E-book
15.75
drukowana A5
34.24
Mordownia

Bezpłatny fragment - Mordownia


Objętość:
88 str.
ISBN:
978-83-293-0207-4
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 34.24

Krzysztof Trybulski

Strona autora: www.KrzysztofTrybulski.pl

ROZDZIAŁ 1. PRZYJĘCIE

Damian Wojski nie bał się szpitali. Bał się ludzi, którzy w szpitalach zaczynali mówić ciszej, kiedy pacjent wchodził do pokoju. Zanim trafił do Świętego Łukasza, uważał to za zawodowe skrzywienie. Przez piętnaście lat pracował jako dziennikarz śledczy i nauczył się, że najważniejsze słowa padają zwykle po wyłączeniu dyktafonu. Później stracił pracę, żonę i ochotę na zadawanie pytań. Zostały mu tylko notatniki oraz odruch liczenia wyjść z każdego pomieszczenia.

Zasłabł w księgarni, między półką z atlasami a stolikiem z przecenionymi kryminałami. Pamiętał biały błysk w oczach, chłód płytek na policzku i obcy głos proszący kogoś o wezwanie karetki. W ambulansie sanitariusz pytał o nazwisko. Damian podał je dwa razy. Gdy usłyszał nazwę szpitala, próbował zaprotestować. Święty Łukasz znajdował się na drugim końcu miasta. Najbliższy oddział ratunkowy był dziesięć minut stąd. Sanitariusz powiedział, że dyspozytor tak zdecydował. Nie tłumaczył dlaczego.

Gmach wyglądał przyzwoicie: nowe szyby, błękitne logo fundacji, rząd świeżych drzewek przed wejściem. Na ścianie wisiała tablica informująca o nagrodzie za jakość opieki. Pod spodem paliło się kilka zniczy. Damian uznał, że postawiły je rodziny dawnych pacjentów. Później miał wielokrotnie wracać myślą do tej tablicy, zastanawiając się, jakim rodzajem żartu było sąsiedztwo złotych liter i płomyków.

Na izbie przyjęć zapytano go o choroby, uczulenia i osobę do kontaktu. Odpowiadał zgodnie z prawdą, choć niechętnie. Kiedy pielęgniarka zapisała imię jego siostry, spojrzała na komputer i zmarszczyła brwi.

— Pan już jest na liście — powiedziała.

— Jakiej liście?

— Przyjęć planowych. Pewnie pomyłka w systemie.

Przybiła naklejkę na opaskę i odwróciła monitor. Damian zdążył dostrzec swoje nazwisko, godzinę przyjęcia i dziwny skrót: O7. Godzina była wcześniejsza od zasłabnięcia w księgarni o niemal dwie godziny. Uznał, że źle odczytał cyfry. Czuł jeszcze zawroty głowy.

Po badaniach przyjął go lekarz o gładko zaczesanych włosach. Przedstawił się jako doktor Bielecki. Nie miał w głosie ani pośpiechu, ani ciepła. Oznajmił, że wyniki nie wskazują na bezpośrednie zagrożenie życia, ale konieczna jest obserwacja. Trzy dni, najwyżej cztery. Damian zapytał o możliwość powrotu do domu. Lekarz wskazał niewielką nieprawidłowość w zapisie serca i powiedział, że rozsądny człowiek nie igra z własnym zdrowiem.

— A nierozsądny? — zapytał Damian.

— Podpisuje wypis na własne żądanie i czasem żałuje.

To zabrzmiało jak zwykła przestroga, chociaż Bielecki wypowiedział te słowa bez najmniejszej zmiany wyrazu twarzy. Dziennikarz pomyślał, że lekarz byłby świetnym świadkiem na rozprawie: mówił tylko to, co można było później odtworzyć z protokołu.

Oddział siódmy mieścił się na czwartym piętrze, na końcu długiego korytarza. Winda zatrzymała się po drodze na trzecim. Weszła starsza kobieta z foliową torbą i zapytała, czy jedzie na siódemkę. Sanitariusz przy Damianie skinął głową. Kobieta cofnęła się nagle i wybrała schody. Nikt nie skomentował jej zachowania.

Na piętrze pachniało środkiem dezynfekcyjnym, podgrzewaną zupą i czymś metalicznym, co Damian znał z dawnych wizyt w prosektorium. Ściany zdobiły pastelowe krajobrazy. Na jednym obrazie las kończył się urwanym brzegiem, jakby malarz zapomniał o drugiej połowie płótna.

— Sale są dwuosobowe — oznajmiła pielęgniarka, prowadząc go do pokoju czterdzieści siedem. — Telefon może pan mieć. Proszę nie chodzić samemu po korytarzu po dwudziestej drugiej.

— Co wtedy się dzieje?

— Jest cisza nocna.

— W innych szpitalach też jest.

Kobieta nie odpowiedziała. Dopiero później Damian poznał jej nazwisko: Anna Kurek.

W sali siedział starszy mężczyzna w rozpiętym szlafroku. Miał chude ramiona, siwe brwi i oczy człowieka, który przez długi czas nie spał porządnie. Przedstawił się jako Leon Mirski. Wypytywał o porę przyjęcia, nazwisko lekarza oraz o to, czy Damian ma rodzinę. Pytania padały za szybko, jak na pierwsze spotkanie.

— Siostrę — odparł Damian. — Dlaczego pan pyta?

Leon odwrócił wzrok w stronę drzwi.

— Niech pan zadzwoni do niej dzisiaj. Powie, gdzie jest. Dokładnie gdzie.

— Pan mnie straszy?

— Nie. Straszenie jest wtedy, kiedy ktoś chce, żeby pan się bał. Ja chcę, żeby pan był ostrożny.

O dziewiątej wieczorem na oddziale zgaszono połowę świateł. Po korytarzu przeszła pielęgniarka z wózkiem. Leon przestał mówić w połowie zdania i udawał sen, dopóki odgłos kółek nie ucichł. Damian zadzwonił do siostry, Ewy, lecz odebrała poczta głosowa. Zostawił wiadomość, że jest w Świętym Łukaszu i raczej nic poważnego się nie dzieje.

Kiedy odłożył telefon, Leon patrzył na niego z rozpaczą.

— Jeśli przyjdą po pana w nocy, proszę nie iść.

— Kto?

— Lekarze. Powiedzą, że trzeba zrobić dodatkowe badanie.

— I co wtedy?

— Niech pan udaje, że nie słyszy. Niech pan krzyczy. Niech pan prosi, żeby zadzwonili do rodziny.

Damian poczuł irytację. Nie znosił zagadkowych ostrzeżeń, szczególnie od ludzi, którzy odmawiali podania konkretów. Chciał spytać o nazwiska i daty, lecz Leon już odwrócił się do ściany. Na stoliku obok jego łóżka leżała złożona na czworo kartka. Kiedy mężczyzna zasnął, Damian zobaczył na jej krawędzi zapisane długopisem słowo: NASTĘPNY.

• • •

Dwa dni przed zasłabnięciem Damian odwiedził mieszkanie, w którym mieszkał jako dziecko. Matka zmarła przed trzema laty, ale Ewa wciąż przechowywała tam kilka pudeł z dokumentami. Przyjechał po stary aparat fotograficzny, który chciał sprzedać, by spłacić zaległe rachunki. W salonie zobaczył niedokończone puzzle na niskim stoliku. Matka układała je przez ostatnie tygodnie życia, a siostra nie miała serca ich schować. Przedstawiały nadmorski port; woda i niebo były niemal identycznego koloru. Brakowało kilkunastu elementów. Damian położył dłoń na stole, nie dotykając kartonowych kawałków. Przez chwilę czuł się jak człowiek, który przyszedł na spotkanie za późno.

Ewa zapytała, czy znalazł pracę. Odpowiedział wymijająco. Pisał teksty na zamówienie, redagował raporty i czasami pomagał młodym dziennikarzom szukać źródeł. Wolał mówić o niezależności niż o tym, że od roku nie dostał żadnego poważnego zlecenia. Siostra nie naciskała. Postawiła przed nim herbatę w kubku z odpryśniętym uchem i powiedziała, że nie musi niczego udawać. Wtedy się zdenerwował. Wyjaśnił, że wcale nie udaje. Pokłócili się o rzecz pozornie błahą: kto ma opłacić naprawę przeciekającego dachu.

Wychodząc, dostrzegł na komodzie fotografię wuja Romana. Starszy mężczyzna trzymał w ręku niewielką rybę i śmiał się szeroko, chociaż połów nie był imponujący. Damian pamiętał ten dzień. Roman zabrał go nad rzekę i nauczył, że nie wolno oszukiwać w opowiadaniu o złowionej rybie, bo od jednego kłamstwa szybko przechodzi się do większych. Wtedy dziesięcioletni Damian uznał radę za przesadnie poważną. Teraz wiedział, że wuj po prostu nie znosił oszustwa.

— Mama chciała, żebyś zabrał to zdjęcie — powiedziała Ewa.

— Dlaczego?

— Bo zawsze powtarzała, że jesteście podobni. Obaj potraficie godzinami kłócić się z ludźmi, których nigdy potem nie zobaczycie. I obaj zapominacie zapytać bliskich, czy czegoś potrzebują.

Damian zabrał fotografię, ale nie powiedział siostrze, że jej słowa go zabolały. Schował ją do kieszeni kurtki. Dwa dni później, kiedy upadł w księgarni, zdjęcie wysunęło się na podłogę. Ratownik wsunął je do przezroczystej koperty z jego rzeczami. W szpitalu Damian odzyskał telefon i portfel. Fotografii nie było. Później uznał jej zniknięcie za przypadek. Aż do dnia, kiedy zobaczył identyczny obrazek leżący na biurku profesora Gajdy.

• • •

Leon Mirski przez większość życia pracował jako zegarmistrz. Mówił, że po czterdziestu latach w warsztacie człowiek zaczyna słyszeć, kiedy mechanizm kłamie. Damian zapytał, czy zegarek w ogóle może kłamać. Starszy mężczyzna odpowiedział, że oczywiście: jeśli wskazówka przesuwa się, chociaż sprężyna dawno pękła, znaczy to, że ktoś przestawił mechanizm, żeby sprawiał wrażenie sprawnego. Potem wskazał na monitor przy łóżku. Zielone cyfry zmieniały się regularnie.

— Z maszynami jest łatwiej — powiedział. — Można je rozebrać. Z człowiekiem trzeba zgadywać, co ma w środku.

Przed przyjęciem do szpitala Leon opiekował się żoną chorującą na demencję. Nazywała się Jadwiga i od pewnego czasu nie rozpoznawała jego twarzy, ale pamiętała zapach herbaty z suszoną skórką pomarańczy. Codziennie rano przygotowywał ją w tym samym kubku. Kiedy sam zachorował, sąsiadka zgodziła się doglądać Jadwigi przez kilka dni. Leon niepokoił się, czy ktoś będzie pamiętał o pomarańczowej skórce. Damian zauważył, że mimo zagadkowych ostrzeżeń Mirski ożywiał się, mówiąc o zwykłych domowych rzeczach.

— Ma pan dzieci? — spytał Damian.

— Dwoje. Jedno daleko, drugie jeszcze dalej. Są dobre, tylko życie rozłożyło im mapę inaczej niż nam. Nie mam im tego za złe. W młodości też chciałem wyjechać.

Zegarmistrz wyjął spod poduszki fotografię Jadwigi. Miała ciemne włosy i śmiała się na tle karuzeli. Zdjęcie wykonano kilkadziesiąt lat wcześniej. Damian dostrzegł na jego krawędzi ślad po złożeniu. Leon powiedział, że trzyma je przy sobie, żeby w razie potrzeby pielęgniarki wiedziały, kogo zawiadomić. Dziennikarz zapytał, dlaczego nie wpisze po prostu numeru telefonu do dokumentacji. Starszy mężczyzna odparł, że przestał ufać temu, co zapisuje się w komputerze.

Nagle otworzyły się drzwi i zajrzał Bielecki. Spytał, czy panowie czegoś potrzebują. Leon natychmiast schował zdjęcie. Odpowiedział, że wszystko jest w porządku. Po odejściu lekarza zaczął drżeć. Damian nalał mu wody i zaproponował wezwanie pielęgniarki. Starszy pacjent odmówił, mówiąc, że najważniejsze, aby nikt nie uznał go za uciążliwego. W tym zdaniu było tyle strachu, że Damian pierwszy raz poczuł prawdziwy niepokój. Człowiek, który potrafił przeżyć wojnę, ubóstwo i chorobę żony, bał się poprosić o szklankę wody w szpitalu.

Niedługo przed ciszą nocną Leon zapytał, czy Damian zna jakiegoś uczciwego dziennikarza. Damian zaśmiał się gorzko i odpowiedział, że kiedyś paru znał, ale stracił z nimi kontakt. Leon nie uśmiechnął się. Powiedział, że ma dokumenty, które mogłyby uratować wiele osób, i że zamierza przekazać je komuś z zewnątrz. Damian obiecał, że rano porozmawiają spokojnie. Nie przypuszczał, że właśnie wypowiada najbardziej niefortunną obietnicę swojego życia.

ROZDZIAŁ 2. PIERWSZY TRUP

Obudził go metaliczny trzask. Nie był głośny, przypominał zamknięcie szafki narzędziowej. W sali panował półmrok. Za oknem świecił pomarańczowy neon stacji benzynowej. Damian zobaczył dwie sylwetki przy łóżku Leona. Jedna należała do doktora Bieleckiego, drugiej nie rozpoznał. Mężczyźni rozmawiali szeptem. Starszy pacjent nie poruszał się.

— Co się dzieje? — zapytał Damian.

Bielecki odwrócił głowę tak spokojnie, jakby czekał na to pytanie.

— Proszę spać. Pański sąsiad wymaga pilnego badania.

— Dokąd go zabieracie?

— Na diagnostykę.

Za lekarzem stał sanitariusz, który trzymał w ręku zwiniętą pościel. Damian nie widział żadnego wózka. Zaspany przetarł twarz. Kiedy spojrzał ponownie, obaj byli już przy drzwiach. Leon leżał pod kocem, więc dziennikarz uznał, że to jednak on sam pomylił kolejność zdarzeń. Drzwi zamknęły się bezszelestnie.

Rano łóżko obok było puste. Czysta poduszka spoczywała na równo napiętym prześcieradle, a stolik został pozbawiony wszystkich rzeczy. Damian poczuł w ustach kwaśny smak. Wyszedł na korytarz i zapytał dyżurującą pielęgniarkę o Leona. Odpowiedziała, że pacjent zmarł o trzeciej czterdzieści dwie. Na nagłe zatrzymanie krążenia.

— Przecież jeszcze w nocy z nim rozmawiałem.

— Ludzie czasem umierają niespodziewanie.

— Miał być zabrany na badania.

— Nie wiem, o czym pan mówi.

Kobieta wróciła do wypełniania formularza. Jej długopis przesuwał się po papierze z taką regularnością, jakby z góry znała cały tekst. Damian stanął przy wejściu do dyżurki. Na tablicy informacyjnej wisiały nazwiska lekarzy. Pod spodem, na przypiętej kartce, ktoś odnotował dwa nocne zgony. Drugie nazwisko było przekreślone. Zanim zdążył je przeczytać, pielęgniarka zasłoniła kartkę własnym ciałem.

— Proszę wrócić do sali — powiedziała.

Najbardziej niepokojący był brak zamieszania. Nikt nie biegał, nie zbierał dokumentów, nie szeptał pod drzwiami. Przez otwarte okno wpadał odgłos śmiechu pracowników palących papierosy przy bocznym wejściu. Dzień rozpoczynał się zwyczajnie, z tą różnicą, że człowiek, który wczoraj wieczorem prosił Damiana o ostrożność, został usunięty z pokoju jak niepotrzebny mebel.

Po obchodzie zjawiła się Anna Kurek. Przyniosła tabletki i wodę. Nie próbowała zagadywać pacjenta. Damian pokazał jej kartkę znalezioną pod materacem Leona. Były na niej cztery nazwiska i liczby, przy jednym słowo NASTĘPNY. Anna zbladła, choć ruch jej dłoni pozostał niemal niezauważalny.

— Skąd pan to ma?

— Zostawił mój sąsiad. Co to znaczy?

— Proszę mi ją oddać.

— Zna pani tych ludzi?

Wtedy za jej plecami pojawił się Bielecki. Pielęgniarka natychmiast położyła szklankę na stoliku.

— Pani Anno, czekają na panią w zabiegowym.

— Już idę.

Przechodząc obok Damiana, szepnęła tak cicho, że ledwie usłyszał:

— Nie pokazuj tego nikomu.

Bielecki stanął w nogach łóżka i spytał o samopoczucie. Damian odpowiedział, że jest dobrze, choć od rana czuł ucisk w klatce piersiowej. Lekarz zadał kilka rutynowych pytań, a potem zauważył, że pacjent wygląda na zdenerwowanego.

— Mój współlokator umarł — powiedział Damian. — Trudno zachować pogodę ducha.

— Pan Mirski był ciężko chory.

— Mówił, że wcale nie jest.

— Pacjenci nie zawsze mają pełną wiedzę o stanie swojego zdrowia.

To zdanie Damian zapisał sobie w pamięci. Nie ze względu na treść, lecz ton. Bielecki mówił tak, jakby odczytywał przygotowaną wcześniej odpowiedź na niewygodne pytanie.

Dziennikarz poczekał na południową zmianę personelu. Wtedy wyszedł z sali i skierował się do windy. Nie zamierzał jeszcze uciekać. Chciał sprawdzić, czy drzwi oddziału rzeczywiście są otwarte. Przy windzie zamontowano czytnik kart, którego nie pamiętał z poprzedniego wieczoru. Nacisnął przycisk, ale nic się nie stało. Próbował ponownie. Za plecami usłyszał kaszlnięcie.

— Winda tylko dla personelu — wyjaśnił ochroniarz w szarym swetrze.

— A dla pacjentów?

— Z eskortą.

— Jestem zatrzymany?

— Jest pan leczony.

Ochroniarz uśmiechnął się z obowiązku. Damian przeszedł obok niego i sprawdził drzwi przeciwpożarowe na końcu korytarza. Nie ustąpiły. Nad klamką widniała naklejka: ALARM. Nie było jednak żadnej informacji, dlaczego wyjście z oddziału zamknięto od środka. Mężczyzna przyglądał mu się cierpliwie, bez widocznej agresji.

Wieczorem Ewa oddzwoniła. Damian nie chciał jej niepotrzebnie niepokoić, więc opowiedział tylko o zasłabnięciu i obserwacji. Gdy podał nazwę oddziału, po drugiej stronie zapadła cisza.

— Słuchaj — powiedziała wreszcie siostra. — Wujek Roman też tam leżał.

— Wujek umarł dziesięć lat temu.

— Właśnie. Mama nigdy nie wierzyła w to, co napisali w jego dokumentach.

Damian podszedł do okna. Na parkingu jakiś mężczyzna wkładał kwiaty do bagażnika samochodu, jakby nie miał już komu ich wręczyć. Na końcu korytarza zadzwonił telefon. Anna podniosła słuchawkę, spojrzała w stronę sali czterdzieści siedem i powoli zamknęła drzwi dyżurki.

• • •

Ewa pracowała w małym biurze rachunkowym przy ruchliwej ulicy. Tego ranka przyniesiono jej pudło faktur za remont szkoły i trzy teczki z dokumentami firmy, która właśnie zakończyła działalność. Zwykle lubiła taki porządek: liczby miały swoje miejsca, terminy wynikały z przepisów, brakujące dokumenty można było wskazać palcem. Telefon od Damiana z informacją o śmierci sąsiada szpitalnego zburzył ten rytm. Ewa próbowała pracować dalej, lecz ciągle wracała do słów brata o dziwnych nocnych badaniach.

Po południu pojechała do domu matki. Otwierając drzwi, poczuła znajomy zapach kurzu, mydła i starych książek. W kuchni nadal stał pojemnik na herbatę podpisany ręką matki. Ewa zaczęła od szuflady z rachunkami, ale niczego tam nie znalazła. Dopiero w szafie za obrusami odkryła metalową kasetkę. W środku leżały dokumenty Romana, notatki z rozmów oraz kilka kopert, których nigdy nie wysłano. Na jednej widniało nazwisko dawnej redakcji Damiana.

Ewa usiadła na podłodze i przeczytała list. Matka napisała do syna, że Roman przed śmiercią bardzo chciał z nim porozmawiać. Nie wysłała wiadomości, bo w tamtym czasie Damian pracował nad reportażem, który kosztował go miesiące nerwów. Później odkładała rozmowę, a z czasem wstydziła się przyznać do milczenia. Pod koniec listu prosiła, żeby rodzeństwo nie powtarzało jej błędu i rozmawiało ze sobą wtedy, kiedy jeszcze jest czas.

Ewa odłożyła kartkę, zła na matkę i na siebie. Przez lata uważała, że brak odpowiedzi oznaczał brak pytań. Tymczasem wszyscy w rodzinie czegoś się domyślali, lecz każdy czekał, aż pierwszy odezwie się ktoś inny. Otworzyła okno. Z sąsiedniego podwórka dobiegł stukot młotka. Ktoś naprawiał płot, choć przez cały tydzień padał deszcz. Ten zwykły dźwięk pomógł jej dojść do siebie.

Zamiast zadzwonić wyłącznie do Damiana, zaczęła robić kopie. Ułożyła dokumenty w kolejności dat, spisała brakujące strony, osobno schowała oryginały listów. Potem zadzwoniła do znajomej notariuszki, pytając, jak zabezpieczyć posiadane materiały. Nie opowiedziała wszystkiego. Wystarczyło jej ustalenie, że nie powinna przekazywać jedynego egzemplarza nikomu bez pokwitowania. Na końcu wybrała numer brata. Gdy usłyszała jego głos, pierwszy raz od wielu lat nie zapytała, kiedy zamierza znaleźć stałą pracę. Zapytała, czy czuje się bezpiecznie. Damian milczał tak długo, że uznała to milczenie za odpowiedź.

ROZDZIAŁ 3. CISZA NOCNA

Przez kolejne godziny Damian próbował zdobyć informacje o śmierci wuja. Ewa pamiętała tylko strzępy: nagłe pogorszenie, telefon ze szpitala przed świtem, pośpiech przy wydaniu dokumentów. Roman miał siedemdziesiąt lat, ale jeszcze dzień wcześniej planował remont altany. Matka Damiana zabrała kartę informacyjną do lekarza rodzinnego. Ten odczytał ją bez komentarza, potem poprosił, żeby nie wracała do tematu. Rodzina uznała sprawę za zamkniętą, choć nigdy tak naprawdę się z nią nie pogodziła.

— Czy wujek był na siódemce? — spytał Damian.

— Tak mi się wydaje. Poczekaj, mam gdzieś zdjęcie ze szpitala.

Przysłała fotografię po godzinie. Roman siedział na łóżku z tabliczką numer czterdzieści siedem. Damian przybliżył obraz. Za plecami wuja wisiał obraz lasu kończącego się urwanym brzegiem. Ten sam, który zauważył przy wejściu. Włożył telefon pod poduszkę, gdy drzwi sali otworzyły się bez pukania.

Weszła Anna. Zmieniła opatrunek na ręce, choć Damian nie pamiętał, żeby miał tam jakąkolwiek ranę. Pod gazą znajdowało się niewielkie zaczerwienienie po wkłuciu. Pielęgniarka powiedziała, że to rutynowa kontrola. Kiedy uniosła jego rękę, wsunęła pod palce złożoną bibułkę. Damian nie poruszył się, aż drzwi ponownie się zamknęły.

Na kartce napisano: NIE RÓB ZDJĘĆ. NIE UŻYWAJ SZPITALNEGO WI-FI. O 23.15 SPRAWDŹ TABLICĘ NA KOŃCU KORYTARZA.

Nie wiedział, czy to ostrzeżenie, czy pułapka. Były dziennikarz nie wierzył w tajemniczych sprzymierzeńców pojawiających się dokładnie wtedy, gdy bohater potrzebuje ratunku. Ludzie nie ryzykowali posad i życia dla obcego człowieka bez powodu. Pytanie brzmiało: jaki powód miała Anna?

O dwudziestej trzeciej odczekał, aż kroki na korytarzu ucichną. Włożył kapcie i wyszedł. Główne światła były wygaszone; paliły się tylko zielone wskaźniki nad drzwiami i lampka nad dyżurką. Przy tablicy wisiała nowa kartka. Odczytał ją w świetle telefonu: PACJENCI WYMAGAJĄCY SZCZEGÓLNEGO NADZORU. Obok nazwisk znajdowały się litery A, B i C. Przy jego nazwisku widniało C, przy Leonie wcześniej było B. W ostatniej kolumnie Damian zobaczył datę następnego dnia.

Zanim zdążył zapamiętać pozostałe nazwiska, ktoś dotknął jego ramienia. Odwrócił się gwałtownie. Stała przed nim drobna kobieta w szlafroku, może pięćdziesięcioletnia. Miała na szyi niebieską chustę, choć w szpitalu panował zaduch.

— Szuka pan czegoś? — zapytała.

— Toalety.

— Toaleta jest za panem. Proszę nie kłamać, bo tutaj kłamstwo łatwo staje się diagnozą.

Nazywała się Teresa Dąbek. Leżała na oddziale od dziewięciu dni. Trafiła z powodu uporczywego kaszlu, ale badania początkowo nie wykazały niczego groźnego. Po trzech dniach poinformowano ją, że pojawiły się nowe zmiany. Od tej pory nie mogła obejrzeć pełnych wyników, bo system rzekomo nie działał. Dwukrotnie widziała nocą sanitariuszy wywożących pacjentów do zamkniętego skrzydła. Żaden nie wrócił.

— Może przenoszą ich na intensywną terapię — powiedział Damian.

— Oczywiście. A może leczą ich na Księżycu. Skoro nikt nie wraca, każda odpowiedź jest równie dobra.

Teresa wyjęła z kieszeni mały ołówek i podała mu numer telefonu. Nie był to kontakt do jej rodziny. Należał do emerytowanego lekarza, który przez lata pracował w tej placówce.

— On wie więcej. Tylko niech pan nie dzwoni stąd.

Gdy rozeszli się do sal, Damian usłyszał szum wózka transportowego. Zza zakrętu wyłonił się Bielecki i dwóch sanitariuszy. Na noszach leżał pacjent przykryty po szyję białym kocem. Oczy miał otwarte. Patrzył w sufit bez mrugania. Damian cofnął się w cień wnęki. Grupa skręciła w korytarz oznaczony napisem MAGAZYN. Zwykła droga do magazynu była tak wąska, że ledwie mieścił się tam wózek.

Dziennikarz podszedł bliżej. Zza drzwi dobiegł go dźwięk zamka elektronicznego, później głęboki szum urządzenia, którego nie potrafił zidentyfikować. Na ścianie widniało świeże zadrapanie na wysokości dłoni. Poniżej ktoś wydrapał literę R. Damian dotknął nierównego tynku, a wtedy zza zakrętu odezwał się głos Anny.

— Powinien pan być w łóżku.

— Co jest za tymi drzwiami?

Pielęgniarka spojrzała w stronę kamery pod sufitem.

— Wcale pan nie chce wiedzieć.

— Chcę.

— To proszę zacząć od pytania, dlaczego pańskie łóżko było przygotowane jeszcze przed przyjęciem.

Odeszła, zanim zdążył odpowiedzieć. Wrócił do sali z dreszczem, którego nie dało się wytłumaczyć przeciągiem. Postanowił już nie spać. O czwartej nad ranem jednak zdrzemnął się na kilka minut. Obudziło go krótkie powiadomienie telefonu. Przyszedł SMS z nieznanego numeru: PAN WOJSKI JEST JUŻ W SYSTEMIE. NIE ZMIENIAĆ HARMONOGRAMU.

• • •

Teresa Dąbek przyjechała do szpitala z książką kucharską, chociaż od lat niemal nie gotowała według przepisów. Mówiła, że zapamiętanie proporcji jest łatwe, ale przeglądanie kartek przypomina jej dom. Przez pierwsze dni próbowała traktować pobyt jak krótkie wakacje od obowiązków. Dzwoniła do córki, pytała o kota, zamawiała przez telefon drobne zakupy. Każdemu, kto narzekał na szpitalną kuchnię, odpowiadała, że przynajmniej nie trzeba zmywać garnków. Żartowała nawet wtedy, gdy w jej głosie pobrzmiewał niepokój.

W trzecim dniu lekarz oznajmił, że pojawiły się dodatkowe nieprawidłowości i diagnostyka potrwa dłużej. Teresa poprosiła o kopię wyniku. Pielęgniarka powiedziała, że wydruk nie jest dostępny. Po dwóch godzinach usłyszała, że wynik wymaga autoryzacji. Następnego dnia poinformowano ją, że w systemie nastąpiła awaria. Przez wszystkie te rozmowy nie zmieniła tonu. Dopiero wieczorem zamknęła drzwi łazienki i rozpłakała się ze złości. Zawsze uważała się za osobę rozsądną. Teraz nie potrafiła uzyskać odpowiedzi na najprostsze pytanie dotyczące własnego ciała.

Zaczęła prowadzić dziennik. Zapisywała, kto przychodził na obchód, o co ją pytano i co odpowiadano. Nie miała ambicji demaskowania kogokolwiek. Chciała po prostu po wyjściu wiedzieć, jakie badania wykonano. Kiedy w sąsiedniej sali zmarł pacjent, którego widziała wcześniej przy automacie z wodą, dopisała do notesu jego imię. Znała tylko imię. Następnego dnia zobaczyła jego żonę płaczącą na korytarzu. Zapytała, czy może jakoś pomóc. Kobieta poprosiła, żeby Teresa zapamiętała, że mąż do końca planował wrócić do domu.

Właśnie wtedy Teresa zauważyła coś dziwnego: w szpitalu wiele osób mówiło o leczeniu w sposób bezosobowy. „Pacjent został zakwalifikowany”, „zlecenie zamknięto”, „nie rokowano poprawy”. Nie przeszkadzały jej specjalistyczne wyrażenia, jeśli służyły precyzji. Przeszkadzało, że po ich użyciu nikt nie potrafił powiedzieć, kto podjął decyzję i dlaczego. Przypomniała sobie, jak w urzędzie przez wiele lat walczyła o wymianę niebezpiecznego przejścia dla pieszych. Każdy wydział odsyłał ją do następnego. Dopiero kiedy zebrała podpisy sąsiadów, odpowiedzialność zyskała konkretne nazwisko.

Kiedy spotkała Damiana przy tablicy, od razu rozpoznała człowieka, który nie zamierza odejść po pierwszej odmowie. Zobaczyła też jego zmęczenie. Nie chciała wzbudzać w nim dodatkowego lęku, lecz bała się, że jeśli będzie milczeć, za kilka dni nikomu nie zostanie nic do powiedzenia. Podała mu numer emerytowanego lekarza, a potem wróciła do sali i zadzwoniła do Leny. Nie opowiedziała córce o swoich podejrzeniach. Powiedziała tylko, gdzie znajduje się książka kucharska i że na stronie sto dwunastej zapisała najlepszy przepis na szarlotkę. Lena śmiała się, że przecież zna go na pamięć. Teresa odpowiedziała: „Na wszelki wypadek”.

• • •

W czwartej dobie pobytu Damian przestał odróżniać zwykłe odgłosy szpitala od tych, które mogły oznaczać zagrożenie. Każdy trzask drzwi przywoływał obraz Leona, każdy szum wózka budził podejrzenie, że ktoś znowu znika. Zawstydzało go własne napięcie. Przed laty jeździł do miejsc, gdzie dziennikarzom grożono pobiciem, i potrafił spokojnie przeprowadzać rozmowy. Teraz siedział w czystej sali z telewizorem i czuł się bezradny. Zrozumiał, że lęk nie zależy wyłącznie od wielkości zagrożenia. Równie ważne jest przekonanie, czy można od niego odejść.

O drugiej w nocy zobaczył przez szybę drzwi młodą lekarkę, która usiadła na chwilę na krześle przy dyżurce. Trzymała głowę w dłoniach. Po paru minutach podszedł do niej salowy Kazimierz i postawił kubek herbaty. Nie rozmawiali. Lekarka wypiła kilka łyków, poprawiła włosy i wróciła do pracy. Damian przyglądał się temu z dziwnym uczuciem. Nawet w miejscu, w którym mogło dochodzić do zbrodni, istniały drobne gesty troski. To nie czyniło oddziału bezpiecznym. Czyniło go bardziej niezrozumiałym.

Rano postanowił zrobić coś zwyczajnego. Umył włosy, ogolił się i poprosił o czyste ubranie. Anna przyniosła mu nową koszulę. Zauważyła, że wygląda lepiej. Damian odpowiedział, że nie chce pozwolić, by strach decydował o każdej godzinie dnia. Pielęgniarka uśmiechnęła się po raz pierwszy bez skrępowania. Powiedziała, że to dobry powód, aby zacząć od śniadania. Zjedli osobno, ale kiedy znów spotkali się w korytarzu, żadne z nich nie musiało udawać, że są sobie całkowicie obcy.

Ta krótka rozmowa okazała się ważniejsza, niż Damian początkowo sądził. Anna zaczęła traktować go nie tylko jak odbiorcę tajnych wiadomości, ale jak człowieka, z którym trzeba uzgadniać ryzyko. Wyjaśniła, że nie wszystkie jej informacje są pewne. Niektóre pochodzą z dokumentów, inne z rozmów, jeszcze inne z domysłów. Damian zaproponował, by oznaczali je oddzielnie. Dzięki temu oboje po raz pierwszy od wielu dni poczuli, że mogą odzyskać choć odrobinę kontroli nad sytuacją.

ROZDZIAŁ 4. NIE ZADAWAJ PYTAŃ

Damian przeczytał wiadomość pięć razy. Nie miała nagłówka, podpisu ani śladów żartu. Spróbował oddzwonić, ale numer był niedostępny. Zrzut ekranu wysłał Ewie przez sieć komórkową. Odpowiedziała natychmiast, pytając, czy chce, żeby przyjechała. Napisał, że najpierw spróbuje wyjaśnić wszystko z dyrekcją. Nie chciał wciągać siostry w historię, którą sam dopiero rozumiał.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 34.24