo się zgodzę, albo zamęczy mnie na śmierć i tyle będę miał z weekendu.

— Może też sobie sprawisz coś nowego. Marynareczkę jakąś — naciskał.

— Nie potrzebuję marynarki — odparłem.

— A co ci szkodzi? — nalegał. — Po wszystkim skoczymy na kilka piwek. Ja stawiam.

W zasadzie, nic mi nie szkodziło. A skoro tak dobrze się targował.

Zgodziłem się… głównie dlatego, by w końcu dał mi spokojnie popracować.

***

Umówiliśmy się z Leszkiem na godzinę szesnastą.

Stojąc przed galerią katowałem się myślą na to, co mnie czeka. Olbrzymi, handlowy moloch działał na mnie przygnębiająco. To jedno z tych miejsc, które gdy tylko mogę, omijam szerokim łukiem. Obserwując ludzi wchodzących i wychodzących, pomstowałem pod nosem w nadziei, że to poprawi mi nastrój. Bezskutecznie. Czas snuł się w żółwim tempie, a mnie coraz bardziej trafiał szlag.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 27.3
drukowana A5
za 44.22